All posts by tamizhavan

எழுத்தாளர்,பேராசிரியர்,விமரிசகர்,ஆய்வாளர்/writer,Professor,critic and scholar

தமிழவனுடன்மலையாள எழுத்தாளர்,எம்.கே.ஹரிக்குமார்

தமிழவனுடன்மலையாள எழுத்தாளர்,எம்.கே.ஹரிக்குமார்

 

மலையாள விமரிசகரும் எழுத்தாளருமான எம்.கே.ஹரிக்குமார் நடத்திய நேர்காணல் இது. (ezhuth online –இல், ஆங்கிலத்தில், 2011 – இல், பிரசுரமானது.)

 

  1. உங்கள் எழுத்துத் தத்துவம் எது?

பதில்: தன்னளவில் எனக்கு எழுத்து பற்றிய ஒரு தத்துவம் இல்லை, தத்துவம் என்று நீங்கள் சில விதிமுறைகளைக் கருதுவதாக இருந்தால், காம்யுவுக்கு எக்ஸிஸ்டென்ஷிய லிசம் என்ற ஒழுங்கான தத்துவம் இருந்ததுபோல், எனக்கு ஒரு தத்துவம் இல்லை. நான் கருதுகிறேன், என் போன்ற பல தமிழ் எழுத்தாளர்கள், எங்கள் சூழலால் பாதை காட்டப்படுகிறோம் என்று. என் சூழலில் நான் என்னை இழக்கிறேன். என் பின்னணியானது எழுந்து வந்து என் மூலம் எழுதுகிறது. என் பின்னணி என்று நான் சொல்லுவது எது என்று தெரிகிறதா, என் மொழியும் சமூகமும்.

 

அப்படிப்பார்த்தால் என் தத்துவம் என்பது நான் ஒருவித முனைப்பிலிருந்து என்னை விடுபட வைக்கிறேன் என்பதுதான். ஏனெனில் நாம், இன்று, மனிதர்கள் ஒருவித பின் – நவீன நிலமையில், சூழலில் நம்மை இழந்துள்ளோம். என் சூழல், மார்க்சியத்தையும் சமயத்தையும் மனித குலத்தின் கடைசிப் புகலிடமாகக் காட்டலாம். அவர்களுக்கு  மார்க்சீயக் கனவும் மதம் பற்றிய கனவும் (பிரமைகள்) இருந்தால். இந்த இரண்டு Motif – உம் என் நாவல்களிலும் (சில நாவல்களும் சிறுகதைத் தொகுப்புகளும்) விமரிசனக் கட்டுரைகளிலும் இருக்கும். நாங்கள் இளைஞர்களாக இருந்தபோது எல்லோருக்கும் உறுதியான தத்துவம் இருந்தது.

 

  1. எழுதுவது ஒரு விதியா?

பதில்: தமிழில் நாங்கள் எல்லோரும் பெரியாரால் உருவானவர்கள். எங்களுக்கு அவர் பிரச்சாரம் செய்தது ஒருவித மேற்கத்திய பகுத்தறிவுவாத தத்துவம் என்பது தெரியாதபடி வளர்ந்திருந்தாலும். நான் 40 வருடங்களாய் எழுதுவதை – அதை விதியால் எழுதுகிறேன் என்று சொல்வது சற்று பழைய சிந்தனை; அதுவும் என் எழுத்து, அதிகமும் சிறு இதழ்களில். பொதுவான தமிழ்வாசகர், எங்கள் மாதிரி எழுத்தை அறியமாட்டார். நான் 1982-இல் 365 பக்க நூலான ஸ்ட்ரக்சுரலிசம் எழுதினேன். அப்போது பல கலைச்சொற்களை உருவாக்குவது கடினமான வேலை. இப்போது தமிழ் விமர்சகர்கள் அதில் வந்த பல சொற்களை உபயோகிக் கிறார்கள். மலையாளம் போலன்றி, தமிழ் தன் பல மேல்சட்டை பாக்கெட்டுகளில், தன் எழுத்தாளர்களை ஒளித்து வைக்கிறது. பான்ட் பாக்கெட்டிலும் கூட – குழந்தைகள் இனிப்பை ஒளித்து வைப்பதுபோல. பல முக்கியமான தமிழ் எழுத்தாளர்களை வெகுவான தமிழர்களுக்குத் தெரியாது. இப்படிப்பட்ட நிலைமையில் எழுதுதல் என் விதி என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? நாங்கள் எழுதுகிறோம். அவ்வளவுதான். ஒருவித ‘மைனாரிட்டி எழுத்தை’ எழுதுகிறோம், டெலுஸ் என்னும் பிரஞ்சு தத்துவவாதி, பயன்படுத்தும் ஒரு சொல்லாட்சியைப் பயன்படுத்திப் பேசமுடியும்  என்றால்…….

 

  1. பண்பாடுகளுக்குள் புகுந்து எழுதுவது பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

பதில்: வேறு முறையில் ஹைப்ரிட் (கலப்பு) எழுத்து என்கிறார்கள். அல்லது புலம்பெயர் எழுத்து அல்லது காலனி திரும்பி எழுதுகிறது. தமிழ்ப் பொது வாசகர் களுக்குத் தெரியாத ‘அண்டர்கிரவுண்ட் எழுத்தாளர்கள்’( தீவிரவாதிகள் என்று பொருளில்லை) ஒரு வித ஹைப்ரிட் எழுத்தை எழுதுகிறார்கள். ஏனென்றால் எல்லோரும் மேற்கின் பாதிப்பால் எழுதுகிறார்கள். ரஷ்டி, அல்லது அருந்ததி ராய்க்கு மேற்கினர் இலக்கிய விருது கொடுக்கும்போது மேற்கினர், கிழக்கு நோக்கி வருகிறார்கள். நாமும் மேற்கு நோக்கிப் போகிறோம். அதனால் ‘ஹைப்ரிடிடி’ ஒரு கற்பனை மாதிரியான குணமாக நம்மைக் கவராது போலும். ஆனால் எனக்கு ஸல்மான் ரஷ்டியும் அர்விந்த் அடிகாவும் பிடிக்கின்றன. சில காலம் முன்பு ஒரு விவாதம் நடந்தது. நான் அடிகாவைப் பிடிக்கும் என்றேன். ஏனெனில் அவர், நல்ல அழுத்தமான காற்றை எழுத்தில் தருகிறார். தமிழ்ப் பத்திரிக்கை எழுத்துக்கு மாற்றானது தானே அது; தமிழ்ப் பிராமணப் பெண்கள் வாசித்து இலக்கியச்சூழலை உருவாக்கிய Pulp fiction போன்ற எழுத்துக்கு மலையாளிகள் பைங்கிளி சாகித்தியம் என்பார்கள். அவர்கள், அனைத்திந்திய இலக்கிய விமரிசனத்துக்கு அச்சொல்லைத் தந்தனர்.

 

  1. ஸெஸ்ஸிபிலிட்டி மற்றும் ஐடன்டிடி என்னும் சொற்களை மதிப்பிடுங்கள்.

பதில்: எனக்கு இவ்விரண்டு சொற்களும் தத்தமக்குள் உறவுடையவை தாம். ஸெஸ்ஸிபிலிடி கொடூரமான உலகிலிருந்து உணர்விழக்க வைக்கிறது. மார்க்ஸ், கொடூரமான உலகத்தில் சமயம் ஆறுதல் அளிக்கிறதென்றார். அதே பொருளில் ஸென்லிபிலிட்டி என்பது அடையாளத்துக்கு(ஐடன்டிடி) நிர்தாட்சண்யமில்லாமல் தூண்டி விரட்டுகிறது. இனம், மொழி, தேசம், மதம் அப்படித்தான் வருகின்றன. இலக்கியம் ஸென்ஸிபிலிடி பற்றிப் பேசும்; ஸென்ஸிபிலிடி தனிநபர் சார்ந்தது;  அடையாளம் (ஐடன்டிடி) சமூகவயமானது.முன்பத்திய காலத்தில் ஸென்ஸிபிலிடியை எழுத்தாளர்களுடன் இணைத்துப் பேசுவார்கள். இப்போது அப்படிச் சொல்லமுடியாது. ரோலாண்பார்த், சார்த்தருடைய Commit ment (அதாவது எழுத்தாளன் நன்மையைக் கொண்டுவருகிறான் என்று) என்ற எண்ணத்தை மறுத்தார். ஸென்ஸிபிலிட்டி இலக்கியம் படிக்கும் வாசகர்களுடையது. பார்த், இதை மறுத்து வாசிக்கிறவன் உணர்வுவாதி ஆவதில்லை, அந்த உணர்விலிருந்து தப்பி neutral ஆகிறான் என்றார். ஒரு வாசகன் தன் ஸென்ஸிபிலிட்டியிலிருந்து தப்பி Neutral ஆகிறதுதான் ஒரு படைப்பைப் படிக்கையில் அவன் அடையும் மாற்றம். மோசமான எழுத்தாளர்கள் தம் கருத்தைப் பிரச்சாரம் செய்ய ஏன் முயலகிறார்கள் என்றால் neutral – மனநிலை என்னும் தத்துவ ஸ்தம்பித்தலை அவர்கள் அறிவதில்லை. நான் போராட வேண்டுமா, வேண்டாமா, என்று தேர்வு செய்கையில் அது என் சுயமான தேர்வு. படைப்பாளி கொஞ்சம் ஒளியைப் பாய்ச்சலாம். உண்மையில், வாசகர் பிரதியிலிருந்து வெளியே வருகையில், தீர்மானம் எடுக்கிறார். நான்,  நடிகர்கள் பொது வாழ்க்கையில் ஏழைகளை ஏமாற்றும் ஒரு மொழியிலிருந்து வருகிறேன். நாயகன் வில்லனை அடிக்கிறான். மக்கள் ஏமாறுகிறார்கள். வில்லனை அடிப்பவனை முதலமைச்சராக்குகிறார்கள். எனவே ஸெஸ்ஸிலிபிலிட்டி ஆபத்தானது. நான், அதனை மறுஉருவாக்கம் செய்ய வேண்டும் என்கிறேன். அப்படி மறுஉருவாக்கம் பெறும் கருத்து, ஐடன்டிடி (அடையாளம்); தமழில் உள்ள புலம்பெயர் எழுத்தும் அடையாள எழுத்து. தமிழில் இது இன்று முக்கியமானது.

தமிழ்ப்புனைவின் தனிப்பாதையில் தமிழவன்

தமிழ் நாவல்களின் தனிப்பாதையில் தமிழவன்

க. முத்துக்கிருஷ்ணன்

(நாவலாசிரியர் . முத்துக்கிருஷ்ணன் சென்னையிலிருந்து வரும்புதுப்புனல்மாத இதழில் (April –May 2018) எழுதிய கட்டுரை. )

தமிழவன் அவர்கள் இலக்கியம், விமர்சனம், பல்கலைப் பேராசிரியர், நவீனத்துவம் ஆகிய பல் துறைகளில் தனக்கென ஓர் இடம் பதித்திருப்பினும் நாவலாசிரியர் என்னும் வகையில் தமிழில் முற்றிலும் மாறுபட்ட வித்தியாசமான படைப்புகளைத் தந்தவர் என்று சொல்லத்தக்க விதத்தில் அவருடைய பல நாவல்கள் அமைந்துள்ளன.

1970களில் புதுக்கவிதையில் தனது கவனத்தைச் செலுத்தி வந்த தமிழவன் மெல்ல மெல்ல ஒரு விமர்சகராக உருவெடுத்துப் (இருபதில் கவிதை என்னும் நூல்) பின்னர் புத்துத்திகளைக் கையாண்டு நாவல்கள் படைத்தலின் மூலம் ஐரோப்பிய, அமெரிக்கா, துருக்கிய நாவல் இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு ஈடாகத் தமிழில் நாவல் இலக்கியத்தை ஒரு முன்னோக்கிய பாதையில் வழி நடத்த முனைந்து அதில் வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறார். கவிதை, நாடகம், விமர்சனம் என்ற வகைமைகளைத் தாண்டி இவரது நாவல்கள் பரிணமிக்கின்றன. சாதாரண, பாமர மக்களின் வாழ்க்கையிலிருந்தும் இன்றைய அரசியலாளர்களின் போக்கு குறித்தும் இன்னும் பன்னாட்டு கலாச்சாரம், அரசியல், இலக்கியம் ஆகியவற்றிலும் இவரது நாவல்கள் ஊடாடிச் செல்வதை வேறெந்த நாவலாசிரியர்களிடம் தமிழில் காணக் கிடைக்கப் பெறவில்லை. பெரியதொரு அரசியல் விவரணையை ஒரே ஒரு பக்கத்தில் குத்தீட்டியாய் அவரால் விவரிக்க முடிகிறது. இதுவே தமிழவனின் தனிச் சிறப்பு.

தொல்காப்பியம் போன்ற மிகப் பழமையான இலக்கண நூல்களின் பாரம்பரியத்தில் தமிழில் புதுப்புது இலக்கியங்களை உருவாக்குவதில் தன் வாழ்நாட்களின் பெரும்பகுதியைச் செலவிட்டார். அதனைக் காட்டிலும் உருவாக்குதலைவிட பழமையிலிருந்துப் புதுமையை மீட்டெடுத்தார் என்றே சொல்லலாம்.

நாவல்கள் என்றாலே ஒரு ஸ்டீரியோ டைப் என்ற நிலையில் தமிழில் இருந்ததை மாற்றி புதுவிதமான மொழி நடையுடனும் எந்தவொரு கருப்பொருளையும் கையாளலாம் என்ற தைரியத்தையும் உருவாக்கினார்.

“இலக்கியம் வாழ்க்கையின் சகல பரிமாணங்களையும் உள்ளடக்கியது. சாதாரண மனிதனும் அதில் ஈடுபட முடியும். அந்த முறையில் இலக்கியத்துக்குள் இருந்த ஒரு பரிமாணம், தமிழர்கள் பற்றிய அகில உலக கரிசனை”

என்று தமிழவன் ‘தமிழுணர்வின் வரைபடம்’ என்ற தனது கட்டுரைத் தொகுப்பின் முன்னுரையில் குறிப்பிடுகிறார். இச்சொற்களிலிருந்து தமிழிலக்கியம் பற்றி தமிழவனின் கரிசனம் புரியும்.

சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள், ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள், வார்சாவில் ஒரு கடவுள் ஜி.கே. எழுதிய மர்ம நாவல், முஸல்பனி ஆகிய நாவல்களைத் தொடர்ந்து ‘ஆடிப்பாவை போல’ என்ற நாவலைத் தற்சமயம் வெளியிட்டிருக்கிறது எதிர் வெளியீடு.

நாவல்கள் எல்லாமே, ஏதோ ஒரு முன்னுரையைப் பெற்றிருக்கும், அல்லது விளக்க உரையை விவரித்திருக்கும் அல்லது அவற்றில் சரித்திரப் பின்னணி சான்றுகளுடன் சொல்லப்பட்டிருக்கும். இந்த, ‘ஆடிப்பாவை போல’ என்ற நாவலில் ஆசிரியரின் முன்னுரை ஏதுமின்றி வாசிக்க வழிகாட்டல் என்ற வழிகாட்டுதல் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. அதில் மூன்று வகைகளில் இந்த நாவலைப் படிக்கலாம் என்றும்  வழிகாட்டுதல் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. அதில் மூன்று வகைகளில் இந்த நாவலைப் படிக்கலாம் என்றும் முதல் வாசிப்பு, இரண்டாவது வாசிப்பு, மூன்றாவது வாசிப்பு என்று மூன்று வகை வாசிப்பு முறைகளை வகைப்படுத்தியுள்ளது. இது ஒரு புது முறையாக நாவலை நெருங்கும் ஓர் அணுகலை உணர்த்துகிறது. இது தமிழுக்கு ஒரு புதிய முறையாகத்தான் தோன்றுகிறது.

அடுத்து, தமிழில் இதுவரை வெளிவந்த எல்லா நாவல்களும் 1, 2, 3 என அத்தியாயங்களாகப் பகுக்கப்பட்டிருக்கும். அல்லது பல தலைப்புகளைத் தாங்கிய அத்தியாயங்களாக அமைக்கப்பட்டிருக்கும். ஆனால் ஆடிப்பாவை போல என்ற இந்த நாவல் பண்டையத் தமிழ் இலக்கண வகைக் கோட்பாடுகளான அகம் புறம் என பகுக்கப்பட்டுள்ளன. அதனுள் வரும் பிரிவுகளாக களவியல், கற்பியல் என்ற இலக்கிய வகைமைப் பிரிவுகள்போல இயல் 1, 2 என 19 வரை நீளுகிறது. இது திருக்குறளின் களவியல், கற்பியல் போன்ற பாகுபாட்டினை நினைவு கூர்கிறது. பழந்தமிழ் இலக்கியங்கள், இலக்கணங்களின் அடிச்சுவட்டில் அமைக்கப்பட்டிருத்தல், பழைமையிலிருந்து புதுமையினை மீட்டெடுத்தல் என்ற புதிய கண்டுபிடிப்பைக் காண முடிகிறது.

பண்டைய தமிழ் இலக்கணக் கோட்பாட்டின்படி அகம் என்றால் காதல், புறம் என்றால் வீரம் என்றும் பல தமிழ் அறிஞர்கள் பல கட்டுரைகளில் தமிழர்களின் வீரம் பற்றியும் காதல் பற்றியும் விவரியோ விவரி என்று விவரித்துத் தள்ளியிருக்கிறார்கள். இந்நாவலில் காந்திமதி, வின்சென்ட் ராஜா ஆகிய இருவரின் காதல் அகம் என்ற உள்ளடக்கத்தில் வருவதாக நாவல் படிப்போரை நினைக்க வைக்க முயற்சி எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதேபோல இந்தி எதிர்ப்புப் போர் என்பதைத் தமிழர்களின் வீரத்தை விவரிக்கும் பாணியில் புறம் என்ற பகுப்பில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதையும் தாண்டி அகமும் புறமும் கலந்து ஓர் அகப்புற இலக்கியமாகவும் ஒரு புற, அக இலக்கியமாகவும் விரவிப் பின்னி ஊடாடிக் கிடந்து கதை 1960-70களின் தமிழ் இளைஞர்களின் வாழ்க்கையைத் தத்ரூபமாகப் படம்பிடித்துச் செல்கிறது. இது ஒரு புதுமை உத்தி என்றே படுகிறது. இது ஒரு 1960-70களின் சரித்திர நாவல் என்றுகூட சொல்ல வைக்கிறது. இடையில் கிருபாநிதி, ஹெலன், காதல் கதை எதற்காகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்ற பூடகம் இறுதியில் சில இயல்களால் (அத்தியாயங்களால்)கூறப்படுகிறது. ஊன்றி நாவலைப் படித்தவர்களால் அந்த சூட்சுமத்தைப் புரிந்து கொள்ள இயலும்.

