ஷம்பாலா : ஓர் அரசியல் நாவல்.ச.வின்சென்.

ஷம்பாலா : ஓர் அரசியல் நாவல்.

ச.வின்சென்ட்

அரசியல் நாவல் என்ற கருத்தியல் தெளிவற்று பல பொருள்தருவதாக இருக்கிறது. என்னென்றேல் அரசியல் என்ற கருத்தியலே அப்படிப்பட்டது. அரசியல் என்பது ஒரு அரசினை மேலாண்மை செய்வதில் பயன்படும் வழிமுறைகளும், யுத்திகளும் என்பார்கள். மேலும் அரசியல் அறிவியல் என்பது அதிகாரத்தின் அறிவியல். அதிகாரத்தையும் அதிகாரத்தை அடைதல் பற்றிய அறிவியல். இந்தச் செயல்பாட்டில் மக்களும் அங்கம் வகிக்கிறார்கள். இன்று அரசியல் எனற சொல் ஆங்கிலத்தில் போலவே தமிழிலும் வேறு சொற்களோடு ஒட்டி வேறு கருத்தியலைத் தருகிறது: வாக்கு அரசியல், சுற்றுச்சூழல் அரசியல், பெண்ணிய அரசியல். எனவே அரசியல் நாவல் என்ற சொற்றொடரிலுள்ள அரசியல் எதைக் குறிக்கிறது?

இன்னொரு பார்வையும் இருக்கிறது.: சிலர் அரசியல் என்ற கருத்தியலையே அனைத்தையும் உள்ளடக்கத்தவாறு விரிவாக்கி இலக்கயமும், ஏன் வாழ்க்கை அனைத்துமே அரசியல்தான் என்பார்கள். கலைக்கும் அரசியலுக்கும் தொடர்பில்லை என்ற வாதத்தை ஜார்ஜ் ஆர்வெல் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்.

ஆகவே, அரசியல் நாவல் என்றால் என்ன என்று வரையறை தருவதும் அதன் கூறுகள் எவை என்று பட்டியல் இடுவதும் எளிதில்லை. இன்றைய நவீன உலகின் சிக்கலான எந்திரத்தனத்தில் மனிதன் என்ன செய்கிறான், எப்படி அவற்றை எதிர்கொள்கிறான் என்று காட்டுவதுதான் ஒரு நாவலின் நோக்கம் என்றால், அரசியல் எனும் இலக்கியவகையும், மனிதன் ஒரு அரசியல் சூழலை எப்படி எதிர்கொள்கிறான் என்று காட்டவேண்டும். அப்படியானால் அதன் உள்ளடக்கமாக இருக்க எவற்றிற்குத் தகுதி? அதன் பின்புலம் எப்படி இருக்கவேண்டும்? சமகாலத்து அரசியல் நிகழ்வுகள், கோட்பாட்டு மோதல்கள், அரசியல்வாதிகள், மக்களின் எதிர்வினை ஆகியவை உள்ளடக்கமாக இருக்க்கும்; அவற்றிற்கு ஏற்ற கதை மாந்தரும் இருப்பர். அதேபோல பின்புலம் சமகாலத்து அரசியல் சூழலைக் கொண்டிருக்கும். நாவலாசிரியர்  ஒரு நடுவு நிலையை எடுத்துக் கொள்ளமுடியாது.. ஜார்ஜ் ஆர்வெல்லும், ஆல்டாஸ் ஹக்சிலியும் தங்கள் அரசியல் நிலைப்பாட்டை, தங்கள் கொள்கையை, விளக்கவே தங்கள் நாவல்களைப் படைத்தார்கள். ஷாம்பாலாவைப் படைத்த தமிழவனுக்கும் ஒரு நிலைப்பாடு இருக்கிறது. அவர் படைத்த கதைமாந்தரும் அரசியச் சூழலை வெவ்வேறு வழிகளில் எதிர் கொள்கிறார்கள்

தனது ரிப்பப்ளிக்கில் லட்சிய அரசியல்பேசுகின்ற பிளேட்டோவும், அரசனும் அரசும் எப்படி இருக்கவேண்டும் என்று கற்பிக்கும் வள்ளுவரும், அரசு என்ன என்ன யுத்திகளைத் தான் பிழைக்கக் கையாளவேண்டும் என்று சொல்லும் அர்த்தசாஸ்திரமும் முதல் அரசியல் நூல்கள் என்றால், அரசியல் நாவல் என்பது விக்டோரியாவின் பிரதமர் டிஸ்ரேலியின் படைப்பில் தொடங்குகிறது. ஜோசப் கான்ரட், ஸ்டெண்டால், ஆர்தர் கோஸ்லர், ஏற்கனவே குறிப்பிட்ட ஆர்வேல், ஹக்சிலி  ஆகியோர் அரசியல் நாவலாசிரியர்கள் என்று அறியப்படுகிறார்கள். ஆங்கிலத்தில் எழுதுகிற இந்திய அரசியல் நாவலாசிரியர்களில் முல்க்ராஜ் ஆனந்த், சல்மான் ருஷ்டி, நயன்தாரா சைகல் ஆகியோர் முக்கியமானவர்கள். அரசியல் நாவலை ஒரு இலக்கியவகையாகக் கருதி அதற்குக் கோட்பாட்டை வகுத்தவர்கள் ஸ்பியர் (1923) முதல் இர்விங் ஹவ் (ஃ957) வரை பல திறனாய்வாளர்கள் இருக்கிறார்கள். இவர்கள் அரசியல் நாவலுக்குத் தருகின்ற வரையாறைகள், கூறுகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் தமிழவனின் ஷம்பாலாவை வாசிக்கலாம்.

அரசியல் நிகழ்வுகள், அமைப்புகள், கோட்பாடுகள் ஆகியவற்றை ஒரு கதையாடல் தொனியில் விமர்சிக்கும் நாவல்கள் அரசியல் நாவல்கள் என்பார் ஒரு கோட்பாட்டாளர். அரசியல் கோட்பாடு அல்லது சிந்தாந்தம் ஒரு முதன்மையான இடத்தைப் பெற்றிருக்கும். கோட்பாடுகளுக்கு இடையேயான மோதல்கள் கதைப்பின்னலின் ஓர் அங்கமாக இருக்கலாம். சட்டமியற்றல், ஆட்சி, அதுதரும் அதிகாரம், அதனைக் கையாளும் அல்லது அதற்காகப் போட்டியிடும் அரசியல்வாதிகள், அதிகார மையங்கள், அமைப்புகள் ஆகியனவும் இடம் பெறும், அரசியல் (கொள்கை) பிரச்சாரம், சீர்திருத்தம் ஆகியன நோக்கங்களாக இருக்கும். ஆசிரியரின் அரசியல் நம்பிக்கை அல்லது கோட்பாடு அவரது சார்பு அல்லது எதிர்ப்புநிலை அவர் அரசியல் நிகழ்வுகளையும் அரசியல்வாதிகளையும் விவரித்து பகுப்பாய்வு செய்வதில் வெளிப்படும், நாவலாசிரியர் சில வேளை ஜார்ஜ் ஆர்வெல் 1984 இலும் ஹக்சிலி பிரேவ் நியூ வொர்ல்டிலும் பயன்படுத்தியிருபதைப் போல அதீதக் கற்பனை உலகு எனும் யுத்தியைத் தனது கொள்கையை வெளிப்படுத்தப் பயன்படுத்தலாம்,.

தமிழவனுடைய ஆடிப்பாவை போலே என்ற நாவலைப்போலவே ஷம்பலா வும் இரட்டைக் கதையோட்டங்களக் கொண்டது. .அந்த நாவலில் இரண்டு கதையோட்டங்களும் அவ்வப்போது குறுக்கிட்டுக் கொள்கின்றன. ஆனால் ஷாம்பாலாவில் இறுதியில் சந்திப்பின் தொனிமட்டும் கேட்கிறது. இரண்டும் வேவ்வேறு அரசியல் களங்களைக் காட்டுவதால் இவ்வமைப்பு இருக்கிறதோ? ஆடிப்பாவையை அரசியல் நாவலாக எடுத்துக் கொள்ளமுடியாது, ஏனென்றால் சமகாலக் கதையை அதுசொல்லவில்லை. எனவே அது வரலாறாக ஆகிவிடுகிறது. ஷம்பாலாவின் இரு கதையோட்டங்களுமே அரசியலை, இன்றைய- இருபத்தோராம் நூற்றாண்டு இந்திய அரசியலின் திருவிளையாடல்களை மையமாகக் கொண்டுள்ளன. ஒருபக்கம் கோட்பாடுகளின் மோதல்; இன்னொருபக்கம் தனியாளிடம்- அதுவும் அடாவடித்தனமும் மூர்க்கமும் நிறைந்த தனியாளிடம் அதிகார ஆசையும், அதிகாரக்குவிப்பும் இலக்காக இருக்கும் ஹிட்லரின் எழுச்சி.

இரண்டுமே இன்றைய அரசியல் களத்தில் மக்களாட்சித் தத்துவத்துக்குக் குழிபறிக்கும் அன்றாடம் நடக்கும் நிகழ்வுகள். சொல்லப்போனால் கேள்வி கேட்பாரற்றுக் கோலோச்சும் சுதந்திரப் பறிப்பு. நாவலுக்கு அறிமுகமாகத் தரப்பட்டிருக்கும் மேற்கோளான சிறுகுறிப்புகளும் (epigraphs) செய்தித்தாள் பகுதியும் இதனை வெளிப்படுத்துகின்றன.

கோட்பாட்டு மோதலில் அமர்நாத்தின் தனியுரிமை மீறப்படுவது இன்றைக்குத் தனிமனிதனின் ஒவ்வொரு அசைவும் நாஜி ஜெர்மெனியைவிடக் கடுமையாகக் கண்காணிக்கப்படுகிறது (snooping, surveillance) என்பது மறைமுகமாக வெளிப்படுகிறது, பெரும்பான்மைச் சர்வாதிகாரத்தில் மக்களாட்சித் தத்துவமே காவுகொடுக்கப்படுகிறது. கருத்து சுதந்திரமும் எழுத்து சுதந்திரமும் இல்லாதபோது மக்களாட்சி எங்கு பிழைக்கமுடியும் என்று அஞ்சுகிறார் அமர்நாத். இன்றைய செய்தித் தொடர்பின் முதுகெலும்பு செல்பேசி. அதன்பயன்பாடும் அதில் பயன்படும் முகநூலும் அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பது அமர்நாத்தின் சித்தாந்தத்திற்கு ஏற்படையதில்லை. இவையும், பணமதிப்பிழப்பு அன்றாடமக்களைப் பாதிப்பது முதலானவையும் இந்தக் கதையோட்டத்தில் சுட்டிக் காட்டப்படும் இன்றைய நிகழ்வுகள். பெரியம்மாவின் மரணம் பணமதிப்பிழப்பு தந்த பரிசுதான். இன்னொரு கோட்பாட்டு மோதல் மதங்கள்ளையும் சடங்குகளையும் அரசியலாக்கி நாட்டைப்பிளவு படுத்துகிற இன்றைய வலதுசாரிகளால் ஏற்படுகிறது

இன்னொரு கதையோட்டம் ஹிட்லர் என்பவனின் அரசியல் எழுச்சியின் வரலாறு. அவன் குழந்தைப்பருவ அனுபவங்களும் அவனுடைய இயற்கை உந்துதல்களும் எப்படி அவனை ‘ஹிட்லராக’ உருவாக்கின என்பதை இங்கே விளக்கமுடியாது. மூர்க்கத்தனமான பேராசைக்காரனிடம் நுண்ணறிவும் உடல் வலுவும், சிலவேளைகளில் வெளிப்படும் மென்மையான உணர்வுகளும் ஒருவனில் சேரும்போது அரசியல்செய்வது அவன் கைகளில் இயற்கையான விளைவாக ஆகிவிடுகிறது. இறுதியில் சொல்லப்படுவதுபோலவே வரளாற்று ஹிட்லராகவே அவன் மாறிவிடுகிறான். இன்றைக்கு நம்து நாட்டில் அடாவடித்தனம் செய்தே பதவிக்கு வந்தவர்களின் ஒட்டுமொத்த உருவம் அவன்.. அவ்வளவுதான்.. நாவலின் பின்னட்டையில் அமர்நாத் நாவலின் ‘மையக் கதாபாத்திரம்’ என்று குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் மில்டனின் சாத்தானைப் போல ஹிட்லர்தான் கதை முழுவதையும் ஆக்கிரமித்துக்  கொண்டிருக்கும் எதிர் நாயகன்போலத் தோன்றுகிறான். அமர்நாத் கதையில் அரசியல் சார்ந்த நிகழ்வுகள் காணப்பட்டாலும் கோட்பாட்டு மோதல்கள் மறைமுகமகமாகவே வெளிப்பாடுகின்றன. ஹிட்லர் கதையே அரசியல்தான். இப்படித்தான் அரசியல் நடக்கிறது என்று நம்மைப்போன்ற சாமான்யர்களூக்கும், ஆசிரியருக்கும்கூட தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை. எல்லாம் திரைக் கதைகளின் மூலம் பெற்ற அறிவுதான். அதனால்தானோ என்னவோ ஹிட்லரின் கதைப்பகுதியில் சினிமாத்தனம் தெரிகிறது.

சரி, கடைசியில் ஷம்பாலா எங்கிருந்து வருகிறது? தண்டிபத்லா சாஸ்திரி ஏன் வருகிறார்? இன்றைய அறிவியில் அனைத்தும் வடமொழிநூல்களில் என்று பெருமை பேசும் அரசியலை சாஸ்திரி மூலம் பகடி செய்கிறாரா, ஆசிரியர்? பல அரசியல் நாவல்களில் கதைக் களமாக இருக்கிற ஆர்வெல்லிலும் ஹக்சிலியிலும் வருகிற அதீதப் புனைவுலகினைக் கொண்டுவருகிறார். ஜேம்ஸ் ஹில்டன் தனது நாவலில் முழுமையடைந்த அழகிய அதீதக் கற்பனை உலகிற்கு ஷங்க்ரி லா என்று பெயர் வைத்தார். அவர் திபெத்திய புத்த புனித அரசாகக் கருதப்பட்ட ஷாம்பாலா என்ற தொன்மத்திலிருந்து எடுத்தாண்டார் என்று சொல்வார்கள். இது மிக உயர்ந்த முழுமை நிலையிலுள்ள லட்சிய உலகு, உடோப்பியா. ஆனால் தமிழவனின் ஷிம்பாலா இதற்கு நேர் எதிர் ஆனது. அங்கே அதிகாரம் குவிந்திருக்கும். பெருந்துன்பமும் அநீதியும் ஆட்சி செய்யும். இது டிஸ்டோப்பியா. அதைத்தான் நமது ஹிட்லர் தேடுகிறான். வரலாற்று ஹிட்லரும் அதைத்தான் தேடினார். இங்கு ஆர்வல், ஹக்சிலி நாவல்களின் கற்பனை உலகில் இருப்பதுபோன்ற அதிகார வன்முறை ஆட்சியமைப்பு இருக்கும் ஃபூக்கோ ஒரு சமுதாயத்தினுள் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தும் ஆட்சிஅமைப்பையும் அதன் மூலமான அறிவையும் பற்றிக் கூறுகிறார்.    .. அறிவும் அதிகாரமும் இணையும்போது என்ன நடக்கும்? தமிழவனின் ஷிம்பாலாவில் வடமொழி நூல் காட்டும் அறிவு அதிகார மையத்தை ஏற்படுத்தும்ப்போது உரிமை, சுதந்திரம் என்ற கோட்பாடே இல்லாது போகும்.

இவ்வாறு தமிழவனின் ஷிம்பாலா நாவலில் ஓர் அரசியல் நாவலின் கூறுகள் அனைத்தும் இடம்பெறுகின்றன. தமிழ் அரசியல் நாவல்கள் என்ற ஒரு இலக்கிய வகையில் இது சிறப்பாகக் கொண்டாடப்பட வேண்டிய ஒன்று.

 

ஷம்பாலா, தமிழவன். பாரதி புத்தகாலயம் வெளியீடு 2019. பக் 220. விலை ரூபாய் 215.

ச. வின்சென்ட்

தமிழவன் புதிய புதினம்;எதேச்சாதிகாரத்தின் பின் இயங்கும் உளவியலைப் பேசும் நாவல்

எதேச்சாதிகாரத்தின் பின் இயங்கும் உளவியலைப் பேசும் நாவல்

ஜி.குப்புசாமி

தமிழில் அரசியல் நாவல்களுக்கு நீண்ட வரலாறு உண்டு. சுதந்திரப் போராட்ட காலத்தின் தேசபக்தி நாவல்கள் தொடங்கி , திராவிட , இடதுசாரி, பெண்ணிய, தலித்திய அரசியல் நாவல்கள் தத்தமது  சமூக , அரசியல் , பண்பாட்டுப் பார்வைகளோடு இன்றும் தொடர்ந்து வந்துகொண்டிருக்கின்றன. தற்போது நாவலின் அட்டையிலேயே  ‘ ஓர் அரசியல் நாவல் ‘ என்ற உபதலைப்புடன் வந்திருக்கும் தமிழவனின் ‘ ஷம்பாலா ‘ மிகவும் வெளிப்படையாக இன்றைய வலதுசாரி, மதச்சார்பரசியலையும் , ஆட்சியாளர் , குடிமக்களின் மாறிவரும் உளவியலையும் சித்தரிக்கும் காத்திரமான நாவல்.

தமிழவனின் முந்தைய நாவல்களில் பூடகமாக வெளிப்பட்ட அரசியல் பார்வை இந்நாவலில்  நேரடியாக வெளிப்படுகிறது. ‘ சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள் ‘ என்ற இவரது ‘ உருவக நாவ ‘ லில் திரைப்பட மோகம் , மொழி அதிகார அரசியல் , அயோத்தி, யாழ்ப்பாண நூலக எரிப்பு போன்றவற்றை உள்ளடக்கிப் பேசியிருந்தாலும் , ‘ ஷம்பாலா ‘ வில் இன்றைய அரசியல் நிகழ்வுகளின் பின்னால் இயங்கும் உளவியல்கூறுகள் கதாபாத்திரங்களின் வழியாக விவாதிக்கப்படுகின்றன.

‘ ஷம்பாலா ‘ நாவலை வாசிக்கத் தொடங்கும்போதே சென்ற நூற்றாண்டில் வெளிவந்த சில எதிர்கால துர்க்கற்பனை (dystopian ) நாவல்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன. குறிப்பாக ஜார்ஜ் ஆர்வெல்லின் 1984 என்ற புகழ்பெற்ற நாவலில் நாட்டுமக்களின் சிந்தனைகளை வேவு பார்க்கும் ‘சிந்தனை காவல்துறை‘ இந்நாவலிலும் முக்கியப் பங்கெடுக்கிறது. அல்டஸ் ஹக்ஸ்லியின்  ‘துணிச்சலான புதிய உலகம்‘ நாவலில் இடம்பெற்ற மரபணு ஆய்வு மூலம் ஒரே கருமுட்டையிலிருந்து பலநூறு கருக்களை வளர்த்து , ஒரே மாதிரியான சிந்தனையமைப்பு கொண்டவர்களை உருவாக்கும் முறை இந்நாவலில் ஊடக பிரச்சாரம் மூலம் செயல்படுத்தப்படுகிறது.

நடப்பு காலச்சூழலுக்கு மாற்றாக எதிர்கால சமூகம் ஒன்றை கற்பனையில் சித்தரித்துப் பார்ப்பது ஷேக்ஸ்பியரின் ‘The Tempest’ முதல் இலக்கிய உலகில் நடந்து வருகிறது. எதிர்கால உலகம் நன்நெறிகளோடு உன்னதமாக இருக்குமென கற்பனை செய்வதை ‘Utopia’ என்றும், எதிர்காலம் தீநெறிகளோடு மிகமோசமாக இருக்குமென கற்பனை செய்வதை ‘Dystopia’ என்றும் வகைப்படுத்தப்படுகிறது. மேற்சொன்ன ஆர்வெல் , ஹக்ஸ்லி ஆகியோரின்  நாவல்களும் சமீபத்தில் வெளிவந்த மார்க்ரெt அட்வுட்டின் ‘The Handmaid’s Tale‘ ‘The Testements‘ ஆகியவையும் துர்கற்பனைகள்தாம். ஆனால் இந்நாவல்கள் அனுமானித்த துர்க்கனவு நிகழ்காலத்தில் நனவாகிவிட்டிருப்பதையும், இன்றைய சூழல் எந்தளவுக்கு சுதந்திரச்சிந்தனைக்கும் , அறிவுச்செயற்பாடுகளுக்கு எதிராக இருக்கிறது என்பதையும் எந்தத் தரப்பின் சார்பாகவும் நிற்காமல் சுயமான குரலில் பேசுகிறது ‘ஷம்பாலா’.

நாவலின் மையப்பாத்திரமான பேராசிரியர் அமர்நாத் ஓர் அறிவுஜீவி , சுதந்திரச் சிந்தனையாளர் . அவர் வீட்டுக்கு சிந்தனை போலிஸ் நுழைந்து அவரது கட்டுரைகளை கையகப்படுத்துகின்றனர். அவர் பயன்படுத்தும் சொற்கள் அரசாங்கத்தால் தடைசெய்யப்பட்டவை என்கின்றனர். “ நீங்கள் நிறைய வார்த்தைகள் தெரிந்தவர் என்றும் , நாட்டுப்பற்று என்ற சொல் உங்களிடம் இல்லை என்றும் காவல்துறைக்கு தகவல் கிடைத்துள்ளது” என்கிறார்கள். அவர்கள் அவரைக் கைது செய்வதில்லை, ஆனால் மிக நுட்பமாக அவர் மீது உளவியல் தாக்குதல் நடத்துகின்றனர்.  அவர் வீட்டு கழிவறையை , உள்ளாடைகளை சோதனை செய்கின்றனர்.  அவர்கள் சென்ற பிறகு , வீட்டில் பத்திரமாக இருக்கும் அவருடைய மகள் கடத்தப்பட்டதாக போலீசுக்கு புகார் வந்திருப்பதாகவும் , காவல்துறை தேடலுக்கு அமர்நாத் ஒத்துழைக்க வேண்டுமென்றும் குறுஞ்செய்திகளும், தொலைபேசித் தகவல்களும் தொடர்ந்து வந்தபடி இருக்கின்றன. அமர்நாத் போன்ற அறிவுலக செயற்பாட்டாளர்களே எதேச்சாதிகார அரசுகளுக்கு பெரும் அச்சமளிப்பவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள். அவர்களை உளவியல்ரீதியாக ஒடுக்குவதுதான் இன்றைய புதிய அடக்குமுறை உத்தி.  “புத்தகங்களை அழிப்பது பழைய முறை;  புத்தகங்களை உருவாக்கும் மனங்களை ஆட்சியாளர்கள் அழிப்பதுதான் புதியமுறை. “ (பக். 189 )

மனிதாபிமானச் சிந்தனையும் , அறநெறி ஓழுக்கங்களும் கொண்டவர்களுக்குப் பெரும் துயரளிப்பவை சக மனிதர்கள் – குறிப்பாக நடுத்தர வர்க்கத்தினர் – அதிகாரத்துக்குப் பணிந்து போவதும் அடக்குமுறைகளைப் பற்றி அலட்டிக்கொள்ளாமல் இருப்பதும், அரசு வன்முறைகளை நியாயப்படுத்தும்படியான காரணங்களைத் தாமே கண்டுபிடித்து தங்களுக்குள் சமாதானம் செய்து கொள்வதுமே. இந்த மத்தியமர் நிலைப்பாட்டுக்குப் பின்னால் உள்ள உளவியலையும் அறிவுச்சமூகம் தமது முன்னெடுப்பில் தவறவிடுகின்ற இடங்களையும் தமிழவன் நாவலின் பாத்திரங்களின் வழியே பேசுகிறார். பற்பல கட்டுரைகளின் வழியாகச் சொல்லவேண்டிய விமர்சனங்கள் நாவலின் இயல்பான போக்கில் உரையாடல்களாக, விவாதங்களாக இடம்பெற்றுவிடுகின்றன.

”மக்களுக்கு எப்போதும் எதிலும் திருப்தி இருப்பதில்லை. ஒன்றைப்  பூர்த்தி செய்தால் அடுத்ததை ஏன் பூர்த்தி செய்யவில்லை என்று கேட்பார்கள். இன்றைய ஆட்சியாளர்கள் மக்களின் இந்த இயல்பைப் புரிந்து அவர்களை ஒரு பயத்தில் எப்போதும் வைத்து, இருப்பது போதும் என்று ஆட்சியாளர்களைக் கேள்வி கேட்காத மனநிலையை உருவாக்கிவிடுகிறார்கள்”. (பக்.58)

“ உலகம் முழுவதும் எதேச்சாதிகாரப் போக்குள்ளவர்களும், ஜனநாயகப்பண்புகளைத் தோண்டிப்புதைக்கும் நபர்களும் இயக்கங்களும் தேர்தலில் வெற்றி பெற்று வருகிறார்கள். தங்களுக்குக் கஷ்டம் கொடுத்தாலும் இந்த எதேச்சாதிகாரிகளை மக்கள் எதற்காகத் தொடர்ந்து தேர்ந்தெடுத்து வருகிறார்கள் என்பதை விளக்கிக் கூறுவதற்கு நமது அறிவுத்துறை வளரவில்லை. “

இத்தகைய நேரடியான விமர்சனங்களைத் தவிர, நாவலில் எளிதில் விளங்கிக் கொள்ள முடியாத, வழக்கத்துக்கு மாறான சில சம்பவங்கள் நடக்கும்போது அவை உளவியல் ரீதியாக விளக்கப்படுகின்றன. ஒரு தலித் மாணவன் தன்னை தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்தவன் என்று அழைக்கும்போது அவமானமாக உணர்வதாகவும் , ஆனால் ‘நாங்கள் இந்து சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்‘ என்ற முழக்கத்தில் சேர்ந்து கொள்ளும்போது அவனுக்கு ஆன்ம திருப்தி கிடைப்பதாகவும் சொல்கிறான்.

அமர்நாத்தின் முஸ்லிம் நண்பர் ஒருவர் அவரது  தெருவில் உள்ள மைனாரிட்டி முஸ்லிம்கள் எல்லோரும் வலதுசாரிகளுக்கு ஆதரவாக வாக்களித்ததாகச் சொல்கிறார். வலதுசாரிகள் யாரும் அவர்களை வற்புறுத்தவோ தொந்தரவு செய்யவோ இல்லை. ஆனாலும் ஒரு காவியுடை சாமியாருக்கு வாக்களித்துவிட்டு வந்ததன் பின்னால் இருக்கும் மனநிலையை அமர்நாத் விளக்குகிறார்.

“ரகசியமாக வலதுசாரிக்கு வாக்களிக்கிற முஸ்லிம்தான் பிரிவினையின் போது இந்த நாட்டில் வாழ்வதற்காக ஒரு முடிவு மேற்கொண்டவனின் தேர்வு. அது நாளடைவில் ஒரு தவறான உளவியலை அவர்களுக்குத் தருகிறது ……. இந்த முஸ்லிம் வாக்காளன்தான்., ஒருவகையில் இந்த நாட்டின் வலதுசாரி பாசிஸத்தை உருவாக்குகிறான். ‘அடங்கிப் போய்விடுவோம்‘ என்ற மனநிலை எப்போதுமே மறுபக்கத்தில் பிய்த்துக் கொண்டு வெளியில் வந்துவிடும். அடிமைத்தனத்தின் உளவியல் மிகவும் ஆபத்தானது …………‘சுதந்திர உணர்வுதான் மனிதனை தீர்மானிக்கும் அடிப்படை உயிராற்றல்‘ என்கிறார்  சார்த்தர்“. (பக் .101 )

இந்துத்துவ வலதுசாரிகள் மக்களிடையே செல்வாக்கு பெறுவதற்கும், இடதுசாரிகள் ஆதரவு இழந்து வருவதற்கும் விவாதத்துக்குரிய ஒரு புதிய காரணம் நாவலில் சொல்லப்படுகிறது.ல் “இடதுசாரிகள் இல்லாத ஒரு லட்சிய உலகை  மனதில் கொண்டு அதற்காக வக்காலத்து வாங்குகிறார்கள். ஆனால் இந்துத்துவ வலதுசாரிகள் இருப்பதை மட்டும் லட்சியமாக காட்டுகிறார்கள்’ (பக்.182).

இதைப்போலவே சர்ச்சைக்குரிய பல சிந்தனைகளும் நாவலின் பாத்திரங்கள் வழியே எழுப்பப்படுகின்றன. “ புத்தகங்கள் , அறிவு போன்றவற்றை உள்வாங்கிக் கொள்ள முடியாதவர்களுக்கு உடல்உழைப்பு வாழ்க்கையில் வெற்றி ஈட்டித்தரும் வழியாகத் தெரிகிறது. …  அப்படியானவர்களின் மனதில் வெகு எளிதாக மதவெறி எண்ணங்களையும் , மற்றவர் மீதான வெறுப்பு, எதிர்ப்பு கோப எண்ணங்களையும் வலதுசாரிகளால் புகுத்திவிட முடிகிறது. (பக்.184,188)

அநேகமாக எல்லா சமகாலப் பிரச்சனைகள் குறித்தும் நாவலில் பேசப்படுகிறது எனலாம். கோடீஸ்வர தொழிலதிபர்கள் வங்கிகளிடமிருந்து பெருந்தொகைகளைக் கடனாகப் பெற்று தலைமறைவாவது , சபரிமலையில் பெண்கள் நுழைவு, பணமதிப்பிழப்பு மலைப்பகுதி பழங்குடியினரிடம் செல்லும்படி ஆகாதது , மத அரசியல் செய்பவர்களின் பொதுநலப்பணிகள் , என்கவுன்டர் கொலை செய்ய ஆட்சியாளர்களிடமிருந்து காவல்துறைக்கு வரும் மறைமுக அழுத்தங்கள் , ராமர் கோயில் கட்டியபின்பு அடுத்த 150 வருடங்களுக்கான பொருளாதார மூலதனம் கிடைக்கும் என்ற ரகசியத்திட்டம் என விரிவான தளத்தில் தமிழவனின் கூர்மையான அலசல்கள் நாவலில் உறுத்தாமல் கலந்திருக்கின்றன.

‘ ஷம்பாலா ‘ என்ற இடம் திபெத்தில் உள்ளதாகவும் உலகிலேயே அதிகமான அதிகாரம் உறைந்திருக்கும் இடம் என்றும் , அந்த இடம் உலகத்தை அழிக்கவும் ஆக்கவும் வல்லது என்றும் தொன்மக்கதைகள் கூறுகின்றன. அந்த இடத்தை அடைந்து பெரும் சக்தியைப் பெற்று பெரும் அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்கு மிகச்சாதாரண நிலையிலிருந்து அமைச்சராக உயர்ந்த ‘ஹிட்லர்‘ என்ற பெயர் கொண்ட ஒரு பாத்திரம் தயாராவது இந்நாவலுக்குள்ளே பொதிந்திருக்கும் ஓர் உபகதையாகியிருக்கிறது. மையக்கதைக்கு இணையாகச் செல்லும் இது அமர்நாத் எழுதும் கதை என்று நாவலில் சொல்லப்படுகிறது. அதிகாரப் பிரயோகம் ஒவ்வொரு தளத்திலும் இயங்கும் விதங்களைப் பதிவு செய்வதாக இருந்தாலும் நாவலின் தீவிரத்தன்மையை இப்பகுதி சற்று தளர்வடையச் செய்கிறது.

பிரச்சாரங்கள் , கட்டுரைகள் மூலம் முன்வைக்கப்படும் விமர்சனங்களை விட ஓர் இலக்கியப்படைப்பின் குரல் கூர்மையானது என்பதை தமிழவனின் ‘ ஷம்பாலா ‘ நிரூபிக்கிறது.

தமிழவன் புதினம்; தனித்துவம்

தமிழவன் நாவல்களில் பொது பண்புகள்

மற்றும் அவற்றின் தனித்துவம்:

விஷ்ணுகுமாரன்.

வரலாற்று நூற்களுக்கும், நாவல்களுக்கும் இடையேயான தொடர்பினை இலக்கியக் கல்வி பேசும். எவ்வளவுதான் யதார்த்தத்தை வரலாற்று நூற்கள் கொண்டிருந்தாலும் அதில் பேசப்படும் ஒவ்வொருவரது   யதார்த்த வாழ்க்கையும், அவரைப் பற்றிய கற்பனையான செய்தியோடு அல்லது இல்லாத செய்தியோடு நிச்சயம் தொடர்புப்படுத்தப்பட்டிருக்கும்.     இது நமது வாழ்க்கைக்கும் பொருந்தும். அதாவது ஒவ்வொரு மனிதனும் யதார்த்த வாழ்க்கையுடன் அவனைப் பற்றிய புனைவுடனுமே அறியப்படுகிறான்.

நாவல்களோ புனைவாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தாலும்       அவை யதார்த்தத்தை வேறொரு முறையில்  கொண்டிருக்கும்.   அவை குடும்பநாவலாக, சமூகநாவலாக, துப்பறியும் நாவலாக, சரித்திர நாவலாக, சீர்திருத்த நாவலாக அல்லது எந்தவகையிலான நாவலாக இருந்தாலும் நம்பத்தகுந்த வகையில்   யதார்த்தத்தைச் சித்தரிக்க முயல்கின்றன.  இது உண்மையோ என நினைக்குமளவிற்கு யதார்த்தத்தை நெருங்கி அமையும் பட்சத்தில்  அவை வெற்றி பெற்ற நாவலாகக் கருதப்படுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக தமிழ்வாணனது துப்பறியும் நாவல்கள், இலட்சுமியின் குடும்ப நாவல்கள், பொன்னீலனது கம்யூனிசம் சார்ந்த நாவல்கள் போன்றவற்றைச் சுட்டலாம்.

ஆக வரலாற்று நூற்களும் தனிமனித வாழ்க்கையும்   உண்மையுடன் புனைவுகளின் கலப்பு கொண்டுள்ளனஎன்றால், நாவல்களோ  புனைவுகளில் யதார்த்தத்தின் கலப்புகளாகத் திகழ்கின்றன.

நாவல்களில் யதார்த்தத்தை நெருங்கி அமைக்கும்    நிலைமை இன்று வரை தொடர்ந்தாலும் தமிழில் 1980களில் யதார்த்த எழுத்துக்களைத் தவிர்த்த வேறு வகையான எழுத்துமுறை   தோன்றிற்று. இதற்குக் காரணம்  புதியச் சிந்தனைகள் தமிழகத்தில் பரவியதாலும், தீவிர இலக்கியவாதிகள் யதார்த்த எழுத்துக்களுக்கப்பால் வேறுவகையான இலக்கியங்களைத் தேடியதாலும் ஆகும்.   நாகார்ஜூனன், ஜமாலன், எஸ்.சண்முகம் உள்பட பல விமர்சர்களும் இக்கருத்தைக் குறிப்பிடுகின்றனர்.  இந்த கட்டுரையாளர் கூட யதார்த்த எழுத்துமுறை சார்ந்த நாவல்களை வாசிப்பதையே தவிர்த்துவிட்டார். காரணம், பலவேளைகளிலும் யதார்த்த நாவல்களின் சித்தரிப்பை விட வரலாற்று நூற்கள்தான் யதார்த்த்தைத் துல்லியமாகச் சித்தரித்தன என்பதுடன் சுவாரஸ்யத்தையும் தந்தன என்பதால்.

அத்தகைய சூழலில்தான் 1985 இல் தமிழவனின்  ஏற்கனவேசொல்லப்பட்ட மனிதர்கள் எனும்  நாவலும்,  அது போல சுந்தரராமசாமியின் ஜே.ஜே.சில குறிப்புகள் எனும் நாவலும்  வெளிவந்து  தமிழ் நாவலுலகில்   திருப்புமுனையை ஏற்படுத்தின. இவற்றுள் ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள்  முற்றிலும் புதுமையான பரிணாமத்துடன் வந்ததால் அது நாவலுக்குப் பிறந்தது அல்ல என்றும்  புரியவில்லை என்றும் மரபுசார்ந்த வாசகர்கள்  கூற , தீவிர இலக்கிய வாசகர்களோ   அதைப் புதிய வகை நாவலாகக் கொண்டாடினர்.  இந்த நாவலைத் தொடர்ந்து வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் வெளிவந்த  தமிழவனது எல்லா நாவல்களுமே வடிவத்திலும் பொருண்மையிலும்    மரபார்ந்த நாவல் வகைகளான, சமூக நாவல், துப்பறியும் நாவல்,யதார்த்த நாவல் என்பன போன்ற எந்த வகை பாட்டிற்குள்ளும் கொண்டு வர முடியாதளவிற்கு வேறொரு தளத்திற்குச் சென்றுவிட்டன.எனவே புதிய வரைவிலக்கணங்களை ஏற்படுத்தினால்தான் அந்நாவல்களை       அவற்றின் கீழ் கொண்டு வரமுடியும்.

அதனடிப்படையில் அவரது நாவல்களான ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள், சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள், வார்சாவில் ஓர் கடவுள், முசல்பனி ஆகியனவற்றில்  புதிய இலக்கண முறைகள் கண்டறியப்பட்டு  அவை நிழல் நாவல் எனும் புதியவகைமையைச் சார்ந்தவை என கட்டுரையாளரால் இவண் அடையாளப்படுத்த படுகிறது.  அவரது பிற நாவல்களான ஆடிப்பாவை போல, ஜி.கே எழுதிய மர்மநாவல் ஆகியவை வேறு வடிவம் சார்ந்தவை.

முதலில்  நிழல் என்றால் என்ன?  நிழல் நாவல் என தமிழவனது நாவல்களை ஏன் புதிதாக வகைமைப்படுத்த வேண்டும் என்பதை ஆராயலாம்.                  

நிழல் தன்னளவில் உருவாகாது; எப்போதும் உண்மை உருவத்திலிருந்துதான் எழும்- ஆனால் உண்மையைப் பளிச்சென காட்டுவதில்லை. நிழலை வைத்துக் கொண்டு   அதன் அசல் உருவை விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும்.    எனவே நிழல்நாவல் என்ற சொல்லாட்சி, நாவலை அடிப்படையாகக் கொண்ட இன்னொரு வகையான புதிய எழுத்துமுறை என்பது புலனாகிறது.

நிழல்நாவல் என குறிப்பிடுவதற்கான  பின்னணி-  எந்தவொரு எழுத்துமுறைக்கும்    அதற்கான பின்னணி தெளிவாக உள்ளது.  முதன் முதலில் தமிழ் நாவல் 19 ஆம் நூற்றாண்டில் தோன்றியது என்றால் தமிழிலக்கியம் புதுமையை நாடி அடுத்தக் கட்டத்திற்கு நகர்ந்துள்ளது என்பது அர்த்தம். அது போன்றுதான் புதிய எழுத்து முறையான நிழல் நாவல் எழுந்துள்ளது என்றால் ஏதோ ஒரு சிந்தனைப்போக்கு  அதன் பின்னணியில் உள்ளது என்று புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

இந்த (நிழல்)நாவல்கள் தோன்றியுள்ள காலமாக, இருபதாம் நூற்றாண்டின் இறுதி(1980கள் தொடங்கி)  மற்றும் இருபத்தோராம் நூற்றாண்டினை அடையாளப்படுத்தலாம். இக்காலகட்டத்தில்தான் தொலைக்காட்சி, இணையத்தளம், அலைபேசி என்பன போன்ற பல்வேறு அறிவியல் அதிநுட்ப செயல்பாடுகள் உருவெடுத்து மக்களின் வாழ்க்கை முறையையே மாற்றிவிட்டன.   பனிப்போர் முடிவுக்கு வந்தது. மேலும் உலகமயமாதல், தடையற்ற வர்த்தகம் எனும் கொள்கைகள் உலகநாடுகளை இன்னும் நெருக்கமாக்கின. பின்நவீனத்துவக் கோட்பாடுகள் பரவலாயின. உலகமயமாதல், தடையற்ற வர்த்தகம் போன்றன  நாடுகளை இன்னும் நெருக்கமாகப் பிணைத்தன. எதையும் இன்னொன்றாக மாற்றிப் பார்க்கும் மனிதச் சிந்தனைப் போக்கு தீவிரமானது. இது போன்ற நிகழ்வுகளால் அகிலத்தில் நிகழ்ந்த மாற்றங்கள் போலவே தமிழகம் உள்ளிட்ட இந்தியத் துணைகண்டத்திலும் வெகுவான மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன.

தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை பல நூற்றாண்டுகளாகச் சமூகத்தில்  நீடித்து வந்த கூட்டுக்குடும்பமுறை வெகுவாகச் சிதறிப்போனது. இயற்கை வளங்கள் கடுமையாகச் சுரண்டப்பட்டன.  வேளாண்சார் நிலவுடைமை உடைந்து போய் பண்ணையார்கள் குறைந்துப் போனார்கள். கல்விபயின்றோரது வாழ்க்கை முன்னுக்கு வந்தது. மனிதர்களிடையே பணம்,சாதி அடிப்படையிலான இடைவெளி சற்று குறைந்தது. அதிகார பலம் பரவலாகியது. ஒடுக்கப்பட்டோர் சமூகத்தில் உயர்ந்தனர். பருவம் அடைந்ததும் திருமணம் வரை வீட்டுக்குள்ளே அடைக்கப்பட்டிருந்த பெண்கள் ஆண்களைப் போன்று கல்விபெற்று சொந்தக்காலில்  வாழ்க்கை நடத்தும் அளவுக்கு நிலைமை மாறியுள்ளது. வாழ்க்கையின் எல்லா பாகங்களும் எந்திரங்களினால் இலகுவாகி விட்டன. வாழ்க்கையும் விரைவாக நடைபெறுகிறது. அத்துடன் திராவிடக் கட்சிகளின் ஆட்சி, இலங்கையில் தமிழர்களை அழித்தல் போன்ற நிகழ்வுகளும் தமிழ் இலக்கியங்களிலும் தாக்கம் ஏற்படுத்தின.

இவ்வாறான பல்வேறு மாற்றங்கள் நிகழ்ந்த காலகட்டத்தில்தான் அல்லது சூழலில்தான் தமிழ்மொழியும் மாறுதலுக்குள்ளானது.   அதன் மூலம் தமிழ் நாவல் எழுத்துமுறைகள் இரண்டு பிரிவுகளாகி விட்டன என்று கூறமுடியும். ஒன்று-வழக்கமான யதார்த்த எழுத்துப் பாணியில் அமைந்த நாவல்கள். இப்பிரிவினுள் பெண்ணியம், தலித்தியம், கம்யூனிசம், போன்ற புதினங்கள்  முதல் துப்பறியும் நாவல்கள் வரை எல்லா நாவல்களையும் அடக்கிவிடலாம்.

இரண்டாவது வகை  காலத்திற்கேற்ற மாறுதலைக் கொண்ட, வழக்கமான   எழுத்துப் பாணிக்கு மாறான மொழிநடை கொண்டவை. இந்நடையில்தான் அறிவுசார் எழுத்துக்கள் சிறுபத்திரிகைகளில் எழுதப்பட்டன. அதுபோல   புதுமையான முறையில்  நாவல்களும் எழுதப்பட்டன. அவை  சர்ரியலிசம், மாந்திரீக யதார்த்த வாதம், பின்நவீனத்துவம் போன்ற தமிழுக்குப் புதுமையான கோட்பாடுகளை உள்ளடக்கமாகக்  கொண்டிருந்தன.  இந்த நாவல்களைத் துலக்கமாக இனங்காட்டும் அம்சம், அவற்றில் வெளிப்படும் fantacy எனப்படும் வினோதம் உள்பட வேறு சில பண்புகளும் ஆகும். இந்த வகையான பண்புகளைக் கொண்ட நாவல்களுக்கு முன்னோடியாக அமைந்தவையே   தமிழவனின் நாவல்கள்!. அவற்றை   முன்னரே குறிப்பிட்டது போல நிழல் நாவல்கள் என வரையறைப்படுத்திக் கொள்ளலாம்.  அவற்றின் இயல்புகள் எவ்வாறு இருக்கும் என்பதையும் அதற்கான கோட்பாடுகளையும் தமிழவனின் நாவல்களிலிருந்தே பெற்றுக் கொள்ளலாம்.

நிழல் நாவலின் இயல்புகள்

1.ஏதாவதொரு கேட்பாட்டை துலக்கமாகக் கொண்டு வெளிப்படுத்துதல்,

2.எதார்த்த நாவலைப் போல ஒரு தொடர்ச்சியான வரிசை அமைவைக் கொண்டிராமை,

3.காலம், இடம், செயல் ஆகியவற்றின் பொருத்தப்பாட்டை இல்லாமலாக்குதல்,

4.பகுத்தறிவிற்கு அப்பாலான நிகழ்வுகளை சர்வ சாதாரணமாக வெளிப்படுத்துதல்,

5.நகைச்சுவை இழையோடும் தன்மையைக் கொண்டிருத்தல்,

6.வினோதமான கதப்பாத்திரங்கள் மற்றும் மீ சக்திகளைக் கொண்டிருத்தல்,

7.வழக்கமான மொழி நடைக்கு மாறானது,

8.ஒரே நேரத்தில் இரட்டைப் பொருளைத் தரக் கூடிய ஒன்றாக வாக்கியங்கள் தென்படும்,

9.முற்றிலும் அறிவுத் தளத்தில் இயங்கக் கூடியதாக இருத்தல்.

  1. பிரதிக்கு அப்பால் வாசகனைச் சிந்திக்கத் தூண்டுதல்.

 

இந்த இயல்புகளையே  தமிழவனது நாவல்கள் துலக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. இந்த இயல்புகள் பிறவகை நாவல்களில் ஒரு சேர   வந்து பொருந்துவதில்லை. எடுத்துக்காட்டாக நகைச்சுவை இழையோடும் தன்மையைச் சுட்டலாம். பாக்கியம் ராமசாமியின் கதைகள் அனைத்தும் நகைச்சுவை இழையோடும் தன்மை கொண்டிருக்கும். ஆனால் அறிவுத்தளத்தில் இயங்காது- பிரதிக்கு அப்பால் வாசகனைச் சிந்திக்கத் தூண்டாது. காலம் இடம் ஆகியவற்றின் பொருத்தப்பாட்டைச் சிதைக்காது. ஆனால் மேலே சொல்லப்பட்ட பத்து இயல்புகளும் ஒரு சேர தமிழவனது நாவல்களில் இடம் பெற்றிருக்கும்  . இதே பண்புகளைக் கொண்டு பிற்காலத்திலும் குறிப்பிடத்தக்க சில நாவல்கள் வேறு நாவலாசிரியர்களாலும் சிறப்பான முறையில் எழுதப்பட்டுள்ளன. அவற்றையும் நிழல்நாவலாக வகைப்படுத்தலாம். எடுத்துக்காட்டாக, பிரேம் எழுதிய சொல் என்றொரு சொல், எம்.ஜி.சுரேஷின் அலெக்சாண்டரும் ஒரு கோப்பை தேநீரும், முத்துக்கிருஷ்ணனின் அடைக்கோழி  ஆகிய நாவல்களைச் சுட்டலாம். ஆயினும் நிழல்நாவல் எனச் சுட்டத்தக்க வரையறைகள் தமிழவன் நாவல்களில்தான் முதன் முதலில் காணப்படுகின்றன. அவற்றை இனி விளக்கமாகக் காணலாம்.

1.ஏதாவதொரு கேட்பாட்டைத் துலக்கமாகக் கொண்டு வெளிப்படுத்துதல்,

1985 இல் வெளியான ‘ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள்  வழக்கமான நாவல் அமைப்பிலிருந்து மாறுபட்டு விளங்குவதோடு சர்ரியலிசம் மற்றும் மாந்திரீக யதார்த்தக் கோட்பாடுகளைத் துலக்கமாக வெளிப்படுத்துகின்றது.                எழுத்தாளர் ஜெயமோகன்   ‘நாவல்’ என்ற தனது நூலில் ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள் -ஐ சர்ரியலிச எழுத்தாலான முதல் தமிழ் நாவல் என குறிப்பிடுகிறார் . இந்நாவலில் நம்பமுடியாத சம்பவங்கள் இயல்பாக நடப்பதாகக் காட்டப்படும். எடுத்துக்காட்டாக-தெய்வமூர்த்தி என்பவர் தனது தம்பியுடன் காட்டுப்பாதையில் போய் கொண்டிருந்த போது அவரது தம்பியைப் பேய் நாயாக உருமாற்றி விடும். உடனே தனது மந்திரசக்தியால்  தம்பியை மறுபடியும் மனிதனாக்கி விடுவார். இது போன்ற மாந்திரீக யதார்த்தங்களை இந்த நாவலில் சர்வசாதாரணமாகக் காணமுடியும்.

“இதெல்லாம் மூடநம்பிக்கை,” “பேய்நாவல்களும் இது போன்றவற்றைத்தானே காட்டுகின்றன”– அப்படியிருக்க, இந்த செய்திகளைக் கூறுவதால் இந்த நாவலுக்கான சிறப்பு என்ன வந்துவிடப் போகிறது என சாதாரண வாசகர் கேள்வி எழுப்பலாம். பேய்நாவல்களைப் பொறுத்தவரை   பேயின் பயங்கரத்தையும் பக்தியின் பெயரால் பேய் முறியடிக்கப் படுவதையும் மட்டுமே காட்டும். ஆனால் இந்த   இந்த நாவலோ நம் வாழ்க்கையின் ஒரு பாகமாக வகிக்கும் மந்திரவாதம் மற்றும் பேய்கள் குறித்து சித்தரிக்கிறது.  பேய்கள் அல்லது மந்திரவாதம் இருக்கிறதோ இல்லையோ- ஆனால் 1980 கள் வரை பேய்கள், சாமிகள்,மந்திரவாதம் பற்றிய நம்பிக்கைகள் இந்தியக் கிராமங்களில் மிகுந்த ஆதிக்கம் செலுத்தியிருந்தது உண்மை. தனது வீட்டுத் திருமணம், பொருளாதாரச் சிக்கல்கள் உட்பட அனைத்திற்கும் தீர்வுகாண தன் குடும்பத்தில   இறந்து போனவரது ஆவியின் ஆசியை எதிர்பார்த்து வீட்டில் பூஜை,படையல் செய்வது சர்வசாதாரணமாகவே நிகழ்ந்துள்ளது. இன்றளவும் குக்கிராமங்களில் காணப்படுகிறது. இந்த சமூக யதார்த்தங்களை நவீனத்துவ நாவல்கள் மூடநம்பிக்கையென புறக்கணித்துவிட்டன. ஆனால் “ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள்” நாவலோ  இது போன்ற யதார்த்தங்களை மாந்திரீக யதார்த்தமாக – சமூக யதார்த்தமாகச் சித்தரித்துள்ளது.  மாந்திரீக யதார்த்தம் இப்போது பிற எழுத்தாளர்களாலும் கடைபிடிக்கப்பட்டு வருகிறது என்பதைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.

.

சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள் நாவல்   சர்ரியலிச கோட்பாட்டை  பிரதிபலிக்கிறது. அதாவது கட்டற்ற சுதந்திர எழுத்தைப் பயன்படுத்துகிறது. மனித வாழ்க்கை சிறு விசயங்கள் முதல் பெரிய விசயம் வரை எல்லாவற்றிலும் விதிகளால் கட்டுப்படுத்தப் பட்டிருக்கின்றது. அந்த விதிகளிலிருந்து விடுபட்டு வாழ மனம்போல சர்ரியலிச இயக்கம் தோன்றியது.  அது எழுத்துக்களிலும் பிரதிபலித்தது. இப்படித்தான் ஓர் ஒழுங்கு முறையில் எழுதவேண்டும் என்ற நிலை மாறி, கனவு எவ்வாறு சுதந்திரமாக நிகழ்கிறதோ அது போன்று தன் விருப்பப்படி கட்டற்ற முறையில் எழுதும் போக்கினை சர்ரியலிஸ்ட்கள் செய்தனர். அந்த எழுத்து முறை      சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்களில்  துலக்கமாகக் காணப்படுகிறது. இந்நாவலில் பாத்திரங்களாகப்  பழங்கால அரசர் இடம்பெற்றிருப்பார். ஆனால் பல்கலைக்கழகம் இடம்பெறும்… அரசி கண்ணை மூடிக்கொண்டுதான் எல்லாவற்றையும் பார்ப்பாள்- இப்படி வழக்கத்திற்கு மாறாகத் தன் விருப்பப்படி வினோதமாக சர்ரியலிஸ்ட் நடையில் எழுதியுள்ள பாங்கினை இந்நாவலில் முழுக்க முழுக்கக் காணப்படுகிறது.

2.எதார்த்த நாவலைப் போல ஒரு தொடர்ச்சியான வரிசைக் கிரமத்தைக கொண்டிராமை.