அகப்பொருள் தொடர்பான காதல் கதை என்றாலும் வின்சென்ட் ராஜா, காந்திமதியின் காதல் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் என்னும் புறப்பொருள் தொடர்பான போர் என்று வீரத்தன்மை கலந்த நிகழ்வுகளோடு இயைந்து கதையோட்டம் நிகழ்கிறது. அதனைப்போலவே புறப்பொருள் தொடர்பான இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் என்ற வீரத்தன்மை கலந்த நிகழ்வுகளோடு வின்சென்ட் ராஜா, காந்திமதியின் காதல் கதை ஊடாடிச் செல்கிறது என்பதுதான் இந்நாவலின் சிறப்பம்சம். ஆயினும் ஆசிரியர் அகம்புறம் எனப் பிரிந்து இயல்களாக வெவ்வேறு கதைகள் என்று காட்டினாலும் இரு கதைகளும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து கதையை இலாவகமாக விஸ்தரித்துச் செல்கிறது. புதியதொரு உத்தி என்று அகம்,புறம் இயல்களைக் குறிப்பிட்டாலும் கதை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையதாய் இருப்பதை படிக்கும்போது நன்கு உணர முடிகிறது.

தமிழவனின் பிற நாவல்களிலிருந்து ‘ஆடிப்பாவைபோல’ என்ற நாவல் எவ்வாறு வேறுபட்டுத் திகழ்கிறது என்பதை உற்று நோக்கினால் இது மிக எளிதான காதல் கதை போன்றும் ஒரு போராட்டத்தை (இந்தி எதிர்ப்பு) விவரிப்பதாகவும் தோன்றும். உள்ளுக்குள் புதியதான உத்தி பின்பற்றப்பட்டிருக்கிறது என்பதை இந்த நாவல் எங்கிருந்து பிறப்பெடுக்கிறது என்பதைக் கவனித்தால் நன்கு புலப்படும்.

நாவலின் கடைசி இயலில் கடைசி பத்திக்கு முந்தின பத்தியின் கடைசி வரியில் வின்சென்ட் ராஜா, “ஒரு நாவல் எழுதியிருக்கிறேன்” என்று வெட்கப்பட்டுக் கொண்டு காந்திமதியிடம் சொல்கிறான் என்று நாவலாசிரியர் விளக்குகிறார். இதில் ஒரு நாவல் எழுதியிருக்கிறேன் என்று ஒரு பாத்திரம் அதுவும் கதாநாயகன் சொல்வதன் உள்ளர்த்தம் என்ன என்பதைச் சிந்தித்தால் கதாநாயகன் எழுதிய நாவலைத் தான் நாவலாசிரியர் இதுவரை சொல்லியிருக்கிறார். ஆடிப்பாவைப் போல என்ற குறுந்தொகை வரியை நினைவு கூர்ந்தால் அவன் எழுதிய நாவலை இவர் சொல்லியிருக்கிறார் என்ற புதிதான ஓர் உத்தியை, உத்திபோல் தோன்றாதவாறு புகுத்தியுள்ளார். ஆடி, அதாவது முகம் பார்க்கும் கண்ணாடியில் தெரியும் உருவம் எந்த உருவம் பார்க்கிறதோ அந்த உருவத்தைத்தான் பிரதிபலிக்கும். வின்சென்ட் ராஜா என்ற கதாபாத்திரம் எழுதிய நாவலை நாவலாசிரியர் பிரதிபலிப்பதாக இதனைக் கொள்ளலாம். வின்சென்ட் ராஜா என்ற பாத்திரம், நாவலாசிரியர் படைத்த பாத்திரம் என்றபோதும்   தமிழவன் உள்ளுக்குள் ஒன்று பிரதிபலிப்பது போன்ற ஒரு சுழலும் உத்தியைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.

பக்கம் 47இல் ஒருத்தன் அடி முட்டாள், இன்னொருத்தன் வடிகட்டின முட்டாள் என்ற அரசியல்வாதிகளின் விவரிப்பு நாவலாசிரியரின் துணிவை ஒரு தூக்கலான நகைச்சுவை உணர்வுடன் சொல்லப்பட்டிருப்பது நாவல் கலையின் வல்லமையை நாவலாசிரியர் கைவசம் வைத்துள்ளார் என்பதை நிலைநாட்டுகிறது. இதனைப்போல பல நிகழ்வுகளைச் சொல்லலாம்.

இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் பேருந்து எரிப்பு, மக்களின் அவதி, மாணவர்கள் மீது காவல்துறையின் தடியடிப் பிரயோகம் எல்லாம் 1964இல் நடந்த நிகழ்வுகளை இந்தத் தலைமுறையினருக்கு லாவகமாகத் தகவல்களை ஒரு மாபெரும் சரித்திரத்தை விளக்குவதுபோல விளக்கியிருக்கிறார் தமிழவன்.

தமிழில் நாவல் இலக்கியம் தோன்றி சற்றொப்ப ஒரு நூற்றைம்பது ஆண்டுகள் பல்வேறு வளர்ச்சியைப் பெற்றுள்ளது. எனினும் முதல் நாவலான ‘பிரதாப முதலியார் சரித்திரம்’ புனை கதைகளாலான நகைச்சுவை நிகழ்வுகளால் நகர்த்திச் செல்லப்படுவனவதாகவே அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அதன் பின் வந்த ‘கமலாம்பாள் சரித்திரம்’ மற்றும் ‘பத்மாவதி சரித்திரம்’ ஆகிய நாவல்கள் சமூக விழிப்புணர்வையும் சமுதாயச் சிக்கல்களையும் தீவிரமாகப் பேசத் தொடங்கின எனலாம். அதன் பின்னர் துப்பறியும் நாவல்களும் வெற்றுக் கற்பனைப் புனைவு நாவல்களும்  தோன்றின. பின்னர் வரலாற்று நாவல்கள் மக்களின் மனதில் இடம் பெற்று நாவல் படிக்கும் பழக்கத்தைப் பரவலாக விரிவாக்கியது. அதனைத் தொடர்ந்து நீதிக்கதைகள் பாணியில் கட்டுரை வடிவிலான நாவல்கள் பல தமிழ்ப் பேராசிரியர்களால் எழுதப்பட்டன. அவை நாவல் இலக்கியத்தின் நுண்மையை உணர்த்துவதாக அமையவில்லை. இதிலிருந்து ஜெயகாந்தனின் நாவல்கள் மாறுபட்டபோதிலும் தமிழ் நாவல் உலகில் பிற எவராலும் புதியதொரு பாதையை வகுத்திட இயலாமல் போயிற்று. சுந்தர ராமசாமி, நீல. பத்மநாபன், லா.ச. ராமாமிர்தம் ஆகியோர் புதிய முயற்சிகளில் வெற்றி பெற்றார்கள். எனினும் அதனைத் தொடர்ந்து மேலைநாடுகளில் வளர்ச்சி பெற்ற அளவிற்கு நாவல், இலக்கியம் தமிழில் வேரூன்றாத நிலையில் தமிழவனின் நாவல்கள் மேலை நாடுகளின் நாவல்களின் தரத்திற்கு ஈடான படைப்புகளாகத் திகழ்கின்றன. இதுவே தமிழவனின் விடா முயற்சியின் விளைவாக இன்று தமிழவனின் இலக்கிய வகைமையைப் பின்பற்றியவர்களும் படிப்பவர்களும் அதிகமாகிக் கொண்டே செல்கின்றனர் என்பது உணரத் தக்கது.

ஓரான் பாமுக் (Orhan Pamuk)என்ற துருக்கிய நாவலாசிரியர் எழுதிய  ‘ஸ்னோ’ என்ற நாவலில் கவிஞன் கா என்கிற கதாநாயகன், தான் செல்லுமிடங்களில் சந்திக்கக் கூடிய பாத்திரங்கள் வாயிலாக அந்த நாட்டின்,  அந்த நகரத்தில், உள்ள கொடுமைகள், மனித மனங்களின் சீரழிவுகள், மக்களின் ஆசாபாசங்கள், அறிவார்ந்த செயல்பாடுகள், தவிர்க்கவியலாத காம இச்சைகள் போன்ற மிகச் சாதாரணமாக மனித மனங்களில் ஊடாடிக் கிடக்கும் விஷயங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டு நாவல் படுவேகமாக நகர்ந்து செல்கிறது என்பது டிசம்பர் 2014இல் கணையாழில் வெளிவந்துள்ள ‘பனி படித்ததில் பதிந்தவை’ என்ற எனது கட்டுரையில் விளக்கப்பட்டுள்ளது. ‘சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்’ என்ற தமிழவனின் நாவலில் சாதாரண தமிழ் மக்களின் வாழ்க்கையோடு இயைந்த மனப் போராட்டங்களையும் மனித மனக்கிலேசங்களையும் மிகவும் அற்புதமாக மிகவும் வித்தியாசமான தமிழ்மொழி நடையில் விவரித்துச் செல்லும் பாங்கு தமிழில் புத்தம் புதிய ஒன்று.

காப்ரியல் கார்ஸியோ மார்க்யுஸ் என்ற நோபல் பரிசு பெற்ற ஸ்பானிஷ் நாவல் ஆசிரியர் எழுதிய ‘One hundred years of solitude’’ என்ற நாவலுக்கு இணையாக மாறுபட்ட வடிவம் நடை கொண்ட நாவலாக தமிழவனின் ‘ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள்’(1985) என்ற நாவலைத் தயக்கமேதுமின்றிச்  சொல்லலாம். ஒரு வாரிசுப் பட்டியலுடன் வம்சா வழியினரின் பெயர்கள் அடங்கிய அட்டவணையுடன் One hundred years of solitude  நாவல் துவங்குகிறது. ஐந்து தலைமுறைகளின் பரம்பரையின் கதை தமிழவனின் ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள் நாவலில் சொல்லப்படுகிறது. இது கணையாழி ஜூலை 2014 இதழில் வெளி வந்துள்ள ‘காபோ என்கிற மார்க்கேசும் கார்லோஸ் என்கிற தமிழவனும்’ என்ற என் இன்னொரு கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.  மார்க்கேசும் தமிழவனும் மேலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நாவல்களில் சமுதாயம், அரசியல், மனிதமன வீழ்ச்சிகளை நேரடியாகக் கூறாமல் வேறொரு புதிய மொழி நடையில் மறைமுகமாகக் கூறுகின்றனர்.

மார்க்கேஸின் கதைகள் உயர்மதிப்புடையதாகவும் அதன்விஷயங்கள் அதிர்வு ஏற்படுத்துவதாகவும் மிக்க நம்பிக்கை அளிப்பதாகவும் சொல்வளம் மிக்கதாகவும் திகழ்கின்றன எனவும் ஒரு வார்த்தையைக்கூட அதனின்றும் நீக்கிவிடமுடியாத மாயஎதார்த்த தன்மைகொண்டதாகத் திகழ்கின்றன என்றும்  ஜான் அப்டைக் (John Updike) என்பவர் கூறுகிறார்.( “The stories are rich and startling in their matter and… confident and elegent in their manner… They … the word cannot be avoided – magical” ). இக்கூற்று, தமிழவன் நாவல்களில் பெரிதும் பொருந்தி வருகிறது. ‘ஆடிப்பாவை  போல’ நாவலும் இதனின்று தவறவில்லை. அதனைப்  போலவே  ‘One hundred years of solitude’ என்ற மார்க்கேஸின் நாவல் பற்றி கரோலினா ஹொரிரா என்ற விமர்சகர் கீழ்க்கண்டவாறு குறிப்பிட்டுள்ளார்.

“It’s the most magical book I have ever read, Marquez has influenced the world”. இக்கூற்று  தமிழவனுக்கும் பொருந்துவதாக அமைந்துள்ளது. மாக்கேஸின் நாவல்கள் உலகளாவிய அளவில் ஆதிக்கம் ஏற்படுத்துகிறது போலவே தமிழுலகில் தமிழவனின் நாவல்கள் பெரியதொரு செல்வாக்கை அல்லது பாதிப்பை உருவாக்குகின்றன.

ஆப்பிரிக்காவிலுள்ள ஐரோப்பியர்களைப்பற்றி புதுவகையான அணுகல்முறையில் அன்பின் விவரிப்பும் ஒரு புதிய உருவாக்கமுமாகபிரஞ்சுமொழியில் புது அலை ஏற்படுத்தும் நாவலென்றும் லெகிளசியோவின் நீண்ட இலக்கியப்பணியில் மிகவியப்பிற்குரிய உன்னதங்களில் ஒன்று என்றும்(“An uncharacteristically accessible and romatic narative about Europeans in Africa from one of the avatars of the French New wave novel… The most surprising work of Le clezio’s long career, and one of his best”)

மாதமிருமுறை நியூயார்க்கிலிருந்து ,1933லிருந்து, வெளிவரும் Kirkus Review என்ற பத்திரிகையில் நோபல் பரிசு பெற்ற ஜே.எம்.ஜி. லெகிலேஸியோவின் நாவலான ஒனிஸ்ட்டா  (Onitsha)என்பது பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார் அதன் மதிப்புரையாளர். இக்கூற்றும் தமிழவனின் எழுத்துக்களுக்கு மிகவும் பொருந்தி வருகிறது என்பது கவனிப்பிற்குரியது. ‘லெ பீரான்ஸ்வெர்பல்’ என்ற தலைப்பில் பிரெஞ்சு மொழியிலும் ‘இன்ட்ரோகேஸன்’ என்ற தலைப்பில் ஆங்கிலத்திலும் லெ கிளேஸியோ எழுதிய நாவலில் ‘பல்லாண்டுகால அறிவுசார்ந்த விஷயங்களும், தத்துவ ஊடாடல்களும், மனித மன சஞ்சலங்களும், வாழ்வைத் தேடித் திரிந்து அலைதலையும் படிப்பவர்கள் சிந்தனைத் தாக்கத்திற்குள்ளாக்க வேண்டும் என்ற பேரீடுபாட்டையும் காணலாம்’ என்று மார்ச் 2016இல் கணையாழி இதழில் வெளிவந்துள்ள ‘பிரெஞ்சு படைப்பாளி லெ கிளேஸியோ ஒரு சிறு விவரணை’ என்ற கட்டுரை விளக்குகிறது.

பிற நாடுகளில் பெருமையோடு பேசப்படும் நாவல் இலக்கியங்களோடு ஒப்பிடக்கூடிய அளவில் தமிழவனின் நாவல்கள் அமைந்துள்ளன என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. தமிழ் மக்கள் எப்போதுமே தேர்ந்தெடுக்கத் தயங்குகிறவர்களாயும் தவறான தேர்ந்தெடுத்தலில் முனைப்புடையோர்களாகவும் திகழ்வதால்  இந்திய, தமிழகத்தின் பரிசுகள் ஏதும் தமிழவனுக்குக் கிட்டாமல் போய்க் கொண்டிருக்கிறது. அதுமட்டுமின்றி எழுத்து வல்லமை மட்டும் புகழுக்கும் பரிசுகளுக்கும் தமிழகத்தில் போதுமானதன்று என்பதும் ஓர் உண்மை.

 

 

  1. Muthukrishnan
    291, Secretariat Colony
    Duraipakkam, Chennai – 600 097.
    9445329255
    muthu77000@gmail.com

தன் புதினம் -தமிழவன்

சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்

(தஞ்சையில் சமீபத்தில்  நடந்த இலக்கியக்கூட்டத்தில் தன் நாவல் பற்றி தமிழவன் பேசியது)

தற்காலத் தமிழ் இலக்கியம் 19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதியில் தோன்றியபோதே பிரச்சினை தோன்றிவிட்டது. தமிழ்த்தற்கால இலக்கியம், தமிழின் 2000 ஆண்டு பாரம்பரியத்தைத் தொடரவேண்டுமா? ஏதாவது ஓரிருவர் தொடங்கிய மாதிரியைப் பின்பற்ற வேண்டுமா? என்ற கேள்வி வருகிறது. பிரதாப முதலியார் சரித்திரத்தைப் பின்பற்ற வேண்டுமா அல்லது பத்மாவதி சரித்திரத்தைப் பின்பற்ற வேண்டுமா? சிறுகதையில் வ.வே.சு. ஐயரா, பாரதியா, புதுமைப்பித்தனா? சரி விமரிசனத்தில் யாரைப் பின்பற்றுவது? நாடகத்தில் யாரை, இப்படி இப்படி.

அடிப்படைப் பிரச்சினை, மரபை நவீன இலக்கியமாக மாற்றுவது எப்படி? இந்தக் கேள்வி கேட்கப்படவே இல்லை. இதற்கான காரணம் தமிழ்த்துறையினர் படைப்பு இலக்கியக் களத்தில் இல்லை. காரணம் அவர்களுக்கு நவீன இலக்கியம் பற்றிய அக்கரை இல்லை. அதனால் நாவல்கள் பாடமாய் வைத்தால் மாணவர்களிடம் நீங்களே படித்துக்கொள்ளுங்கள், கதைதானே என்கிறார்கள். இந்தப் பலவீனம் எங்கிருந்து வந்தது? நவீனப் பார்வை மரபு இலக்கியத்தைகூட அறிவதற்கு (வாசிக்க அல்ல) வேண்டும் என்ற உண்மையை அவர்கள் காணாததால்.

இந்தப் பலவீனம் போன்ற இன்னொரு பலவீனம் இருக்கிறது. அது நவீன இலக்கியப் படைப்பாசிரியர்களிடம் முதலில் இருந்தே காணப்பட்டது. வேதநாயகம் நாவலை, நாட்டுப்புற கதைப்பாடல் போல எழுதினார். பத்மாவதி சரித்திரம், எதார்த்த கதைமுறையில் பிராமண வாழ்வைச் சித்திரித்தது. இவை இரண்டு முன்மாதிரிகள். இரண்டுமே சங்க இலக்கியத்தில் இருந்து சிலப்பதிகாரம், கம்பராமாயணம், சிற்றிலக்கியம் வழி கதையை வளர்த்தும் முறை ஒன்று உண்டு என்று அறியவில்லை என்று சொல்லலாமா?

இந்தப்பின்னணியில் என் கதைகளின் மாதிரிக்கு வருகிறேன். முதலில், 1985இல், ‘ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள்’ எழுதினேன். அதை வாசித்தவர்கள் சிலர் பாராட்டினார்கள். சிலர் விமரிசித்தார்கள். ஆனால் எல்லோரும் அன்று ஆச்சரியப்பட்டார்கள். அதல்ல விஷயம். மேல்பாராவில் சொன்ன வேதநாயகம் பாணியிலும், முழுமையாய், ‘ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள்’ இல்லை. மாதவையாவின் பத்மாவதி சரித்திரம் பாணியிலும் இல்லை. ஓரளவு- அதாவது மிக  ஓரளவு, முதலாமவர் பாணியில் வந்து அதைக் குறுக்கே புகுந்து மாற்றிய முறையில் ஏ.சொ.ம. எழுதினேன்.