ஒரு தொடர்ச்சியினை இவரது நாவல்களில் காணமுடியவில்லை. வார்சாவில் ஒரு கடவுள் என்ற நாவலில் கதை சொல்லும் உத்தி வெவ்வேறு முறைகளில் உள்ளது. முசல்பனியில் ஒரு அத்தியாயத்திற்கும் அடுத்த அத்தியாயத்திற்கும்  நேரடி தொடர்பு இருக்காது. ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்களில் தற்காலமும் , கழிந்தகாலமும் கலந்து, கலந்து காட்டப்படுகின்றன. சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்களிலும் இதே முறைதான் காணப்படுகிறது. எனவே நிழல் நாவல் என்பது ஒரு தொடர்ச்சியான வரிசை அமைவைக் கொண்டிருக்காது என்பதை உறுதிபடக் கூறமுடிகிறது.

3.காலம், இடம், செயல் ஆகியவற்றின் பொருத்தப்பாட்டை இல்லாமலாக்குதல்

          இந்த இயல்புகள் துலக்கமாகவே தமிழவனின் நாவல்களில் காணப்படும். சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள், முசல்பனி ஆகியவற்றில் மிக அதிகமாகக் காணப்படும். எடுத்துக்காட்டாக முசல்பனி நாவலில் வரும் வாக்கியங்களைச் சுட்டலாம் ’அத்திரிகப்பாவின் மகள் 3300 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அதிகாலை 3 மணிக்கு 3 மணி இருக்கும் போது பிறந்தாள். அவள் பிறந்த நேரத்தைத் திசைக்கொரு கடவுளாக நான்கு கடவுளர்கள் சாட்சி கூறினாலும் நான்கு திசையையும் ஒரே முகமாகக் கொண்ட கடவுள் ஏற்கவில்லை’’.  இந்த வாக்கியத்தில் தர்க்கமுறை எதுவும் இல்லை. இவ்வாறு தர்க்கமுறையை உடைத்துச் செல்லும் தன்மை கொண்டன  நிழல்நாவல்கள். சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்களில்  நாவலிலும் இதே அமைப்பு மிகுதியாகக் காணப்படுகிறது. இந்நாவலில் காட்டப்படுவது பழையகாலத்து இராஜா கதை போல தோன்றும். ஆனால் கதையில் பல்கலைக்கழக மொழியியல் ஆசிரியர்கள் மொழி ஆராய்ச்சி செய்வதாகக் காட்சிகள் அமையும்.

4.பகுத்தறிவிற்கு அப்பாலான நிகழ்வுகளை சர்வ சாதாரணமாக வெளிப்படுத்துதல்.

இந்த இயல்புகள் கண்டிப்பாகத் தமிழவனது நாவல்களில் இடம்பெற்றே தீரும்.

5.நகைச்சுவை இழையோடும் தன்மையைக் கொண்டிருத்தல்,

நகைச்சுவை அல்லது ஒரு வகையான வினோதமான  அல்லது ஒரு வகையான கிண்டல்  வாக்கியங்களில் இழையோடி காணப்படும்.    எடுத்துக்காட்டாக, ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்களில் வரும் வாக்கியத்தைச் சுட்டலாம்.

அவனது வேட்டி அவிழ்ந்தபோது, அவள் தன் கண்களை மூடி தன் கற்பைக் காத்துக் கொண்டவிதம் அந்த பள்ளியில் பெரும் பரபரப்பாகப் பேசப்பட்டது”.

5.வினோதமான கதாப்பாத்திரங்கள் மற்றும் மீ சக்திகளைக் கொண்டிருத்தல்

தமிழவனது நாவல்களில் வரும் பல பாத்திரங்களும் வழக்கமான மனிதர்கள் அல்லர். அதன் உச்சகட்டமாக வார்சாவில் ஒரு கடவுள் நாவலில் வரும் பெரும்பாலான பாத்திரங்கள் வழக்கத்திற்கு மாறாகவே உள்ளனர். எங்கோ தீ பிடிப்பதைக் கண்டுபிடித்து விடும் சந்திரன், கூரையைப் பிய்த்துக் கொண்டு பறப்பவன், இரவில் மட்டுமே கண்ணால் பார்க்கும் நர்ஸ் என வித்தியாசமான பாத்திரங்கள் காணப்படுகின்றனர். ஒரே நேரத்தில்   வெவ்வேறிடங்களில் நடமாடுபவன் பற்றி சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள் பேசும்.  தனது நிழலுடன் சீட்டாடும் கிழவன் பற்றி முசல்பனி நாவல் பேசும்.  .

 

ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்களில் வரும் மாந்தர்களோ தனிமனிதர்கள் பற்றியதல்ல. ஒரு காலகட்டத்தில் வாழ்ந்த மனிதர்களின் பிரதிநிதியாக வருகிறவர்கள். எடுத்துக்காட்டாக, சினேகப்பூ என்பவள் தனது மகனது நோய்க்கு இறந்துபோனவனது ஆவிதான் காரணமென நினைத்து அந்த ஆவியைத் திட்டுவதைச் சுட்டலாம். 1980கள் வரை  இறந்தோரைத் திட்டுவது நம் சமூகத்தில் சர்வசாதாரணமாக நிகழ்ந்த வழக்கம். இது போல் அந்நாவலில் வரும் அனைத்து பாத்திரங்களுமே  ஒரு காலகட்டத்தில் வாழ்ந்த மக்களின் பிம்பங்களாகக் காட்சியளிக்கின்றன. ஆடிப்பாவை எனும் நாவலில் மட்டுமே வழக்கமான மனிதர்கள் இடம்பெறுகின்றனர். அதில் கூட எல்லா பாத்திரங்களுமே குடும்ப வாழ்வில் பாதிக்கப்பட்டவர்களாகவே சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளனர்

 

7.வழக்கமான மொழி நடைக்கு மாறானது,

வழக்கத்திற்கு மாறான மொழிநடையினை இந்நாவல்கள் கொண்டிருக்கும்.

8.ஒரே நேரத்தில் இரட்டைப் பொருளைத் தரக் கூடிய ஒன்றாக வாக்கியங்கள் தென்படும்.

பல செய்திகளைக் குறியீடுகளாக அமைத்து செல்வதால் வாக்கியங்களுக்கு அப்பால் புதைநிலை உண்மைகளைக் காணவியலும். எடுத்துக்காட்டாக,  ‘’மலையின்மேல் ஒளி’’  என்ற சொல்லாட்சி சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள் நாவலில் இடம் பெறுவதைச் சுட்டலாம. இது திமுக-வைக் குறிக்கும். அது போன்று ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள் நாவலில்  வரும் மனிதர்கள் பலர் மேலோட்டமாக வேடிக்கையாகக் காட்சியளிப்பவர்கள் உண்மையில் கம்யூனிஸ்ட்கள், காங்கிரஸ்காரர்கள், தி.மு.கவினர் ஆகியோர் பற்றி குறிப்பனவாகும். எடுத்துக்காட்டாக கனவுகளை விற்பவன் எனக் குறிப்பிடப்படுபவன் காங்கிரஸ்காரன்!

9.முற்றிலும் அறிவுத் தளத்தில் இயங்கக் கூடியதாக இருத்தல்.

தமிழவனின் நாவல்கள்  அறிவுத்தளத்தில்  இயங்குபவை. அவை பொழுதுப்போக்கை நாடும் சாதாரணமான வாசகனுக்காகனவை அல்ல. தமிழ் தெரிந்திருந்தால்  கலைஞர் கருணாநிதியின் நாவல்களையோ வைரமுத்துவின் நாவல்களையே  வாசித்துப் புரிந்து கொள்ளமுடியும். ஆனால் தமிழவன் நாவல்களோ சாதாரண வாசகனுக்குப் புரியாதவை. ஓரளவு வாசிப்பறிவும் பிறதுறை அறிவும் இருந்தால் மட்டுமே அவற்றைப் புரிந்துக்கொள்ள முடியும். காரணம் அவை அறிவுத்தளத்தில் இயங்குபவை.      எடுத்துக்காட்டாக முசல்பனி நாவலில் இடம்பெறும் பின் வரும் பத்திகளைச் சுட்டலாம்.

பாத்திக்கட்டிப் பிரித்திருக்கும் பயிர் போன்ற மக்கள்

உங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கலாம். இதுவரை இந்தநாட்டு மக்களைப் பற்றி நான்கூறவே இல்லையே  என்று .  இவர்கள் தங்களை வயல்பரப்புப் போல் பாத்தி கட்டிப் பிரித்துவைத்திருப்பார்கள். மொத்தம் 5 பாத்திகள். எனவே இம்மக்கள் பயிர் போல் வளர்பவர்கள் என்று தங்களை அழைத்துக்கொள்வார்கள். மேலும் இவர்கள் நித்தியமானவர்கள்.

  முதல் பாத்தியில் நடப்படுபவர்கள் தலையை மேலேவைத்தும் கால்களைச் சேற்றுக்குள் மறைத்துப் புதைத்தும் வைக்கப்படுவார்கள். இவர்கள் உயர்ந்தவர்கள். கடைசியாக வரும் ஐந்தாம் பாத்திக்காரர்கள் கால்களை மேலே வைத்தும் தலையைச் சேற்றுக்குள் புதைத்தும் நடப்படுபவர்கள். இவர்களின் ஒவ்வொரு பிரிவுக்கும் ஐந்து ஐந்து கடவுள்கள் உண்டு. கடவுள்கள் போர்செய்வார்கள். இவர்கள் கடவுள்களுக்குப் பெரியவிழா எடுத்துப் பலிகொடுப்பார்கள். காதல்செய்யும்போது கலவரங்கள் ஏற்படும். ஒரு பிரிவு அடுத்தப் பிரிவைக் காதலிக்கக்கூடாது என்று விதி எழுதப்பட்டிருக்கிறது. விதியை மீறிக் காதல் செய்தால் வீடு, வாசல்,கூரை வாகனம் உணவுப்பொருள்கள் என்று எரிப்பார்கள். காதுகளைப் பூக்களால் அலங்காரம் செய்வது என்பது இவர்களுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். 

     இந்த வாக்கியங்கள் தமிழக நாட்டு நடப்புக்களை நன்றாகப் புரிந்துகொண்டோருக்கும் தமிழின் குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம் ,நெய்தல்,பாலை எனும்  நிலப்பாகுபாட்டைப் புரிந்தகொண்டோருக்கும் மட்டுமே விளங்கும்.  இது போன்றே தமிழவனது நாவல்கள் காணப்படுவதால் பரந்த வாசிப்பு உடைய வாசகர் தமிழவனது நாவல்களைச் சிறந்தவை எனப் போற்றுவதையும், சாதாரண வாசகர் அதே நாவல்களைப் புரியாதவை என நிராகரிப்பதையும் காணமுடிகிறது.

 

  1. பிரதிக்கு அப்பால் வாசகனைச் சிந்திக்கத் தூண்டுதல்.

ஒரு படைப்பு  மகிழ்வூட்டலையும் அறிவுதரும் பணியையும் செய்வதுடன் அதற்கப்பாலும் வாசகனைச் சிந்திக்க வைக்கும்போதுதான், அது மகத்தான வெற்றி பெற்றதாகக் கருதமுடியும். அவ்வகையில்  தமிழவனது  நிழல் நாவல்கள் எல்லாமே வெற்றி பெற்றுவிட்டன என்று கூறமுடியும். எடுத்துக்காட்டாக, சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள். இந்நாவலைப் படித்தபின் சரித்திரத்திற்கும் கதைக்கும் இடையேயான வேறுபாடு என்ன என்பதைச் சிந்திக்கச் செய்கின்றது. சரித்திரம் என்பது எழுதுபவரின் மனநிலையைச் சார்ந்தது என்றும் உண்மை அப்படியே இருக்க வேண்டுமென்ற அவசியமில்லை எனும் எண்ணத்தை வாசகனின் மனதில் ஏற்படுத்துகிறது.

வார்சாவில் ஒரு கடவுள் எனும்  நாவலை வாசிக்கும் போது, கடவுள் அறிவுக்கெட்டாதவர், கண்ணால் காணமுடியாதவர் எனும் நம்பிக்கைகள் மாறி கடவுள் நமது வாழ்வில் தினந்தோறும் காட்சியளிக்கிறார்- ஆனால் நாம்தான் அவரை அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியவில்லை எனும் உணர்வைத் தருகிறது .

ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள் நாவலில் கனவை விற்கும் இளைஞன், சாரைப் பாம்பு போல வந்துசெல்லும் மனிதன் போன்றோர் இடம் பெறுகின்றநர். மேலோட்டமாக இவை அர்த்தம் தந்தாலும் உண்மையில் 1960 களில் நடைமுறையிலிருந்து காங்கிரஸ் மற்றும் கம்யூனிஸ்ட்கள் பற்றிய கருத்துக்களையே தருகின்றன. இவ்வாறு மொழியின் வாக்கியங்களுக்கும் அப்பால் சென்று கருத்தைத் தரவல்லன தமிழவனின் நாவல்கள்.

 

ஆக மேலே விளக்கப்பட்ட கூறுகள் கொண்டவையாகத் தமிழவனது  நிழல்நாவல்கள் உள்ளன.  இந்த நிழல்நாவல்கள் மீது  ‘ உண்மைக்கு மாறானவை’   ‘உடனடியாக விளங்கமுடியாதவை’என்பன போன்ற கடும் விமர்சனங்கள்  வைக்கப்படுகின்றன. ஆனால் இவைதான் தற்காலத்திற்கு ஏற்ற நாவல்கள் என்பதுடன் இவைதான் யதார்த்த எழுத்துக்களை விட மிகச் சிறந்த இலக்கிய அனுபவத்தைத் தருகின்றன என்பதை உறுதியாகச் சொல்லமுடியும்   மேலும்  யதார்த்த இலக்கிய எழுத்துக்கள் இன்றைய காலத்தில்     கேள்விக்குறிக்குள்ளாகிறது. காரணம், இன்றைய காலத்தில் யதார்த்த இலக்கியங்களைக் காட்டிலும் நக்கீரன், ஜூனியர் விகடன் போன்ற பத்திரிகைகள் மற்றும் வரலாற்று நூற்கள்தான்  யதார்த்த நிகழ்ச்சிகளை, அனுபவங்களை   மிகுந்த இரசனையோடும், சுவாரஸ்யத்தோடும் தருகின்றன. பல வேளைகளிலும் உண்மைச் சம்பவங்களை இரசனையாக வழங்குவதில் யதார்த்த நாவல்களைப் பின்னுக்குத் தள்ளுகின்றன. இந்த சூழலில் இந்த நிழல்நாவல்களே யதார்த்த நாவல்களை விட    புதிய இலக்கிய இரசனையைத் தருவது வெளிப்படையாக விளங்கும்.

அப்படியானால் யதார்த்த நாவல்களுக்கென தனித்துவம் இல்லையா என்று கேட்டால், அதற்கான பதில் உண்டு என்பதுதான். 1980 கள் வரை  யதார்த்த நாவல்களுக்கு வேலை இருந்தது. அதாவது தற்காலம் போல காட்சிப்படுத்தல், ஆவணப்படம் தயாரித்தல் போன்றவற்றை விரைந்த நிலையில் உடனுக்குடன் பதிவுசெய்ய போதுமானளவு   வசதிகள் 1980 கள் வரை இல்லை. ஆனால் 1980 களுக்குப் பின்னர்  குறும்படங்கள் , நேரடிப்பேட்டிகள், தத்ரூபப் படங்கள், ஆவணப்படங்கள்,பத்திரிகை விவரிப்புகள் யதார்த்த நாவல்களை விடத் தெளிவாகப் பதிவுசெய்து விடத் தொடங்கின. அதற்குரிய சமூகவிளைவையும்  ஏற்படுத்திவருகின்றன. இத்தகைய சூழலில் நாவல்களில்  யதார்த்த எழுத்துக்கள் அல்லது சித்தரிப்புக்கள் தோல்வியடைந்து விட்டன. –மேலும்      பின்நவீனத்துவகாலத்திற்கும் அப்பால் எழும் நாவல்கள் புதுவடிவில் அமையவேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு தவிர்க்கவியலாது. அந்த எதிர்பார்ப்பை நடைமுறைப்படுத்துவனவாக நிழல் நாவல்கள்தாம் உள்ளன என்ற முடிவுக்கு வரஇயலுகிறது. அதற்கு முன்னோடியாக அமைபவை தமிழவன் நாவல்கள் என்பதே உண்மை.  நிழல்நாவல்கள் யதார்த்த்தையை இன்னொரு கோணத்தில் காட்டுகின்றன என்பதையும் இந்த இடத்தில் சுட்டிக்காட்டுவது பொருத்தம்

 

.இதுவரை தமிழவனின் நாவல்களின் பொதுப் பண்புகளாக நிழல் தன்மை அமைந்திருப்பது விளக்கப்பட்டது. இனி அவரது ஒவ்வொரு நாவலின் தனித் தன்மையை விளக்கிக் காட்டலாம்.

முசல்பனி – 2012 – ல் வெளிவந்த முசல்பனி என்ற நாவல் முதன் முறையாக நாவலின் இலக்கண தர்க்கங்களை உடைக்கிறது, அதில் வரும் பாத்திரங்களின் ஊடாகப் பழங்கால தமிழ் உலகமும், இன்றைய நவீன தமிழ் உலகமும் இணைக்கப்படுகின்றன. 100 பக்கங்களுக்குள் தமிழ் சரித்திரம்

நிழலாய் படிந்துக் கிடக்கிறது. ஆனால் தமிழர், தமிழகம் என்ற சொல் எங்குமே நேரடியாகக் கூறப்படவில்லை. தமிழ்நாட்டை தெமிலிகா எனக் குறிப்பிடுவதில் தொடங்கி இலங்கைத் தமிழர் படுகொலையைக் கூறுவதுடன் இந்நாவல் முடிவின்றி முடிவுறுகிறது. இந்நாவலின் நேரடியான சிறப்பினைக் கூறவேண்டுமென்றால் முதல் அத்தியாயத்திற்கும், அடுத்த அத்தியாயத்திற்கும் கதைத் தொடர்பு எதுவுமில்லை என்பதாகும். இருப்பினும் சிறுகதையின் தொகுப்பெனக் கூறவும் முடியாது. நாவலை எந்த இடத்திலிருந்து எப்படி வாசித்தாலும் அதற்கான சுவையுண்டு. நாவலை முழுமையாகப் படிக்காவிட்டாலும் ஒன்றிரண்டு பத்திகளை வாசித்தால் கூட அவற்றிலும் தனித்ததொரு சுவையைக் காணமுடிகிறது. இதுவே ஒரு கற்பனைத் திறனாகக் கொள்ளலாம்.

சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள் – “சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்” முற்றிலும் புதுமையைக் கொண்ட நாவலாகக் காணப்படுகிறது. இந்நாவலைக் குறித்து எழுத்தாளரான குமார செல்வா ‘’இந்தியாவில் இதைப் போன்றதொரு நாவல் இதுவரை தோன்றியதேயில்லை என   அடையாளப்படுத்துகிறார். இந்நாவல் இரு விஷயங்களை நமக்குள் உணர்த்தும். அது என்னவெனில் பிரதிக்குஅப்பால் நம்மை ஏதேனுமொரு விஷயத்தைக் கண்டிப்பாகச் சிந்திக்க வைக்கும். மேலும், புராணங்கள் எவ்வாறு உருவாகின்றன, சரித்திரம் எவ்வாறு உருவாகிறது என்பதற்கான விடையாக இந்த நாவலே அமைகிறது.

சூரியப் புராணக் கோட்பாட்டை மார்க்ஸ்முல்லர்  விளக்கும்போது   வார்த்தைகள் எவ்வாறு ஒரு கதையை உருவாக்குகின்றன– என்பது குறித்து  குறிப்பிடுவார். சொல்ல வந்தது ஒன்று, அதைப் புரிந்துக் கொள்ளுதல் வேறொன்று என்ற கருத்தை   விளக்குவார். அவருடைய விளக்கத்தை இந்நூலில் காணமுடியும். எடுத்துக் காட்டாக, “அவன் கூறியவுடன் சொற்கள்

அனைத்தும் அங்குள்ள தூண்களின் பின்னால் சென்று ஒளிந்துக் கொண்டன” எனும் வரிகள் சூரிய புராணக்கோட்பாட்டின் நீட்சியாக அமைகின்றது.

அடுத்ததாக ஒரு சரித்திரம் எவ்வாறு உருவாகிறது? நாம் படிக்கும் சரித்திரம் சரித்திரமா?என்பதெல்லாம் நமக்குள் ஒரு கேள்வியை எழுப்பக் கூடிய ஒரு தன்மை இந்நாவலுக்கு உண்டு. இந்நாவலைப் படித்த பின் கட்டுரையாளருக்கு ஒரு புது வித சிந்தனைத் தோன்றலாயிற்று.

எடுத்துக்காட்டாக, கிருஷ்ணகிரி நகரத்தில்  பல இடங்களிலும் அந்நாளைய முதல்வர் ஜெயலலிதா குற்த்த  ஒரு விளம்பரம் இவ்வாறு ஒட்டப்பட்டிருந்தது. “கிருஷ்ணகிரி மக்களின்  தண்ணீர்தாகம் தீர்த்த தாயே வருக வருக!” எனும் இந்த விளம்பரத்தைக் கல்வெட்டில் பொறித்து வைத்தால் 100 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னால் மக்கள் எப்படி நினைப்பார்கள். கிருஷ்ணகிரி மாவட்டமக்கள் ஜெயலலிதா  ஆட்சிக்கு வருவதை வரையிலும் தண்ணீர் குடிப்பதற்காக வெளிமாவட்டங்கள் சென்றுவந்தனர். ஜெயல்லிதா வந்த பின்னர்தான் மக்கள் நிம்மதியாக தண்ணீர் குடித்தனர் -என்ற தவறான புரிதல் ஏற்படும். அது போலத்தான்   நாம் படிக்கும் வரலாறும் வரலாற்றாசிரியர்களின் விருப்பு வெறுப்பிற்கேற்ப அவர்களது புரிதல்களுக்கேற்ப எழுதப்பட்டுள்ளது என்ற சிந்தனையை இந்த கட்டுரையாளர் மனதில் ஏற்படுத்தியது.

இந்நாவலில் சிறந்த வாசகமாக “எலி தன் கூட்டத்திற்கான தலைவனைத்

தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமென்றால், அவ்விடத்திற்கு ஒரு பூனையையே தேர்ந்தெடுக்கும்” என்ற வாசகத்தைச் சுட்டலாம். இதன் மூலம் நம் நாட்டு   மக்கள் தங்களது எதிரியையே தம் தலைவர்களாகத் தேர்ந்தெடுத்து வருகின்றனர் என்பது நகைச்சுவையாய் உணர்த்தப்படுகிறது.

இந்நூலில் பலரும் கவனிக்க தவறிய ஒரு நிகழ்ச்சி – “காயமுற்ற அரசி மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட அவளது உடல் தினந்தோறும் ஊதி பெருத்து வர, மக்கள் கவலையுற்று தம் கடமையை மறந்தவர்களாய் அரசியையே எண்ணிக் கிடந்தனர்” இந்த காட்சியானது முன்னாள் முதலமைச்சர் ஜெயலலிதா அவர்களின் இறப்பினை நிகழ்காலத்தில் நினைவு கூறும் விதமாக உள்ளது. இந்நாவலில் தமிழகம் பற்றிய நிழல் சித்திரம் காணப்படுகிறது. நடைமுறையிலுள்ள கதாப்பாத்திரங்கள் நிழல் சித்திரங்களாய் காட்சியளிக்கின்றன. நிழல்கள் யார் என்று வாசிப்பறிவுக்

கொண்டவர்கள் மட்டுமே அறிந்துக் கொள்ள முடியும்.

வார்சாவில் கடவுள் – வார்சாவில் கடவுள்

தத்துவத்தை மையமிட்ட தமிழ் நாவல்கள் குறைவாக  இருக்க  இந்நாவல் பல தத்துவ சிந்தனைகளை எடுத்துப் பேசும்.- உலகின் பல நாடுகளை களனாகக் கொண்டிருக்கும்- பல்வேறு முறையில் கதை சொல்லும் உத்தி அமைந்திருக்கும். பெரும்பாலான கதாபாத்திரங்களும் இயல்புக்கு மாறாக அமைந்திருக்கும். இம்மாதிரி பல கருத்துக்களை இந்நாவல் குறித்து விளக்கிக் கொண்டே போகலாம் .

உலகளவில் புகழ் பெற்ற  சில நாவல்களில் கடவுளைப் பற்றியக் சிந்தனைகள் காணப்படும்.  உதாரணமாக,

நீட்சேவின் ஜரதுஷ்டா இவ்வாறு பேசினான் எனும் நாவல்  கடவுள்  இறந்து விட்டான் என்ற செய்தியை அறிவிப்பதுடன் மனிதன் அதீத சக்தியுடையவனாக மாற வேண்டும் எனும் கருத்தை முன்வைக்கும். ஹெர்மன் ஹெஸ்ஸேயின் சித்தார்த்தா எனும் ஜெர்மன் நாவல் கடவுளைக் காண முயற்சிப்பவனது கதை பற்றியதாகும். மதங்கள் ஒதுக்கித் தள்ளுகின்ற தேவரடியாளிடம் இறுதி உண்மையைக் கண்டடைகின்ற சித்தார்த்தனைப் பற்றி பேசும் .

இவை போன்ற ஒரு தத்துவ நிலைபாட்டை வார்சாவில் ஒரு கடவுள் கொண்டிருக்கிறது. இந்நாவலை வாசித்த பிறகு , கடவுளை நாம் தினந்தோறும் பார்த்து வருகிறோம். ஆனால் நம்மால் அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியவில்லை என்ற உணர்வு வாசகனுக்கு ஏற்படுகிறது.

இந்நாவலிலுள்ள பல கதாப்பாத்திரங்களும் விசித்திரமானவை என்பது

குறிப்பிடத்தக்கது.  இதில் நர்ஸ் ஒருவருக்கு இரவில் மட்டுமே கண் தெரியும்,

சந்திரன் என்பவன் எங்கு தீ பற்றி எறிந்தாலும் அறியும் திறனுடையவன். மற்றொருவன் வீட்டின் மேற்கூரையை  உடைத்தவாறு பறந்துவிடுவான். தமிழ்நாவல்களில் விசித்திரமான பாத்திரங்களை  அதிகம் கொண்ட ஒரே நாவல் வார்சாவில் ஒரு கடவுளாகத்தான் இருக்க முடியும்.

தமிழவனது நாவல்களில் இயல்புக்கு மாறான விசித்திரமான பாத்திரங்கள் இடம் பெறுகின்றன என்பது ஆய்வுக்குரிய ஒன்று .