ஞானக்கூத்தன் ஏ.சொ.ம.  நாவலை வேறு ஒரு மரபில் வைக்க உதவினார். அதையும் கொஞ்சம் பேசவேண்டும். சிறுகதை சரித்திரம் பற்றிச் சொல்லும் போது மணிக்கொடி பற்றிச் சொல்லுவார்கள். அக்காலம் நாற்பதுகள். அக்கால கட்டத்தில் அச்சுமூலம் இலக்கியம் பல்கிப்பெருகியது. பல தட்டு, சாதி மக்களுக்கு இலக்கியம் போக, வாசகர்கள் என்ற இலக்கியத்தைத் தீர்மானிக்கும் இன்னொரு சக்தி உருவாகிறது. இங்குத் தமிழ்மொழி துரதிருஷ்டம் செய்த மொழியாயிற்று. கன்னடம் போலவோ, மலையாளம் போலவோ அல்லாமல் வியாபாரிகள் இலக்கியத்தை விற்பனை செய்ய தமிழ்மொழியைச் சந்தைக்கு இழுத்து வந்தனர். பத்திரிகைத்தமிழ் என்று ஒன்று உருவாயிற்று. இதற்கு விலை இருந்தது. வாசிக்கிறவர்களைப் பெருக்கப் போட்டி நடந்தது. அதனால் விற்கிற இலக்கியமா, விற்காத இலக்கியமா என்று கேட்கக்கூடாத கேள்விக்கூட கேட்கப்பட்டது. பத்திரிகைத் தமிழ் உருவான கதை இது தான். உடனே இதனை எதிர்க்க சிறு பத்திரிக்கைகள் 1970களில் உருவாயிற்று. உள்ளாற்றல் உள்ள கலாச்சாரத்தில் எதிர்சக்தி இருக்கும். இந்தக் கட்டத்தில் தமிழ்மொழியின் உள்சக்தி ஒருவிதமாய் அன்றிப் பலவிதமாய் மாறிற்று. சிலர் பத்திரிகைத்தமிழில் இலக்கியம் படைக்கலாம் என்றனர்; நல்ல விதமாய் எதார்த்த நாவலை எழுதினால் போதும் என்றனர்.

இப்போது ஒரு பெரிய பாய்ச்சல், தமிழ் வாழ்க்கையில் உருவாயிற்று. அது தான் புதுக்கவிதை. இந்தக்கட்டத்தில் தான் ஞா.கூ. கேட்ட கேள்வி பொருந்துகிறது. கவிதை, பத்திரிகைத்தமிழை விட்டுவிட்டது. பத்திரிகைத் தமிழில் அல்லாது வேறு வகையாய் (அது எந்த வகை என்று பல வகைகளைக் கூறலாம்) எழுதப்பட்டது என ஞா.கூ. சுட்டிய நாவல் ஏ.சொ.ம. வருகிறது.

அதாவது தமிழ்ப்பாரம்பரியத்தில் மனிதன் என்ற தனிநபர் இல்லை என்கிறது தொல்காப்பியம். 1. முதற்பொருளும் (காலம், இடம்) 2. உரிப்பொருளும் (பொது உணர்வு) அதுபோல், செடி, விலங்கு, மலை, சூழல், ஆகாசம், தெய்வம், அடையாளங்கள் என்று விளக்கப்படும் 3. கருப்பொருள் அதாவது உலகை – பூமிக்கிரகத்தை முழுசாய் கோட்பாடாக்கியது தொல்காப்பியம். இது தான் ஏ.சொ.ம. நாவலில் மனிதன் மரத்தின் தன்மையுடன் படுத்துக்கிடக்கவும், தனிநபர் பண்புடன் இல்லாமல் கூட்டுப்பண்புடன் சித்திரிக்கவும் காரணமாயிற்று எனலாம். ஏ.சொ.ம. நாவலில் பாத்திரவார்ப்பு முறை வேதநாயகம் மற்றும் மாதவையா நாவல்களிலிருந்து மாறுபட்டது. அதிகம் தமிழானது. அதாவது ஏ.சொ.ம. வில் வரும் காதல் ஐந்திணைக்காதல் போன்றது.

இந்த நாவல் பற்றி இன்று நாம் இப்போது பேசத் தேவையில்லை. அதனால் அடுத்து நான் எழுதிய “சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்களு”க்கு வருவோம். பாரம்பரிய அழகியல் கோட்பாடுகள் கொண்ட தமிழ்மொழியில் நாவல் இலக்கியம் பாரம்பரியப் பின்னணியின் ஆற்றலைப் பரிசோதனை செய்து பார்த்திருக்க வேண்டும். இது மிகுந்த முக்கியத்துவம் கொண்ட விஷயம். நவீன தமிழ்ப்பண்பாடு ஏன் பாரம்பரிய ஆற்றலைப்பற்றி தன்னுடைய நவீன இலக்கியத்தில் அதிகம் கவலைப்படவில்லை என்பது தனிக்கேள்வி. ஏன் தொடர்ச்சி அறாமை இருக்கவில்லை? தொடர்ச்சியில்லாத ஞாபகம் எப்படிப்பட்டது? இதன் உளவியல் வெளிப்பாடு என்ன? சி.என். அண்ணாதுரை 1962இல் டெல்லி பாராளுமன்றத்தில் திராவிடநாடு கேட்ட பின்னணி ஓர் இனம் இழந்து போன உரிமைசார் தன் பிளவுபட்ட உள்ளத்தை – அதன் ஊனத்தை – மருந்திட்டு ஆற்ற மேற்கொண்ட முயற்சியா  என்ற கேள்வியும் வருகிறது. எனவே 18, 19 நூற்றாண்டுகளில் மேற்கத்திய பண்பாட்டுப் பாதிப்பால் தமிழ்ப்பண்பாட்டில் ஏற்பட்ட பெரும் சலனம் அடுத்து உருவாகும் இலக்கியத்தினால் ஏதோ ஒரு வகையில் எதிர்கொள்ளப்படவேண்டும். இந்த எதிர்கொள்ளலுக்குப் போதிய விதமான மரபு அறிவு அந்தச் சமூகத்தில் இருக்கவேண்டும். அல்லது பாரம்பரியம் பற்றிய அக்கரை இருக்கக்கூடிய தமிழ்மக்களின் பிரிவுகளில் இருந்து தமிழ் நாவல் அல்லது புனைவு எழுத்து வந்திருக்கவேண்டும். முதல்நாவலை எப்படி எப்படி எழுதக்கூடிய சாத்தியப்பாடுகள் இருந்திருக்கலாம் என்று இன்றுவரை கேட்டோமா?. மிக முக்கியமுள்ள கேள்வி அல்லவா இது?

இது ஒரு அறிதல் பற்றிய பிரச்சினை. அறிதல் குறையுடைய ஒரு குழுவின் – மொழி – பண்பாட்டுக் குறைப்பார்வை அது படைக்கும் இலக்கியத்திலும் வெளிப்படத் தான் செய்யும். ஏன் தொல்காப்பியத்தின் பாரம்பரியம் முதல் நாவலில் இல்லை? நவீன கதையடிப்படையில் பிறந்த இலக்கியத்தில்  மரபை வேர்விட வைக்கவேண்டும் என்ற குரல் ஏன் எழவில்லை? அய்யப்பணிக்கரையும் தாண்டிப் போயிருக்கத் தேவையான வகையில் தமிழில் பாரம்பரிய பலம் இருந்திருக்கிறது. என் இந்த நாவல்கள் தமிழ்ப்பாரம்பரியத்தையும் முதல் தமிழ் நாவல்கள் பற்றிய பல்வேறு சாத்தியப்பாடுகளையும் சுற்றி வந்த மனப்பயணத்தில் ஏற்பட்ட இரண்டு உதரணங்கள் தாம். ஆங்கில அல்லது மலையாள (நீலபத்மநாபன் – தோப்பில்) மாதிரிகள் இல்லாமல் ஏ.சொ.ம. போல எழுதிப்பார்ப்போம் எப்படி நாவல் போகிறது பார்க்கலாம் என்று தொடர்ந்து செய்து பலர் பார்த்திருந்தால் என்ன நடந்திருக்கும்?

‘சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்’ நாவலில் இப்படி ஒரு பகுதி வருகிறது:

“தெகிமொலாக்கள் காலத்தைச் சதுரங்கம் போன்றது என்று கருதினார்கள். சதுரங்கத்தைக் கட்டங்களாகப் பிரிப்பது போல் காலத்தைப் பிரித்தார்கள். அதில் மிகவும் கொடுமையான இரண்டு காலங்களை எதிரும்புதிருமாக வைத்து அவர்களது காலச்சக்கரத்தை வரைந்தார்கள்”.

யாருக்கும் இதில் வருவது  பழந்தமிழ் – தொல்காப்பிய முறைப்படியான – காலப்பாகுபாடு என்று தெரியும். அப்படியே இல்லை. கொஞ்சம் மாற்றப்பட்டது.

“இரவுப்புணர்ச்சிகளின் போது புணர்ச்சி இலக்கணமும் காலநிலை நியமங்களும் பின்பற்றப்படாததிலும் தொடர்ந்து பிறந்தவர்கள் விசித்திர நினைவுகளுடனும் காலநிலை அற்ற விதமாகவும் பிறந்தனர்”.

இது நீண்ட சரித்திரம் கொண்ட மக்கள் கூட்டம் ஒன்று சரித்திரத்தின் பிளவுகளை எப்படித் தங்கள் விசித்திரம் மிக்க வாழ்க்கைமுறைகளால் மறுவுருவாக்கம் செய்தார்கள் என விளக்குகிறது.

தமிழ் மனிதன் என்ற உருவாக்கம் மேற்கத்திய மாதிரியில் வடிவமைக்க 19, 20, 21 நூற்றாண்டுகளில் முயற்சி செய்யப்பட்டன. அதற்கு முன்பு பர்ஷிய, மொகல் சரித்திர, மராட்டிய இடையீடுகளும் தமிழ் உள்வாங்கிற்று. அதன் கதைப்புனைவு மாதிரிகள் எப்படிப்பட்டவை? அவற்றின் சில மாதிரிகள் சமீப நாவல் சரித்திரத்தில் தமிழிலும் வருகின்றன.

நாம் தொடர்ந்து கொண்டுவரவேண்டிய விஷயங்களைத் தர்க்கமாக மாற்றப் பார்க்கிறேன். தமிழில் பாரம்பரியம் இருந்தது என்ற ஓர்மையையை முற்றிலும் ஏன் நீக்கினோம்? 2009இல் தமிழ் அடையாளம் பற்றிய கேள்விகள் பழம் ஞாபகத்தின் அழுத்தத்தைத் தந்ததால் சிந்தனை கட்டமைப்புகளாய் வெளிப்போந்தன. கட்சிகளாய், குழுக்களாய், அரசியல் இதுதான் என்ற பெயரில் தமிழகமெங்கும் ‘தமிழன் யார்’ என்ற இளைஞர்களின் கேள்விகளுடன் நிறைய சலனம் ஏற்பட்டுள்ளது. இவற்றை முற்றாய் ஒதுக்க முனையவே மாட்டேன். இவர்களின் மொழியின் – சொல்லின் – அர்த்தம் என்ன? (மீண்டும் தொல்காப்பியம்?) யார் இந்தத் தெகிமொலாக்கள்? இந்த நாவலின் இறைச்சிப்பொருள் எது என்று கேட்கமுடியுமா? உள்ளுறை உவமையாக, நவீன குறியியல் அர்த்தங்களாக எல்லாவற்றையும் பார்ப்பதில் தவறில்லை. தன்னை வரலாற்றில் இழந்த ஒரு மக்கள் கூட்டம் வழிதெரியாது தவிக்கிறது.

நான் ஒரு கட்டுரையில் பெரியார் நம் நாட்டுப்புற மரபுகளை மதிக்கவில்லை என்று எழுதினேன். நாட்டுப்புற கதைப்பாடல்கள் – தேசிங்குராஜன் கதையிலிருந்து முத்துப்பாட்டன் வழி – இன்னும் அண்ணன்மார் சுவாமி என பெரும் பிரவாகம் உண்டு. செவ்வியல் மரபும் சங்கம், சிலப்பதிகாரம் என்று வேறோரு ஞாபகத்தமிழ் மரபாய் இணையாகத் தமிழர்களை நினைவுறுத்தியப்படியே இருக்கிறது.

நாட்டுப்புறக் கதையில் தேவதைக்கதை எப்போதும், உலகம் முழுவதும், திருமணத்தில் தான் முடியும் என்று ஒரு மறுக்கமுடியாத கோட்பாடு உண்டு. அதாவது, திருமணம், மந்திரசக்தி, விடைதெரியாக் கேள்விகள், மோதிரம் இப்படிப்பட்ட ஒவ்வொன்றும் ஓராயிரம் அர்த்தங்கள் கொண்டவை. செவ்வியலும் அப்படித்தான். குறுந்தொகையில் வரும் குறிஞ்சி என்ற புணர்ச்சி பற்றிய ஞாபகம், குறிஞ்சிப்பாட்டில் நீண்ட கதை சொல்லலாகி, சிலப்பதிகாரத்தில் மிகப்பெரும் கதைப்பாரம்பரியமாகிறது. நாவல் பாத்திர வார்ப்பை – மேற்கின் எதார்த்த முறையை மறுக்காமல் உலகப் பொதுகதைகளை நாம் ஏன் உருவாக்க முடியாது?

வேடிக்கை என்னவென்றால் 19ஆம் நூற்றாண்டில் ஆங்கிலம் வழி அந்த கிளுகிளுப்பு மரபை முக்கியமாக்கி, நூறு வருடங்களாய் நம் பாரம்பரியக்கதைகளை மீட்டெடுப்பதைக் கேலி பேசும் அளவுக்குப்போன மூடச்செயல் தான். தமிழ் உரைநடையைத் தமிழ்மொழிக்கு ஏற்ப எழுதுவதே பல சிக்கல்களைக் கொண்ட காரியம். பெஸ்கி எழுதியது உரைநடையா? நச்சினார்க்கினியர் எழுதியது தமிழ் உரைநடையா? நாம் கேள்வி கேட்க முடியவே இல்லை. முதலில் தமிழ் உள்ளம் அங்கீகரிக்கும் கருத்தைச் சரியாய் வெளிப்படுத்தும் உரைநடையே வரவில்லை. பின் எப்படி உரைநடைக்கலையான நாவலை எப்படி எழுதுவது என்ற பிரச்சினையைத் தீர்ப்பது?

இன்னும் ஒரு முக்கியமான விஷயம். புரிகிற எழுத்து, புரியாத எழுத்து பற்றிய பிரச்சினை. பாரம்பரியத் தமிழில் எல்லாமே புரியாத எழுத்துத்தான். எந்த உரையாசிரியர் புரியக்கூடிய முறையில் எழுதியிருக்கிறார்? நிகண்டு என்பதும் அகராதியும் புரியாமையை இலக்கணத்தையும் அங்கீகரிக்கும் செயல் தானே. பழக்கமானது பழகாதது என்று தான் உண்டு. எல்லாம் ஏகதேசமானது தான்.

செவ்வியல் கதைகளான நெடுநெல்வாடை போன்றவற்றில் வரும் பாத்திரங்கள் அரசன், அரசி போன்றோரின் இடங்களில் அசைவு இல்லை. அரசி படுக்கையோடு காட்சித் தருவாள். அரசன் பாசறையோடு காட்சித்தருவான். அல்லது முல்லைப்பாட்டில் அரசன் தேரில் வந்து கொண்டிருப்பான். இட அசைவு (Move) கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கும். சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்களில் பச்சைராஜன், பாக்கியத்தாய், மலைமீது ஒளி (அம்மிக்குழவி, மொழித்துறையினர், சர்க்கஸ் கோமாளி) இவர்களின் இடங்களும் இட அசைவுகளும் (Move) கூட கட்டுப்படுத்தப்பட்ட அசைவுகளுக்கு உட்பட்டவை.

இதுபோல் எதார்த்தபாணி கதைசொல்லலில் அல்லது உளவியல்பாணி கதைசொல்லலின் பாத்திர வார்ப்பைவிட நாட்டுப்புறவியல் கதைசொல்லலில் சமூகக் கதையாடல் நடக்கிறது. ஏனெனில் உளவியல் கதையாடலில் தனிநபர் சமூகம் வருகிறது. நாட்டுப்புறக் கதைகளின் பாத்திரங்களில் நாய்கள் மனிதர்களாவது உண்டு. ஒரு ஊரில் ஒரு நாய்க்கு இரண்டு பெண்கள் பிறந்தனர். இரு அரச குமாரர்கள் மூத்தவளையும் இளையவளையும் திருமணம் செய்தபின்பு தாய் – நாய் மூத்த மகளிடம் வருகிறாள். வெந்நீர் ஊற்றி விரட்டுகிறாள் மூத்தவள். இளையவள் உணவு கொடுத்து பாதுகாக்கிறாள்….. என்பது போன்ற கதை கேட்டிருப்பீர்கள். மனித – விலங்கு இணைவு ஏற்படுவதோடு பாத்திரங்கள் சமூக மாதிரிகளாகின்றன. கதையில் இறந்த நாய் இளையவளுக்குத் தங்கக்கட்டியாகி உதவும். மூத்தவள் வெந்நீர் ஊற்றியதால் வெறும்புழுவாய்த் தன் உடம்பை மாற்றி தண்டனைக் கொடுக்கும். “தண்டனையும் பரிசளிப்பும்” என்ற கருத்தாக்கம் கதையின் அமைப்பாகிறது. இங்குக் கதைமை என்பது  கருத்தமைவு என்று வடிவம் கொள்கிறது. சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்களில், பச்சை ராஜனுக்கும் பாக்கியத்தாய்க்கும் ஏற்படும் பல்வேறு கதை இடஅசைவுகள் கருத்து + அமைவு = புனைவு என்று புதுவித அர்த்த உருவாக்கமாகிறது. தமிழ்ச்சமூகம் சினிமாவைத் தனக்குள்ளே வடிவமைத்த செயல் நம் கதைமுறை வேறுபட்டது என்பதைத் தான் விளக்குகிறது. (இக்கதைபற்றி சண்முக. விமல்குமார் ஒரு நீண்ட கட்டுரை எழுதியுள்ளார்.)

கார்ல்மார்க்ஸ் “British Rule in India” என்று ஒரு கட்டுரை 1853இல் எழுதியது பல வாதவிவாதங்களை உருவாக்கியது. இந்தியா போன்ற சமூகத்தின் தேக்கத்தைப் பிரிட்டிஷ் அரசு உடைத்து ரயில், தனிச்சொத்து, அறிவியல், தொடர்பியல் போன்றவற்றைத் தந்தது என்பார் மார்க்ஸ். உடனே மார்க்ஸும் ஒரு வெள்ளைமனம் கொண்டவர் தான் என்று விமரிசித்தனர். பிரிட்டீசாரை அவர் கண்டிக்கவில்லை என்றனர்.ஆனால் மார்க்ஸ் சொன்னது ஒரு உண்மை. அதாவது நாட்டுப்புறவியல் இட அசைவின் அடிப்படையில் இயங்கும் சமூகம் இந்தியாவில் செயல்படுகிறது என்று அவர் கூறியதாகத்தான் நாம் எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும். அதாவது தமிழர்களின் சரித்திரம் ஐரோப்பிய சரித்திரம் போன்றதல்ல என்று தமிழ் அறிதல் வழி மார்க்ஸை அணுகுவதற்கு இங்கு முயலவேண்டும். தமிழ்க்கதையாடல் (Tamil Narration) ஒன்றை மார்க்ஸ் மேற்குறித்த கட்டுரையில் உருவமைக்கும் விதைகளை அறிமுகப்படுத்துகிறார். நம் சரித்திரப் போக்கான பிராந்திய அசைவுக்கும் ஹெகலிய பிரபஞ்ச இயங்கியல் அசைவுக்கும் வேறுபாடு உண்டு. ஹெகலியம் அனைத்துலக ஒற்றைப்பார்வையை முன்வைத்த போது அதன் பெறுபேறாக உருவான நம் இடதுசாரிப்பார்வைகள் மாறவேண்டும் என்பதும் இங்கு உணர்த்தப்படுகிறது. “சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்” இத்தகைய நாட்டுப்புறவியல்/தமிழ் அறிதல் கொள்கை சார் கதையாடல் முறையை விரிவாய் சர்ச்சை செய்யும் சந்தர்ப்பத்தை வழங்குகிறது.

“இன்னொரு விஷயத்திலும் ராணியின் வார்த்தைவழி பிறந்த மைந்தன் தெகிமொலாக்களின் இரண்டுபட்ட மனத்துடன் நடந்துகொண்டான். அவன் பனிக்காலத்தில் ஒரு காலும் கோடைக்காலத்தில் இன்னொரு காலும் வைத்துக் காலத்தின் தடைகளைத் தாண்டினான். அதுபோலவே அவன் அரச சபையில் வளர்வதற்குப் பதிலாக மக்களின் சபைகளிலும் அதுபோல் கவிதைப்பிரியர்களான தெகிமொலாக்களின் மனங்களிலும் ஒரே நேரத்தில் இருந்தான்” (பக்.19)

இவ்விதம் நாவல் கதையாடலில் வரும் இட அசைவு என்பது நாட்டுப்புறக்கதைகளில் இருந்து எடுக்கப்பட்டு இங்கு வேறு முறையில் கற்பனை செய்யப்படுவதை அறியவேண்டும். மையக்கதைப்பாத்திரம் நாட்டுப்புறக்கதையில் தனது குறிக்கோளான யாருக்கும் செய்ய முடியாத செயலைச் (பகைவனைத் தோற்கடிப்பது, மந்திரத்தைக்கற்பது, மாயமோதிரத்தைப் பெறுவது என்பது போல்) செய்யும் வழியில் இன்னொரு உபகதை என்னு வேறு ஒருகதை வழி அவனுடைய எதிர்கால மனைவியைச் சந்திப்பான் அல்லது தன் நண்பனைச் சந்திப்பான். இப்படி உபகதை கிளை பிரியும் இடத்தை “இட அசைவு” என்பார்கள். ச. ப. நி. நாவலில் இது வியாக்கியனம்/மறுவடிவாக்கம் பெற்று ஒரு பாத்திரம் “இரண்டு மனத்துடன்” அல்லது “பனிக்காலத்தில் ஒரு காலும் கோடைகாலத்தில் ஒரு காலும்” அல்லது “மக்களின் சபைகளிலும்” “தெகிமொலாக்களின் மனங்களிலும் ஒரே நேரத்தில்” இருக்கிறான். இதுபோல பல உத்திகள் ச.ப.நி.நாவலில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன.இவை என்னுடைய சில கருத்துக்கள்.விவாதிப்போம்.

தமிழவன் கதைக்கலையின் தனித்தன்மை.

தமிழவன் கதைகளின் தனிப்போக்குகள்.

நிதா எழிலரசி

 

சிறுகதை என்பது மிக வீரியமிக்க வித்து ஒன்றின் அடங்கிக்கிடக்கும் அகத்தோற்றம் அல்லது மிகவும் சூட்சமம் மிக்க வடிவமைப்பின் நுட்பமான வெளிப்பாடு எனலாம். இந்தப் புறவடிவமைப்பு, சிறுகதை என்று காண்பதற்கு வடிவம் சார்ந்து எளிமையாகவும் நுணுகி ஆராய்வதற்குக் கடினமானதாகவும் இருப்பது. கதைசொல்லியின் அகமன உணர்வு அவனைத்தாண்டி மிக நுணுக்கமான பின்னல்களைக் கொண்டது போல் அமைகின்றது. கதை கோர்வையாகவும், சிதறலாகவும், ஒழுங்கமைவாகவும், ஒழுங்கற்ற எச்சங்களாகவும் ஒரு நிலையான வடிவம் என்று சொல்ல முடியாத வடிவத்தைக் கொண்டுஅமைகிறது. கதைகள் காலந்தோறும் மாறிமாறித் தனக்கான வடிவம் மற்றும் உள்ளடக்க முறையில் தன்னைத்தானே புற உலகச் சூழலுக்கேற்ப தகவமைத்துக் கொண்டு வெளிவருகின்றன.

சிறுகதைகள் சமூகம், அரசியல், உளவியல், தத்துவம், பொருளாதாரம், உலகமயமாதல் போன்றவைகளின் இறுக்கங்களில் இருந்தும், தளர்வுகளில் இருந்தும் காலத்தின் தேவைக்கேற்ப ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்றாகப் புதுப்புது வகைமைகளாக வெடித்து வெடித்துப் பிறக்கின்றன. இவை ஒரே மாதிரியான தொடர் வளர்ச்சியையோ அல்லது வீழ்ச்சியையோ மாறி மாறி கட்டமைக்கின்றன. இத்தகைய கட்டமைப்பு ஆழ்மனோநிலையில் இருந்து சமூக அரசியலையும், மனித அக மன உணர்வுகளையும் தொடர்ந்து கேள்வி கேட்டும், அவலங்களை வெளிச்சமிட்டும் புதுப்புது திருப்பங்களைத் திட்டமிடாமல் எதிர்ப்பதும், ஆதரிப்பதுமாகப் பொதுவற்ற அணுகலை மிக நுண்மையாகச் சிறுகதைகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. தெளிவற்ற தன்மையிலும் கலைத்துப் போட்டு, கலைத்துப் போட்டு ஒருவித நுட்பமான அழகியலைத் தனக்குள் தானே கட்டமைத்துக் கொள்கிறது. கதை கழன்று ஒழுகும் அருவி போலவும் அடங்காமல் பீறிட்டெழும் உணர்வுகளாய் வெடித்துச் சிதறும் மௌனத்தையும் கோமாளித்தனத்தையும் வெளிப்படுத்திக் கொண்டு புதுப்புது படைப்புகளாய் தன்னைத் தானே உருவாக்கிக் கொள்கின்றன. இத்தகைய சிக்கல் நிறைந்த வடிவம் இதுதான் சிறுகதை என்று அறுதியிட்டுச் சொல்ல முடியாத ஒழுங்கீன வடிவமாய் வளர்ந்து உயர்கின்றது. 70, 80 -களில் வெளிவந்த சிறுகதைகளின் போக்கைப் பின்னோக்கிப் பார்க்கும் பொழுது கதைசொல்லுவதற்குக் கர்த்தா ஒருவன் மிக அவசியமாகத் தேவைப்பட்டுள்ளான். கதையில் ஆரம்பம், உச்சம், முடிவு என்ற ஒரு தொடர் கதைத்தன்மை பின்பற்றப்பட்டு வந்ததுள்ளது. அதே காலகட்டத்தில் மனித மனங்களின் மிருதுவான பாலியலும், அழகியலும் கதைகளில் தவிர்க்க முடியாத சித்திரிப்புகளாக இடம் பெற்றன. இந்தப் ‘பலவீனமான’ ரசனைமுறை ஒரு கட்டத்தில் நவீனத்துவ எழுத்துகளை உள்வாங்கிக்கொண்டு தலைவன், தலைவி, கிளைக்கதைகள் என்ற வகைமைகளில் இருந்து தன்னைத்தானே விடுவித்துக் கொண்டன.

ஒரே ஒரு கதைசொல்லியே முழு கதைக்குள்ளும் காற்றுக்குள் வாசம் பரவுவது போல மெல்ல பயணம் செய்து சொல்ல வேண்டிய கதைகளைச் சொல்லி அழிந்தொழிவதுண்டு. இது போன்ற கதைகளும் தொடர்ந்து தன் இருப்பைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. 80-களில் அறிமுகமான அமைப்பியலின் தாக்கத்தால் வந்த பின்நவீனத்துவ கதைகள் மிக நுண்ணிய அரசியல் சார்ந்த கலகக்குரலை எதார்த்தத்திற்கு அப்பால்போய் நம்ப முடியாத கற்பனாவாதத்தின் சிக்கல்களை உடைத்தன. பின்னர் தொன்மங்களைச் சிதைத்துக் கொண்டும் தன்னைத்தானே விமர்சித்துக் கொண்டும் வடிவமற்ற வடவங்களை உருவாக்கியும், சிதைத்தும் முந்தைய பிரதிகளில் இருந்து புதிய பிரதிகள் பகடிச் செய்து கொண்டே தொடர்ந்து வருகின்றன. இந்தப் பிரதிகளும் இன்றளவும் மிக நுணுக்கமான பின்னல்களையும், கதைக்களத்தையும் நிகழ்த்தித் தனக்கான அடையாள அரசியலை முன் வைக்கின்றன.

மிக நீண்ட இலக்கிய கால வெளியில் கு.ப.ரா., ந. பி., கா.ந.சு., சி.சு.செ., மௌனி, லா.சா.ரா., புதுமைப்பித்தன், நகுலன், சு.ரா., மா.அரங்கநாதன், நீல.பத்மநாபன், பொன்னீலன் என்ற நெடிய நவீனத்துவத்தின் ஆரம்ப காலகட்டத்தின் கூறுகளை வெளிப்படுத்தி கதைத்தளங்களைச் சமூக விழுமியங்களில் இருந்து உருவாக்கினார்கள். அதே காலகட்டத்தில் இவர்களில் இருந்து மாறுபட்ட கதைக்களங்களைத் தமிழகத்தின் எழுச்சிமிக்கச் சிறுபத்திரிக்கைகள் முன் வைத்தன. இந்த மாற்று அரசியலின் ஊடாக சீரியஸ் லிட்ரெச்சரும் ஜனரஞ்சக இலக்கியமும் இணைக்கோடுகளாக வளர ஆரம்பித்தன. சிறு பத்திரிக்கைகள் தொடர்ந்து  நடு பத்திரிக்கை என்ற வடிவம் பெற்று அவை ஜனரஞ்சக அரசியலைச் சீரியஸ் லிட்ரெச்சர் என்று போலி செய்து மிக வேகமாக உருவாகி வருகின்றன. உணமையான இலக்கியம் எது என்பதையும், வணிக இலக்கியம் எது என்பதையும் தெரியாத வண்ணம் மிக நுட்பமாகக் கடை விரிக்கின்றன. இந்த அரசியலின் மத்தியில் சிக்குண்டு தவிக்கும் வாசகன் எதைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்று விழிக்கின்றான்.

இவை அனைத்தும் ஒரு புறமாக இருக்கக் கடந்த நூற்றாண்டின் இலக்கியப் போக்குகளில் இருந்து 21-ஆம் நூற்றாண்டின் இலக்கியப் போக்குகள் புதுவிதமான, நுட்பமான போக்குகளை உருவாக்கிக் கொண்டு வெளிவருகின்றன. இத்தகைய அதிநவீன எழுத்துகள் எண்பதுகளில் இருந்து தமிழிலக்கியத்தின் மரபுக்கு எதிரான மாற்று கேள்விகளை எழுப்பிவருவதற்குக் காரணம் இலத்தீன் அமெரிக்கா எழுத்துகளே ஆகும். அதன் தாக்கத்தால் உருவான நவீன இலக்கியத்தின் உச்ச பட்ச வளர்ச்சியில் மார்க்சியம், உலகமயமாதல், தத்துவம், உளவியல் போன்றவற்றைப் அறிமுகப்படுத்திப் புதுவிதமாகப் பிரதிபலித்தன. போர்ஹெஸின் சிறுகதைகளும், இட்டாலோ கால்வினா, மார்கியூஸின் நாவல்களும் தமிழிற்கு வந்து சேரும் போது தமிழில் உருவாகியிருந்த வெற்றிடம் கேள்விக்குள்ளாயின. இதனை ஈடுசெய்யும் பொருட்டுத் தமிழவன் துவங்கி கோணங்கி, எஸ்.இராமகிருஷ்ணன், ஜெயமோகன், பிரேம்-ரமேஷ் போன்றவர்கள் மாற்றுப்பிரதிகளை முன்வைத்தனர். தமிழிற்கு அமைப்பியல்வாத சிந்தனையை 80-களில் தமிழவன் கொண்டு வந்ததின் தத்துவவிளைவாக நவீன அமைப்பியல் சார்ந்த சிந்தனாப்பள்ளி ஒன்று உருவாகி வளர்ந்து வருகின்றது. வடிவமற்ற கதைசொல்லல் முறை இருக்கும் மரபுகளை உடைத்துக் கொண்டு வெளிவந்தது.

தமிழவன் என்ற கதைசொல்லி 1963-இல் துவங்கி இன்று வரையிலான நெடிய காலகட்டத்தில் கதைசொல்லும் மரபில் புதுவித மாற்றங்களைப் அமைத்துள்ளார். அவருடைய மூன்று தொகுப்புகளைப்பார்ப்போம். “தமிழவன் கதைகள்” என்ற தொகுப்பு 1992-இல் 13 கதைகளோடு வெளிவந்துள்ளது. இந்தக் கதைகளில் சமகால எழுத்துகளில் இருந்து சற்றுமாறி நவீனமான எழுத்துகளை உருவாக்கியுள்ளார். அதாவது “பூட்ஸ் கால்களில் சிக்கிய நட்சத்திரங்கள்,” “கைது செய்பவர்களும் காத்திருப்பவர்களும்,” “தகரகொட்டாய் மற்றும் தவளை மனிதர்கள்,” “காரல் மார்க்சும் தாணு ஆச்சாரியும்” என்று அழகியல் அல்லாத தலைப்புகளை முன் வைத்துப் படைத்துள்ளார். மரபாக இருந்த காலகட்டத்தில் பிரமிப்பையூட்டும் தலைப்புகளிலும் நம்ப முடியாத தலைப்புகளிலும் கதைகள் வெளியாகியுள்ளன என்பது இன்று நமக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. இதனைத் தொடர்ந்து மிக நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு 2011-இல் “இரட்டைச் சொற்கள்” என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பில் 20 கதைகள் வெளியாகியுள்ளன. இந்தக் கதைகளின் கதைத்தளம் பின்நவீனத்துவ பாணியைக் கைக்கொண்டு கதைசொல்லி யாரென்றே சொல்ல முடியாத அளவிற்குக் கதைகள் ஆழ் மன நிலையில் இருந்து கலைத்துப் போடப்படுகின்றன. இந்த நிலை வாசகனை ஒரு இருண்மைக்குள் அழைத்துச் செல்கின்றது. இத்தொகுப்பில் உள்ள 20 கதைகளும் ஒன்றிற்கொன்று எந்தத் தொடர்பும் அற்ற கதைகளாகவே உள்ளன. கதைப்பின்னல் வெவ்வேறான கதைத்தளங்களைக் கொண்டு அதன் அர்த்தம் ஆழத்தைக் கூட்டுவதாக அமைந்துள்ளது. ஆகவே கதைக்குள் ஆழமான, சிக்கலான விவாதங்களைக் கொண்டு வந்து சேர்க்கின்றன. தொடர்ந்து கதைகளை வளர்க்க பலவித கோட்பாடுகளை முன்வைத்தும் கதைகள் நகர்த்தப்படுகின்றன. கதைத்தளம் தமிழ்ச் சிறுகதைகளைத் தாண்டி உலகளாவிய பிரச்சினைகளையும் இலக்கியநுட்பங்களையும் முன்வைத்து 21-ஆம் நூற்றாண்டின் தமிழ் அடையாளங்கள் அழிக்கப்பட்டதை விவாதத்திற்கு உள்ளாக்குகின்றன. சிறு கதைகளுள் தமிழ்த் தேசியத்தின் அடையாளமாக மொழிக்குள் தேசம் உருவாக்கப்படுகின்றது. அதாவது 21-ஆம் நூற்றாண்டில் இலங்கையில் தமிழ் அடையாளங்கள் அழிக்கப்பட்டன. அதற்குப் பிறகு தமிழ்த்தேசியம், தமிழ் அரசியல் என்பதெல்லாம் கதையாடலாக்கப்பட்டன. அதாவது கற்பனைக்குள் தேசம் கொண்டு வந்து சேர்க்கப்படுகின்றது.

முதன்முலில் தேசம் என்ற கருத்தாக்கத்தை உருவாக்கியவர் பெனிடிக்ட் ஆண்டர்சன்(Benedict Anderson). இவர் எழுதிய “Imagined Communities” என்ற நூலில் நாவல் எழுதுவதன் மூலமாகத் தேசம் கட்டமைக்கப்படுகின்றது என்கிறார். இவரின் தேசம் என்னும் கருத்தாக்கத்தை விரிவு செய்து“Nation and Narration” என்ற நூலில் ஹோமிபாபா குறிப்பிடுகிறார்.இந் நூலில் தேசம் கிடைக்கும் போது தான் நாவல் பிறக்கிறது, உருவாகிறது என்று விரிவாய் சர்ச்சிக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்திய சுதந்திரத்தின் போது வெளிவந்த இலக்கிய வடிவங்களின் மொத்த வெளிப்பாடும் இந்திய தேசத்தினை உருவாக்கும் வெளிப்பாடாகவே அமைந்தன.
21-ஆம் நூற்றாண்டில் தமிழ் அடையாளங்கள் அழிக்கப்பட்ட போது தோன்றிய இலக்கிய வடிவங்கள் (கவிதை, சிறுகதை, நாவல், கட்டுரை, சினிமா) தமிழ்த்தேசியம், தமிழ்த்தேசம், உருவாக்கத்தினை உரத்த குரலில் வெளிக்கொண்டு வந்தன. இக்கருத்தை மூலகதையாகக் கொண்ட புனைகதைகள் புதிய உந்துதல்களோடு வெளிவந்தன. அதாவது பூடகமாகவும் வெளிப்படையாகவும்- ஆதரித்தும், எதிர்த்தும் பல புனைகதைகள் வெளிவந்து கொண்டிருக்கின்றன. இந்த வகையில் இத்தொகுப்பில் உள்ள சிறுகதைகள் தமிழ்த்தேச அடையாளத்தொனியை முன்வைக்கின்றன.

இந்தச் சிறுகதைகள் இறுக்கமான மொழிநடையைக் கொண்டுள்ளன. அதற்குப் பழைய தொன்மங்கள், மேற்கத்திய நவீனக் கோட்பாடுகள், தத்துவங்கள், வரலாறுகள், அறிவியல் தன்மைகள் போன்றவைகள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

கதைக்குள் கதைசொல்லியின் குரல் மட்டுமே ஒலிக்காமல் ஒரு சில இடங்களில் வாசகனின் கேள்விக்குப்பதிலும் அளிக்கப்படுகின்றது. அதாவது வாசகனை ஈர்க்கும் உத்திப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது இச்சிறுகதைகளில். கதைக்குள் நேர்கோட்டுக் கதைசொல்லல் இல்லாமல் ஒரு திருகு அமைப்பும் பின்நவீனத்துவமும் கலந்தே காணப்படுகின்றன. கதைகளின் உள்ளியக்கத்திற்கு வலிமை சேர்ப்பது கதைகளின் வைப்புமுறை ஆகும். எந்தக் கதையும் மற்ற கதைகளின் தொடர்ச்சியாகவோ, சார்ந்தோ அமையவில்லை. ஒவ்வொன்றும் புதிய வடிவமாகவே காணப்படுகின்றது. இது வாசகனின் வாசிப்பிற்கு ஒரு தடையற்ற தன்மையை ஏற்படுத்துகின்றது.