 

முக்கியமாக நாவலாசிரியர் தமிழவன்   கதையில் எந்த இடத்திலும் தன்னைப் புலப்படுத்துவதில்லை. இருப்பினும் சில நாவல்களின் இடையில் அவரே வலிய வந்து விளக்கம் தருவார். இது நமக்கு சிரிப்பளிக்கும்.. இதைக் குறிப்பிடக் காரணம் உண்டு. தமிழுலகில் நவீனத்துவ நாவல்கள் எழுதிய நகுலனின் படைப்புகளையும், அவரது வாழ்க்கையையும் ஆராய்ந்து பார்த்த மாரியப்பன் என்கிற   ஆய்வாளர் நகுலனின் வாழ்விற்கும், அவருடைய வாழ்விற்கும் எந்தவொரு இடைவெளியும் இல்லையென்றுக் கூறுகிறார். நகுலன் தான் அவருடைய படைப்புகளில் வருகிறார். ஆனால் தமிழவனுக்கும் அவரது நாவல்களுக்கும் தொடர்பில்லை.

ற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள்  இந்நாவல் மூன்று

தலைமுறைகளைக் காட்டுவதுடன் அவற்றில் நிகழ்ந்த மாற்றங்களை மிக சூட்சமமாகச் சித்தரிக்கிறது. அதில் முதல் தலைமுறையினர் 100 வருடங்களுக்கு முந்திய காலத்தவர். அச்சமூகத்தினர் மாந்திரீகம், பில்லி சூன்யம் என்பவற்றிற்கு முக்கியத்துவம்  கொடுத்தவர்களாவர். இரண்டாம் தலைமுறையினர் அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளால் பயன்பெறும் சமூகம். இச்சமூகம் மாந்திரீகம் மற்றும், விஞ்ஞானத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட சமூகம். மூன்றாம் சமூகம் அறிவியல் உண்டு- ஆனால், மாந்திரீகம் இல்லையென்றுக் கூறும் இயல்புடையது. இம்மூன்று சமூகத்தையும் ஒன்றாக இணைத்துக் காட்டி ஒவ்வொரு சமூகமும் கொண்டுள்ள சமூகவிழுமியம் எது என்பது குறித்து வாசகனைச் சிந்திக்கச் செய்கிறது நாவல்.

குறிப்பாக அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளைப் பழம் சமூகம் முதன்முதலில் எவ்வாறு எதிர்கொண்டது என்பதைப் பற்றிய இந்நாவலின் சித்தரிப்புகள் வரலாற்று நூல்கள் பதிவு செய்யாதவை ஆகும். மின்சாரத்தால் பேய்கள் தம் இருப்பிடம் விட்டு அகன்றமை, மின்சாரத் தாக்குதால் இறப்புக்குக் காரணம் பேய் , டாக்டர் அணிந்திருக்கும் ஸ்டெதெஸ்கோப் நோய்க்குக் காரணமான ஆவிகளைப் பிடித்துச் செல்லப் பயன்படும் கருவி என்றெல்லாம் மக்கள் எண்ணியிருந்ததைப் பதிவுசெய்துள்ளது இந்த நாவல். அதாவது யதார்த்தங்களைப் பதவி செய்துள்ளது.

இருபதாம் நூற்றாண்டில் 1960 கள் வரை மக்கள் பொதுவாக எந்த மாதிரியாக வாழ்ந்தனர் எனும் யதார்த்தத்தை இந்த புனைவுநூல் அழகாகச் சித்தரிக்கிறது.

ஆக தமிழவனது எல்லா நாவல்களுமே தமக்கென பொதுவான குணங்கள் கொண்டிருக்கின்றன-அவற்றை நிழல்நாவல்கள் என்ற தனி வகைப்பாட்டிற்குள்தான் அடக்கமுடியும். இந்த வகைபாட்டை பின்பற்றி தற்பொழுது குறிப்பிடத்தக்க நாவல்கள் தோன்றியுள்ளன. அது போலவே தமிழவனது ஒவ்வொரு நாவலுமே தனிப்பட்ட சிறப்பான கூறுகளைக் கொண்டுள்ளன என்பதும் அவை முற்றிலும் பிற தமிழ் நாவல்களினின்றும் விலகியே காணப்படுகின்றன என்பதும் வெளிப்படை.

தமிழவனுடன்மலையாள எழுத்தாளர்,எம்.கே.ஹரிக்குமார்

தமிழவனுடன்மலையாள எழுத்தாளர்,எம்.கே.ஹரிக்குமார்

 

மலையாள விமரிசகரும் எழுத்தாளருமான எம்.கே.ஹரிக்குமார் நடத்திய நேர்காணல் இது. (ezhuth online –இல், ஆங்கிலத்தில், 2011 – இல், பிரசுரமானது.)

 

  1. உங்கள் எழுத்துத் தத்துவம் எது?

பதில்: தன்னளவில் எனக்கு எழுத்து பற்றிய ஒரு தத்துவம் இல்லை, தத்துவம் என்று நீங்கள் சில விதிமுறைகளைக் கருதுவதாக இருந்தால், காம்யுவுக்கு எக்ஸிஸ்டென்ஷிய லிசம் என்ற ஒழுங்கான தத்துவம் இருந்ததுபோல், எனக்கு ஒரு தத்துவம் இல்லை. நான் கருதுகிறேன், என் போன்ற பல தமிழ் எழுத்தாளர்கள், எங்கள் சூழலால் பாதை காட்டப்படுகிறோம் என்று. என் சூழலில் நான் என்னை இழக்கிறேன். என் பின்னணியானது எழுந்து வந்து என் மூலம் எழுதுகிறது. என் பின்னணி என்று நான் சொல்லுவது எது என்று தெரிகிறதா, என் மொழியும் சமூகமும்.

 

அப்படிப்பார்த்தால் என் தத்துவம் என்பது நான் ஒருவித முனைப்பிலிருந்து என்னை விடுபட வைக்கிறேன் என்பதுதான். ஏனெனில் நாம், இன்று, மனிதர்கள் ஒருவித பின் – நவீன நிலமையில், சூழலில் நம்மை இழந்துள்ளோம். என் சூழல், மார்க்சியத்தையும் சமயத்தையும் மனித குலத்தின் கடைசிப் புகலிடமாகக் காட்டலாம். அவர்களுக்கு  மார்க்சீயக் கனவும் மதம் பற்றிய கனவும் (பிரமைகள்) இருந்தால். இந்த இரண்டு Motif – உம் என் நாவல்களிலும் (சில நாவல்களும் சிறுகதைத் தொகுப்புகளும்) விமரிசனக் கட்டுரைகளிலும் இருக்கும். நாங்கள் இளைஞர்களாக இருந்தபோது எல்லோருக்கும் உறுதியான தத்துவம் இருந்தது.

 

  1. எழுதுவது ஒரு விதியா?

பதில்: தமிழில் நாங்கள் எல்லோரும் பெரியாரால் உருவானவர்கள். எங்களுக்கு அவர் பிரச்சாரம் செய்தது ஒருவித மேற்கத்திய பகுத்தறிவுவாத தத்துவம் என்பது தெரியாதபடி வளர்ந்திருந்தாலும். நான் 40 வருடங்களாய் எழுதுவதை – அதை விதியால் எழுதுகிறேன் என்று சொல்வது சற்று பழைய சிந்தனை; அதுவும் என் எழுத்து, அதிகமும் சிறு இதழ்களில். பொதுவான தமிழ்வாசகர், எங்கள் மாதிரி எழுத்தை அறியமாட்டார். நான் 1982-இல் 365 பக்க நூலான ஸ்ட்ரக்சுரலிசம் எழுதினேன். அப்போது பல கலைச்சொற்களை உருவாக்குவது கடினமான வேலை. இப்போது தமிழ் விமர்சகர்கள் அதில் வந்த பல சொற்களை உபயோகிக் கிறார்கள். மலையாளம் போலன்றி, தமிழ் தன் பல மேல்சட்டை பாக்கெட்டுகளில், தன் எழுத்தாளர்களை ஒளித்து வைக்கிறது. பான்ட் பாக்கெட்டிலும் கூட – குழந்தைகள் இனிப்பை ஒளித்து வைப்பதுபோல. பல முக்கியமான தமிழ் எழுத்தாளர்களை வெகுவான தமிழர்களுக்குத் தெரியாது. இப்படிப்பட்ட நிலைமையில் எழுதுதல் என் விதி என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? நாங்கள் எழுதுகிறோம். அவ்வளவுதான். ஒருவித ‘மைனாரிட்டி எழுத்தை’ எழுதுகிறோம், டெலுஸ் என்னும் பிரஞ்சு தத்துவவாதி, பயன்படுத்தும் ஒரு சொல்லாட்சியைப் பயன்படுத்திப் பேசமுடியும்  என்றால்…….

 

  1. பண்பாடுகளுக்குள் புகுந்து எழுதுவது பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

பதில்: வேறு முறையில் ஹைப்ரிட் (கலப்பு) எழுத்து என்கிறார்கள். அல்லது புலம்பெயர் எழுத்து அல்லது காலனி திரும்பி எழுதுகிறது. தமிழ்ப் பொது வாசகர் களுக்குத் தெரியாத ‘அண்டர்கிரவுண்ட் எழுத்தாளர்கள்’( தீவிரவாதிகள் என்று பொருளில்லை) ஒரு வித ஹைப்ரிட் எழுத்தை எழுதுகிறார்கள். ஏனென்றால் எல்லோரும் மேற்கின் பாதிப்பால் எழுதுகிறார்கள். ரஷ்டி, அல்லது அருந்ததி ராய்க்கு மேற்கினர் இலக்கிய விருது கொடுக்கும்போது மேற்கினர், கிழக்கு நோக்கி வருகிறார்கள். நாமும் மேற்கு நோக்கிப் போகிறோம். அதனால் ‘ஹைப்ரிடிடி’ ஒரு கற்பனை மாதிரியான குணமாக நம்மைக் கவராது போலும். ஆனால் எனக்கு ஸல்மான் ரஷ்டியும் அர்விந்த் அடிகாவும் பிடிக்கின்றன. சில காலம் முன்பு ஒரு விவாதம் நடந்தது. நான் அடிகாவைப் பிடிக்கும் என்றேன். ஏனெனில் அவர், நல்ல அழுத்தமான காற்றை எழுத்தில் தருகிறார். தமிழ்ப் பத்திரிக்கை எழுத்துக்கு மாற்றானது தானே அது; தமிழ்ப் பிராமணப் பெண்கள் வாசித்து இலக்கியச்சூழலை உருவாக்கிய Pulp fiction போன்ற எழுத்துக்கு மலையாளிகள் பைங்கிளி சாகித்தியம் என்பார்கள். அவர்கள், அனைத்திந்திய இலக்கிய விமரிசனத்துக்கு அச்சொல்லைத் தந்தனர்.

 

  1. ஸெஸ்ஸிபிலிட்டி மற்றும் ஐடன்டிடி என்னும் சொற்களை மதிப்பிடுங்கள்.

பதில்: எனக்கு இவ்விரண்டு சொற்களும் தத்தமக்குள் உறவுடையவை தாம். ஸெஸ்ஸிபிலிடி கொடூரமான உலகிலிருந்து உணர்விழக்க வைக்கிறது. மார்க்ஸ், கொடூரமான உலகத்தில் சமயம் ஆறுதல் அளிக்கிறதென்றார். அதே பொருளில் ஸென்லிபிலிட்டி என்பது அடையாளத்துக்கு(ஐடன்டிடி) நிர்தாட்சண்யமில்லாமல் தூண்டி விரட்டுகிறது. இனம், மொழி, தேசம், மதம் அப்படித்தான் வருகின்றன. இலக்கியம் ஸென்ஸிபிலிடி பற்றிப் பேசும்; ஸென்ஸிபிலிடி தனிநபர் சார்ந்தது;  அடையாளம் (ஐடன்டிடி) சமூகவயமானது.முன்பத்திய காலத்தில் ஸென்ஸிபிலிடியை எழுத்தாளர்களுடன் இணைத்துப் பேசுவார்கள். இப்போது அப்படிச் சொல்லமுடியாது. ரோலாண்பார்த், சார்த்தருடைய Commit ment (அதாவது எழுத்தாளன் நன்மையைக் கொண்டுவருகிறான் என்று) என்ற எண்ணத்தை மறுத்தார். ஸென்ஸிபிலிட்டி இலக்கியம் படிக்கும் வாசகர்களுடையது. பார்த், இதை மறுத்து வாசிக்கிறவன் உணர்வுவாதி ஆவதில்லை, அந்த உணர்விலிருந்து தப்பி neutral ஆகிறான் என்றார். ஒரு வாசகன் தன் ஸென்ஸிபிலிட்டியிலிருந்து தப்பி Neutral ஆகிறதுதான் ஒரு படைப்பைப் படிக்கையில் அவன் அடையும் மாற்றம். மோசமான எழுத்தாளர்கள் தம் கருத்தைப் பிரச்சாரம் செய்ய ஏன் முயலகிறார்கள் என்றால் neutral – மனநிலை என்னும் தத்துவ ஸ்தம்பித்தலை அவர்கள் அறிவதில்லை. நான் போராட வேண்டுமா, வேண்டாமா, என்று தேர்வு செய்கையில் அது என் சுயமான தேர்வு. படைப்பாளி கொஞ்சம் ஒளியைப் பாய்ச்சலாம். உண்மையில், வாசகர் பிரதியிலிருந்து வெளியே வருகையில், தீர்மானம் எடுக்கிறார். நான்,  நடிகர்கள் பொது வாழ்க்கையில் ஏழைகளை ஏமாற்றும் ஒரு மொழியிலிருந்து வருகிறேன். நாயகன் வில்லனை அடிக்கிறான். மக்கள் ஏமாறுகிறார்கள். வில்லனை அடிப்பவனை முதலமைச்சராக்குகிறார்கள். எனவே ஸெஸ்ஸிலிபிலிட்டி ஆபத்தானது. நான், அதனை மறுஉருவாக்கம் செய்ய வேண்டும் என்கிறேன். அப்படி மறுஉருவாக்கம் பெறும் கருத்து, ஐடன்டிடி (அடையாளம்); தமழில் உள்ள புலம்பெயர் எழுத்தும் அடையாள எழுத்து. தமிழில் இது இன்று முக்கியமானது.

தமிழ்ப்புனைவின் தனிப்பாதையில் தமிழவன்

தமிழ் நாவல்களின் தனிப்பாதையில் தமிழவன்

க. முத்துக்கிருஷ்ணன்

(நாவலாசிரியர் . முத்துக்கிருஷ்ணன் சென்னையிலிருந்து வரும்புதுப்புனல்மாத இதழில் (April –May 2018) எழுதிய கட்டுரை. )

தமிழவன் அவர்கள் இலக்கியம், விமர்சனம், பல்கலைப் பேராசிரியர், நவீனத்துவம் ஆகிய பல் துறைகளில் தனக்கென ஓர் இடம் பதித்திருப்பினும் நாவலாசிரியர் என்னும் வகையில் தமிழில் முற்றிலும் மாறுபட்ட வித்தியாசமான படைப்புகளைத் தந்தவர் என்று சொல்லத்தக்க விதத்தில் அவருடைய பல நாவல்கள் அமைந்துள்ளன.

1970களில் புதுக்கவிதையில் தனது கவனத்தைச் செலுத்தி வந்த தமிழவன் மெல்ல மெல்ல ஒரு விமர்சகராக உருவெடுத்துப் (இருபதில் கவிதை என்னும் நூல்) பின்னர் புத்துத்திகளைக் கையாண்டு நாவல்கள் படைத்தலின் மூலம் ஐரோப்பிய, அமெரிக்கா, துருக்கிய நாவல் இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு ஈடாகத் தமிழில் நாவல் இலக்கியத்தை ஒரு முன்னோக்கிய பாதையில் வழி நடத்த முனைந்து அதில் வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறார். கவிதை, நாடகம், விமர்சனம் என்ற வகைமைகளைத் தாண்டி இவரது நாவல்கள் பரிணமிக்கின்றன. சாதாரண, பாமர மக்களின் வாழ்க்கையிலிருந்தும் இன்றைய அரசியலாளர்களின் போக்கு குறித்தும் இன்னும் பன்னாட்டு கலாச்சாரம், அரசியல், இலக்கியம் ஆகியவற்றிலும் இவரது நாவல்கள் ஊடாடிச் செல்வதை வேறெந்த நாவலாசிரியர்களிடம் தமிழில் காணக் கிடைக்கப் பெறவில்லை. பெரியதொரு அரசியல் விவரணையை ஒரே ஒரு பக்கத்தில் குத்தீட்டியாய் அவரால் விவரிக்க முடிகிறது. இதுவே தமிழவனின் தனிச் சிறப்பு.

தொல்காப்பியம் போன்ற மிகப் பழமையான இலக்கண நூல்களின் பாரம்பரியத்தில் தமிழில் புதுப்புது இலக்கியங்களை உருவாக்குவதில் தன் வாழ்நாட்களின் பெரும்பகுதியைச் செலவிட்டார். அதனைக் காட்டிலும் உருவாக்குதலைவிட பழமையிலிருந்துப் புதுமையை மீட்டெடுத்தார் என்றே சொல்லலாம்.

நாவல்கள் என்றாலே ஒரு ஸ்டீரியோ டைப் என்ற நிலையில் தமிழில் இருந்ததை மாற்றி புதுவிதமான மொழி நடையுடனும் எந்தவொரு கருப்பொருளையும் கையாளலாம் என்ற தைரியத்தையும் உருவாக்கினார்.

“இலக்கியம் வாழ்க்கையின் சகல பரிமாணங்களையும் உள்ளடக்கியது. சாதாரண மனிதனும் அதில் ஈடுபட முடியும். அந்த முறையில் இலக்கியத்துக்குள் இருந்த ஒரு பரிமாணம், தமிழர்கள் பற்றிய அகில உலக கரிசனை”

என்று தமிழவன் ‘தமிழுணர்வின் வரைபடம்’ என்ற தனது கட்டுரைத் தொகுப்பின் முன்னுரையில் குறிப்பிடுகிறார். இச்சொற்களிலிருந்து தமிழிலக்கியம் பற்றி தமிழவனின் கரிசனம் புரியும்.

சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள், ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள், வார்சாவில் ஒரு கடவுள் ஜி.கே. எழுதிய மர்ம நாவல், முஸல்பனி ஆகிய நாவல்களைத் தொடர்ந்து ‘ஆடிப்பாவை போல’ என்ற நாவலைத் தற்சமயம் வெளியிட்டிருக்கிறது எதிர் வெளியீடு.

நாவல்கள் எல்லாமே, ஏதோ ஒரு முன்னுரையைப் பெற்றிருக்கும், அல்லது விளக்க உரையை விவரித்திருக்கும் அல்லது அவற்றில் சரித்திரப் பின்னணி சான்றுகளுடன் சொல்லப்பட்டிருக்கும். இந்த, ‘ஆடிப்பாவை போல’ என்ற நாவலில் ஆசிரியரின் முன்னுரை ஏதுமின்றி வாசிக்க வழிகாட்டல் என்ற வழிகாட்டுதல் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. அதில் மூன்று வகைகளில் இந்த நாவலைப் படிக்கலாம் என்றும்  வழிகாட்டுதல் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. அதில் மூன்று வகைகளில் இந்த நாவலைப் படிக்கலாம் என்றும் முதல் வாசிப்பு, இரண்டாவது வாசிப்பு, மூன்றாவது வாசிப்பு என்று மூன்று வகை வாசிப்பு முறைகளை வகைப்படுத்தியுள்ளது. இது ஒரு புது முறையாக நாவலை நெருங்கும் ஓர் அணுகலை உணர்த்துகிறது. இது தமிழுக்கு ஒரு புதிய முறையாகத்தான் தோன்றுகிறது.

அடுத்து, தமிழில் இதுவரை வெளிவந்த எல்லா நாவல்களும் 1, 2, 3 என அத்தியாயங்களாகப் பகுக்கப்பட்டிருக்கும். அல்லது பல தலைப்புகளைத் தாங்கிய அத்தியாயங்களாக அமைக்கப்பட்டிருக்கும். ஆனால் ஆடிப்பாவை போல என்ற இந்த நாவல் பண்டையத் தமிழ் இலக்கண வகைக் கோட்பாடுகளான அகம் புறம் என பகுக்கப்பட்டுள்ளன. அதனுள் வரும் பிரிவுகளாக களவியல், கற்பியல் என்ற இலக்கிய வகைமைப் பிரிவுகள்போல இயல் 1, 2 என 19 வரை நீளுகிறது. இது திருக்குறளின் களவியல், கற்பியல் போன்ற பாகுபாட்டினை நினைவு கூர்கிறது. பழந்தமிழ் இலக்கியங்கள், இலக்கணங்களின் அடிச்சுவட்டில் அமைக்கப்பட்டிருத்தல், பழைமையிலிருந்து புதுமையினை மீட்டெடுத்தல் என்ற புதிய கண்டுபிடிப்பைக் காண முடிகிறது.

பண்டைய தமிழ் இலக்கணக் கோட்பாட்டின்படி அகம் என்றால் காதல், புறம் என்றால் வீரம் என்றும் பல தமிழ் அறிஞர்கள் பல கட்டுரைகளில் தமிழர்களின் வீரம் பற்றியும் காதல் பற்றியும் விவரியோ விவரி என்று விவரித்துத் தள்ளியிருக்கிறார்கள். இந்நாவலில் காந்திமதி, வின்சென்ட் ராஜா ஆகிய இருவரின் காதல் அகம் என்ற உள்ளடக்கத்தில் வருவதாக நாவல் படிப்போரை நினைக்க வைக்க முயற்சி எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதேபோல இந்தி எதிர்ப்புப் போர் என்பதைத் தமிழர்களின் வீரத்தை விவரிக்கும் பாணியில் புறம் என்ற பகுப்பில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதையும் தாண்டி அகமும் புறமும் கலந்து ஓர் அகப்புற இலக்கியமாகவும் ஒரு புற, அக இலக்கியமாகவும் விரவிப் பின்னி ஊடாடிக் கிடந்து கதை 1960-70களின் தமிழ் இளைஞர்களின் வாழ்க்கையைத் தத்ரூபமாகப் படம்பிடித்துச் செல்கிறது. இது ஒரு புதுமை உத்தி என்றே படுகிறது. இது ஒரு 1960-70களின் சரித்திர நாவல் என்றுகூட சொல்ல வைக்கிறது. இடையில் கிருபாநிதி, ஹெலன், காதல் கதை எதற்காகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்ற பூடகம் இறுதியில் சில இயல்களால் (அத்தியாயங்களால்)கூறப்படுகிறது. ஊன்றி நாவலைப் படித்தவர்களால் அந்த சூட்சுமத்தைப் புரிந்து கொள்ள இயலும்.

அகப்பொருள் தொடர்பான காதல் கதை என்றாலும் வின்சென்ட் ராஜா, காந்திமதியின் காதல் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் என்னும் புறப்பொருள் தொடர்பான போர் என்று வீரத்தன்மை கலந்த நிகழ்வுகளோடு இயைந்து கதையோட்டம் நிகழ்கிறது. அதனைப்போலவே புறப்பொருள் தொடர்பான இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் என்ற வீரத்தன்மை கலந்த நிகழ்வுகளோடு வின்சென்ட் ராஜா, காந்திமதியின் காதல் கதை ஊடாடிச் செல்கிறது என்பதுதான் இந்நாவலின் சிறப்பம்சம். ஆயினும் ஆசிரியர் அகம்புறம் எனப் பிரிந்து இயல்களாக வெவ்வேறு கதைகள் என்று காட்டினாலும் இரு கதைகளும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து கதையை இலாவகமாக விஸ்தரித்துச் செல்கிறது. புதியதொரு உத்தி என்று அகம்,புறம் இயல்களைக் குறிப்பிட்டாலும் கதை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையதாய் இருப்பதை படிக்கும்போது நன்கு உணர முடிகிறது.

தமிழவனின் பிற நாவல்களிலிருந்து ‘ஆடிப்பாவைபோல’ என்ற நாவல் எவ்வாறு வேறுபட்டுத் திகழ்கிறது என்பதை உற்று நோக்கினால் இது மிக எளிதான காதல் கதை போன்றும் ஒரு போராட்டத்தை (இந்தி எதிர்ப்பு) விவரிப்பதாகவும் தோன்றும். உள்ளுக்குள் புதியதான உத்தி பின்பற்றப்பட்டிருக்கிறது என்பதை இந்த நாவல் எங்கிருந்து பிறப்பெடுக்கிறது என்பதைக் கவனித்தால் நன்கு புலப்படும்.

நாவலின் கடைசி இயலில் கடைசி பத்திக்கு முந்தின பத்தியின் கடைசி வரியில் வின்சென்ட் ராஜா, “ஒரு நாவல் எழுதியிருக்கிறேன்” என்று வெட்கப்பட்டுக் கொண்டு காந்திமதியிடம் சொல்கிறான் என்று நாவலாசிரியர் விளக்குகிறார். இதில் ஒரு நாவல் எழுதியிருக்கிறேன் என்று ஒரு பாத்திரம் அதுவும் கதாநாயகன் சொல்வதன் உள்ளர்த்தம் என்ன என்பதைச் சிந்தித்தால் கதாநாயகன் எழுதிய நாவலைத் தான் நாவலாசிரியர் இதுவரை சொல்லியிருக்கிறார். ஆடிப்பாவைப் போல என்ற குறுந்தொகை வரியை நினைவு கூர்ந்தால் அவன் எழுதிய நாவலை இவர் சொல்லியிருக்கிறார் என்ற புதிதான ஓர் உத்தியை, உத்திபோல் தோன்றாதவாறு புகுத்தியுள்ளார். ஆடி, அதாவது முகம் பார்க்கும் கண்ணாடியில் தெரியும் உருவம் எந்த உருவம் பார்க்கிறதோ அந்த உருவத்தைத்தான் பிரதிபலிக்கும். வின்சென்ட் ராஜா என்ற கதாபாத்திரம் எழுதிய நாவலை நாவலாசிரியர் பிரதிபலிப்பதாக இதனைக் கொள்ளலாம். வின்சென்ட் ராஜா என்ற பாத்திரம், நாவலாசிரியர் படைத்த பாத்திரம் என்றபோதும்   தமிழவன் உள்ளுக்குள் ஒன்று பிரதிபலிப்பது போன்ற ஒரு சுழலும் உத்தியைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.