இலக்கிய விமர்சனக் கட்டுரையின் தன்மையைக் கதையாகப் பயன்படுத்துகின்றன இத்தொகுப்புச்சிறுகதைகள். இவற்றில் ஒற்றைக்குரல் முனைப்பு அழிக்கப்பட்டுப் பலகுரல்கள் பேசுகின்றன. அகில உலக்க் கதைப்போக்குகளை இக்கதைகள் கொண்டுள்ளன. இந்தச் சிறுகதைகள் உண்மையிலும், உண்மையற்றதிலும் தொடங்கப்படுகின்றன. மேலும் உயிர் உள்ளதையும், உயிர் அற்றதையும் இணைத்துப் பேசுகின்றன. கனவிலும், எதார்த்தத்திலும் கதைகளை வைத்துப் பேசுகின்றன. பின்நவீனத்துவத்தின் உச்சக்கட்ட கதையாடலைக் கொண்டது இந்தச் சிறுகதைகள்.

“போர்ஹெஸ் கதைகள் உலகப் புனைகதைக்குள் வந்த பிறகு தமிழ்க் கதைக்குள்ளும் அவற்றின் தொனிப்பும் வாக்கிய அமைப்பும் வந்தன. இது ஆங்கில வாக்கியத்திலிருந்து போர்ஹெஸ் கதையைத் தமிழிற்குக் கொண்டு வந்தவர்களுக்குத் தெரியும். தமிழ் வாக்கியம் இயங்கும் தமிழ் மனமும் போர்ஹெஸ் கதைவாக்கியம் இயங்கத் தேவைப்படும் தமிழ் மனமும் வேறுபட்டவை என்று. இதனைத் தமிழில் வேறுபடுத்த முடியாமல் புது அழகியல் தோன்றியுள்ளது.” இந்த இரண்டு வித வாக்கியத்துக்கான மனநிலையை ஒன்றுபோல் மாற்றியுள்ளது இச்சிறுகதைகள்.

70, 80-களில் உருவாக்கப்பட்ட கதைகள் லட்சியம் என்பதை மையமிட்டதாகவே இருந்தன. இந்த லட்சியப் போக்கு மாறி வரும் போது போராட்டங்கள் மூலம் தீர்வு காண முடியும் என்ற கருத்தாங்களாக மாறிற்று. இதற்குக் காரணம் ரஷ்ய புரட்சி, மாஸ்கோவின் வெடிப்பு, லெனின் மாற்று அரசியல் போராட்டம், காரல் மார்க்சின் மூலதனம், ஸ்டாலின் புரட்சிக்குக் கிடைத்த வெற்றி போன்றவைகளாகும்.

இவற்றை உள்வாங்கிய தமிழ் அரசியல் சூழலில் பெரியார் பிராமணர்களையும் வேதங்களையும் எதிர்க்கத் துணிந்தார். மொழி எதிர்ப்பு என பல படிகளில் வெளிப்பட்டன. இத்தகைய உந்துதல்களின் விளைவாக முதலாளித்துவத்தை எதிர்த்த தலித்துகள் கீழ்வெண்மணியில் கொல்லப்படுகிறார்கள். இதனால் ஒரு வகையில் முதலாளித்துவ அரசியலைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளுதலும், முதலாளித்துவத்தை அழித்துச் சமநிலைக்குக் கொண்டு வருவதுமான எதிர் இணைவுகள் சமூகத்தில் எழுச்சிப் பெற்றன. இவற்றை முன்வைத்துப் பல இலக்கியப் பிரதிகள் போரட்டத்தின் மூலம் வெற்றி கிடைக்கும் என்ற உச்சக்கருத்தை மையப்படுத்தி எழுதி குப்பைகளாகத் தள்ளின. பிராமணிசமும், முதலாளித்துவமும் வேறு வடிவில் காலூன்றியதைப் புரிந்து கொள்ளாத வறட்டு மார்க்சியமும் எதுவும் செய்ய இயலாமல் நுனி மழுங்கிய அயுதமாயிற்று.

அடுத்து இரண்டாம் கட்டமாக அரசியலுக்கு எதிரான மாய எதார்த்தத் தன்மை இலக்கியப் பிரதிகளில் மிக வேகமாகப் பரவ ஆரம்பித்தது. இது சமூகத்தையும் முந்தைய பிரதிகளையும் பகடிச் செய்துகொண்டு மாயத்தன்மையுடன் வெளிவந்தது.

இது தமிழ் அறிவுலகிற்கு வரும்போது தமிழ் தன்மைக்கொண்ட மாயஎதார்த்தவாதமாக உருப்பெற்றது. இந்தத் தன்மையால் புதுவித மாற்றங்கள் வந்தன.

இன்றைய காலகட்டத்தில் இலட்சியம், புரட்சி, தீர்வு என்பவைகளை நோக்கிய பயணங்கள் மங்கலாயின. அதாவது தற்போது வெளிவரும் பிரதிகள் எந்த நோக்கமும், நம்பிக்கையும் அற்று ஒரு மாய்மாலத் தன்மையில் வெளிவருகின்றன. சமூகம், அரசியல், வரலாறு இவைகளைக் கூர்ந்து கவனித்தவாறு அடுத்தக் கட்ட முன் நகர்த்துதல்களுக்குப் புதுவித சிந்தனாப்போக்கை எவ்வாறு உருவாக்க வேண்டும் என்ற காத்திருப்புகளோடு அமுக்கலாக வெளிவருகின்றன. இந்த அமுக்கலான பிரதிகளுக்கு 2015-இல் உயிர் எழுத்து இதழில் வெளிவந்த தமிழவனின் மூன்று சிறுகதைகளைக் காணலாம்.

தமிழவனின் 1970-இல் இருந்த உணர்வெழுச்சி, போராட்ட குணம் (நக்சல் மனோநிலை) 80-களுக்குப் பிறகு நவீனத்துவம், பின்நவீனத்துவம் மாய எதார்த்தவாதத்தின் மூலம் சாதிக்க முடியும் என்று வெகுண்டெழுந்த மனம் 2009ற்குப் பிறகுமாறுகிறது. இலங்கையில் தமிழ் அடையாள அழிவிற்குப் பிறகு வெளிவந்த தமிழவனின் பிரதிகள் மங்கலானதாக மாறுகின்றன. எதிர்ப்பு என்பது பலவகை க்குணம் கொண்டது என விளக்கப்படுகிறது.இந்த மாற்றங்களுக்குச் சமூகத்தில் ஏற்பட்டு வரும் குவலயமய ஏற்றத்தாழ்வுகளும், அரசியல் சூழல்களும் மைய காரணமாகின்றன.

புத்தகக்கடை என்ற சிறுகதை பின்நவீனத்துவத்தின் அடுத்தக்கட்டமாகும். இந்தக் கதையின் தன்மை முற்றிலும் மாறுபட்டது. கதையின் துவக்கத்தில் ஒரு புத்தகக்கடையைத் தேடிக்கொண்டு கதைசொல்லி ஒரு நகரத்தின் தெருக்களில் வழிகேட்டு அலைகின்றான். அவனுக்கு வழி சொல்லும் நபர் ஒரு குழந்தையுடன் ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட்டுக்கொண்டே வழி சொல்கிறான். குழப்பமான நகரத் தெருக்களில் புத்தகக்கடை தொலைந்து போக திரும்பவும் வழி சொன்னவனிடமே வருகின்றான். மீண்டும் விட்ட இடத்தில் இருந்தே புத்தகக்கடையைத் தேடுகின்றான். இறுதியில் கடையைக் கண்டுபிடித்துவிடுகிறான்.

இந்தக் கதையில் புத்தகக்கடையைத் தேடுபவன், வழி சொல்பவன், நகரத்தெருக்கள், சமூக ஏற்றத்தாழ்வு, உலகமயமாக்கல் அனைத்தும் ஒரு மங்கலானத் தன்மையில் படைக்கப்பட்டுள்ளன.

  1. இந்தக் கதையில் புத்தகக்கடையைத் தேடுவது என்பது வாழ்க்கையில் தேடிக்கொண்டிருக்கிற உண்மை.
  2. தெருக்கள் என்பது நகரமயமாக்கலுக்கும், உலகமயமாக்கலுக்கும் இடையில் நசுங்கும் தன்மை.
  3. கதைசொல்லி, புத்தகக்கடை, இரண்டும் முக்கியமற்ற கதாபாத்திரங்கள். தேடுவது மட்டும் கதை நகர்த்தலுக்குப் பயன்படும் முதல் கதாப்பாத்திரம்.

கதை நேராகப் போகாமல் பக்கவாட்டில் வளர்ச்சி (lateral growth) அடைந்து செல்கிறது. கதை ஒன்றில் ஆரம்பித்து இன்னொன்றாக வளராமல் ஆரம்பித்த இடத்திலே முடிகின்றது.

 

அடுத்து ‘நடனக்காரியான 35 வயது எழுத்தாளர்’ என்ற தமிழவனின் சிறுகதைத்தொகுப்பு அண்மையில் புதுஎழுத்து வெளியீடாக வந்துள்ளது. 22 கதைகளைக் கொண்ட இத்தொகுப்புத் தமிழில் இதுவரை பயன்படுத்தப்படாத சாத்தியப்பாடுகளை முன்வைக்கும் முகமாக அமைந்துள்ளது. முதல் சிறுகதை: உங்களுக்குப் பாரம்பரியம் இல்லையென்பது உண்மையா? இக்கதை, கோவை இரயில் நிலையத்தில் துவங்கி பாலக்காடு இரயில் நிலையம் வரை பொழுதுபோக்குக்காகச் சென்று வரும் இராமநாதனும் ஒரு வெள்ளைகார துரையும் பேசிக்கொள்ளும் தன்மையில் அமைந்துள்ளது. இந்தக்கதையில் கதை என்பது இல்லை. கதை இல்லாமலும் கதை சொல்லமுடியும் என்ற நவீன உத்தி இதில் கையாளப்பட்டுள்ளது. உரையாடலுக்கு நடுவில் ஜன்னலுக்கு வெளியே உள்ள மரம், செடி, கொடி, வேலி, பூக்கள் என பேசாத பொருட்கள் மூலம் பேச வைக்கின்றது குறியீட்டு முறையில் அமைந்த இக்கதை. வாசகனின் ஒரு தொனிப்பில் சிக்காத சிக்கலான கதை எங்குமே இல்லை. உரையாடல், மௌனம், என சில நேரங்களில் தலையசைத்துக் கதை நகர்த்துதலை வாசகன் செய்கிறான். கதைசொல்லிக்கும் வாசகனுக்கும் இடையிலான இடைவெளி அழிக்கப்பட்டு வாசகனும் தனக்கான கதையை வாசிப்பின் ஊடாக விரிக்கின்றான். இத்தன்மை சிறுகதையின் அடுத்த தளத்திற்கு வாசனின் வாசிப்பு அனுபவத்தைப் பொறுத்து அழைத்துச் செல்லும் என்ற நம்பிக்கை ஏற்படுகின்றது.

ஒவ்வொரு வாசிப்பிற்கும் வெவ்வேறு அர்த்தத் தளங்களை உருவாக்கி இயக்கும் சக்தியுடன் இக்கதையின் அமைப்புமுறை பின்னப்பட்டுள்ளது. இந்தப்பின்னல் ஒரு முரண் தன்மையையும் ஈர்ப்பையும் கொண்டு சேர்க்கின்றது. சிக்கல் இல்லாத சிக்கலை உருவாக்குவதிலும் அழிப்பாக்கம் செய்வதிலும் மூலகதையும் கிளைக்கதையும் கதைகளைத் தமக்குள் தாமே பகிர்வதாகவும் கேள்விகேட்பதாகவும் வெட்டுப்படாமல் தப்பித்தாடும் ஆடுபுலிஆட்டமாக நகர்த்தப்படுகின்றன. இத்தகைய நகர்த்தல் இதுவரை தமிழ்க்கதைகளில் கையாளப்பட்டதா என்பது கேள்வியாகவே உள்ளது.

இரண்டாவது சிறுகதையின் தலைப்பு: நீ புரிந்துகொள்வாய் இறுதியாக. இதன் மையக் கதை இது. பழைய காதலியும் மனைவியுமான வார்ஸாவில் வாழும் அன்னாவைச் சந்திக்கச் செல்கிறான் ராஜா. இருவருக்குமான உரையாடல் மெல்ல நீள்கின்றது. வார்ஸாவின் நகர தெருக்களில் நடந்தவாறு, பழைய கட்டிடம், புதிய கட்டிடம், ஹோட்டல்கள் என இவர்களின் உரையாடலின் நடுவில் வந்துபோகின்றன. இடையிடையே குறுக்கீடாக டூரிஸ்டுகள் வந்து செல்கின்றனர். கதையில் எவ்விதமான ஒழுங்கும் பின்பற்றப்படவில்லை. குறுக்கீடுகளால் கதை உதிரியாக்கப்பட்டுக் கதை நகர்கின்றது. அவனும் அவளும் தத்தம் நினைவுகளில் இருந்து பன்னிரெண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்சென்று இளமையை நிரப்புகின்றனர். உனக்கு முடி நரைத்திருக்கின்றது என்கிறாள். அவன் நீ அப்படியே இருக்கிறாய் என்கிறான். சர்ச் ஒன்றின் முன்னால் இவர்கள் கடந்து செல்லும் போது பழமை அவனுக்குப் பிடித்ததாகவும் தெருக்களில் உள்ள புதிய புதிய கட்டிடங்கள் அவளுக்குப் பிடித்ததாகவும் பழமையும் புதுமையும் முரணாய் இணைகின்றன. வாழ்க்கையும் அதே போன்று கிழக்கும் மேற்கும் இணைந்து நவீன கலாச்சார பரிமாற்றம் ஒன்று வாசகன்முன் விரிகின்றது. முரண் பெரிதாகி ஓரிழையில் கதையில் அவன் தன்னுடைய பத்து வயது மகளைப் பார்ப்பதற்காக வந்து இறுதியில் பார்க்காமல் செல்கிறான்.  உரையாடல்களின் மூலம் பலவிதமான நுண்ணிய காட்சிப்படுத்தல்கள் வாசகனின் மனதில் இடைவெளிகளை இட்டு நிரப்பும் தொனிப்பில் கதை நகர்கின்றது.

கதையைத் தேடும் போது கதை தென்படுவதில்லை. உரையாடலும் நகரவருணனையும் கதையை நகர்த்திக் காட்சிப்படுத்தல் மூலம் கதை உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

இதுவரை பயன்படுத்தப்படாத உத்தி இத்தொகுப்பில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. கதைசொல்லி தொடர்ந்து ஒரு கதையைச் சொல்லாமல் காட்சிகள், குறியீடுகள், குறுக்கீடுகள் மூலம் கதை நகர்த்துகின்றது. துண்டு துண்டான செருகல்களை ஆங்காங்கே செருகுவதன் மூலம் கதை முழுமைபெற்றதாகவும் முழுமை பெறாததாகவும் ஒருவித மிதப்புதத்துவத்தின் வெளிப்பாடாகவுள்ளது. இந்தக் கதைகளின் உரையாடல்களில் கேள்விகளுக்கு நேரடி பதிலோ விளக்கமோ இல்லை. தலையசைத்துத் தாவிச்செல்லுதல் நிராகரித்தல் என புதுவித வர்ணஜாலத்தில் வாசகனின் ஊகத்திற்கு எதிரான கதைகளம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இத்தகைய கதைக்களம் கரைந்தும் விரவியும் நீர்த்தும் வெவ்வேறுவிதமான பரிணாமங்களைத் தருகின்றது. கதைகள் சிதைக்கப்பட்டும் அழிப்பாக்கம் செய்யப்பட்டும் இத்தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ளன. இத்தொகுப்பில் உள்ள் கதைகளின் உரையாடல் வித்தியாசமான தொனிப்பில் புனையப்பட்டுள்ளன. இது எதார்த்தமும் ஏக்கமும் தவிப்பும் கலந்த கலவையாகத் தனக்கான முகங்களை இயல்பாகக் காட்சிப்படுத்தாமல் யூகிக்கமுடியாததொரு மூலையில் இருந்து வாசகனைப் புரட்டி எடுக்கின்றது. அதிர்ந்து போகும் வாசகனின் பிரதிக்கும் அவனுக்குமான உறவு மிக நெருக்கமடைகின்றது. இந்த நடைக்கு காமமோ வசீகரமோ பயன்படுத்தாமலே ஒருவித உயிர்ப்புத்தன்மை பிரதிக்குள் இயக்கமுறுகின்றது. இந்த இயக்கமுறும் தன்மை கவனிக்கத்தக்கது. இதுவரை தமிழ்ச் சிறுகதைகளின் வரலாற்றில் இந்த உத்தியைக் கையாண்டுள்ளனரா என்ற கேள்வி வாசகனின் மனதில் பல இடங்களில் மிகத் தீர்க்கமாக எழுகின்றது.  “இது அவன், இது அவள் ………இது” போன்ற உரையாடல்கள் தமிழ்ச் சிறுகதைகளில் இடம்பெற்றுள்ளதா என்பதும் சந்தேகமே. உரையாடல்களுக்கு மத்தியில் வரும் மூன்றாவது கதாபாத்திரம் தன்னைத் தானே குறுக்கிட்டுக்கொண்டும் அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டும் அழிந்தொழிகின்றது. தொடர்ச்சியான கதைகள் நேர்கோட்டிலோ குத்துக்கோட்டிலோ தனக்கான பணியினைச் சீராகவும் சிதைவாகவும் தன் பாணிக்கேற்ப இயக்கமுறுத்துகின்றன.

தமிழில் இன்றைய நவீன கதைச்சூழலுக்கு ஆரம்ப கட்ட கதைசொல்லல் மரபுகளில் இருந்து பூடகமான மாற்றங்கள் சமூக காலகட்டங்களுக்கு ஏற்ப தன்னைத்தானே மாற்றியமைத்துக் கொண்டு வந்துள்ளன. இந்த மாற்றங்களைத் தனித்த ஒரு சிந்தனாப்பள்ளியாகவே வளர்த்தெடுத்தவர் தமிழவன் என்று கூறலாம். தமிழவன் தான் வாசித்த மேலைத்தத்துவங்களையும் இலக்கியக்கோட்பாடுகள் மற்றும் இலக்கிய வகைமைகளைத் தமிழிற்கு அறிமுகப்படுத்த வேண்டும் என்ற நிலையில் தொடர்ந்து கோட்பாடு, நாவல், சிறுகதை, விமரிசனம், திறனாய்வு என்ற பல வெளிகளைப் பயன்படுத்தி இலக்கியத்துள் வளம் சேர்த்தவர். நவீன இலக்கியத்தின் மைல்கல் என்று சொல்லப்படும் அளவிற்கு இவருடைய சிந்தானப்புலம் ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்றாகத் தாவிக்கொண்டே இருக்கின்றது.