பக்கம் 47இல் ஒருத்தன் அடி முட்டாள், இன்னொருத்தன் வடிகட்டின முட்டாள் என்ற அரசியல்வாதிகளின் விவரிப்பு நாவலாசிரியரின் துணிவை ஒரு தூக்கலான நகைச்சுவை உணர்வுடன் சொல்லப்பட்டிருப்பது நாவல் கலையின் வல்லமையை நாவலாசிரியர் கைவசம் வைத்துள்ளார் என்பதை நிலைநாட்டுகிறது. இதனைப்போல பல நிகழ்வுகளைச் சொல்லலாம்.

இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் பேருந்து எரிப்பு, மக்களின் அவதி, மாணவர்கள் மீது காவல்துறையின் தடியடிப் பிரயோகம் எல்லாம் 1964இல் நடந்த நிகழ்வுகளை இந்தத் தலைமுறையினருக்கு லாவகமாகத் தகவல்களை ஒரு மாபெரும் சரித்திரத்தை விளக்குவதுபோல விளக்கியிருக்கிறார் தமிழவன்.

தமிழில் நாவல் இலக்கியம் தோன்றி சற்றொப்ப ஒரு நூற்றைம்பது ஆண்டுகள் பல்வேறு வளர்ச்சியைப் பெற்றுள்ளது. எனினும் முதல் நாவலான ‘பிரதாப முதலியார் சரித்திரம்’ புனை கதைகளாலான நகைச்சுவை நிகழ்வுகளால் நகர்த்திச் செல்லப்படுவனவதாகவே அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அதன் பின் வந்த ‘கமலாம்பாள் சரித்திரம்’ மற்றும் ‘பத்மாவதி சரித்திரம்’ ஆகிய நாவல்கள் சமூக விழிப்புணர்வையும் சமுதாயச் சிக்கல்களையும் தீவிரமாகப் பேசத் தொடங்கின எனலாம். அதன் பின்னர் துப்பறியும் நாவல்களும் வெற்றுக் கற்பனைப் புனைவு நாவல்களும்  தோன்றின. பின்னர் வரலாற்று நாவல்கள் மக்களின் மனதில் இடம் பெற்று நாவல் படிக்கும் பழக்கத்தைப் பரவலாக விரிவாக்கியது. அதனைத் தொடர்ந்து நீதிக்கதைகள் பாணியில் கட்டுரை வடிவிலான நாவல்கள் பல தமிழ்ப் பேராசிரியர்களால் எழுதப்பட்டன. அவை நாவல் இலக்கியத்தின் நுண்மையை உணர்த்துவதாக அமையவில்லை. இதிலிருந்து ஜெயகாந்தனின் நாவல்கள் மாறுபட்டபோதிலும் தமிழ் நாவல் உலகில் பிற எவராலும் புதியதொரு பாதையை வகுத்திட இயலாமல் போயிற்று. சுந்தர ராமசாமி, நீல. பத்மநாபன், லா.ச. ராமாமிர்தம் ஆகியோர் புதிய முயற்சிகளில் வெற்றி பெற்றார்கள். எனினும் அதனைத் தொடர்ந்து மேலைநாடுகளில் வளர்ச்சி பெற்ற அளவிற்கு நாவல், இலக்கியம் தமிழில் வேரூன்றாத நிலையில் தமிழவனின் நாவல்கள் மேலை நாடுகளின் நாவல்களின் தரத்திற்கு ஈடான படைப்புகளாகத் திகழ்கின்றன. இதுவே தமிழவனின் விடா முயற்சியின் விளைவாக இன்று தமிழவனின் இலக்கிய வகைமையைப் பின்பற்றியவர்களும் படிப்பவர்களும் அதிகமாகிக் கொண்டே செல்கின்றனர் என்பது உணரத் தக்கது.

ஓரான் பாமுக் (Orhan Pamuk)என்ற துருக்கிய நாவலாசிரியர் எழுதிய  ‘ஸ்னோ’ என்ற நாவலில் கவிஞன் கா என்கிற கதாநாயகன், தான் செல்லுமிடங்களில் சந்திக்கக் கூடிய பாத்திரங்கள் வாயிலாக அந்த நாட்டின்,  அந்த நகரத்தில், உள்ள கொடுமைகள், மனித மனங்களின் சீரழிவுகள், மக்களின் ஆசாபாசங்கள், அறிவார்ந்த செயல்பாடுகள், தவிர்க்கவியலாத காம இச்சைகள் போன்ற மிகச் சாதாரணமாக மனித மனங்களில் ஊடாடிக் கிடக்கும் விஷயங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டு நாவல் படுவேகமாக நகர்ந்து செல்கிறது என்பது டிசம்பர் 2014இல் கணையாழில் வெளிவந்துள்ள ‘பனி படித்ததில் பதிந்தவை’ என்ற எனது கட்டுரையில் விளக்கப்பட்டுள்ளது. ‘சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்’ என்ற தமிழவனின் நாவலில் சாதாரண தமிழ் மக்களின் வாழ்க்கையோடு இயைந்த மனப் போராட்டங்களையும் மனித மனக்கிலேசங்களையும் மிகவும் அற்புதமாக மிகவும் வித்தியாசமான தமிழ்மொழி நடையில் விவரித்துச் செல்லும் பாங்கு தமிழில் புத்தம் புதிய ஒன்று.

காப்ரியல் கார்ஸியோ மார்க்யுஸ் என்ற நோபல் பரிசு பெற்ற ஸ்பானிஷ் நாவல் ஆசிரியர் எழுதிய ‘One hundred years of solitude’’ என்ற நாவலுக்கு இணையாக மாறுபட்ட வடிவம் நடை கொண்ட நாவலாக தமிழவனின் ‘ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள்’(1985) என்ற நாவலைத் தயக்கமேதுமின்றிச்  சொல்லலாம். ஒரு வாரிசுப் பட்டியலுடன் வம்சா வழியினரின் பெயர்கள் அடங்கிய அட்டவணையுடன் One hundred years of solitude  நாவல் துவங்குகிறது. ஐந்து தலைமுறைகளின் பரம்பரையின் கதை தமிழவனின் ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள் நாவலில் சொல்லப்படுகிறது. இது கணையாழி ஜூலை 2014 இதழில் வெளி வந்துள்ள ‘காபோ என்கிற மார்க்கேசும் கார்லோஸ் என்கிற தமிழவனும்’ என்ற என் இன்னொரு கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.  மார்க்கேசும் தமிழவனும் மேலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நாவல்களில் சமுதாயம், அரசியல், மனிதமன வீழ்ச்சிகளை நேரடியாகக் கூறாமல் வேறொரு புதிய மொழி நடையில் மறைமுகமாகக் கூறுகின்றனர்.

மார்க்கேஸின் கதைகள் உயர்மதிப்புடையதாகவும் அதன்விஷயங்கள் அதிர்வு ஏற்படுத்துவதாகவும் மிக்க நம்பிக்கை அளிப்பதாகவும் சொல்வளம் மிக்கதாகவும் திகழ்கின்றன எனவும் ஒரு வார்த்தையைக்கூட அதனின்றும் நீக்கிவிடமுடியாத மாயஎதார்த்த தன்மைகொண்டதாகத் திகழ்கின்றன என்றும்  ஜான் அப்டைக் (John Updike) என்பவர் கூறுகிறார்.( “The stories are rich and startling in their matter and… confident and elegent in their manner… They … the word cannot be avoided – magical” ). இக்கூற்று, தமிழவன் நாவல்களில் பெரிதும் பொருந்தி வருகிறது. ‘ஆடிப்பாவை  போல’ நாவலும் இதனின்று தவறவில்லை. அதனைப்  போலவே  ‘One hundred years of solitude’ என்ற மார்க்கேஸின் நாவல் பற்றி கரோலினா ஹொரிரா என்ற விமர்சகர் கீழ்க்கண்டவாறு குறிப்பிட்டுள்ளார்.

“It’s the most magical book I have ever read, Marquez has influenced the world”. இக்கூற்று  தமிழவனுக்கும் பொருந்துவதாக அமைந்துள்ளது. மாக்கேஸின் நாவல்கள் உலகளாவிய அளவில் ஆதிக்கம் ஏற்படுத்துகிறது போலவே தமிழுலகில் தமிழவனின் நாவல்கள் பெரியதொரு செல்வாக்கை அல்லது பாதிப்பை உருவாக்குகின்றன.

ஆப்பிரிக்காவிலுள்ள ஐரோப்பியர்களைப்பற்றி புதுவகையான அணுகல்முறையில் அன்பின் விவரிப்பும் ஒரு புதிய உருவாக்கமுமாகபிரஞ்சுமொழியில் புது அலை ஏற்படுத்தும் நாவலென்றும் லெகிளசியோவின் நீண்ட இலக்கியப்பணியில் மிகவியப்பிற்குரிய உன்னதங்களில் ஒன்று என்றும்(“An uncharacteristically accessible and romatic narative about Europeans in Africa from one of the avatars of the French New wave novel… The most surprising work of Le clezio’s long career, and one of his best”)

மாதமிருமுறை நியூயார்க்கிலிருந்து ,1933லிருந்து, வெளிவரும் Kirkus Review என்ற பத்திரிகையில் நோபல் பரிசு பெற்ற ஜே.எம்.ஜி. லெகிலேஸியோவின் நாவலான ஒனிஸ்ட்டா  (Onitsha)என்பது பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார் அதன் மதிப்புரையாளர். இக்கூற்றும் தமிழவனின் எழுத்துக்களுக்கு மிகவும் பொருந்தி வருகிறது என்பது கவனிப்பிற்குரியது. ‘லெ பீரான்ஸ்வெர்பல்’ என்ற தலைப்பில் பிரெஞ்சு மொழியிலும் ‘இன்ட்ரோகேஸன்’ என்ற தலைப்பில் ஆங்கிலத்திலும் லெ கிளேஸியோ எழுதிய நாவலில் ‘பல்லாண்டுகால அறிவுசார்ந்த விஷயங்களும், தத்துவ ஊடாடல்களும், மனித மன சஞ்சலங்களும், வாழ்வைத் தேடித் திரிந்து அலைதலையும் படிப்பவர்கள் சிந்தனைத் தாக்கத்திற்குள்ளாக்க வேண்டும் என்ற பேரீடுபாட்டையும் காணலாம்’ என்று மார்ச் 2016இல் கணையாழி இதழில் வெளிவந்துள்ள ‘பிரெஞ்சு படைப்பாளி லெ கிளேஸியோ ஒரு சிறு விவரணை’ என்ற கட்டுரை விளக்குகிறது.

பிற நாடுகளில் பெருமையோடு பேசப்படும் நாவல் இலக்கியங்களோடு ஒப்பிடக்கூடிய அளவில் தமிழவனின் நாவல்கள் அமைந்துள்ளன என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. தமிழ் மக்கள் எப்போதுமே தேர்ந்தெடுக்கத் தயங்குகிறவர்களாயும் தவறான தேர்ந்தெடுத்தலில் முனைப்புடையோர்களாகவும் திகழ்வதால்  இந்திய, தமிழகத்தின் பரிசுகள் ஏதும் தமிழவனுக்குக் கிட்டாமல் போய்க் கொண்டிருக்கிறது. அதுமட்டுமின்றி எழுத்து வல்லமை மட்டும் புகழுக்கும் பரிசுகளுக்கும் தமிழகத்தில் போதுமானதன்று என்பதும் ஓர் உண்மை.

 

 

  1. Muthukrishnan
    291, Secretariat Colony
    Duraipakkam, Chennai – 600 097.
    9445329255
    muthu77000@gmail.com

தன் புதினம் -தமிழவன்

சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்

(தஞ்சையில் சமீபத்தில்  நடந்த இலக்கியக்கூட்டத்தில் தன் நாவல் பற்றி தமிழவன் பேசியது)

தற்காலத் தமிழ் இலக்கியம் 19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதியில் தோன்றியபோதே பிரச்சினை தோன்றிவிட்டது. தமிழ்த்தற்கால இலக்கியம், தமிழின் 2000 ஆண்டு பாரம்பரியத்தைத் தொடரவேண்டுமா? ஏதாவது ஓரிருவர் தொடங்கிய மாதிரியைப் பின்பற்ற வேண்டுமா? என்ற கேள்வி வருகிறது. பிரதாப முதலியார் சரித்திரத்தைப் பின்பற்ற வேண்டுமா அல்லது பத்மாவதி சரித்திரத்தைப் பின்பற்ற வேண்டுமா? சிறுகதையில் வ.வே.சு. ஐயரா, பாரதியா, புதுமைப்பித்தனா? சரி விமரிசனத்தில் யாரைப் பின்பற்றுவது? நாடகத்தில் யாரை, இப்படி இப்படி.

அடிப்படைப் பிரச்சினை, மரபை நவீன இலக்கியமாக மாற்றுவது எப்படி? இந்தக் கேள்வி கேட்கப்படவே இல்லை. இதற்கான காரணம் தமிழ்த்துறையினர் படைப்பு இலக்கியக் களத்தில் இல்லை. காரணம் அவர்களுக்கு நவீன இலக்கியம் பற்றிய அக்கரை இல்லை. அதனால் நாவல்கள் பாடமாய் வைத்தால் மாணவர்களிடம் நீங்களே படித்துக்கொள்ளுங்கள், கதைதானே என்கிறார்கள். இந்தப் பலவீனம் எங்கிருந்து வந்தது? நவீனப் பார்வை மரபு இலக்கியத்தைகூட அறிவதற்கு (வாசிக்க அல்ல) வேண்டும் என்ற உண்மையை அவர்கள் காணாததால்.

இந்தப் பலவீனம் போன்ற இன்னொரு பலவீனம் இருக்கிறது. அது நவீன இலக்கியப் படைப்பாசிரியர்களிடம் முதலில் இருந்தே காணப்பட்டது. வேதநாயகம் நாவலை, நாட்டுப்புற கதைப்பாடல் போல எழுதினார். பத்மாவதி சரித்திரம், எதார்த்த கதைமுறையில் பிராமண வாழ்வைச் சித்திரித்தது. இவை இரண்டு முன்மாதிரிகள். இரண்டுமே சங்க இலக்கியத்தில் இருந்து சிலப்பதிகாரம், கம்பராமாயணம், சிற்றிலக்கியம் வழி கதையை வளர்த்தும் முறை ஒன்று உண்டு என்று அறியவில்லை என்று சொல்லலாமா?

இந்தப்பின்னணியில் என் கதைகளின் மாதிரிக்கு வருகிறேன். முதலில், 1985இல், ‘ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள்’ எழுதினேன். அதை வாசித்தவர்கள் சிலர் பாராட்டினார்கள். சிலர் விமரிசித்தார்கள். ஆனால் எல்லோரும் அன்று ஆச்சரியப்பட்டார்கள். அதல்ல விஷயம். மேல்பாராவில் சொன்ன வேதநாயகம் பாணியிலும், முழுமையாய், ‘ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள்’ இல்லை. மாதவையாவின் பத்மாவதி சரித்திரம் பாணியிலும் இல்லை. ஓரளவு- அதாவது மிக  ஓரளவு, முதலாமவர் பாணியில் வந்து அதைக் குறுக்கே புகுந்து மாற்றிய முறையில் ஏ.சொ.ம. எழுதினேன்.

ஞானக்கூத்தன் ஏ.சொ.ம.  நாவலை வேறு ஒரு மரபில் வைக்க உதவினார். அதையும் கொஞ்சம் பேசவேண்டும். சிறுகதை சரித்திரம் பற்றிச் சொல்லும் போது மணிக்கொடி பற்றிச் சொல்லுவார்கள். அக்காலம் நாற்பதுகள். அக்கால கட்டத்தில் அச்சுமூலம் இலக்கியம் பல்கிப்பெருகியது. பல தட்டு, சாதி மக்களுக்கு இலக்கியம் போக, வாசகர்கள் என்ற இலக்கியத்தைத் தீர்மானிக்கும் இன்னொரு சக்தி உருவாகிறது. இங்குத் தமிழ்மொழி துரதிருஷ்டம் செய்த மொழியாயிற்று. கன்னடம் போலவோ, மலையாளம் போலவோ அல்லாமல் வியாபாரிகள் இலக்கியத்தை விற்பனை செய்ய தமிழ்மொழியைச் சந்தைக்கு இழுத்து வந்தனர். பத்திரிகைத்தமிழ் என்று ஒன்று உருவாயிற்று. இதற்கு விலை இருந்தது. வாசிக்கிறவர்களைப் பெருக்கப் போட்டி நடந்தது. அதனால் விற்கிற இலக்கியமா, விற்காத இலக்கியமா என்று கேட்கக்கூடாத கேள்விக்கூட கேட்கப்பட்டது. பத்திரிகைத் தமிழ் உருவான கதை இது தான். உடனே இதனை எதிர்க்க சிறு பத்திரிக்கைகள் 1970களில் உருவாயிற்று. உள்ளாற்றல் உள்ள கலாச்சாரத்தில் எதிர்சக்தி இருக்கும். இந்தக் கட்டத்தில் தமிழ்மொழியின் உள்சக்தி ஒருவிதமாய் அன்றிப் பலவிதமாய் மாறிற்று. சிலர் பத்திரிகைத்தமிழில் இலக்கியம் படைக்கலாம் என்றனர்; நல்ல விதமாய் எதார்த்த நாவலை எழுதினால் போதும் என்றனர்.

இப்போது ஒரு பெரிய பாய்ச்சல், தமிழ் வாழ்க்கையில் உருவாயிற்று. அது தான் புதுக்கவிதை. இந்தக்கட்டத்தில் தான் ஞா.கூ. கேட்ட கேள்வி பொருந்துகிறது. கவிதை, பத்திரிகைத்தமிழை விட்டுவிட்டது. பத்திரிகைத் தமிழில் அல்லாது வேறு வகையாய் (அது எந்த வகை என்று பல வகைகளைக் கூறலாம்) எழுதப்பட்டது என ஞா.கூ. சுட்டிய நாவல் ஏ.சொ.ம. வருகிறது.

அதாவது தமிழ்ப்பாரம்பரியத்தில் மனிதன் என்ற தனிநபர் இல்லை என்கிறது தொல்காப்பியம். 1. முதற்பொருளும் (காலம், இடம்) 2. உரிப்பொருளும் (பொது உணர்வு) அதுபோல், செடி, விலங்கு, மலை, சூழல், ஆகாசம், தெய்வம், அடையாளங்கள் என்று விளக்கப்படும் 3. கருப்பொருள் அதாவது உலகை – பூமிக்கிரகத்தை முழுசாய் கோட்பாடாக்கியது தொல்காப்பியம். இது தான் ஏ.சொ.ம. நாவலில் மனிதன் மரத்தின் தன்மையுடன் படுத்துக்கிடக்கவும், தனிநபர் பண்புடன் இல்லாமல் கூட்டுப்பண்புடன் சித்திரிக்கவும் காரணமாயிற்று எனலாம். ஏ.சொ.ம. நாவலில் பாத்திரவார்ப்பு முறை வேதநாயகம் மற்றும் மாதவையா நாவல்களிலிருந்து மாறுபட்டது. அதிகம் தமிழானது. அதாவது ஏ.சொ.ம. வில் வரும் காதல் ஐந்திணைக்காதல் போன்றது.

இந்த நாவல் பற்றி இன்று நாம் இப்போது பேசத் தேவையில்லை. அதனால் அடுத்து நான் எழுதிய “சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்களு”க்கு வருவோம். பாரம்பரிய அழகியல் கோட்பாடுகள் கொண்ட தமிழ்மொழியில் நாவல் இலக்கியம் பாரம்பரியப் பின்னணியின் ஆற்றலைப் பரிசோதனை செய்து பார்த்திருக்க வேண்டும். இது மிகுந்த முக்கியத்துவம் கொண்ட விஷயம். நவீன தமிழ்ப்பண்பாடு ஏன் பாரம்பரிய ஆற்றலைப்பற்றி தன்னுடைய நவீன இலக்கியத்தில் அதிகம் கவலைப்படவில்லை என்பது தனிக்கேள்வி. ஏன் தொடர்ச்சி அறாமை இருக்கவில்லை? தொடர்ச்சியில்லாத ஞாபகம் எப்படிப்பட்டது? இதன் உளவியல் வெளிப்பாடு என்ன? சி.என். அண்ணாதுரை 1962இல் டெல்லி பாராளுமன்றத்தில் திராவிடநாடு கேட்ட பின்னணி ஓர் இனம் இழந்து போன உரிமைசார் தன் பிளவுபட்ட உள்ளத்தை – அதன் ஊனத்தை – மருந்திட்டு ஆற்ற மேற்கொண்ட முயற்சியா  என்ற கேள்வியும் வருகிறது. எனவே 18, 19 நூற்றாண்டுகளில் மேற்கத்திய பண்பாட்டுப் பாதிப்பால் தமிழ்ப்பண்பாட்டில் ஏற்பட்ட பெரும் சலனம் அடுத்து உருவாகும் இலக்கியத்தினால் ஏதோ ஒரு வகையில் எதிர்கொள்ளப்படவேண்டும். இந்த எதிர்கொள்ளலுக்குப் போதிய விதமான மரபு அறிவு அந்தச் சமூகத்தில் இருக்கவேண்டும். அல்லது பாரம்பரியம் பற்றிய அக்கரை இருக்கக்கூடிய தமிழ்மக்களின் பிரிவுகளில் இருந்து தமிழ் நாவல் அல்லது புனைவு எழுத்து வந்திருக்கவேண்டும். முதல்நாவலை எப்படி எப்படி எழுதக்கூடிய சாத்தியப்பாடுகள் இருந்திருக்கலாம் என்று இன்றுவரை கேட்டோமா?. மிக முக்கியமுள்ள கேள்வி அல்லவா இது?

இது ஒரு அறிதல் பற்றிய பிரச்சினை. அறிதல் குறையுடைய ஒரு குழுவின் – மொழி – பண்பாட்டுக் குறைப்பார்வை அது படைக்கும் இலக்கியத்திலும் வெளிப்படத் தான் செய்யும். ஏன் தொல்காப்பியத்தின் பாரம்பரியம் முதல் நாவலில் இல்லை? நவீன கதையடிப்படையில் பிறந்த இலக்கியத்தில்  மரபை வேர்விட வைக்கவேண்டும் என்ற குரல் ஏன் எழவில்லை? அய்யப்பணிக்கரையும் தாண்டிப் போயிருக்கத் தேவையான வகையில் தமிழில் பாரம்பரிய பலம் இருந்திருக்கிறது. என் இந்த நாவல்கள் தமிழ்ப்பாரம்பரியத்தையும் முதல் தமிழ் நாவல்கள் பற்றிய பல்வேறு சாத்தியப்பாடுகளையும் சுற்றி வந்த மனப்பயணத்தில் ஏற்பட்ட இரண்டு உதரணங்கள் தாம். ஆங்கில அல்லது மலையாள (நீலபத்மநாபன் – தோப்பில்) மாதிரிகள் இல்லாமல் ஏ.சொ.ம. போல எழுதிப்பார்ப்போம் எப்படி நாவல் போகிறது பார்க்கலாம் என்று தொடர்ந்து செய்து பலர் பார்த்திருந்தால் என்ன நடந்திருக்கும்?

‘சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்’ நாவலில் இப்படி ஒரு பகுதி வருகிறது:

“தெகிமொலாக்கள் காலத்தைச் சதுரங்கம் போன்றது என்று கருதினார்கள். சதுரங்கத்தைக் கட்டங்களாகப் பிரிப்பது போல் காலத்தைப் பிரித்தார்கள். அதில் மிகவும் கொடுமையான இரண்டு காலங்களை எதிரும்புதிருமாக வைத்து அவர்களது காலச்சக்கரத்தை வரைந்தார்கள்”.

யாருக்கும் இதில் வருவது  பழந்தமிழ் – தொல்காப்பிய முறைப்படியான – காலப்பாகுபாடு என்று தெரியும். அப்படியே இல்லை. கொஞ்சம் மாற்றப்பட்டது.

“இரவுப்புணர்ச்சிகளின் போது புணர்ச்சி இலக்கணமும் காலநிலை நியமங்களும் பின்பற்றப்படாததிலும் தொடர்ந்து பிறந்தவர்கள் விசித்திர நினைவுகளுடனும் காலநிலை அற்ற விதமாகவும் பிறந்தனர்”.

இது நீண்ட சரித்திரம் கொண்ட மக்கள் கூட்டம் ஒன்று சரித்திரத்தின் பிளவுகளை எப்படித் தங்கள் விசித்திரம் மிக்க வாழ்க்கைமுறைகளால் மறுவுருவாக்கம் செய்தார்கள் என விளக்குகிறது.

தமிழ் மனிதன் என்ற உருவாக்கம் மேற்கத்திய மாதிரியில் வடிவமைக்க 19, 20, 21 நூற்றாண்டுகளில் முயற்சி செய்யப்பட்டன. அதற்கு முன்பு பர்ஷிய, மொகல் சரித்திர, மராட்டிய இடையீடுகளும் தமிழ் உள்வாங்கிற்று. அதன் கதைப்புனைவு மாதிரிகள் எப்படிப்பட்டவை? அவற்றின் சில மாதிரிகள் சமீப நாவல் சரித்திரத்தில் தமிழிலும் வருகின்றன.

நாம் தொடர்ந்து கொண்டுவரவேண்டிய விஷயங்களைத் தர்க்கமாக மாற்றப் பார்க்கிறேன். தமிழில் பாரம்பரியம் இருந்தது என்ற ஓர்மையையை முற்றிலும் ஏன் நீக்கினோம்? 2009இல் தமிழ் அடையாளம் பற்றிய கேள்விகள் பழம் ஞாபகத்தின் அழுத்தத்தைத் தந்ததால் சிந்தனை கட்டமைப்புகளாய் வெளிப்போந்தன. கட்சிகளாய், குழுக்களாய், அரசியல் இதுதான் என்ற பெயரில் தமிழகமெங்கும் ‘தமிழன் யார்’ என்ற இளைஞர்களின் கேள்விகளுடன் நிறைய சலனம் ஏற்பட்டுள்ளது. இவற்றை முற்றாய் ஒதுக்க முனையவே மாட்டேன். இவர்களின் மொழியின் – சொல்லின் – அர்த்தம் என்ன? (மீண்டும் தொல்காப்பியம்?) யார் இந்தத் தெகிமொலாக்கள்? இந்த நாவலின் இறைச்சிப்பொருள் எது என்று கேட்கமுடியுமா? உள்ளுறை உவமையாக, நவீன குறியியல் அர்த்தங்களாக எல்லாவற்றையும் பார்ப்பதில் தவறில்லை. தன்னை வரலாற்றில் இழந்த ஒரு மக்கள் கூட்டம் வழிதெரியாது தவிக்கிறது.

நான் ஒரு கட்டுரையில் பெரியார் நம் நாட்டுப்புற மரபுகளை மதிக்கவில்லை என்று எழுதினேன். நாட்டுப்புற கதைப்பாடல்கள் – தேசிங்குராஜன் கதையிலிருந்து முத்துப்பாட்டன் வழி – இன்னும் அண்ணன்மார் சுவாமி என பெரும் பிரவாகம் உண்டு. செவ்வியல் மரபும் சங்கம், சிலப்பதிகாரம் என்று வேறோரு ஞாபகத்தமிழ் மரபாய் இணையாகத் தமிழர்களை நினைவுறுத்தியப்படியே இருக்கிறது.

நாட்டுப்புறக் கதையில் தேவதைக்கதை எப்போதும், உலகம் முழுவதும், திருமணத்தில் தான் முடியும் என்று ஒரு மறுக்கமுடியாத கோட்பாடு உண்டு. அதாவது, திருமணம், மந்திரசக்தி, விடைதெரியாக் கேள்விகள், மோதிரம் இப்படிப்பட்ட ஒவ்வொன்றும் ஓராயிரம் அர்த்தங்கள் கொண்டவை. செவ்வியலும் அப்படித்தான். குறுந்தொகையில் வரும் குறிஞ்சி என்ற புணர்ச்சி பற்றிய ஞாபகம், குறிஞ்சிப்பாட்டில் நீண்ட கதை சொல்லலாகி, சிலப்பதிகாரத்தில் மிகப்பெரும் கதைப்பாரம்பரியமாகிறது. நாவல் பாத்திர வார்ப்பை – மேற்கின் எதார்த்த முறையை மறுக்காமல் உலகப் பொதுகதைகளை நாம் ஏன் உருவாக்க முடியாது?

வேடிக்கை என்னவென்றால் 19ஆம் நூற்றாண்டில் ஆங்கிலம் வழி அந்த கிளுகிளுப்பு மரபை முக்கியமாக்கி, நூறு வருடங்களாய் நம் பாரம்பரியக்கதைகளை மீட்டெடுப்பதைக் கேலி பேசும் அளவுக்குப்போன மூடச்செயல் தான். தமிழ் உரைநடையைத் தமிழ்மொழிக்கு ஏற்ப எழுதுவதே பல சிக்கல்களைக் கொண்ட காரியம். பெஸ்கி எழுதியது உரைநடையா? நச்சினார்க்கினியர் எழுதியது தமிழ் உரைநடையா? நாம் கேள்வி கேட்க முடியவே இல்லை. முதலில் தமிழ் உள்ளம் அங்கீகரிக்கும் கருத்தைச் சரியாய் வெளிப்படுத்தும் உரைநடையே வரவில்லை. பின் எப்படி உரைநடைக்கலையான நாவலை எப்படி எழுதுவது என்ற பிரச்சினையைத் தீர்ப்பது?

இன்னும் ஒரு முக்கியமான விஷயம். புரிகிற எழுத்து, புரியாத எழுத்து பற்றிய பிரச்சினை. பாரம்பரியத் தமிழில் எல்லாமே புரியாத எழுத்துத்தான். எந்த உரையாசிரியர் புரியக்கூடிய முறையில் எழுதியிருக்கிறார்? நிகண்டு என்பதும் அகராதியும் புரியாமையை இலக்கணத்தையும் அங்கீகரிக்கும் செயல் தானே. பழக்கமானது பழகாதது என்று தான் உண்டு. எல்லாம் ஏகதேசமானது தான்.

செவ்வியல் கதைகளான நெடுநெல்வாடை போன்றவற்றில் வரும் பாத்திரங்கள் அரசன், அரசி போன்றோரின் இடங்களில் அசைவு இல்லை. அரசி படுக்கையோடு காட்சித் தருவாள். அரசன் பாசறையோடு காட்சித்தருவான். அல்லது முல்லைப்பாட்டில் அரசன் தேரில் வந்து கொண்டிருப்பான். இட அசைவு (Move) கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கும். சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்களில் பச்சைராஜன், பாக்கியத்தாய், மலைமீது ஒளி (அம்மிக்குழவி, மொழித்துறையினர், சர்க்கஸ் கோமாளி) இவர்களின் இடங்களும் இட அசைவுகளும் (Move) கூட கட்டுப்படுத்தப்பட்ட அசைவுகளுக்கு உட்பட்டவை.

இதுபோல் எதார்த்தபாணி கதைசொல்லலில் அல்லது உளவியல்பாணி கதைசொல்லலின் பாத்திர வார்ப்பைவிட நாட்டுப்புறவியல் கதைசொல்லலில் சமூகக் கதையாடல் நடக்கிறது. ஏனெனில் உளவியல் கதையாடலில் தனிநபர் சமூகம் வருகிறது. நாட்டுப்புறக் கதைகளின் பாத்திரங்களில் நாய்கள் மனிதர்களாவது உண்டு. ஒரு ஊரில் ஒரு நாய்க்கு இரண்டு பெண்கள் பிறந்தனர். இரு அரச குமாரர்கள் மூத்தவளையும் இளையவளையும் திருமணம் செய்தபின்பு தாய் – நாய் மூத்த மகளிடம் வருகிறாள். வெந்நீர் ஊற்றி விரட்டுகிறாள் மூத்தவள். இளையவள் உணவு கொடுத்து பாதுகாக்கிறாள்….. என்பது போன்ற கதை கேட்டிருப்பீர்கள். மனித – விலங்கு இணைவு ஏற்படுவதோடு பாத்திரங்கள் சமூக மாதிரிகளாகின்றன. கதையில் இறந்த நாய் இளையவளுக்குத் தங்கக்கட்டியாகி உதவும். மூத்தவள் வெந்நீர் ஊற்றியதால் வெறும்புழுவாய்த் தன் உடம்பை மாற்றி தண்டனைக் கொடுக்கும். “தண்டனையும் பரிசளிப்பும்” என்ற கருத்தாக்கம் கதையின் அமைப்பாகிறது. இங்குக் கதைமை என்பது  கருத்தமைவு என்று வடிவம் கொள்கிறது. சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்களில், பச்சை ராஜனுக்கும் பாக்கியத்தாய்க்கும் ஏற்படும் பல்வேறு கதை இடஅசைவுகள் கருத்து + அமைவு = புனைவு என்று புதுவித அர்த்த உருவாக்கமாகிறது. தமிழ்ச்சமூகம் சினிமாவைத் தனக்குள்ளே வடிவமைத்த செயல் நம் கதைமுறை வேறுபட்டது என்பதைத் தான் விளக்குகிறது. (இக்கதைபற்றி சண்முக. விமல்குமார் ஒரு நீண்ட கட்டுரை எழுதியுள்ளார்.)

கார்ல்மார்க்ஸ் “British Rule in India” என்று ஒரு கட்டுரை 1853இல் எழுதியது பல வாதவிவாதங்களை உருவாக்கியது. இந்தியா போன்ற சமூகத்தின் தேக்கத்தைப் பிரிட்டிஷ் அரசு உடைத்து ரயில், தனிச்சொத்து, அறிவியல், தொடர்பியல் போன்றவற்றைத் தந்தது என்பார் மார்க்ஸ். உடனே மார்க்ஸும் ஒரு வெள்ளைமனம் கொண்டவர் தான் என்று விமரிசித்தனர். பிரிட்டீசாரை அவர் கண்டிக்கவில்லை என்றனர்.ஆனால் மார்க்ஸ் சொன்னது ஒரு உண்மை. அதாவது நாட்டுப்புறவியல் இட அசைவின் அடிப்படையில் இயங்கும் சமூகம் இந்தியாவில் செயல்படுகிறது என்று அவர் கூறியதாகத்தான் நாம் எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும். அதாவது தமிழர்களின் சரித்திரம் ஐரோப்பிய சரித்திரம் போன்றதல்ல என்று தமிழ் அறிதல் வழி மார்க்ஸை அணுகுவதற்கு இங்கு முயலவேண்டும். தமிழ்க்கதையாடல் (Tamil Narration) ஒன்றை மார்க்ஸ் மேற்குறித்த கட்டுரையில் உருவமைக்கும் விதைகளை அறிமுகப்படுத்துகிறார். நம் சரித்திரப் போக்கான பிராந்திய அசைவுக்கும் ஹெகலிய பிரபஞ்ச இயங்கியல் அசைவுக்கும் வேறுபாடு உண்டு. ஹெகலியம் அனைத்துலக ஒற்றைப்பார்வையை முன்வைத்த போது அதன் பெறுபேறாக உருவான நம் இடதுசாரிப்பார்வைகள் மாறவேண்டும் என்பதும் இங்கு உணர்த்தப்படுகிறது. “சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்” இத்தகைய நாட்டுப்புறவியல்/தமிழ் அறிதல் கொள்கை சார் கதையாடல் முறையை விரிவாய் சர்ச்சை செய்யும் சந்தர்ப்பத்தை வழங்குகிறது.

“இன்னொரு விஷயத்திலும் ராணியின் வார்த்தைவழி பிறந்த மைந்தன் தெகிமொலாக்களின் இரண்டுபட்ட மனத்துடன் நடந்துகொண்டான். அவன் பனிக்காலத்தில் ஒரு காலும் கோடைக்காலத்தில் இன்னொரு காலும் வைத்துக் காலத்தின் தடைகளைத் தாண்டினான். அதுபோலவே அவன் அரச சபையில் வளர்வதற்குப் பதிலாக மக்களின் சபைகளிலும் அதுபோல் கவிதைப்பிரியர்களான தெகிமொலாக்களின் மனங்களிலும் ஒரே நேரத்தில் இருந்தான்” (பக்.19)

இவ்விதம் நாவல் கதையாடலில் வரும் இட அசைவு என்பது நாட்டுப்புறக்கதைகளில் இருந்து எடுக்கப்பட்டு இங்கு வேறு முறையில் கற்பனை செய்யப்படுவதை அறியவேண்டும். மையக்கதைப்பாத்திரம் நாட்டுப்புறக்கதையில் தனது குறிக்கோளான யாருக்கும் செய்ய முடியாத செயலைச் (பகைவனைத் தோற்கடிப்பது, மந்திரத்தைக்கற்பது, மாயமோதிரத்தைப் பெறுவது என்பது போல்) செய்யும் வழியில் இன்னொரு உபகதை என்னு வேறு ஒருகதை வழி அவனுடைய எதிர்கால மனைவியைச் சந்திப்பான் அல்லது தன் நண்பனைச் சந்திப்பான். இப்படி உபகதை கிளை பிரியும் இடத்தை “இட அசைவு” என்பார்கள். ச. ப. நி. நாவலில் இது வியாக்கியனம்/மறுவடிவாக்கம் பெற்று ஒரு பாத்திரம் “இரண்டு மனத்துடன்” அல்லது “பனிக்காலத்தில் ஒரு காலும் கோடைகாலத்தில் ஒரு காலும்” அல்லது “மக்களின் சபைகளிலும்” “தெகிமொலாக்களின் மனங்களிலும் ஒரே நேரத்தில்” இருக்கிறான். இதுபோல பல உத்திகள் ச.ப.நி.நாவலில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன.இவை என்னுடைய சில கருத்துக்கள்.விவாதிப்போம்.

தமிழவன் கதைக்கலையின் தனித்தன்மை.

தமிழவன் கதைகளின் தனிப்போக்குகள்.

நிதா எழிலரசி

 

சிறுகதை என்பது மிக வீரியமிக்க வித்து ஒன்றின் அடங்கிக்கிடக்கும் அகத்தோற்றம் அல்லது மிகவும் சூட்சமம் மிக்க வடிவமைப்பின் நுட்பமான வெளிப்பாடு எனலாம். இந்தப் புறவடிவமைப்பு, சிறுகதை என்று காண்பதற்கு வடிவம் சார்ந்து எளிமையாகவும் நுணுகி ஆராய்வதற்குக் கடினமானதாகவும் இருப்பது. கதைசொல்லியின் அகமன உணர்வு அவனைத்தாண்டி மிக நுணுக்கமான பின்னல்களைக் கொண்டது போல் அமைகின்றது. கதை கோர்வையாகவும், சிதறலாகவும், ஒழுங்கமைவாகவும், ஒழுங்கற்ற எச்சங்களாகவும் ஒரு நிலையான வடிவம் என்று சொல்ல முடியாத வடிவத்தைக் கொண்டுஅமைகிறது. கதைகள் காலந்தோறும் மாறிமாறித் தனக்கான வடிவம் மற்றும் உள்ளடக்க முறையில் தன்னைத்தானே புற உலகச் சூழலுக்கேற்ப தகவமைத்துக் கொண்டு வெளிவருகின்றன.

சிறுகதைகள் சமூகம், அரசியல், உளவியல், தத்துவம், பொருளாதாரம், உலகமயமாதல் போன்றவைகளின் இறுக்கங்களில் இருந்தும், தளர்வுகளில் இருந்தும் காலத்தின் தேவைக்கேற்ப ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்றாகப் புதுப்புது வகைமைகளாக வெடித்து வெடித்துப் பிறக்கின்றன. இவை ஒரே மாதிரியான தொடர் வளர்ச்சியையோ அல்லது வீழ்ச்சியையோ மாறி மாறி கட்டமைக்கின்றன. இத்தகைய கட்டமைப்பு ஆழ்மனோநிலையில் இருந்து சமூக அரசியலையும், மனித அக மன உணர்வுகளையும் தொடர்ந்து கேள்வி கேட்டும், அவலங்களை வெளிச்சமிட்டும் புதுப்புது திருப்பங்களைத் திட்டமிடாமல் எதிர்ப்பதும், ஆதரிப்பதுமாகப் பொதுவற்ற அணுகலை மிக நுண்மையாகச் சிறுகதைகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. தெளிவற்ற தன்மையிலும் கலைத்துப் போட்டு, கலைத்துப் போட்டு ஒருவித நுட்பமான அழகியலைத் தனக்குள் தானே கட்டமைத்துக் கொள்கிறது. கதை கழன்று ஒழுகும் அருவி போலவும் அடங்காமல் பீறிட்டெழும் உணர்வுகளாய் வெடித்துச் சிதறும் மௌனத்தையும் கோமாளித்தனத்தையும் வெளிப்படுத்திக் கொண்டு புதுப்புது படைப்புகளாய் தன்னைத் தானே உருவாக்கிக் கொள்கின்றன. இத்தகைய சிக்கல் நிறைந்த வடிவம் இதுதான் சிறுகதை என்று அறுதியிட்டுச் சொல்ல முடியாத ஒழுங்கீன வடிவமாய் வளர்ந்து உயர்கின்றது. 70, 80 -களில் வெளிவந்த சிறுகதைகளின் போக்கைப் பின்னோக்கிப் பார்க்கும் பொழுது கதைசொல்லுவதற்குக் கர்த்தா ஒருவன் மிக அவசியமாகத் தேவைப்பட்டுள்ளான். கதையில் ஆரம்பம், உச்சம், முடிவு என்ற ஒரு தொடர் கதைத்தன்மை பின்பற்றப்பட்டு வந்ததுள்ளது. அதே காலகட்டத்தில் மனித மனங்களின் மிருதுவான பாலியலும், அழகியலும் கதைகளில் தவிர்க்க முடியாத சித்திரிப்புகளாக இடம் பெற்றன. இந்தப் ‘பலவீனமான’ ரசனைமுறை ஒரு கட்டத்தில் நவீனத்துவ எழுத்துகளை உள்வாங்கிக்கொண்டு தலைவன், தலைவி, கிளைக்கதைகள் என்ற வகைமைகளில் இருந்து தன்னைத்தானே விடுவித்துக் கொண்டன.

ஒரே ஒரு கதைசொல்லியே முழு கதைக்குள்ளும் காற்றுக்குள் வாசம் பரவுவது போல மெல்ல பயணம் செய்து சொல்ல வேண்டிய கதைகளைச் சொல்லி அழிந்தொழிவதுண்டு. இது போன்ற கதைகளும் தொடர்ந்து தன் இருப்பைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. 80-களில் அறிமுகமான அமைப்பியலின் தாக்கத்தால் வந்த பின்நவீனத்துவ கதைகள் மிக நுண்ணிய அரசியல் சார்ந்த கலகக்குரலை எதார்த்தத்திற்கு அப்பால்போய் நம்ப முடியாத கற்பனாவாதத்தின் சிக்கல்களை உடைத்தன. பின்னர் தொன்மங்களைச் சிதைத்துக் கொண்டும் தன்னைத்தானே விமர்சித்துக் கொண்டும் வடிவமற்ற வடவங்களை உருவாக்கியும், சிதைத்தும் முந்தைய பிரதிகளில் இருந்து புதிய பிரதிகள் பகடிச் செய்து கொண்டே தொடர்ந்து வருகின்றன. இந்தப் பிரதிகளும் இன்றளவும் மிக நுணுக்கமான பின்னல்களையும், கதைக்களத்தையும் நிகழ்த்தித் தனக்கான அடையாள அரசியலை முன் வைக்கின்றன.

மிக நீண்ட இலக்கிய கால வெளியில் கு.ப.ரா., ந. பி., கா.ந.சு., சி.சு.செ., மௌனி, லா.சா.ரா., புதுமைப்பித்தன், நகுலன், சு.ரா., மா.அரங்கநாதன், நீல.பத்மநாபன், பொன்னீலன் என்ற நெடிய நவீனத்துவத்தின் ஆரம்ப காலகட்டத்தின் கூறுகளை வெளிப்படுத்தி கதைத்தளங்களைச் சமூக விழுமியங்களில் இருந்து உருவாக்கினார்கள். அதே காலகட்டத்தில் இவர்களில் இருந்து மாறுபட்ட கதைக்களங்களைத் தமிழகத்தின் எழுச்சிமிக்கச் சிறுபத்திரிக்கைகள் முன் வைத்தன. இந்த மாற்று அரசியலின் ஊடாக சீரியஸ் லிட்ரெச்சரும் ஜனரஞ்சக இலக்கியமும் இணைக்கோடுகளாக வளர ஆரம்பித்தன. சிறு பத்திரிக்கைகள் தொடர்ந்து  நடு பத்திரிக்கை என்ற வடிவம் பெற்று அவை ஜனரஞ்சக அரசியலைச் சீரியஸ் லிட்ரெச்சர் என்று போலி செய்து மிக வேகமாக உருவாகி வருகின்றன. உணமையான இலக்கியம் எது என்பதையும், வணிக இலக்கியம் எது என்பதையும் தெரியாத வண்ணம் மிக நுட்பமாகக் கடை விரிக்கின்றன. இந்த அரசியலின் மத்தியில் சிக்குண்டு தவிக்கும் வாசகன் எதைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்று விழிக்கின்றான்.

இவை அனைத்தும் ஒரு புறமாக இருக்கக் கடந்த நூற்றாண்டின் இலக்கியப் போக்குகளில் இருந்து 21-ஆம் நூற்றாண்டின் இலக்கியப் போக்குகள் புதுவிதமான, நுட்பமான போக்குகளை உருவாக்கிக் கொண்டு வெளிவருகின்றன. இத்தகைய அதிநவீன எழுத்துகள் எண்பதுகளில் இருந்து தமிழிலக்கியத்தின் மரபுக்கு எதிரான மாற்று கேள்விகளை எழுப்பிவருவதற்குக் காரணம் இலத்தீன் அமெரிக்கா எழுத்துகளே ஆகும். அதன் தாக்கத்தால் உருவான நவீன இலக்கியத்தின் உச்ச பட்ச வளர்ச்சியில் மார்க்சியம், உலகமயமாதல், தத்துவம், உளவியல் போன்றவற்றைப் அறிமுகப்படுத்திப் புதுவிதமாகப் பிரதிபலித்தன. போர்ஹெஸின் சிறுகதைகளும், இட்டாலோ கால்வினா, மார்கியூஸின் நாவல்களும் தமிழிற்கு வந்து சேரும் போது தமிழில் உருவாகியிருந்த வெற்றிடம் கேள்விக்குள்ளாயின. இதனை ஈடுசெய்யும் பொருட்டுத் தமிழவன் துவங்கி கோணங்கி, எஸ்.இராமகிருஷ்ணன், ஜெயமோகன், பிரேம்-ரமேஷ் போன்றவர்கள் மாற்றுப்பிரதிகளை முன்வைத்தனர். தமிழிற்கு அமைப்பியல்வாத சிந்தனையை 80-களில் தமிழவன் கொண்டு வந்ததின் தத்துவவிளைவாக நவீன அமைப்பியல் சார்ந்த சிந்தனாப்பள்ளி ஒன்று உருவாகி வளர்ந்து வருகின்றது. வடிவமற்ற கதைசொல்லல் முறை இருக்கும் மரபுகளை உடைத்துக் கொண்டு வெளிவந்தது.

தமிழவன் என்ற கதைசொல்லி 1963-இல் துவங்கி இன்று வரையிலான நெடிய காலகட்டத்தில் கதைசொல்லும் மரபில் புதுவித மாற்றங்களைப் அமைத்துள்ளார். அவருடைய மூன்று தொகுப்புகளைப்பார்ப்போம். “தமிழவன் கதைகள்” என்ற தொகுப்பு 1992-இல் 13 கதைகளோடு வெளிவந்துள்ளது. இந்தக் கதைகளில் சமகால எழுத்துகளில் இருந்து சற்றுமாறி நவீனமான எழுத்துகளை உருவாக்கியுள்ளார். அதாவது “பூட்ஸ் கால்களில் சிக்கிய நட்சத்திரங்கள்,” “கைது செய்பவர்களும் காத்திருப்பவர்களும்,” “தகரகொட்டாய் மற்றும் தவளை மனிதர்கள்,” “காரல் மார்க்சும் தாணு ஆச்சாரியும்” என்று அழகியல் அல்லாத தலைப்புகளை முன் வைத்துப் படைத்துள்ளார். மரபாக இருந்த காலகட்டத்தில் பிரமிப்பையூட்டும் தலைப்புகளிலும் நம்ப முடியாத தலைப்புகளிலும் கதைகள் வெளியாகியுள்ளன என்பது இன்று நமக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. இதனைத் தொடர்ந்து மிக நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு 2011-இல் “இரட்டைச் சொற்கள்” என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பில் 20 கதைகள் வெளியாகியுள்ளன. இந்தக் கதைகளின் கதைத்தளம் பின்நவீனத்துவ பாணியைக் கைக்கொண்டு கதைசொல்லி யாரென்றே சொல்ல முடியாத அளவிற்குக் கதைகள் ஆழ் மன நிலையில் இருந்து கலைத்துப் போடப்படுகின்றன. இந்த நிலை வாசகனை ஒரு இருண்மைக்குள் அழைத்துச் செல்கின்றது. இத்தொகுப்பில் உள்ள 20 கதைகளும் ஒன்றிற்கொன்று எந்தத் தொடர்பும் அற்ற கதைகளாகவே உள்ளன. கதைப்பின்னல் வெவ்வேறான கதைத்தளங்களைக் கொண்டு அதன் அர்த்தம் ஆழத்தைக் கூட்டுவதாக அமைந்துள்ளது. ஆகவே கதைக்குள் ஆழமான, சிக்கலான விவாதங்களைக் கொண்டு வந்து சேர்க்கின்றன. தொடர்ந்து கதைகளை வளர்க்க பலவித கோட்பாடுகளை முன்வைத்தும் கதைகள் நகர்த்தப்படுகின்றன. கதைத்தளம் தமிழ்ச் சிறுகதைகளைத் தாண்டி உலகளாவிய பிரச்சினைகளையும் இலக்கியநுட்பங்களையும் முன்வைத்து 21-ஆம் நூற்றாண்டின் தமிழ் அடையாளங்கள் அழிக்கப்பட்டதை விவாதத்திற்கு உள்ளாக்குகின்றன. சிறு கதைகளுள் தமிழ்த் தேசியத்தின் அடையாளமாக மொழிக்குள் தேசம் உருவாக்கப்படுகின்றது. அதாவது 21-ஆம் நூற்றாண்டில் இலங்கையில் தமிழ் அடையாளங்கள் அழிக்கப்பட்டன. அதற்குப் பிறகு தமிழ்த்தேசியம், தமிழ் அரசியல் என்பதெல்லாம் கதையாடலாக்கப்பட்டன. அதாவது கற்பனைக்குள் தேசம் கொண்டு வந்து சேர்க்கப்படுகின்றது.

முதன்முலில் தேசம் என்ற கருத்தாக்கத்தை உருவாக்கியவர் பெனிடிக்ட் ஆண்டர்சன்(Benedict Anderson). இவர் எழுதிய “Imagined Communities” என்ற நூலில் நாவல் எழுதுவதன் மூலமாகத் தேசம் கட்டமைக்கப்படுகின்றது என்கிறார். இவரின் தேசம் என்னும் கருத்தாக்கத்தை விரிவு செய்து“Nation and Narration” என்ற நூலில் ஹோமிபாபா குறிப்பிடுகிறார்.இந் நூலில் தேசம் கிடைக்கும் போது தான் நாவல் பிறக்கிறது, உருவாகிறது என்று விரிவாய் சர்ச்சிக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்திய சுதந்திரத்தின் போது வெளிவந்த இலக்கிய வடிவங்களின் மொத்த வெளிப்பாடும் இந்திய தேசத்தினை உருவாக்கும் வெளிப்பாடாகவே அமைந்தன.
21-ஆம் நூற்றாண்டில் தமிழ் அடையாளங்கள் அழிக்கப்பட்ட போது தோன்றிய இலக்கிய வடிவங்கள் (கவிதை, சிறுகதை, நாவல், கட்டுரை, சினிமா) தமிழ்த்தேசியம், தமிழ்த்தேசம், உருவாக்கத்தினை உரத்த குரலில் வெளிக்கொண்டு வந்தன. இக்கருத்தை மூலகதையாகக் கொண்ட புனைகதைகள் புதிய உந்துதல்களோடு வெளிவந்தன. அதாவது பூடகமாகவும் வெளிப்படையாகவும்- ஆதரித்தும், எதிர்த்தும் பல புனைகதைகள் வெளிவந்து கொண்டிருக்கின்றன. இந்த வகையில் இத்தொகுப்பில் உள்ள சிறுகதைகள் தமிழ்த்தேச அடையாளத்தொனியை முன்வைக்கின்றன.