ஆரம்ப கதைசொல்லலில் இருந்து 2015-இல் வந்த கதைகள் வரை கதைசொல்லல் சமூக, அரசியல் காரணிகளுக்கேற்ப தன்னைத்தானே தகவமைத்துக் கொண்டும் உலகளாவிய இலக்கியதாக்கங்களைத் தமிழிற்குக் கொண்டுசேர்த்தும் தொடர்ந்து பலசோதனை முயற்சிகளைக் கையாண்டும் புதுப்புது களன்களை உருவாக்கியுள்ள தனித்தன்மையையும் காண முடிகின்றன. இந்தப் பின்புலங்களின் வாயிலாகத் தமிழ்ச் சிறுகதையின் வளர்ச்சிநிலையைப் பார்க்கும் போது புதுவிதமான பரிமாணங்களை அது எட்டியுள்ளது என்பதை எவராலும் மறுக்கவியலாது.

 

சமிபத்திய தமிழவனின் புனைவு, விவாதம்.

ஆடிப்பாவை போல

(உரையாடல் – 3)

 

‘ஆடிப்பாவை போல’ நாவலின் புதுமை பற்றி

தமிழவனுக்கும்  கே. சேகருக்குமான மூன்றாவது உரையாடல் இது.

கேள்வி கேட்பவர் சேகர்.

 

கேள்வி: நாவலின் பின்னட்டையில் கிண்டில் வாசிப்பு வந்த பின்புள்ள தொழில்நுட்பத்

துக்குப் பொருத்தமான நாவல் வாசிப்புப்படி இந்த நாவல் அமைந்துள்ளது

என்ற குறிப்பு உள்ளதே.

பதில்:   ஆமா. நாம் தொழில்நுட்பத்தைத் தவிர்க்கமுடியாது. டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பம்

வந்தபின்பு பல பிரச்சனைகள் வந்துள்ளன.

கேள்வி: உதாரணமாக?.

பதில்:   சமீபகாலங்களில் Fake News என்ற சொல் பிரபலமாகி உள்ளது. எது

‘உண்மையான தகவல்’ என்ற எதிர்வு (வேறுபாடு) பிரச்சனையாகி உள்ளது.

இந்த நாவலில் அகம் புறம் என்பது ‘எதிர்வு’ (Opposition) அல்ல; எதிர்வு

போன்றது. இந்த நுட்பமான சொல்லாடலைக் கவனிக்க வேண்டும். பழைய

மாதிரி நாவலின் முன்தீர்மானிப்பு எது? வெள்ளை – கறுப்பு என்பது போன்ற

எதிர்வு. இப்போது காலம் மாறிவிட்டது. ஒரு ‘முழுமை’ ‘முழுமை போன்றதாக’

மாறிவிட்டது. கொழுக்கட்டை போல நாவலையும் முழுங்க முடியும் என்று

நினைத்த காலம் மாறுகிறது. நாவல் சந்தேகத்தின் வழி முன்னேறுகிறது.

நம்பிக்கையின் (trust) வழியாக அல்ல.

கேள்வி: நிறைய புதிய விஷயங்களைச் சொல்லிவிட்டீர்கள். அதாவது இன்றைய

தொழில்நுட்பம், சமூக வலைத்தளங்கள் வழி பலவற்றைத் தீர்மானிக்கிறது.

அப்படி வலைத்தளத்தில் செயல்படுகிறவர்கள்கூட நாவல் என்றால் முழுசாகத்

தெரியவேண்டும். பெரிய ஒரு முழுக்கதை பெத்தம் பெரிசாக ஒரே ஓட்டமாய்

போக வேண்டும் என்று கருதுவதை நீங்கள் இந்த நாவலின் வடிவம் மூலம்

விமர்சிக்கிறீர்கள் என்று கூறலாமா?

பதில்:    நாவல் வாசிக்கிறவன், நாளிதழ் வாசகன்போல நூல் ஆசிரியனை நம்பும்

காலம் இனி தேவையில்லை. யாரும் யாரையும் நம்பவேண்டாம். பொது

நம்பிக்கை என்பது தகர்ந்துவிட்டது. மாலையில் ஒரு செய்தி வருகிறது.

மறுநாள் காலையில் அது தவறு என்று வருகிறது. கமல் பி.ஜே.பிக்கு ஆதர

வாய் ஒரு கருத்தைச் சொல்கிறார். அவர் சொல்வது சரியா, தவறா என்ற

நம்பகம் நீக்கப்பட்டு, செய்தியைக் கேட்பவனின் முடிவு எடுத்தல் என்பது

முக்கியமாகிறது. இது மத்தியதரவர்க்க விளையாட்டு. ‘அந்த ஆள் அவரை

முன்னிறுத்திவிட்டார் பார்த்தாயா. நாம் நமக்கு வேண்டிய முடிவைத்தான் இனி

எடுக்க வேண்டும்’ என்று மறுநாள் வங்கியில் அலுவலுக்குச் செல்கிறவர் சொல்

கிறார். நம்பகம் என்ற தன்மை மாறுகிறது. இந்த நாவலிலும் வாசகர் நாவலை

கட்டமைக்கிறார். ஆரம்பத்தில் கொஞ்சநாள் தடுமாறுவார்கள். கிண்டில் வந்த

போது வாசிக்கத் தடுமாறியது போல. முதல் இயலைப் படிப்பவன் 2-ஆவதைத்

தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமா, 3ஆவதைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமா என்று

யோசிக்கையில் அவன் மனதின் உள்தளத்தில் வாசிக்கிறவனின் நாவல் எழுதப்

படுகிறது. ஆசிரியன் வழியில்போய் சிந்திக்கும் பழைய முறை நம்பகமற்றது

ஆகிறது.

கேள்வி: இனி பழைய முறையில் எழுதப்படும் நாவல் மறைந்துவிடுமா?

பதில்:    இல்லை. மறையாது. கிண்டிலில் நாவல் படிப்பவர்கள் வந்தபின்பு அச்சான

நாவல் மறைந்துவிட்டதா? இல்லையே. அதுபோல் இரண்டும் இருக்கும். நம்

முடைய சூழலில் இன்னும்கூட அழுத்தமாக இரண்டும் இருக்கும். பாலாவின்

கார்ட்டூன் பார்த்து ஆட்சியில் இருப்பவர்களுக்கு ஏன் கோபம் வந்தது? பிரதி

நிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட ஆட்சிக்கெதிரான விமரிசனம் sexual tone எடுத்தது.

அம்மணமாய் படம் போடப்பட்டபோது ஒரு முழுப்பக்கக் கட்டுரையைவிட

அதிகம் பலமான விமரிசனமாகப்படுகிறது. இது கேலிச்சித்திரம் தானே என்று

ஆட்சியாளர் எடுக்கவில்லை. Content and expression புதுபொருள்

பெறுகிறது.

கேள்வி: நாம் மேலே பேசிக்கொண்டு வந்ததோடு பாலா விஷயம் எப்படிப் பொருந்து

கிறது.

பதில்:    சொல்கிறேன். அம்மணப்படம் என்பது நெல்லையில் கந்துவட்டிக்காக

தற்கொலையின் குரூரத்தை மக்களுக்குக் காட்டிச் சிரிப்பை வரவழைக்

கிறது. மக்கள் – ஆட்சியாளர்கள் என்ற எதிரும் புதிருமான

அமைப்பு உருவாகிறது.

டிஜிட்டல் முறையில் படம் லட்சக்கணக்கானவர்களைச் சிரிக்க

வைக்கிறது. மேல் – கீழ் என்ற வைப்புமுறையின் எதிர்வு ஒரே நேரத்தில்

ஆட்டம் காணவும் செய்கிறது. அதேநேரத்தில் வலிமை பெறவும் செய்கிறது.

இதுதான் விநோதம். ‘உறுதி’ என்ற இடத்தில் ‘சந்தேகம்’ வருகிறது. ஆட்சி

யாளர்கள் பயப்படுகிறார்கள். இந்தச் சந்தேகத் தன்மைதான் இந்த நாவலின்

வாசிப்பை வேறுபடுத்துகிறது. உறுதியான இறுகிப்போன வாசகனுக்குச்

சந்தேகம் இல்லை. மகாபாரதக் கதையையோ, ராமாயணக் கதையையோ,

கண்ணகிக் கதையையோ, புதியதாகவே பழையதாகவோ, வாசிக்கும் வாசகன்

சந்தேகத்தால் அலைக்கழிக்கப்படமாட்டான்.  உறுதியாக இருப்பான். இவன்

பழைய வாசகன். கார்ட்டூனில் வரும் செக்ஸ் (அம்மணம்) வேறொரு விஷயத்

தையும் சுட்டுகிறது.

கேள்வி: அதாவது டிஜிட்டல் காலகட்டத்தில் எப்படிப் பழைய உணர்வு வெளிப்படு

கிறது.

பதில்:    டிஜிட்டல் காலகட்டத்தின் சந்தேக உணர்வு மனதைப் பலவீனமாக்கும்போது

உள்ளிருந்து அடிப்படை உணர்வு sex உந்துதலைக் கொண்டு வருகிறது.

மிருகம் வெளிப்படுகிறது. எல்லா நவீன வெளிப்பாட்டுக்கும் உள் ஒரு

புராதனம் ஒளிந்து கொண்டுள்ளது. மோடி வந்ததும், ட்ரம்ப் வந்ததும் இந்த

இருண்ட பகுதியின் வெளிப்படல்தான். நாவலில் புறம்வழி நகரும் கதையி

(அரசியலில்)லும், அகம் கதையிலும் ஒரு அம்சம் பொது. குடும்பம். குடும்பம்

என்பது sex-யை negotiate பண்ணும் சமூக நிறுவனம்.

கேள்வி: பொன்வண்ணன் மனைவி சம்பந்தப்பட்ட நிகழ்ச்சிகள் புறம் கதையமைப்பில்

வருவது பற்றிச் சொல்கிறீர்களா?

பதில்:    ஆமா. அதுபோல் அகம் கதையில் பல விஷயங்கள் குடும்பம் சார்ந்து வருகின்

றன. வின்சென்ட் அனாதை என்று குடும்பத்தின் இன்மைகூட நம்மால் சிந்திக்

கப்படவேண்டும். பொதுவாக ஒரு விஷயம். டிஜிட்டல் காலகட்டம் அங்கீகரிக்

கப்படவேண்டும். அது அறிவை விழிப்படையச் செய்கிறது. சந்தேகம் அதற்கு

முக்கியம். அது அகத்தையும் புறத்தையும் ஆட்டிப்படைக்கிறது.

தமிழவனின் புதிய புனைவு 2

ஆடிப்பாவை போல

(உரையாடல் – 2)

 

கே. சேகர் மற்றும் தமிழவன் ‘ஆடிப்பாவை போல’ நாவல் பற்றி இரண்டாவது உரையாடல் .

கேள்வி:

இது, நாம் இந்த நாவல் பற்றி நடத்தும் இரண்டாவது உரையாடல்.

சமீபத்திய விமரிசனத்தில் பிரதி என்று பயன் படுத்துகிறார்கள்.

பிரதி   (text)யாக ஒரு எழுத்தைப் பார்ப்பதற்கும் அழகியலாகப்

பார்ப்பதற்கும் என்ன வித்தியாசம்?

 

பதில்:    பிரதி என்றால் பல்வேறு செய்திகள் போகும் தந்திக் கம்பி எனலாம். வாழ்த்துச்

செய்தியும் போகும். மரண அறிவிப்பும் போகும். நாவல் பிரதியாகப் பார்க்கப்

படுகையில் அதன் அழகியல் தள்ளிப் போடப்படுகிறது. அழகியலாகப் பார்க்க

படுகையில் அதன் பிரதியியல் (அதாவது மொழி, வடிவம், செய்தி, உத்தி என்று

எந்திரத்தின் பல பாகங்கள் போல) தன்மைத் தள்ளிப் போடப்படுகிறது.

 

கேள்வி: தள்ளிப்போடப்படுகிறது. அதாவது தற்காலிகமாக. நிரந்தரமாக அல்ல.

 

பதில்:    ஆமா. எனவே, நிரந்தரமானதும் தற்காலிகமானதும் மாறிமாறி செயல்படுகிறது

இதுபோன்ற ஒரு நவீன நாவலில்.

 

கேள்வி: இது நவீன நாவலின் தத்துவம். இந்தத் தத்துவம் முன்பு எழுதிய நாவல்

களுக்கும் பொருந்துமா?

 

பதில்:    பொருந்தும். இந்த முறையில் எந்தக் கால நாவலையும் பார்க்கலாம். இப்படி,

அதாவது மரபாக எழுதப்பட்ட எந்த நாவலையும் பார்க்கலாம்.

 

கேள்வி: நீங்கள் முன் எழுதிய நாவல்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு புதுப்பாதையைச் சுட்டும்.

இதில் ஒரு மரபான நாவலுக்குள் இரண்டு குறுநாவல்கள் அடக்கப்பட்டிருப்பது

போன்ற வடிவம் உள்ளது. ஒரு தாய்க்கு இரண்டு சேய்கள். ஒரு சேய், அகம்

வாசிப்புக்கு அகப்படுகிறது. இரண்டாவது சேய், புறம் வாசிப்புக்கு அகப்படு

கிறது. மொத்த நாவலும் தனக்குள்தாயையும்சேய்களையும் கொண்டு,

ஒருவித family resemblance  என்று சொல்வார்களே

அப்படி அமைகிறது. மொத்தத்தைப் பார்க்கும்போது அழகியல் தெரியும்.

சேய்கள் என்னும் பகுதியைப் பார்த்து மொத்தத்தை மனதில் கற்பனை செய்

கிறோம். இந்த நாவலில் சேயும் தாயும் இரண்டும், பிரிந்தும் சேர்ந்தும்,

பிரிந்தும் சேர்ந்தும்……

 

இது ஒரு சதாஇயக்கம்.சரிதானே?

 

பதில்:    பௌத்தர்கள் உலகமும் வாழ்வும் சதாஇயக்கத்தில் இருக்கிறது என்று சொல்

கிறார்கள். அதை க்ஷணிகவாதம் என்பார்கள்.நம் வாழ்வு என்பது ஒரு க்ஷண

நேர எதார்த்தம். முன்பு இருந்தது சற்றுநேரத்தில் இல்லை. மாறிவிடுகிறது.

 

கேள்வி: இப்போது பேசுவதற்கும் முன்பு உரையாடல் ஒன்றில் பேசியதற்கும்

தொடர்பு உள்ளது.இதைத்தான் நம்முதல் உரையாடலில் the politics of the

part and the whole  என்று பேசினோம் அல்லவா?

 

பதில்:    ஆமா,தமிழில் நிரந்தரப்படுத்தி இலக்கியத்தைப்பேசுவார்கள்.

ஒரு  நாவலையாகட்டும் கவிதையாகட்டும் அதன் சரீரம் நிரந்தரமானது

என்று கருதுகிறார்கள்.அத்தகைய கருத்துக்களுக்கு இந்த

நாவலின் அமைப்பு ஒரு மாற்றை முன்வைக்கிறது என்று கருதலாம்.

 

கேள்வி: இன்றைய திராவிட அரசியலின் தோற்றம் பற்றியது இந்த நாவல். இந்தவித

அணுகல் எப்படி அந்த உள்ளடக்கத்தை அறிய உதவுகிறது?

 

பதில்:    இன்று திராவிட அரசியல் தேவையில்லை என்று சிலர் பேசவந்துள்ளனர்.

அந்தச் சூழலில் திராவிட அரசியலை deconstruct செய்து, அதனை இந்த

நாவல் துண்டு துண்டாக்கிப் பார்க்கவேண்டும் என

வேண்டுகோள் வைக்கிறது.

கெலடஸ்கோப் வழிபார்க்கும்போது துண்டுகள் பல்வேறு சாத்தியப்பாடுகள்

வழி ஒட்டுமே அதுபோல இந்நாவல் வேலை செய்கிறது. மேலும், தமிழ்க்

குடும்பத்தின் வழி – தமிழ் ஆண், பெண் வாழ்முறைவழி, இந்தத் ‘துண்டு

படுத்துதல் – முழுமைப்படுத்துதல்’ பார்வை செயல்படுகிறது.

 

கேள்வி: மரபான முறையில் மட்டும் இந்த நாவலை வாசிக்கலாமே. இந்த வாசகர் வழி

காட்டல் இல்லாமலே வாசிக்கலாமே என்று சிலர் கூறுவது

பற்றி என்னசொல்கிறீர்கள்?

 

பதில்:    இல்லை; இல்லை. வாசகர்கள் பழைய மாதிரியில் வாசிக்கவும் முழுஉரிமை

உண்டு. புதிய மாதிரியிலும் வாசிக்கவும் முழுஉரிமை உண்டு. இந்த choice

(தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை)-க்கான உரிமையை யாரும் தடுக்கக்கூடாது என்பது

தான் இந்த நாவல் விரும்பும் சுதந்திரம்.

 

கேள்வி: இன்று பி.ஜே.பி. வந்தபிறகு சுதந்திரம் பறிக்கப்படும் ஆபத்தைப் பற்றி நாவல்

தன் வடிவம் மூலம் பேசுகிறது எனலாமா?

 

பதில்:    நாவல் தன் வடிவமைப்பின் மூலம் பல செய்திகளைச் சொல்கிறது. பி.ஜே.பி

அரசியலில் உள்ள ஆபத்து மனித இயல்புக்கு எதிரானதாகும்போது இந்த

நாவலின் நிரந்தர ‘கெலடெஸ்கோப்’ விளையாட்டு அதனை எதிர்க்கிறது.

எதிர்காலத்தில் வரும் பிற ஃபாஸிஸ்டு அரசியல் போக்குகளையும் இந்த வடிவ

மாற்ற விளையாட்டு எதிர்க்கும்.

 

கேள்வி: இது பின்நவீனத்துவம் அறிமுகப்படுத்திய போக்கைச் சார்ந்த நாவலா?

 

பதில்:    தன்னைப் பார்த்தவாறு பிறவற்றையும் பார்ப்பது என்று ஒரு தன்மை பின்

நவீனத்துவ நாவல்களில் உண்டு. Self Reflexive என்பார்கள். ஆசிரியன்

இடையில் வந்து பேசுவது அல்லது வாசகரை விளித்துக்கூறுவது. பல

சமீபத்திய ஆங்கில நாவல்களில் இதுபோல வரும். இது கதையை இடையில்

புகுந்து வழிமாற்றும் விதமான சுயப்பார்வை எனலாம். அது இங்கும் செயல்

படுவதால் இது பின்நவீனத்துவ மரபில் வந்தது எனலாம். அப்படி மிகப்பல

மாதிரிகள் உண்டு.

 

கேள்வி: மீண்டும் நாம் பேசி வந்த விஷயத்துக்குப் போவோம். திராவிட அரசியல் பற்றி.