இந்தச் சிறுகதைகள் இறுக்கமான மொழிநடையைக் கொண்டுள்ளன. அதற்குப் பழைய தொன்மங்கள், மேற்கத்திய நவீனக் கோட்பாடுகள், தத்துவங்கள், வரலாறுகள், அறிவியல் தன்மைகள் போன்றவைகள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

கதைக்குள் கதைசொல்லியின் குரல் மட்டுமே ஒலிக்காமல் ஒரு சில இடங்களில் வாசகனின் கேள்விக்குப்பதிலும் அளிக்கப்படுகின்றது. அதாவது வாசகனை ஈர்க்கும் உத்திப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது இச்சிறுகதைகளில். கதைக்குள் நேர்கோட்டுக் கதைசொல்லல் இல்லாமல் ஒரு திருகு அமைப்பும் பின்நவீனத்துவமும் கலந்தே காணப்படுகின்றன. கதைகளின் உள்ளியக்கத்திற்கு வலிமை சேர்ப்பது கதைகளின் வைப்புமுறை ஆகும். எந்தக் கதையும் மற்ற கதைகளின் தொடர்ச்சியாகவோ, சார்ந்தோ அமையவில்லை. ஒவ்வொன்றும் புதிய வடிவமாகவே காணப்படுகின்றது. இது வாசகனின் வாசிப்பிற்கு ஒரு தடையற்ற தன்மையை ஏற்படுத்துகின்றது.

இலக்கிய விமர்சனக் கட்டுரையின் தன்மையைக் கதையாகப் பயன்படுத்துகின்றன இத்தொகுப்புச்சிறுகதைகள். இவற்றில் ஒற்றைக்குரல் முனைப்பு அழிக்கப்பட்டுப் பலகுரல்கள் பேசுகின்றன. அகில உலக்க் கதைப்போக்குகளை இக்கதைகள் கொண்டுள்ளன. இந்தச் சிறுகதைகள் உண்மையிலும், உண்மையற்றதிலும் தொடங்கப்படுகின்றன. மேலும் உயிர் உள்ளதையும், உயிர் அற்றதையும் இணைத்துப் பேசுகின்றன. கனவிலும், எதார்த்தத்திலும் கதைகளை வைத்துப் பேசுகின்றன. பின்நவீனத்துவத்தின் உச்சக்கட்ட கதையாடலைக் கொண்டது இந்தச் சிறுகதைகள்.

“போர்ஹெஸ் கதைகள் உலகப் புனைகதைக்குள் வந்த பிறகு தமிழ்க் கதைக்குள்ளும் அவற்றின் தொனிப்பும் வாக்கிய அமைப்பும் வந்தன. இது ஆங்கில வாக்கியத்திலிருந்து போர்ஹெஸ் கதையைத் தமிழிற்குக் கொண்டு வந்தவர்களுக்குத் தெரியும். தமிழ் வாக்கியம் இயங்கும் தமிழ் மனமும் போர்ஹெஸ் கதைவாக்கியம் இயங்கத் தேவைப்படும் தமிழ் மனமும் வேறுபட்டவை என்று. இதனைத் தமிழில் வேறுபடுத்த முடியாமல் புது அழகியல் தோன்றியுள்ளது.” இந்த இரண்டு வித வாக்கியத்துக்கான மனநிலையை ஒன்றுபோல் மாற்றியுள்ளது இச்சிறுகதைகள்.

70, 80-களில் உருவாக்கப்பட்ட கதைகள் லட்சியம் என்பதை மையமிட்டதாகவே இருந்தன. இந்த லட்சியப் போக்கு மாறி வரும் போது போராட்டங்கள் மூலம் தீர்வு காண முடியும் என்ற கருத்தாங்களாக மாறிற்று. இதற்குக் காரணம் ரஷ்ய புரட்சி, மாஸ்கோவின் வெடிப்பு, லெனின் மாற்று அரசியல் போராட்டம், காரல் மார்க்சின் மூலதனம், ஸ்டாலின் புரட்சிக்குக் கிடைத்த வெற்றி போன்றவைகளாகும்.

இவற்றை உள்வாங்கிய தமிழ் அரசியல் சூழலில் பெரியார் பிராமணர்களையும் வேதங்களையும் எதிர்க்கத் துணிந்தார். மொழி எதிர்ப்பு என பல படிகளில் வெளிப்பட்டன. இத்தகைய உந்துதல்களின் விளைவாக முதலாளித்துவத்தை எதிர்த்த தலித்துகள் கீழ்வெண்மணியில் கொல்லப்படுகிறார்கள். இதனால் ஒரு வகையில் முதலாளித்துவ அரசியலைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளுதலும், முதலாளித்துவத்தை அழித்துச் சமநிலைக்குக் கொண்டு வருவதுமான எதிர் இணைவுகள் சமூகத்தில் எழுச்சிப் பெற்றன. இவற்றை முன்வைத்துப் பல இலக்கியப் பிரதிகள் போரட்டத்தின் மூலம் வெற்றி கிடைக்கும் என்ற உச்சக்கருத்தை மையப்படுத்தி எழுதி குப்பைகளாகத் தள்ளின. பிராமணிசமும், முதலாளித்துவமும் வேறு வடிவில் காலூன்றியதைப் புரிந்து கொள்ளாத வறட்டு மார்க்சியமும் எதுவும் செய்ய இயலாமல் நுனி மழுங்கிய அயுதமாயிற்று.

அடுத்து இரண்டாம் கட்டமாக அரசியலுக்கு எதிரான மாய எதார்த்தத் தன்மை இலக்கியப் பிரதிகளில் மிக வேகமாகப் பரவ ஆரம்பித்தது. இது சமூகத்தையும் முந்தைய பிரதிகளையும் பகடிச் செய்துகொண்டு மாயத்தன்மையுடன் வெளிவந்தது.

இது தமிழ் அறிவுலகிற்கு வரும்போது தமிழ் தன்மைக்கொண்ட மாயஎதார்த்தவாதமாக உருப்பெற்றது. இந்தத் தன்மையால் புதுவித மாற்றங்கள் வந்தன.

இன்றைய காலகட்டத்தில் இலட்சியம், புரட்சி, தீர்வு என்பவைகளை நோக்கிய பயணங்கள் மங்கலாயின. அதாவது தற்போது வெளிவரும் பிரதிகள் எந்த நோக்கமும், நம்பிக்கையும் அற்று ஒரு மாய்மாலத் தன்மையில் வெளிவருகின்றன. சமூகம், அரசியல், வரலாறு இவைகளைக் கூர்ந்து கவனித்தவாறு அடுத்தக் கட்ட முன் நகர்த்துதல்களுக்குப் புதுவித சிந்தனாப்போக்கை எவ்வாறு உருவாக்க வேண்டும் என்ற காத்திருப்புகளோடு அமுக்கலாக வெளிவருகின்றன. இந்த அமுக்கலான பிரதிகளுக்கு 2015-இல் உயிர் எழுத்து இதழில் வெளிவந்த தமிழவனின் மூன்று சிறுகதைகளைக் காணலாம்.

தமிழவனின் 1970-இல் இருந்த உணர்வெழுச்சி, போராட்ட குணம் (நக்சல் மனோநிலை) 80-களுக்குப் பிறகு நவீனத்துவம், பின்நவீனத்துவம் மாய எதார்த்தவாதத்தின் மூலம் சாதிக்க முடியும் என்று வெகுண்டெழுந்த மனம் 2009ற்குப் பிறகுமாறுகிறது. இலங்கையில் தமிழ் அடையாள அழிவிற்குப் பிறகு வெளிவந்த தமிழவனின் பிரதிகள் மங்கலானதாக மாறுகின்றன. எதிர்ப்பு என்பது பலவகை க்குணம் கொண்டது என விளக்கப்படுகிறது.இந்த மாற்றங்களுக்குச் சமூகத்தில் ஏற்பட்டு வரும் குவலயமய ஏற்றத்தாழ்வுகளும், அரசியல் சூழல்களும் மைய காரணமாகின்றன.

புத்தகக்கடை என்ற சிறுகதை பின்நவீனத்துவத்தின் அடுத்தக்கட்டமாகும். இந்தக் கதையின் தன்மை முற்றிலும் மாறுபட்டது. கதையின் துவக்கத்தில் ஒரு புத்தகக்கடையைத் தேடிக்கொண்டு கதைசொல்லி ஒரு நகரத்தின் தெருக்களில் வழிகேட்டு அலைகின்றான். அவனுக்கு வழி சொல்லும் நபர் ஒரு குழந்தையுடன் ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட்டுக்கொண்டே வழி சொல்கிறான். குழப்பமான நகரத் தெருக்களில் புத்தகக்கடை தொலைந்து போக திரும்பவும் வழி சொன்னவனிடமே வருகின்றான். மீண்டும் விட்ட இடத்தில் இருந்தே புத்தகக்கடையைத் தேடுகின்றான். இறுதியில் கடையைக் கண்டுபிடித்துவிடுகிறான்.

இந்தக் கதையில் புத்தகக்கடையைத் தேடுபவன், வழி சொல்பவன், நகரத்தெருக்கள், சமூக ஏற்றத்தாழ்வு, உலகமயமாக்கல் அனைத்தும் ஒரு மங்கலானத் தன்மையில் படைக்கப்பட்டுள்ளன.

  1. இந்தக் கதையில் புத்தகக்கடையைத் தேடுவது என்பது வாழ்க்கையில் தேடிக்கொண்டிருக்கிற உண்மை.
  2. தெருக்கள் என்பது நகரமயமாக்கலுக்கும், உலகமயமாக்கலுக்கும் இடையில் நசுங்கும் தன்மை.
  3. கதைசொல்லி, புத்தகக்கடை, இரண்டும் முக்கியமற்ற கதாபாத்திரங்கள். தேடுவது மட்டும் கதை நகர்த்தலுக்குப் பயன்படும் முதல் கதாப்பாத்திரம்.

கதை நேராகப் போகாமல் பக்கவாட்டில் வளர்ச்சி (lateral growth) அடைந்து செல்கிறது. கதை ஒன்றில் ஆரம்பித்து இன்னொன்றாக வளராமல் ஆரம்பித்த இடத்திலே முடிகின்றது.

 

அடுத்து ‘நடனக்காரியான 35 வயது எழுத்தாளர்’ என்ற தமிழவனின் சிறுகதைத்தொகுப்பு அண்மையில் புதுஎழுத்து வெளியீடாக வந்துள்ளது. 22 கதைகளைக் கொண்ட இத்தொகுப்புத் தமிழில் இதுவரை பயன்படுத்தப்படாத சாத்தியப்பாடுகளை முன்வைக்கும் முகமாக அமைந்துள்ளது. முதல் சிறுகதை: உங்களுக்குப் பாரம்பரியம் இல்லையென்பது உண்மையா? இக்கதை, கோவை இரயில் நிலையத்தில் துவங்கி பாலக்காடு இரயில் நிலையம் வரை பொழுதுபோக்குக்காகச் சென்று வரும் இராமநாதனும் ஒரு வெள்ளைகார துரையும் பேசிக்கொள்ளும் தன்மையில் அமைந்துள்ளது. இந்தக்கதையில் கதை என்பது இல்லை. கதை இல்லாமலும் கதை சொல்லமுடியும் என்ற நவீன உத்தி இதில் கையாளப்பட்டுள்ளது. உரையாடலுக்கு நடுவில் ஜன்னலுக்கு வெளியே உள்ள மரம், செடி, கொடி, வேலி, பூக்கள் என பேசாத பொருட்கள் மூலம் பேச வைக்கின்றது குறியீட்டு முறையில் அமைந்த இக்கதை. வாசகனின் ஒரு தொனிப்பில் சிக்காத சிக்கலான கதை எங்குமே இல்லை. உரையாடல், மௌனம், என சில நேரங்களில் தலையசைத்துக் கதை நகர்த்துதலை வாசகன் செய்கிறான். கதைசொல்லிக்கும் வாசகனுக்கும் இடையிலான இடைவெளி அழிக்கப்பட்டு வாசகனும் தனக்கான கதையை வாசிப்பின் ஊடாக விரிக்கின்றான். இத்தன்மை சிறுகதையின் அடுத்த தளத்திற்கு வாசனின் வாசிப்பு அனுபவத்தைப் பொறுத்து அழைத்துச் செல்லும் என்ற நம்பிக்கை ஏற்படுகின்றது.

ஒவ்வொரு வாசிப்பிற்கும் வெவ்வேறு அர்த்தத் தளங்களை உருவாக்கி இயக்கும் சக்தியுடன் இக்கதையின் அமைப்புமுறை பின்னப்பட்டுள்ளது. இந்தப்பின்னல் ஒரு முரண் தன்மையையும் ஈர்ப்பையும் கொண்டு சேர்க்கின்றது. சிக்கல் இல்லாத சிக்கலை உருவாக்குவதிலும் அழிப்பாக்கம் செய்வதிலும் மூலகதையும் கிளைக்கதையும் கதைகளைத் தமக்குள் தாமே பகிர்வதாகவும் கேள்விகேட்பதாகவும் வெட்டுப்படாமல் தப்பித்தாடும் ஆடுபுலிஆட்டமாக நகர்த்தப்படுகின்றன. இத்தகைய நகர்த்தல் இதுவரை தமிழ்க்கதைகளில் கையாளப்பட்டதா என்பது கேள்வியாகவே உள்ளது.

இரண்டாவது சிறுகதையின் தலைப்பு: நீ புரிந்துகொள்வாய் இறுதியாக. இதன் மையக் கதை இது. பழைய காதலியும் மனைவியுமான வார்ஸாவில் வாழும் அன்னாவைச் சந்திக்கச் செல்கிறான் ராஜா. இருவருக்குமான உரையாடல் மெல்ல நீள்கின்றது. வார்ஸாவின் நகர தெருக்களில் நடந்தவாறு, பழைய கட்டிடம், புதிய கட்டிடம், ஹோட்டல்கள் என இவர்களின் உரையாடலின் நடுவில் வந்துபோகின்றன. இடையிடையே குறுக்கீடாக டூரிஸ்டுகள் வந்து செல்கின்றனர். கதையில் எவ்விதமான ஒழுங்கும் பின்பற்றப்படவில்லை. குறுக்கீடுகளால் கதை உதிரியாக்கப்பட்டுக் கதை நகர்கின்றது. அவனும் அவளும் தத்தம் நினைவுகளில் இருந்து பன்னிரெண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்சென்று இளமையை நிரப்புகின்றனர். உனக்கு முடி நரைத்திருக்கின்றது என்கிறாள். அவன் நீ அப்படியே இருக்கிறாய் என்கிறான். சர்ச் ஒன்றின் முன்னால் இவர்கள் கடந்து செல்லும் போது பழமை அவனுக்குப் பிடித்ததாகவும் தெருக்களில் உள்ள புதிய புதிய கட்டிடங்கள் அவளுக்குப் பிடித்ததாகவும் பழமையும் புதுமையும் முரணாய் இணைகின்றன. வாழ்க்கையும் அதே போன்று கிழக்கும் மேற்கும் இணைந்து நவீன கலாச்சார பரிமாற்றம் ஒன்று வாசகன்முன் விரிகின்றது. முரண் பெரிதாகி ஓரிழையில் கதையில் அவன் தன்னுடைய பத்து வயது மகளைப் பார்ப்பதற்காக வந்து இறுதியில் பார்க்காமல் செல்கிறான்.  உரையாடல்களின் மூலம் பலவிதமான நுண்ணிய காட்சிப்படுத்தல்கள் வாசகனின் மனதில் இடைவெளிகளை இட்டு நிரப்பும் தொனிப்பில் கதை நகர்கின்றது.

கதையைத் தேடும் போது கதை தென்படுவதில்லை. உரையாடலும் நகரவருணனையும் கதையை நகர்த்திக் காட்சிப்படுத்தல் மூலம் கதை உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

இதுவரை பயன்படுத்தப்படாத உத்தி இத்தொகுப்பில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. கதைசொல்லி தொடர்ந்து ஒரு கதையைச் சொல்லாமல் காட்சிகள், குறியீடுகள், குறுக்கீடுகள் மூலம் கதை நகர்த்துகின்றது. துண்டு துண்டான செருகல்களை ஆங்காங்கே செருகுவதன் மூலம் கதை முழுமைபெற்றதாகவும் முழுமை பெறாததாகவும் ஒருவித மிதப்புதத்துவத்தின் வெளிப்பாடாகவுள்ளது. இந்தக் கதைகளின் உரையாடல்களில் கேள்விகளுக்கு நேரடி பதிலோ விளக்கமோ இல்லை. தலையசைத்துத் தாவிச்செல்லுதல் நிராகரித்தல் என புதுவித வர்ணஜாலத்தில் வாசகனின் ஊகத்திற்கு எதிரான கதைகளம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இத்தகைய கதைக்களம் கரைந்தும் விரவியும் நீர்த்தும் வெவ்வேறுவிதமான பரிணாமங்களைத் தருகின்றது. கதைகள் சிதைக்கப்பட்டும் அழிப்பாக்கம் செய்யப்பட்டும் இத்தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ளன. இத்தொகுப்பில் உள்ள் கதைகளின் உரையாடல் வித்தியாசமான தொனிப்பில் புனையப்பட்டுள்ளன. இது எதார்த்தமும் ஏக்கமும் தவிப்பும் கலந்த கலவையாகத் தனக்கான முகங்களை இயல்பாகக் காட்சிப்படுத்தாமல் யூகிக்கமுடியாததொரு மூலையில் இருந்து வாசகனைப் புரட்டி எடுக்கின்றது. அதிர்ந்து போகும் வாசகனின் பிரதிக்கும் அவனுக்குமான உறவு மிக நெருக்கமடைகின்றது. இந்த நடைக்கு காமமோ வசீகரமோ பயன்படுத்தாமலே ஒருவித உயிர்ப்புத்தன்மை பிரதிக்குள் இயக்கமுறுகின்றது. இந்த இயக்கமுறும் தன்மை கவனிக்கத்தக்கது. இதுவரை தமிழ்ச் சிறுகதைகளின் வரலாற்றில் இந்த உத்தியைக் கையாண்டுள்ளனரா என்ற கேள்வி வாசகனின் மனதில் பல இடங்களில் மிகத் தீர்க்கமாக எழுகின்றது.  “இது அவன், இது அவள் ………இது” போன்ற உரையாடல்கள் தமிழ்ச் சிறுகதைகளில் இடம்பெற்றுள்ளதா என்பதும் சந்தேகமே. உரையாடல்களுக்கு மத்தியில் வரும் மூன்றாவது கதாபாத்திரம் தன்னைத் தானே குறுக்கிட்டுக்கொண்டும் அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டும் அழிந்தொழிகின்றது. தொடர்ச்சியான கதைகள் நேர்கோட்டிலோ குத்துக்கோட்டிலோ தனக்கான பணியினைச் சீராகவும் சிதைவாகவும் தன் பாணிக்கேற்ப இயக்கமுறுத்துகின்றன.

தமிழில் இன்றைய நவீன கதைச்சூழலுக்கு ஆரம்ப கட்ட கதைசொல்லல் மரபுகளில் இருந்து பூடகமான மாற்றங்கள் சமூக காலகட்டங்களுக்கு ஏற்ப தன்னைத்தானே மாற்றியமைத்துக் கொண்டு வந்துள்ளன. இந்த மாற்றங்களைத் தனித்த ஒரு சிந்தனாப்பள்ளியாகவே வளர்த்தெடுத்தவர் தமிழவன் என்று கூறலாம். தமிழவன் தான் வாசித்த மேலைத்தத்துவங்களையும் இலக்கியக்கோட்பாடுகள் மற்றும் இலக்கிய வகைமைகளைத் தமிழிற்கு அறிமுகப்படுத்த வேண்டும் என்ற நிலையில் தொடர்ந்து கோட்பாடு, நாவல், சிறுகதை, விமரிசனம், திறனாய்வு என்ற பல வெளிகளைப் பயன்படுத்தி இலக்கியத்துள் வளம் சேர்த்தவர். நவீன இலக்கியத்தின் மைல்கல் என்று சொல்லப்படும் அளவிற்கு இவருடைய சிந்தானப்புலம் ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்றாகத் தாவிக்கொண்டே இருக்கின்றது.

ஆரம்ப கதைசொல்லலில் இருந்து 2015-இல் வந்த கதைகள் வரை கதைசொல்லல் சமூக, அரசியல் காரணிகளுக்கேற்ப தன்னைத்தானே தகவமைத்துக் கொண்டும் உலகளாவிய இலக்கியதாக்கங்களைத் தமிழிற்குக் கொண்டுசேர்த்தும் தொடர்ந்து பலசோதனை முயற்சிகளைக் கையாண்டும் புதுப்புது களன்களை உருவாக்கியுள்ள தனித்தன்மையையும் காண முடிகின்றன. இந்தப் பின்புலங்களின் வாயிலாகத் தமிழ்ச் சிறுகதையின் வளர்ச்சிநிலையைப் பார்க்கும் போது புதுவிதமான பரிமாணங்களை அது எட்டியுள்ளது என்பதை எவராலும் மறுக்கவியலாது.

 

சமிபத்திய தமிழவனின் புனைவு, விவாதம்.

ஆடிப்பாவை போல

(உரையாடல் – 3)

 

‘ஆடிப்பாவை போல’ நாவலின் புதுமை பற்றி

தமிழவனுக்கும்  கே. சேகருக்குமான மூன்றாவது உரையாடல் இது.

கேள்வி கேட்பவர் சேகர்.

 

கேள்வி: நாவலின் பின்னட்டையில் கிண்டில் வாசிப்பு வந்த பின்புள்ள தொழில்நுட்பத்

துக்குப் பொருத்தமான நாவல் வாசிப்புப்படி இந்த நாவல் அமைந்துள்ளது

என்ற குறிப்பு உள்ளதே.

பதில்:   ஆமா. நாம் தொழில்நுட்பத்தைத் தவிர்க்கமுடியாது. டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பம்

வந்தபின்பு பல பிரச்சனைகள் வந்துள்ளன.

கேள்வி: உதாரணமாக?.

பதில்:   சமீபகாலங்களில் Fake News என்ற சொல் பிரபலமாகி உள்ளது. எது

‘உண்மையான தகவல்’ என்ற எதிர்வு (வேறுபாடு) பிரச்சனையாகி உள்ளது.

இந்த நாவலில் அகம் புறம் என்பது ‘எதிர்வு’ (Opposition) அல்ல; எதிர்வு

போன்றது. இந்த நுட்பமான சொல்லாடலைக் கவனிக்க வேண்டும். பழைய

மாதிரி நாவலின் முன்தீர்மானிப்பு எது? வெள்ளை – கறுப்பு என்பது போன்ற

எதிர்வு. இப்போது காலம் மாறிவிட்டது. ஒரு ‘முழுமை’ ‘முழுமை போன்றதாக’

மாறிவிட்டது. கொழுக்கட்டை போல நாவலையும் முழுங்க முடியும் என்று

நினைத்த காலம் மாறுகிறது. நாவல் சந்தேகத்தின் வழி முன்னேறுகிறது.

நம்பிக்கையின் (trust) வழியாக அல்ல.

கேள்வி: நிறைய புதிய விஷயங்களைச் சொல்லிவிட்டீர்கள். அதாவது இன்றைய

தொழில்நுட்பம், சமூக வலைத்தளங்கள் வழி பலவற்றைத் தீர்மானிக்கிறது.

அப்படி வலைத்தளத்தில் செயல்படுகிறவர்கள்கூட நாவல் என்றால் முழுசாகத்

தெரியவேண்டும். பெரிய ஒரு முழுக்கதை பெத்தம் பெரிசாக ஒரே ஓட்டமாய்

போக வேண்டும் என்று கருதுவதை நீங்கள் இந்த நாவலின் வடிவம் மூலம்

விமர்சிக்கிறீர்கள் என்று கூறலாமா?

பதில்:    நாவல் வாசிக்கிறவன், நாளிதழ் வாசகன்போல நூல் ஆசிரியனை நம்பும்

காலம் இனி தேவையில்லை. யாரும் யாரையும் நம்பவேண்டாம். பொது

நம்பிக்கை என்பது தகர்ந்துவிட்டது. மாலையில் ஒரு செய்தி வருகிறது.

மறுநாள் காலையில் அது தவறு என்று வருகிறது. கமல் பி.ஜே.பிக்கு ஆதர

வாய் ஒரு கருத்தைச் சொல்கிறார். அவர் சொல்வது சரியா, தவறா என்ற

நம்பகம் நீக்கப்பட்டு, செய்தியைக் கேட்பவனின் முடிவு எடுத்தல் என்பது

முக்கியமாகிறது. இது மத்தியதரவர்க்க விளையாட்டு. ‘அந்த ஆள் அவரை

முன்னிறுத்திவிட்டார் பார்த்தாயா. நாம் நமக்கு வேண்டிய முடிவைத்தான் இனி

எடுக்க வேண்டும்’ என்று மறுநாள் வங்கியில் அலுவலுக்குச் செல்கிறவர் சொல்

கிறார். நம்பகம் என்ற தன்மை மாறுகிறது. இந்த நாவலிலும் வாசகர் நாவலை

கட்டமைக்கிறார். ஆரம்பத்தில் கொஞ்சநாள் தடுமாறுவார்கள். கிண்டில் வந்த

போது வாசிக்கத் தடுமாறியது போல. முதல் இயலைப் படிப்பவன் 2-ஆவதைத்

தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமா, 3ஆவதைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமா என்று

யோசிக்கையில் அவன் மனதின் உள்தளத்தில் வாசிக்கிறவனின் நாவல் எழுதப்

படுகிறது. ஆசிரியன் வழியில்போய் சிந்திக்கும் பழைய முறை நம்பகமற்றது

ஆகிறது.

கேள்வி: இனி பழைய முறையில் எழுதப்படும் நாவல் மறைந்துவிடுமா?

பதில்:    இல்லை. மறையாது. கிண்டிலில் நாவல் படிப்பவர்கள் வந்தபின்பு அச்சான

நாவல் மறைந்துவிட்டதா? இல்லையே. அதுபோல் இரண்டும் இருக்கும். நம்

முடைய சூழலில் இன்னும்கூட அழுத்தமாக இரண்டும் இருக்கும். பாலாவின்

கார்ட்டூன் பார்த்து ஆட்சியில் இருப்பவர்களுக்கு ஏன் கோபம் வந்தது? பிரதி

நிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட ஆட்சிக்கெதிரான விமரிசனம் sexual tone எடுத்தது.

அம்மணமாய் படம் போடப்பட்டபோது ஒரு முழுப்பக்கக் கட்டுரையைவிட

அதிகம் பலமான விமரிசனமாகப்படுகிறது. இது கேலிச்சித்திரம் தானே என்று

ஆட்சியாளர் எடுக்கவில்லை. Content and expression புதுபொருள்

பெறுகிறது.

கேள்வி: நாம் மேலே பேசிக்கொண்டு வந்ததோடு பாலா விஷயம் எப்படிப் பொருந்து

கிறது.