 

பதில்:    திராவிட அரசியலும் தமிழ்க் குடும்பமும் பின்னிப்பிணைந்தவை. நாவலில்

இரண்டு பலவித குடும்பமாதிரிகள் வருகின்றன. ஒவ்வொன்றும்

தமிழ் அரசியல் உடன் எப்படி உறவு  ஏற்படுத்துகின்றன என்பது

முக்கியம். பின்னால் இருந்து இயக்கும் ஒரு force (‘உந்துவேகம்’)மரபு

என அழைக்கப்படுகிறது. இது நவீன

பாராளுமன்ற அரசியலுக்கு ஒத்துப்போவதில்லை. மலையாள பட்டரின்

மகனுக்குக் குடும்பம் இல்லை. அந்தப் பெண் போன்ற முகம் கொண்டவன்

கையில் துப்பாக்கி மறைத்து வைத்திருக்கிறான்.இந்த நாவல் சிறுசிறுகதைகள்,

சம்பவங்கள் வழி சமூகக் கதையாடலைத் தருகின்றது. சமூகக் கதையாடல்

என்பது நம் சமூக வரலாறு.நாவல் வ்ரலாறு இல்லாமல் எழுதப்பட

முடியாது என்பார் மார்க்சியவிமரிசகர் ஜார்ஜ்லூக்காச்.(George Lucaks).

திராவிட வரலாறு கால்டுவெல் எழுதிய ஒரு புத்தகத்தின் தாக்கம்.அவர்

திராவிட மொழிகள் சமஸ்கிருதத்திலிருந்து வேறுபட்டது என்றார். அதன் அடிப்

படையில் ஒரு அடையாளத்தை உருவாக்கி, இந்தி என்னும் ஏக

அடையாள எதிர்ப்பைக்குடும்பம்வழி அணுகுகிறதுநாவல்.தமிழை

மையப்படுத்திய 1965-இல் நடந்த அரசியல், வின்சென்ட் – காந்திமதி என்ற

இருவரின் சேர்தல் – பிரிதல் – சேர்தல் வழி, நாவல் வடிவம் பெறுகிறது. காந்தி

மதியின் தந்தை திராவிட அரசியல் ஏதும் செய்வதில்லை. அவர் – மகள் நுட்ப

மான உறவு ப்ராய்டிய இடிப்பஸ் காம்ப்ளக்ஸா தெரியவில்லை. அதைவிட

சிக்கலானது. அது மையப்பாத்திரங்கள் பிரிய (அகலுதல்) காரணமாகிறது.

பிரிதல் என்பது அவள் (காந்திமதி) திடீரென்று நாவலின் space-இல்

காணாமல் ஆகிறாள். இறுதியில் ஆம்ஸ்டர்டாமின் காட்சி தரும்போது அவள்

வருகை நாவலை முடிக்கத் தேவைப்படுகிறது. அங்கு கதாநாயகன்

(வின்சென்ட்) இரண்டு பிரச்சனைகளைக் கூறி அவற்றின் வழி தான் maturity

(முதிர்ச்சியடைதல்) அடைந்ததை அவளுக்குச் சொல்கிறான்: அவை 1. ஈழத்து

க்கு அவன் போதல் 2. அவன் நேரடியாய் தலித் இளைஞன் சந்தோஷம்

எரிக்கப்படுவதைச் சொல்லுதல். ஈழப்பிரச்சனையின் ராணுவத்தன்மை,

தமிழ்க்குடும்பத்திலிருந்து வந்தது. தமிழ்க்குடும்பம் – ஈழம் – தலித்

பிரச்சனை தமிழ்ச்சமூகம் சுற்றிச் சுழலும் மையஅச்சுகள். அகம் மற்றும்

புறம் என்பவை மாறிமாறி வந்து கொண்டே   தான் வரும். வீட்டுக்

குள்ளே இருந்தால் அகம். வீட்டுக்கு

வெளியே வந்தால் புறம். இது ஒரு பயங்கரமான பாகுபாடற்ற பாகுபாடு. சங்க

இலக்கியத்தின் மையத்துக்குள் இந்த நாவல் மீண்டும் பாய்கிறது. அல்லது

சங்கப்பாடல்களுக்குள்ளிருந்து பாய்கிறது.

 

கேள்வி: பாகுபாடற்ற பாகுபாடு..இன்னும் பல விஷயங்கள் உள்ளன.

 

பதில்:    ஆமா. இன்னொரு முறை அவற்றை அலசலாம்.

தமிழவன் புது புனைவு

        ஆடிப்பாவைபோலநாவல்

              (ஓர் உரையாடல்)

 

(கே. சேகர் மற்றும் தமிழவன்,ஆடிப்பாவை போலநாவல் பற்றி நடத்திய

                                        உரையாடல்)

 

கேள்வி:          உங்கள் ‘ஆடிப்பாவைபோல’ நாவல்  பற்றிய வாசகர்களின் மதிப்பீடுகள்

எப்படி உள்ளன?

பதில்:   பலர் நல்லவிதமாகப் பேசுகிறார்கள். சாதாரண  வாசகர்கள் தொலை

பேசியில்  அதுபற்றிப்பேச அழைக்கிறார்கள்.

அதாவது அகம்சார் இயல்களையும்(ஒன்று,மூன்று என்று) புறம்

சார்  இயல்களையும் தனித்தனியே

வாசித்தவர்கள் இப்படி இருவகையினர். இப்படியே இரண்டு

இயல்களையும்   இணைத்துவாசித்தவர்கள் மூன்றாம் பிரிவினர். மூன்று

வகை எதிர்வினை இந்த நாவலின் வாசகர்களிடம், இருக்கக்கூடும்.

அல்லது பெருவாரியினர்  கூறியதுபோல் அகம்வழியாகவோ, புறம்

வழியாக  வாசித்தாலும் இரண்டும் இணைந்த முழுமை

வாசகர்களுக்கு    மனதுக்குள் எளிதாய் இறங்கியது. சில இளம் வாசகர்களும்              இந்த எண்ணம் தான் கொண்டிருந்தனர்.

கேள்வி: இப்படி நாவலை மூன்று வகையில் வாசிக்கலாம் என்ற எண்ணம் எதற்காக

வாசகர்களுக்கு விதைக்கப்பட்டது?உங்கள் விளக்கம் என்ன?

பதில்:         வாசகர்கள் எப்போதும் அவர்களுக்கான பிரதியை உருவாக்குகிறார்கள். ஒரு

வாசகர்போல் இன்னொருவர் வாசிப்பதில்லை.ஆனால் நாவலிலேயே

‘இப்படி வாசியுங்கள் அல்லது அப்படி வாசியுங்கள்’ என்பதுபோல

ஆலோசனை இதுவரை யாரும் கொடுத்ததில்லை.ஒவ்வொருவருக்கும்

ஒரு  வாசிப்பு உள்ளது என்பதால்………

கேள்வி: அதற்காக இப்படி வாசகர்களுக்கு ஆலோசனை வழங்கப்பட்டதா?

பதில்:         அல்ல. இந்த நாவலின் உள் மூன்றுவகை பிரதிகள் இருந்தாலும் மூன்றையும்

இணைக்கும் இரத்தம் ஒன்றுதான். ஒன்று, ஒன்றாகவும் வேறாகவும்

இருக்கிறது.இன்னொன்று விமரிசகனும் வாசகனும் இந்த மாதிரி

வாசிப்பில் ஒன்றிணைகிறார்கள்.

 கேள்வி: மேலும் ஒரு விசயம் உள்ளது. இன்று காலம் மாறி

விட்டது.   சமூகத்தில்அதிகமதிகம் இயந்திரங்கள் மனிதர்களைத்

தீர்மானிக்கின்றன.இயந்திரத்தன்மை வாசிப்பிலும் தாக்கம் செலுத்துகிறது.

பதில்:         மனிதர்களுக்குப் பதிலாகவும் இயந்திரங்கள் வந்துவிட்டன. மேற்கத்தியர்கள்

மட்டுமல்ல. கணினி மூன்றாமுலக வளர்ச்சியடையா நாடுகளையும் கட்டுப்

படுத்துகிறது. மனிதர்கள் கையை நம்பி ஓட்டுபோட்டது மாறி அதனை

எந்திரம் தீர்மானிக்கும் காலம் வந்துவிட்டது.  மனிதத்தன்மை என்றால்

என்ன? இயந்திரத்துக்கு ஏற்ப வாழ்தல் அல்லது எந்திரமாய்

வாழ்தல்  என்றாகிவிட்டது.முகநூல் வேறு என்ன?

கேள்வி: நீங்கள் மறைமுகமாய் தமிழ்ச்சூழலில் –தமிழ் எழுத்தில்–வாசிப்பில்  இந்தவித

மாற்றத்தை அறிந்தவர்கள் உள்ளனரா என்று கேட்கிறீர்கள். சரிதானா?

பதில்:         உள்ளொளி மூலம் எழுதவேண்டும் என்றார்கள். சரஸ்வதி கடாட்சம் வேண்டும்

என்றார்கள். அவர்கள் நவீன உலகை எழுத்தில் கொண்டுவரவில்லை. பின்பு

சூழல் மாறியது. பெரிய பெரிய உள்ளடக்கச் சோதனைகள் வந்தன. தட்டச்சும்,

ட்ரெடில் அச்சு எந்திரமும் மாறி கணினியும் நவீனமுறை அச்சடிப்பும் வந்து

வாசகன் – படைப்பாளி உறவில் பெரிய மாற்றத்தை கொண்டு வந்துவிட்டன.

‘ஆசிரியன் இறந்து போனான்’ என்ற முழக்கம் ஒரு பக்கத்திலிருந்து நீர்பாயும்

என்ற கருத்தை மாற்றியது. வாசகன் ஆசிரியனின் இடத்துக்கு இங்கே

வருகிறான். இரண்டு பக்கங்களில் இருந்தும் நீர் பாயமுடியும்.

கேள்வி: எழுத்தாளனைப் போல வாசகனும் வேறுவிதமான பிரதியைப் படைக்கும்

காலம் வந்துவிட்டது என்று சொல்ல இந்த உத்தி வருகிறது

என்று விளக்குவதற்காக இந்த நாவலில் மூன்றுவித வாசிப்பு….

பதில்:         ஆமா… எண்பதுகளில் இருந்த இந்தவித விவாதங்கள் வந்தவண்ணம் உள்ளன.

எனவே, கணினியும் செயற்கை அறிவு (Artificial Intellignece)ம் வந்ததுபோல்

Dismantler text – உடைக்கப்பபட்ட நாவல் பிரதியும் வருகிறது.The politics

of the parts and the whole.

கேள்வி:உள்ளடக்கதிற்குப் போவோம். அகம் என்பது பழைய தமிழில் ஒரு பெரிய

வாசிப்புமுறை. புறம் என்பதும் என்பது அதுதான்.நாவலோ

தமிழகத்தின் அரசியல் பற்றியது. இந்தி

எதிர்ப்பு, அதற்கிடையில் நடைபெறும் இருவித காதல்கள் (வின்சென்ட் –

காந்திமதி, கிருபாநிதி – ஹெலன்). இரண்டும் இருவிதம். ஒன்று உளவியல்

தொடர்புடைய அகக்காதல். இன்னொன்று புறக்காதல். கிருபாநிதி ஒரு

எக்ரோவெர்ட், எதையும் மறைக்காதவன். தமிழக அரசியலை இந்தத் தனி

மனிதர்கள் எப்படித் தீர்மானிக்கிறார்கள்? அப்புறம் ஒரு நடிகை வருகிறாள்.

அவள் அரசியலில் நுழையவில்லை. இந்தக் காதலோடு தொடர்பற்ற தமிழ்த்

தேசியத்தின் பிரதிநிதி – இருவித கம்யுனிஸ்டுகள் இப்படி இப்படி….

பதில்:         நீங்களே ஆழமாகப் பார்க்கிறீர்கள். அகம் ஒரு சுழற்சி என்றும் புறம் வரலாறு

என்று இந்நாவலைப் படித்த நாகார்ச்சுனன் சொன்னார். சுழற்சியின் ஒருமுகம்

இன்னொன்றாய் மாறும். அதன்பின்பு அடுத்தது வரும். இப்படித்தான் தமிழ்ப்

பேசும் மனிதர்கள் முன்னால் ஒரு ஆடியானது பிடிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆடியில்

பாவையோ நம் முகமோ தெரிந்துகொண்டிருக்கிறது.

கேள்வி:அதுதான் ஆடிப்பாவை போல……

பதில்:         ஆமா. வேறு என்ன?

கேள்வி:நாவலைப் படித்துமுடிக்கையில் இப்படிப் பலவிதமான பொருளும் சூரியஒளி

நிழல்பட்டுத் தெறிப்பதுபோல் பொருள், திவலையாகத் தெறிக்கவேண்டும்..

பதில்:         மிகச்சரி. இப்போது எப்படி வாசிக்கிறார்கள். வாசகனை மாதநாவல்,ஒரு மணி

நேரம் கட்டிப்போடுகிறது. மூழ்குகிறார்கள், வாசிக்கும் வாசகர்கள். கடைசி

பக்கத்துக்கு வந்ததும் மூச்சுவிடுகிறார்கள். தன்னை மறக்கடிக்கும் நாவல்

வாசகனை ஏமாற்றுகிறது. ஒரே மூச்சில் படித்துவிட்டேன் என்பது சரியான

வாசிப்பு அல்ல. எம்.ஜி.ஆர். சினிமாவைப் பார்த்து அவருக்கு வாக்களிக்

கிறோம். அவருக்குள் நாம் நம்மைஇனங்காண்கிறோம். இந்தத் தவறான கலை

இங்கு  விமரிசிக்கப்படுகிறது.

கேள்வி:வாசிக்கிறவன் அகன்று நின்று, சற்று இடைவெளி கொடுத்து இது வெறும்

சினிமா, நாவல், என்று பிரக்ஞாபூர்வமாக இருப்பதை இழக்கக்கூடாது

என்கிறீர்கள்.இன்றைய கலைரசனை பிரக்ஞாபூர்வமானது.

பதில்:         ‘ஆசிரியன் இறந்து போனான்’ என்ற குரல் தமிழிலும் கேட்கப்பட்டு சுமார்

30 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. அந்த முழக்கம்தான் இன்று மூன்று வகையில்

வாசிக்கும்முறை கொண்ட நாவலைப் பிறப்பிப்பதற்கான தாரகமந்திரம் போல்

உள்ளது. அதாவது அந்த வாக்கியத்தை நீட்சிப்படுத்திக் கொண்டே போக

முடியும்.அதுமேற்கிலிருந்து வந்தாலும்…

கேள்வி:இன்னும் தொடர்ந்து பேசவேண்டும், இந்த நாவல் பற்றி.இப்போதைக்கு இது

போதும்!!!!……………..

தமிழவனின் ‘வார்சாவில் ஒரு கடவுள்’கன்னட மொழிபெயர்ப்பு.

(பேயோ, கடவுளோ அல்லது இரண்டும் ஒன்றோ!)