பதில்:    சொல்கிறேன். அம்மணப்படம் என்பது நெல்லையில் கந்துவட்டிக்காக

தற்கொலையின் குரூரத்தை மக்களுக்குக் காட்டிச் சிரிப்பை வரவழைக்

கிறது. மக்கள் – ஆட்சியாளர்கள் என்ற எதிரும் புதிருமான

அமைப்பு உருவாகிறது.

டிஜிட்டல் முறையில் படம் லட்சக்கணக்கானவர்களைச் சிரிக்க

வைக்கிறது. மேல் – கீழ் என்ற வைப்புமுறையின் எதிர்வு ஒரே நேரத்தில்

ஆட்டம் காணவும் செய்கிறது. அதேநேரத்தில் வலிமை பெறவும் செய்கிறது.

இதுதான் விநோதம். ‘உறுதி’ என்ற இடத்தில் ‘சந்தேகம்’ வருகிறது. ஆட்சி

யாளர்கள் பயப்படுகிறார்கள். இந்தச் சந்தேகத் தன்மைதான் இந்த நாவலின்

வாசிப்பை வேறுபடுத்துகிறது. உறுதியான இறுகிப்போன வாசகனுக்குச்

சந்தேகம் இல்லை. மகாபாரதக் கதையையோ, ராமாயணக் கதையையோ,

கண்ணகிக் கதையையோ, புதியதாகவே பழையதாகவோ, வாசிக்கும் வாசகன்

சந்தேகத்தால் அலைக்கழிக்கப்படமாட்டான்.  உறுதியாக இருப்பான். இவன்

பழைய வாசகன். கார்ட்டூனில் வரும் செக்ஸ் (அம்மணம்) வேறொரு விஷயத்

தையும் சுட்டுகிறது.

கேள்வி: அதாவது டிஜிட்டல் காலகட்டத்தில் எப்படிப் பழைய உணர்வு வெளிப்படு

கிறது.

பதில்:    டிஜிட்டல் காலகட்டத்தின் சந்தேக உணர்வு மனதைப் பலவீனமாக்கும்போது

உள்ளிருந்து அடிப்படை உணர்வு sex உந்துதலைக் கொண்டு வருகிறது.

மிருகம் வெளிப்படுகிறது. எல்லா நவீன வெளிப்பாட்டுக்கும் உள் ஒரு

புராதனம் ஒளிந்து கொண்டுள்ளது. மோடி வந்ததும், ட்ரம்ப் வந்ததும் இந்த

இருண்ட பகுதியின் வெளிப்படல்தான். நாவலில் புறம்வழி நகரும் கதையி

(அரசியலில்)லும், அகம் கதையிலும் ஒரு அம்சம் பொது. குடும்பம். குடும்பம்

என்பது sex-யை negotiate பண்ணும் சமூக நிறுவனம்.

கேள்வி: பொன்வண்ணன் மனைவி சம்பந்தப்பட்ட நிகழ்ச்சிகள் புறம் கதையமைப்பில்

வருவது பற்றிச் சொல்கிறீர்களா?

பதில்:    ஆமா. அதுபோல் அகம் கதையில் பல விஷயங்கள் குடும்பம் சார்ந்து வருகின்

றன. வின்சென்ட் அனாதை என்று குடும்பத்தின் இன்மைகூட நம்மால் சிந்திக்

கப்படவேண்டும். பொதுவாக ஒரு விஷயம். டிஜிட்டல் காலகட்டம் அங்கீகரிக்

கப்படவேண்டும். அது அறிவை விழிப்படையச் செய்கிறது. சந்தேகம் அதற்கு

முக்கியம். அது அகத்தையும் புறத்தையும் ஆட்டிப்படைக்கிறது.

தமிழவனின் புதிய புனைவு 2

ஆடிப்பாவை போல

(உரையாடல் – 2)

 

கே. சேகர் மற்றும் தமிழவன் ‘ஆடிப்பாவை போல’ நாவல் பற்றி இரண்டாவது உரையாடல் .

கேள்வி:

இது, நாம் இந்த நாவல் பற்றி நடத்தும் இரண்டாவது உரையாடல்.

சமீபத்திய விமரிசனத்தில் பிரதி என்று பயன் படுத்துகிறார்கள்.

பிரதி   (text)யாக ஒரு எழுத்தைப் பார்ப்பதற்கும் அழகியலாகப்

பார்ப்பதற்கும் என்ன வித்தியாசம்?

 

பதில்:    பிரதி என்றால் பல்வேறு செய்திகள் போகும் தந்திக் கம்பி எனலாம். வாழ்த்துச்

செய்தியும் போகும். மரண அறிவிப்பும் போகும். நாவல் பிரதியாகப் பார்க்கப்

படுகையில் அதன் அழகியல் தள்ளிப் போடப்படுகிறது. அழகியலாகப் பார்க்க

படுகையில் அதன் பிரதியியல் (அதாவது மொழி, வடிவம், செய்தி, உத்தி என்று

எந்திரத்தின் பல பாகங்கள் போல) தன்மைத் தள்ளிப் போடப்படுகிறது.

 

கேள்வி: தள்ளிப்போடப்படுகிறது. அதாவது தற்காலிகமாக. நிரந்தரமாக அல்ல.

 

பதில்:    ஆமா. எனவே, நிரந்தரமானதும் தற்காலிகமானதும் மாறிமாறி செயல்படுகிறது

இதுபோன்ற ஒரு நவீன நாவலில்.

 

கேள்வி: இது நவீன நாவலின் தத்துவம். இந்தத் தத்துவம் முன்பு எழுதிய நாவல்

களுக்கும் பொருந்துமா?

 

பதில்:    பொருந்தும். இந்த முறையில் எந்தக் கால நாவலையும் பார்க்கலாம். இப்படி,

அதாவது மரபாக எழுதப்பட்ட எந்த நாவலையும் பார்க்கலாம்.

 

கேள்வி: நீங்கள் முன் எழுதிய நாவல்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு புதுப்பாதையைச் சுட்டும்.

இதில் ஒரு மரபான நாவலுக்குள் இரண்டு குறுநாவல்கள் அடக்கப்பட்டிருப்பது

போன்ற வடிவம் உள்ளது. ஒரு தாய்க்கு இரண்டு சேய்கள். ஒரு சேய், அகம்

வாசிப்புக்கு அகப்படுகிறது. இரண்டாவது சேய், புறம் வாசிப்புக்கு அகப்படு

கிறது. மொத்த நாவலும் தனக்குள்தாயையும்சேய்களையும் கொண்டு,

ஒருவித family resemblance  என்று சொல்வார்களே

அப்படி அமைகிறது. மொத்தத்தைப் பார்க்கும்போது அழகியல் தெரியும்.

சேய்கள் என்னும் பகுதியைப் பார்த்து மொத்தத்தை மனதில் கற்பனை செய்

கிறோம். இந்த நாவலில் சேயும் தாயும் இரண்டும், பிரிந்தும் சேர்ந்தும்,

பிரிந்தும் சேர்ந்தும்……

 

இது ஒரு சதாஇயக்கம்.சரிதானே?

 

பதில்:    பௌத்தர்கள் உலகமும் வாழ்வும் சதாஇயக்கத்தில் இருக்கிறது என்று சொல்

கிறார்கள். அதை க்ஷணிகவாதம் என்பார்கள்.நம் வாழ்வு என்பது ஒரு க்ஷண

நேர எதார்த்தம். முன்பு இருந்தது சற்றுநேரத்தில் இல்லை. மாறிவிடுகிறது.

 

கேள்வி: இப்போது பேசுவதற்கும் முன்பு உரையாடல் ஒன்றில் பேசியதற்கும்

தொடர்பு உள்ளது.இதைத்தான் நம்முதல் உரையாடலில் the politics of the

part and the whole  என்று பேசினோம் அல்லவா?

 

பதில்:    ஆமா,தமிழில் நிரந்தரப்படுத்தி இலக்கியத்தைப்பேசுவார்கள்.

ஒரு  நாவலையாகட்டும் கவிதையாகட்டும் அதன் சரீரம் நிரந்தரமானது

என்று கருதுகிறார்கள்.அத்தகைய கருத்துக்களுக்கு இந்த

நாவலின் அமைப்பு ஒரு மாற்றை முன்வைக்கிறது என்று கருதலாம்.

 

கேள்வி: இன்றைய திராவிட அரசியலின் தோற்றம் பற்றியது இந்த நாவல். இந்தவித

அணுகல் எப்படி அந்த உள்ளடக்கத்தை அறிய உதவுகிறது?

 

பதில்:    இன்று திராவிட அரசியல் தேவையில்லை என்று சிலர் பேசவந்துள்ளனர்.

அந்தச் சூழலில் திராவிட அரசியலை deconstruct செய்து, அதனை இந்த

நாவல் துண்டு துண்டாக்கிப் பார்க்கவேண்டும் என

வேண்டுகோள் வைக்கிறது.

கெலடஸ்கோப் வழிபார்க்கும்போது துண்டுகள் பல்வேறு சாத்தியப்பாடுகள்

வழி ஒட்டுமே அதுபோல இந்நாவல் வேலை செய்கிறது. மேலும், தமிழ்க்

குடும்பத்தின் வழி – தமிழ் ஆண், பெண் வாழ்முறைவழி, இந்தத் ‘துண்டு

படுத்துதல் – முழுமைப்படுத்துதல்’ பார்வை செயல்படுகிறது.

 

கேள்வி: மரபான முறையில் மட்டும் இந்த நாவலை வாசிக்கலாமே. இந்த வாசகர் வழி

காட்டல் இல்லாமலே வாசிக்கலாமே என்று சிலர் கூறுவது

பற்றி என்னசொல்கிறீர்கள்?

 

பதில்:    இல்லை; இல்லை. வாசகர்கள் பழைய மாதிரியில் வாசிக்கவும் முழுஉரிமை

உண்டு. புதிய மாதிரியிலும் வாசிக்கவும் முழுஉரிமை உண்டு. இந்த choice

(தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை)-க்கான உரிமையை யாரும் தடுக்கக்கூடாது என்பது

தான் இந்த நாவல் விரும்பும் சுதந்திரம்.

 

கேள்வி: இன்று பி.ஜே.பி. வந்தபிறகு சுதந்திரம் பறிக்கப்படும் ஆபத்தைப் பற்றி நாவல்

தன் வடிவம் மூலம் பேசுகிறது எனலாமா?

 

பதில்:    நாவல் தன் வடிவமைப்பின் மூலம் பல செய்திகளைச் சொல்கிறது. பி.ஜே.பி

அரசியலில் உள்ள ஆபத்து மனித இயல்புக்கு எதிரானதாகும்போது இந்த

நாவலின் நிரந்தர ‘கெலடெஸ்கோப்’ விளையாட்டு அதனை எதிர்க்கிறது.

எதிர்காலத்தில் வரும் பிற ஃபாஸிஸ்டு அரசியல் போக்குகளையும் இந்த வடிவ

மாற்ற விளையாட்டு எதிர்க்கும்.

 

கேள்வி: இது பின்நவீனத்துவம் அறிமுகப்படுத்திய போக்கைச் சார்ந்த நாவலா?

 

பதில்:    தன்னைப் பார்த்தவாறு பிறவற்றையும் பார்ப்பது என்று ஒரு தன்மை பின்

நவீனத்துவ நாவல்களில் உண்டு. Self Reflexive என்பார்கள். ஆசிரியன்

இடையில் வந்து பேசுவது அல்லது வாசகரை விளித்துக்கூறுவது. பல

சமீபத்திய ஆங்கில நாவல்களில் இதுபோல வரும். இது கதையை இடையில்

புகுந்து வழிமாற்றும் விதமான சுயப்பார்வை எனலாம். அது இங்கும் செயல்

படுவதால் இது பின்நவீனத்துவ மரபில் வந்தது எனலாம். அப்படி மிகப்பல

மாதிரிகள் உண்டு.

 

கேள்வி: மீண்டும் நாம் பேசி வந்த விஷயத்துக்குப் போவோம். திராவிட அரசியல் பற்றி.

 

பதில்:    திராவிட அரசியலும் தமிழ்க் குடும்பமும் பின்னிப்பிணைந்தவை. நாவலில்

இரண்டு பலவித குடும்பமாதிரிகள் வருகின்றன. ஒவ்வொன்றும்

தமிழ் அரசியல் உடன் எப்படி உறவு  ஏற்படுத்துகின்றன என்பது

முக்கியம். பின்னால் இருந்து இயக்கும் ஒரு force (‘உந்துவேகம்’)மரபு

என அழைக்கப்படுகிறது. இது நவீன

பாராளுமன்ற அரசியலுக்கு ஒத்துப்போவதில்லை. மலையாள பட்டரின்

மகனுக்குக் குடும்பம் இல்லை. அந்தப் பெண் போன்ற முகம் கொண்டவன்

கையில் துப்பாக்கி மறைத்து வைத்திருக்கிறான்.இந்த நாவல் சிறுசிறுகதைகள்,

சம்பவங்கள் வழி சமூகக் கதையாடலைத் தருகின்றது. சமூகக் கதையாடல்

என்பது நம் சமூக வரலாறு.நாவல் வ்ரலாறு இல்லாமல் எழுதப்பட

முடியாது என்பார் மார்க்சியவிமரிசகர் ஜார்ஜ்லூக்காச்.(George Lucaks).

திராவிட வரலாறு கால்டுவெல் எழுதிய ஒரு புத்தகத்தின் தாக்கம்.அவர்

திராவிட மொழிகள் சமஸ்கிருதத்திலிருந்து வேறுபட்டது என்றார். அதன் அடிப்

படையில் ஒரு அடையாளத்தை உருவாக்கி, இந்தி என்னும் ஏக

அடையாள எதிர்ப்பைக்குடும்பம்வழி அணுகுகிறதுநாவல்.தமிழை

மையப்படுத்திய 1965-இல் நடந்த அரசியல், வின்சென்ட் – காந்திமதி என்ற

இருவரின் சேர்தல் – பிரிதல் – சேர்தல் வழி, நாவல் வடிவம் பெறுகிறது. காந்தி

மதியின் தந்தை திராவிட அரசியல் ஏதும் செய்வதில்லை. அவர் – மகள் நுட்ப

மான உறவு ப்ராய்டிய இடிப்பஸ் காம்ப்ளக்ஸா தெரியவில்லை. அதைவிட

சிக்கலானது. அது மையப்பாத்திரங்கள் பிரிய (அகலுதல்) காரணமாகிறது.

பிரிதல் என்பது அவள் (காந்திமதி) திடீரென்று நாவலின் space-இல்

காணாமல் ஆகிறாள். இறுதியில் ஆம்ஸ்டர்டாமின் காட்சி தரும்போது அவள்

வருகை நாவலை முடிக்கத் தேவைப்படுகிறது. அங்கு கதாநாயகன்

(வின்சென்ட்) இரண்டு பிரச்சனைகளைக் கூறி அவற்றின் வழி தான் maturity

(முதிர்ச்சியடைதல்) அடைந்ததை அவளுக்குச் சொல்கிறான்: அவை 1. ஈழத்து

க்கு அவன் போதல் 2. அவன் நேரடியாய் தலித் இளைஞன் சந்தோஷம்

எரிக்கப்படுவதைச் சொல்லுதல். ஈழப்பிரச்சனையின் ராணுவத்தன்மை,

தமிழ்க்குடும்பத்திலிருந்து வந்தது. தமிழ்க்குடும்பம் – ஈழம் – தலித்

பிரச்சனை தமிழ்ச்சமூகம் சுற்றிச் சுழலும் மையஅச்சுகள். அகம் மற்றும்

புறம் என்பவை மாறிமாறி வந்து கொண்டே   தான் வரும். வீட்டுக்

குள்ளே இருந்தால் அகம். வீட்டுக்கு

வெளியே வந்தால் புறம். இது ஒரு பயங்கரமான பாகுபாடற்ற பாகுபாடு. சங்க

இலக்கியத்தின் மையத்துக்குள் இந்த நாவல் மீண்டும் பாய்கிறது. அல்லது

சங்கப்பாடல்களுக்குள்ளிருந்து பாய்கிறது.

 

கேள்வி: பாகுபாடற்ற பாகுபாடு..இன்னும் பல விஷயங்கள் உள்ளன.

 

பதில்:    ஆமா. இன்னொரு முறை அவற்றை அலசலாம்.

தமிழவன் புது புனைவு

        ஆடிப்பாவைபோலநாவல்

              (ஓர் உரையாடல்)

 

(கே. சேகர் மற்றும் தமிழவன்,ஆடிப்பாவை போலநாவல் பற்றி நடத்திய

                                        உரையாடல்)

 

கேள்வி:          உங்கள் ‘ஆடிப்பாவைபோல’ நாவல்  பற்றிய வாசகர்களின் மதிப்பீடுகள்

எப்படி உள்ளன?

பதில்:   பலர் நல்லவிதமாகப் பேசுகிறார்கள். சாதாரண  வாசகர்கள் தொலை

பேசியில்  அதுபற்றிப்பேச அழைக்கிறார்கள்.

அதாவது அகம்சார் இயல்களையும்(ஒன்று,மூன்று என்று) புறம்

சார்  இயல்களையும் தனித்தனியே

வாசித்தவர்கள் இப்படி இருவகையினர். இப்படியே இரண்டு

இயல்களையும்   இணைத்துவாசித்தவர்கள் மூன்றாம் பிரிவினர். மூன்று

வகை எதிர்வினை இந்த நாவலின் வாசகர்களிடம், இருக்கக்கூடும்.

அல்லது பெருவாரியினர்  கூறியதுபோல் அகம்வழியாகவோ, புறம்

வழியாக  வாசித்தாலும் இரண்டும் இணைந்த முழுமை

வாசகர்களுக்கு    மனதுக்குள் எளிதாய் இறங்கியது. சில இளம் வாசகர்களும்              இந்த எண்ணம் தான் கொண்டிருந்தனர்.

கேள்வி: இப்படி நாவலை மூன்று வகையில் வாசிக்கலாம் என்ற எண்ணம் எதற்காக

வாசகர்களுக்கு விதைக்கப்பட்டது?உங்கள் விளக்கம் என்ன?

பதில்:         வாசகர்கள் எப்போதும் அவர்களுக்கான பிரதியை உருவாக்குகிறார்கள். ஒரு

வாசகர்போல் இன்னொருவர் வாசிப்பதில்லை.ஆனால் நாவலிலேயே

‘இப்படி வாசியுங்கள் அல்லது அப்படி வாசியுங்கள்’ என்பதுபோல

ஆலோசனை இதுவரை யாரும் கொடுத்ததில்லை.ஒவ்வொருவருக்கும்

ஒரு  வாசிப்பு உள்ளது என்பதால்………

கேள்வி: அதற்காக இப்படி வாசகர்களுக்கு ஆலோசனை வழங்கப்பட்டதா?

பதில்:         அல்ல. இந்த நாவலின் உள் மூன்றுவகை பிரதிகள் இருந்தாலும் மூன்றையும்

இணைக்கும் இரத்தம் ஒன்றுதான். ஒன்று, ஒன்றாகவும் வேறாகவும்

இருக்கிறது.இன்னொன்று விமரிசகனும் வாசகனும் இந்த மாதிரி

வாசிப்பில் ஒன்றிணைகிறார்கள்.

 கேள்வி: மேலும் ஒரு விசயம் உள்ளது. இன்று காலம் மாறி

விட்டது.   சமூகத்தில்அதிகமதிகம் இயந்திரங்கள் மனிதர்களைத்

தீர்மானிக்கின்றன.இயந்திரத்தன்மை வாசிப்பிலும் தாக்கம் செலுத்துகிறது.

பதில்:         மனிதர்களுக்குப் பதிலாகவும் இயந்திரங்கள் வந்துவிட்டன. மேற்கத்தியர்கள்

மட்டுமல்ல. கணினி மூன்றாமுலக வளர்ச்சியடையா நாடுகளையும் கட்டுப்

படுத்துகிறது. மனிதர்கள் கையை நம்பி ஓட்டுபோட்டது மாறி அதனை

எந்திரம் தீர்மானிக்கும் காலம் வந்துவிட்டது.  மனிதத்தன்மை என்றால்

என்ன? இயந்திரத்துக்கு ஏற்ப வாழ்தல் அல்லது எந்திரமாய்

வாழ்தல்  என்றாகிவிட்டது.முகநூல் வேறு என்ன?

கேள்வி: நீங்கள் மறைமுகமாய் தமிழ்ச்சூழலில் –தமிழ் எழுத்தில்–வாசிப்பில்  இந்தவித

மாற்றத்தை அறிந்தவர்கள் உள்ளனரா என்று கேட்கிறீர்கள். சரிதானா?

பதில்:         உள்ளொளி மூலம் எழுதவேண்டும் என்றார்கள். சரஸ்வதி கடாட்சம் வேண்டும்

என்றார்கள். அவர்கள் நவீன உலகை எழுத்தில் கொண்டுவரவில்லை. பின்பு

சூழல் மாறியது. பெரிய பெரிய உள்ளடக்கச் சோதனைகள் வந்தன. தட்டச்சும்,

ட்ரெடில் அச்சு எந்திரமும் மாறி கணினியும் நவீனமுறை அச்சடிப்பும் வந்து

வாசகன் – படைப்பாளி உறவில் பெரிய மாற்றத்தை கொண்டு வந்துவிட்டன.

‘ஆசிரியன் இறந்து போனான்’ என்ற முழக்கம் ஒரு பக்கத்திலிருந்து நீர்பாயும்

என்ற கருத்தை மாற்றியது. வாசகன் ஆசிரியனின் இடத்துக்கு இங்கே

வருகிறான். இரண்டு பக்கங்களில் இருந்தும் நீர் பாயமுடியும்.

கேள்வி: எழுத்தாளனைப் போல வாசகனும் வேறுவிதமான பிரதியைப் படைக்கும்

காலம் வந்துவிட்டது என்று சொல்ல இந்த உத்தி வருகிறது

என்று விளக்குவதற்காக இந்த நாவலில் மூன்றுவித வாசிப்பு….

பதில்:         ஆமா… எண்பதுகளில் இருந்த இந்தவித விவாதங்கள் வந்தவண்ணம் உள்ளன.

எனவே, கணினியும் செயற்கை அறிவு (Artificial Intellignece)ம் வந்ததுபோல்

Dismantler text – உடைக்கப்பபட்ட நாவல் பிரதியும் வருகிறது.The politics

of the parts and the whole.

கேள்வி:உள்ளடக்கதிற்குப் போவோம். அகம் என்பது பழைய தமிழில் ஒரு பெரிய

வாசிப்புமுறை. புறம் என்பதும் என்பது அதுதான்.நாவலோ

தமிழகத்தின் அரசியல் பற்றியது. இந்தி

எதிர்ப்பு, அதற்கிடையில் நடைபெறும் இருவித காதல்கள் (வின்சென்ட் –

காந்திமதி, கிருபாநிதி – ஹெலன்). இரண்டும் இருவிதம். ஒன்று உளவியல்

தொடர்புடைய அகக்காதல். இன்னொன்று புறக்காதல். கிருபாநிதி ஒரு

எக்ரோவெர்ட், எதையும் மறைக்காதவன். தமிழக அரசியலை இந்தத் தனி

மனிதர்கள் எப்படித் தீர்மானிக்கிறார்கள்? அப்புறம் ஒரு நடிகை வருகிறாள்.

அவள் அரசியலில் நுழையவில்லை. இந்தக் காதலோடு தொடர்பற்ற தமிழ்த்

தேசியத்தின் பிரதிநிதி – இருவித கம்யுனிஸ்டுகள் இப்படி இப்படி….

பதில்:         நீங்களே ஆழமாகப் பார்க்கிறீர்கள். அகம் ஒரு சுழற்சி என்றும் புறம் வரலாறு

என்று இந்நாவலைப் படித்த நாகார்ச்சுனன் சொன்னார். சுழற்சியின் ஒருமுகம்

இன்னொன்றாய் மாறும். அதன்பின்பு அடுத்தது வரும். இப்படித்தான் தமிழ்ப்

பேசும் மனிதர்கள் முன்னால் ஒரு ஆடியானது பிடிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆடியில்

பாவையோ நம் முகமோ தெரிந்துகொண்டிருக்கிறது.

கேள்வி:அதுதான் ஆடிப்பாவை போல……

பதில்:         ஆமா. வேறு என்ன?

கேள்வி:நாவலைப் படித்துமுடிக்கையில் இப்படிப் பலவிதமான பொருளும் சூரியஒளி

நிழல்பட்டுத் தெறிப்பதுபோல் பொருள், திவலையாகத் தெறிக்கவேண்டும்..

பதில்:         மிகச்சரி. இப்போது எப்படி வாசிக்கிறார்கள். வாசகனை மாதநாவல்,ஒரு மணி

நேரம் கட்டிப்போடுகிறது. மூழ்குகிறார்கள், வாசிக்கும் வாசகர்கள். கடைசி

பக்கத்துக்கு வந்ததும் மூச்சுவிடுகிறார்கள். தன்னை மறக்கடிக்கும் நாவல்

வாசகனை ஏமாற்றுகிறது. ஒரே மூச்சில் படித்துவிட்டேன் என்பது சரியான

வாசிப்பு அல்ல. எம்.ஜி.ஆர். சினிமாவைப் பார்த்து அவருக்கு வாக்களிக்

கிறோம். அவருக்குள் நாம் நம்மைஇனங்காண்கிறோம். இந்தத் தவறான கலை

இங்கு  விமரிசிக்கப்படுகிறது.

கேள்வி:வாசிக்கிறவன் அகன்று நின்று, சற்று இடைவெளி கொடுத்து இது வெறும்

சினிமா, நாவல், என்று பிரக்ஞாபூர்வமாக இருப்பதை இழக்கக்கூடாது

என்கிறீர்கள்.இன்றைய கலைரசனை பிரக்ஞாபூர்வமானது.

பதில்:         ‘ஆசிரியன் இறந்து போனான்’ என்ற குரல் தமிழிலும் கேட்கப்பட்டு சுமார்

30 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. அந்த முழக்கம்தான் இன்று மூன்று வகையில்

வாசிக்கும்முறை கொண்ட நாவலைப் பிறப்பிப்பதற்கான தாரகமந்திரம் போல்

உள்ளது. அதாவது அந்த வாக்கியத்தை நீட்சிப்படுத்திக் கொண்டே போக

முடியும்.அதுமேற்கிலிருந்து வந்தாலும்…

கேள்வி:இன்னும் தொடர்ந்து பேசவேண்டும், இந்த நாவல் பற்றி.இப்போதைக்கு இது

போதும்!!!!……………..

என்னுடைய எழுத்துக்கள் விமர்சனங்கள் படைப்புக்கள் – Essays, Criticism & Literature