பசவராஜ் கல்குடி
கன்னடத்திலிருந்து:கிரீஷ்;கங்கையா;சகாஸ்.
(இக்கட்டுரை ஏப்.2-(2017) ஆம் தேதி கன்னட நாளிதழான ‘பிரஜாவாணி’ ஞாயிறுமலரில் லட்சக்கணகானவர்கள் வாசிக்கும்படி பிரசுரமானது. இதுபோல் ஒரு தமிழ்நாவல் கன்னட வாசகர்களுக்கு இதுவரை அறிமுகம் ஆனதில்லை.ஏற்கனவே இந்து ஆங்கிலப்பதிப்பில் (8-12-16)இந்நாவல் சிறப்புக்கள் எழுதப்பட்டிருந்தன.பசவராஜ் கல்குடி அவர்கள் மிகவும் உயரிய, இந்திய அளவு புகழ்பெற்ற, கன்னட விமரிசகராவார்.பெங்களூர் பல்கலை.யின் முன்னாள் கன்னடப்பேராசிரியர்.கன்னடர்கள் தமிழ் நாவல் ஒன்றை
இதுபோலக் கொண்டாடியுள்ளது கன்னட இலக்கிய உலகத்தில் இந்த நாவலை மிகவும் முக்கியமானதாக்கியுள்ளது.வேறு இரண்டு தமிழ் நாவல்கள் கன்னடத்தில் சமீபத்தில் வந்தும் இந்த நாவலுக்கு கன்னடர்கள் அதிக கௌரவம் அளித்துள்ளது அனைத்திந்திய இலக்கிய உலகத்தின் போக்கு வேறு என்பதைச்சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.கர்நாடக மாநில சாகித்திய அக்காதமியின் சிறந்த மொழிபெயர்ப்பு நாவலுக்கான விருதையும் தமிழவன் நாவல் பெற்றுள்ளது.விரைவில் தமிழில் இந்த நாவலின் அடுத்த பதிப்பு வரவுள்ளது.)
தமிழ்ச் சமூகம் தனது கதாநாயகர்களை உருவாக்கும் விதம் விசித்திரமானது. ‘திராவிடக் கழகம் ’ வர்ணமயமான உலகத்தின் பிரமையோடு கூடிய நாயகர்களைக் கண்டுபிடிக்கக் காரணமாயிருந்தது. அப்படித் தமிழ்த்தன்மை ஒன்றைக் கட்டும் கனவு, வெறும்கனவாகவே எஞ்சியதை நாம் கண்டோம். அபரிமிதமான உருவமுடைய அம்மா, மற்றும் சின்னம்மாக்களின் சிருஷ்டியும் அதுபோல வெள்ளைநிற வேட்டியும் ஆடையும் தரித்திருப்போர் ஆளும் அரசியல்வாதிகளாய் தனிகுனிந்து நின்றதையும் கண்டோம். இத்தகைய சித்திரத்துக்கும் கறுப்புநிறமும் பலசாலியானதுமான தேகத்துடன் கூடி இவர்கள் காட்சி தருவதற்கும் பொருத்தம் இல்லை அல்லவா என நினைக்கும் நேரத்தில் எனக்குப் பயம் தோன்றுவது தமிழ்ப் பண்பாடு தனது சுயத்தை உருவாக்கிக் கொள்ளும் முறை எத்தகையது என்று யோசிக்கையில் தான்.
தமிழவனின் ‘வார்ஸாவில் ஒரு கடவுள்’ நாவலை வாசிக்கும்போது எனக்கு தமிழ்ப்பண்பாடு குறித்த மேலே கூறிய சித்திரங்கள், யோசனைகள், வந்துபோயின. மேலோட்டமாய் அப்படி இல்லை என்றாலும் ஆழத்தில் தமிழவனின் இந்த நாவல் மேலே பார்த்த பிரச்சனையை எதிர்கொள்கிறது என்றுதான் பட்டது. தற்கால யுகத்தில் சமுதாயங்களின் அநாதைத் தன்மையையும் மனிதசக்தியின் மையமின்மையையும் தமிழ் மொழியில் உருவகமாகப் பிடித்த சிறப்பான ‘கதைச்சித்திரம்’ இந்த நாவல். நாடுவிட்டுப் போதல் மற்றும் இருத்தலியல் நிலைகொண்ட வாழ்வின், பதற்றம்(anxiety) போன்றன சாவைப் போலவோ அல்லது கடவுளைப் போலவோ எவ்வளவு தூரம் ஸ்தம்பித்தநிலைகொண்டவை என்பது இந்த நாவலைப் படிக்கையில் நமக்கு அனுபவம் ஆகிறது.
தமிழ்ப்பண்பாடு தன் சுயத்தன்மை பற்றி மிகவும் பெருமைப்படுகையில் அது பெறும் உத்வேகம் எத்தகைய மேலோட்டமான ஒரு ஜல்லிக்கட்டு என்பதை ஆதங்கத்துடனும் துக்கத் துடனும் இந்த நாவல் விளக்குகிறது என்பேன். ஏனெனில் எது சக்தியுள்ள தமிழ்தன்மையோடு ஒப்பிடப்படுகிறதோ அத்தகைய ஜல்லிக்கட்டுச் சடங்கு வெறும் சடங்காகவே எஞ்சிப் போன வரலாற்றைத் தன் அகத்தில் பிரதிபலிக்கிறது இன்றைய தமிழ்ப்பண்பாடு. நிலத்தில் உழும் மாடுகளைத் தோற்கடிப்பது என்பது, தன்னைத்தானே தோற்கடிப்பதுபோல் என அறியாத துக்க கரமான சூழல்.
இன்றைய காலனியவாத பாரதம் என்னும் இந்தப் பிரதேசத்தில் தனது என்பதை விட்டுவிட்டுப் பிழைக்க ஊர்விட்டுப்போகும் சமுதாயங்களில் தமிழ்ச்சமூகம் முன்னணியில் இருக்கிறது. 1931-இல் சிலோன், மலேயா, பர்மாவுக்கு, காலனித்துவக் கூலிகளாய் வன்முறைமிக்கதும், மனிதாபிமானமில்லாமலும் பிறந்தநாடு விட்டு தாண்டி நாடோடிகளாய் போகும் கதை – தமிழ்ச்சமூகத்தின் துக்ககரமான கதை. உலகமகா யுத்தத்தின் சந்தர்ப்பத்தில் பர்மாவிலிருந்து ஓடியவர்களில் தமிழர்கள் அதிகமான எண்ணிக்கையுள்ளவர்கள். சில காலத்துக்கு முன்பு ஸ்ரீமாவோ சாஸ்திரி ஒப்பந்தத்தில் பல இலட்சம் தமிழர்கள் தம் வீடுவாசல்விட்டுத் தமிழ்நாட்டுக்கு ஓடிவந்தது எத்தகைய ஒரு துக்ககரமான கதை. இப்படித் தமிழ்ச்சுயத்துவத்தின் பிரச்சனையைப் பரீட்சித்துப் பார்க்க வைக்கும் உள்பார்வைகளின் தேவை இச்சமூகத்துக்கு இருக்கிறது.
தமிழவனின் நாவலின் கதை இந்தத் துன்பியலின் அடையாளத்தை உருவகமாய் சித்தரிக்க முயன்ற முதல் படைப்பு. இது கர்வம் கொண்டவர்களின் கர்வத்தை உடைக்கும் கதையல்ல. தன் அகத்தைத் தானே அடிமட்டத்திலிருந்து பார்க்கும் கதை சொல்லல். இந்த நாவல் மொழி எதார்த்தமுறையை வேண்டுமென்றே விட்டுவிட்ட மொழி. இவரின் முதல் நாவல் ‘ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள்’ தமிழில் முதன்முதலில் எதார்த்தமுறையைச் சிதைத்து எழுதப்பட்டது என்று குறிப்பிடப்பட்டது. ‘வார்ஸாவில் ஒரு கடவுள்’ அதிஎதார்த்தத்தின் மிகை பரிமாணங்களை நாவல் மொழியாகப் பயன்படுத்தியுள்ளது. கற்பனை, அதர்க்கம், இவையெல்லாம் காலதேசப்பரிமாணத்தின் வெளியே ஊஞ்சல்போல ஆடவைக்கப்பட்டு மனமானது ஒவ்வொன்றையும் அனுபவிக்கும் முறையில் பக்குவமுள்ள முறையில் நாவல் உருவாக்கப்படும் கட்டத்தை இந்தப்புதுமையான கதைச்சித்திரத்தில் நான் கண்டேன்.
இந்த நாவலை நான் வேண்டுமென்றே கதைச்சித்திரம் அல்லது சித்திரக் கதை என அழைக்க இஷ்டப்படுகிறேன். ஏனெனில் அதிஎதார்த்தத்தினால் இந்த நாவல் கட்டும் நிகழ்ச்சிகள் மற்றும் விபரங்கள் கற்பனையான நிலையில் ஒரு வித்தியாசமான படைப்பை உருவாக்குகின்றன.
நவீன காலத்தின் குரூரமான வாழ்வின், சுயஆசைகள் உலகம் எங்கும், சாமான்ய சமுதாயங்களின் மீது ஏற்படுத்திய காயத்தின் அடையாளங்களைக் காலங்களைத் தாண்டி உருவாக்கிய பரிமாணங்களை இந்த நாவல் சித்தரிக்கிறது. அந்தியந்த தனிப்பட்ட வாழ்வின் காதல் sex, படைப்பு, சம்பந்தங்கள் – இவைகளிலிருந்து தொடங்கிச் சமூக வாழ்வு பலவீனமாவதைத் தமிழவன் சித்திரிக்கிறார்.
பர்மாவில் இரண்டாம் உலகயுத்தத்தில் நடக்கும் நிகழ்வு ஒன்றிலிருந்து கதை ஆரம்பிக்கிறது. நாவலின் முக்கிய பாத்திரம் சந்திரன். இவனை இதன் கதைச் சொல்லி எனலாம் அல்லது இவனே சரித்திர நிகழ்வுகளின் பகுதியாய் ஆகிறான்.
தென்னிந்தியாவின் நபர் ஒருவர் இரண்டாம் மகாயுத்த சந்தர்ப்பத்தில் பர்மாவிலிருந்து ஓடி வரும்போது பல பொருள்களைக் கொண்டுவருகிறார். நாய்க்குட்டி எனக் கருதி 3 வயசு அநாதையான பர்மிய பெண் குழந்தையைக் கொண்டு வந்து காப்பாற்றி, தன் உறவினனுக்குத் திருமணம் செய்விக்கின்றார். அவர்களின் திருமணத்தின் பலன் சந்திரன். தன் தாயைப்போல நெருப்பு பற்றுவதை, அது நடப்பதற்கு முன்பே தன்னுள் காணக்கூடியவன் சந்திரன். கணினி நிபுணரான சந்திரன் போலந்தின் வார்ஸாவுக்கு வந்து அங்குச் சந்திக்கும் ஒருத்தி மலினோவ்ஸ்கா. இன்னொரு பெண்மணி லிடியா. அவள் அண்ணன் லியோன். லிடியாவின் சிறு வயதுக் காதலனும் உள்ளான். சந்திரனை விமானநிலையத்தில் சந்திக்கும் சிவநேசம் –மற்றும் இவர்கள் எல்லோரின் உள்ளே அடங்கியிருக்கும் கதைகள் சந்திரனுடைய பிம்பங்களே.அவை தர்க்கரீதியாகவும் சகஜமாகவும் அமைகின்றன. தற்சமய வாழ்வில் இருந்து பிய்த்துக் கொள்ளும்படி எல்லோரின் பழைய மற்றும் futureless present உருப்பெறுகிறது. இக்கதைகள் ஒன்றினுள் ஒன்று கலந்துகொள்ளும் நாவலின் கதையுத்தி மர்மமாக உருவம் பெறுகிறது. நாஜிகளின் தாக்குதலுக்கு உட்பட்ட போலந்துபோலவே, காலனியத்துக்கு உட்பட்டதுதான் பாரதநாடும். இவ்விரண்டு சமுதாயங்கள் அனுபவித்த கஷ்டங்கள் ஒன்றேதான். மக்கள் பெறும் உன்னதத்தின் பெயரில் நடந்த நாஜிகளின் அட்டூழியங்களை அனுபவித்த போலந்து, பலரீதியான மக்களின் இனக்கலப்புக்குள் பிறந்த சந்திரனை ஆன்மீகமாக அறிந்திருக்கிறது என்பதுபோல் நாவலின் கதைச்சொல்லல் உள்ளது. ஆனால், இந்த இரண்டு வகை வாழ்வுகளின் துக்கங்கள் ஒன்றேதான்.
காமம் வாழ்வின் இச்சையையும் பிறப்பையும், அதுபோல் படைப்பூக்கத்தை உருவாக்கி வாழ்வுக்குப் பிரயோசனம் தருவதாய் இருக்கவேண்டும். ஆனால் இந்த உறவு கள் சாவையையே மீண்டும் கொண்டுவருவது நாவலில் ‘சமுதாயங்களின் ஜீவ அழிவுக்கான’ உருவகம் (metaphor) போல மீண்டும் மீண்டும் காட்சி தருகிறது. லிடியாவின் தன் காதலனுடன் சேரும் சூழலை இப்படிக் கூறுகிறாள்: “என் இரண்டு முலைக்காம்புகளை அவன் பிசைந்தபோது நான் என்கிற என்னுடையது என்னை விட்டுப் போகிறது என்பதை நான் அறிந்தேன். அவனுடைய தலையை என் இரண்டு கைகளினால் இழுத்துப் பலமாகத் தூரத்தில் தள்ளினேன். அப்போது ஏதோ ஒன்றை மீண்டும் யோசித்தபடி என் இளம் மார்பகங்களை மூடியபடி மீண்டும் அழுதேன். அதே சமயத்தில் ஆச்சரியமான சம்பவம் ஒன்று நடந்ததுபோல எனக்குள் தோன்றியது. அவன் என் ஸ்கர்ட்டின் உள்தொடையில் கைவைத்த இடத்தில் ஒரு நிழல் விழுந்தது போல் காணப்பட்டது”.
ஆண் மற்றும் பெண்களின் பாலியலானது தோல்வியில் மட்டுமல்லாமல் சாவிலும் இறுதியாவது எல்லாப் பாத்திரங்களின் உறவின் கதையும் ஆகிறது.
பழைமையின் பரிமாணம் தான் இன்றைய காலம் என நம்புகிற ‘வார்ஸாவில் ஒரு கடவுள்’ நாவலின் கதையாடல் ‘நவீனம்’ என்கிற பேய் வந்து ஆட்டம் போட்டு வியாக்கியானம் எழுதியதுபோல உள்ளது. நாவலில் வார்சா நகரம் குறித்த வர்ணனை வருகிறது. லிடியா கதைசொல்லும் சந்திரனிடம் வார்ஸாவில் ஓரிடத்தில் சந்திக்கக் கூறுகிறாள். அவளைச் சந்திக்கப் புறப்பட்டவனுக்கு லிடியா பற்றி இப்படித் தோன்றுகிறது:
“வெள்ளை மற்றும் பிரவுன் லெதர்பையுடன் காத்திருக்கும் லிடியா ஒரு எதார்த்தமான பெண்ணாக இருப்பதைவிட வாஸ்தவமான பெண் மறைந்துவிட்டால் அந்த எதார்த்தத்தின் பிரதிபிம்பம் தன் ஜீவிதத்தை முன்னே நீட்சிப்படுத்தினால் எப்படியிருக்குமோ, அந்த வடிவத்தில் இருக்கிறார் என யோசித்தேன்”.
பிரமைக்காளான மற்றும் வாஸ்தவ உலகங்களின் வேறுபாடே முற்றாய் மறைந்துபோன சூழல் தான் நாவல் முழுவதும் வியாபகமாகும் இன்னொரு உருவகம்(metaphor)ஆகும். இங்குப் பழைமை சுற்றிச்சுழன்று பேசுகிறதோ, தற்காலம் பழைமையாக இருக்கிறதோ எனக்கூறமுடியவில்லை.
சாவின் வர்ணங்களான நீலம், கருப்பு, சாம்பல், வெள்ளைநிறம் நாவலின் கதைஉடலில் மீண்டும் மீண்டும் பின்னணியில் வருகிறதைக் காணலாம். கால் விரலில் லாத அமலா வருகிறாள். கையின் சில விரல்களை இழந்த சிவநேசம் – எஞ்சிய விரலின் நடுவில் நீலநிறப் பேனா பிடித்தபடி, நிறத்தைச் சந்திரனின் உடலுள் போகும்படி செய்யவல்லவன். வார்ஸாவின் காலத்தை மீறிய கடவுளைப்போல இருக்கிறான் சிவநேசம். இறந்தானோ, இருக்கிறானோ என்னும் மாயம்காட்டி வாசகனுக்குக் குழப்பமாகிற ரீதியில் சிவநேசம் காட்சி தருகிறான். இவன் பேயா அல்லது கடவுளா? அல்லது இரண்டும் ஒன்றேயா? கர்னாடகத்தின் மேற்குக்கடற்கரைகளில் எல்லாப் பேய்களும் தெய்வமே ஆக இருப்பதுபோல மக்களால் வணங்கப்படுவதுண்டு. மனிதர்களைக் கள்ளத்தனமாய் கடத்தும்போது வாழ்கிறானா, சாகிறானா இவன் எனக்கருதுமாறு கும்மாம்குத்து சிவநேசமாக மறுபிறப்புப் பெறுகிறான். சிவநேசம் என்கிற பேய் கடவுளாகையில் சாவின் கையைப்பிடித்து எதிகாலஜோஸ்யத்தைக் கூறுகிறான்.
தமிழவன் நாவல் திக்பிரமை உருவாக்குகிறது. அந்தளவு இருப்பின் ஆதங்கத்தை வாசகன் முன்பு கொண்டுவருகிறது.கோபாலகிருஷ்ண அடிகாவின் கவிதைவரிபோல ‘நொண்டியின் முதுகில் குருடன் அமர்ந்திருக்கிறான்’. பாதையில் அவர்கள் எப்படி நடக்கப் போகிறார்கள் எனப் பார்க்க வேண்டும்; இந்தக் கவிதையில் வரும் உருவகத்தின் மூலம் வெளிப்படும் பொருளை மீறிய ஸ்தம்பித்தல் தொனி இந்த நாவலில் உள்ளது. யூரோப்பின் நவீன எந்திர நாகரிகத்தின் சூழலில் உருவாகும் தீவிர இருப்பின் சிக்கலின் கதையை ஒரு தடவை நினைவுபடுத்தி, அதன் மூலம் வெளிப்படும், நடுங்கும் படியான மனிதர்களின் ஆசையற்ற வாழ்வினுடைய பயம் இந்தக் கதையில் உள்ளது. அனேகர் இந்த நாவலை போஸ்ட்மாடர்ன் என்று அழைத்துள்ளார்களாம். அத்தகைய இக்கட்டான விமர்சனத்தின் ‘ஜார்கன்களை’ விட்டுவிட்டு நாவலை ஒரு கலாச்சார கதையாடலின் தத்துவ உருவகமாக வாசித்தால் நவீனகாலத்தின் எல்லாவித சத்துவமும் கண்ணில் விழும்.
இந்த நாவலை எழுத்தெழுத்தாய் நுட்பமாய் படித்து, படைப்புரீதியாய் மொழிபெயர்த்துள்ளார் ஜெயலலிதா. தமிழவனின் வாக்கியங்களை வாசிப்பது எளிதல்ல. அது கதையோட்டத்தில் ஓடிவந்து விழும் வாக்கியங்களல்ல. கதையின் அர்த்தம் புரிய வேணுமென்றால் நாவலின் மொழியைப் பொருளுக்குள் கொண்டுவரும் திறமை வேண்டும். அத்தகைய படைப்புச் செயலாய் உருமாற்றி மொழிபெயர்ப்பினை நிறைவேற்றியுள்ளார் ஜெயல்லிதா. சமீபத்தில் – எல்லாம் எந்திரத்தனமான மொழியில் மொழிபெயர்ப்பு நடக்கையில், ஜெயலலிதா கன்னட வாக்கிய அமைப்பின் ஒழுங்குக்கேற்ப பொருளைஉருவாக்கித் தந்துள்ளார். தமிழிலிருந்து கன்னடத்திற்கு மிகச் சிறப்பாகக் கொண்டுவந்திருக்கிறார்.

மலெசிய இலக்கியம்

மலேசிய தமிழ்மரபின் ஒற்றை அடையாளம்

தமிழவன்

–  வல்லினத்தில் பிரசுரம்  –

 

நவீன் தொலைபேசியில் கேட்டுக்கொண்டதன் காரணமாக இப்போது இந்தக் கட்டுரையை எழுதுவதற்காக என் நினைவுகளையும் கருத்துக்களையும் ஒருங்கமைக்க முயல்கிறேன். நான் இரண்டுமுறை மலேசியாவுக்கு – ஒருமுறை சிங்கப்பூரில் கருத்தரங்குக்கு அழைக்கப்பட்டதன் பேரிலும் இரண்டாம் முறை நவீனும் நண்பர்களும் அமைப்பியல் பற்றிப் பேசக் கேட்டுக்கொண்டதன் பேரிலும் – சென்று முடிந்த அளவு இலக்கியம் மலேசியாவில் உருவாக்கம்பெறும் முறை, மலேசிய தமிழர்களின் இன்றைய வாழ்முறை போன்றவற்றைக் கிரகித்துக் கொண்டேன். ஓரளவு மலேசியத் தமிழர்கள் பற்றிய அமெரிக்கப் பேராசிரியர் ஆண்ட்ரு வில்போர்டின் நூல்களும் எனக்கு மலேசியா பற்றித் தெரிந்து கொள்ள உதவின. இவற்றில் மலேசியாவின் தமிழர்களின் வாழ்முறையைக் கிரகிப்பதில் ஒரு அனுகூலமான தன்மை, நானும் தமிழ்ச்சமூகத்தில் பிறந்தவன் என்ற உண்மையில் அடங்கியிருக்கிறது. அதாவது அவர்கள் 90விழுக்காடு நம்மைப்போல் தமிழர்கள்.பத்து விழுக்காடு மலேசிய மொழி, மண், வாழ்முறையால், மலேசிய வரலாற்றால், அரசியலால் தீர்மானிக்கப்பட்டவர்கள் என்ற வேறுபாட்டைக் கொண்டவர்கள். எனவே, அங்கு நான் சென்ற பின்னணியில் அவர்களுடன் கொண்ட உறவு, உரையாடல்கள், குறைசொல்லல்களாலும்,மேலும் அவர்கள்பற்றிய என்னுடைய  அறிவு – அறிவின்மைகள், போதும் –போதாமைகளின் பின்னணியில்  அவர்களின் இலக்கியம் பற்றி எழுதுகிறேன். அப்படி அவர்களைப் பிரதிபலிக்கும் அவர்களின் இலக்கியம் பற்றிய என் மதிப்பீடாக இக்கட்டுரையை அமைக்க முயல்கிறேன்.

 

எனக்கு, அங்கிருந்து வந்த “காதல்” இதழ்கள் “வல்லினம்” இதழ்கள் சிலரின் நூல்கள், அதுபோல் தொகுதிகள் படிக்கக் கிடைத்தன. அதில் என்னை ஈர்த்த ஒரேயொரு நூலின் அடிப்படையில் (இது அதிகப்படியானது என யாரேனும் கூறும் வாய்ப்பு இருக்கிறது) சிந்திக்க வேண்டும் என்ற என் இதுவரை காலத்திய தமிழிலக்கிய அறிவிலிருந்து ஏன் ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன் என்ற கேள்வியைச் சட்டகமாக்கி முன்னேறுகிறேன். அந்த ஒரு நூல்: மகாத்மனின் சிறுகதைத் தொகுப்புகள். அதற்கு முன்பு மலேசியாவின் இலக்கியத் தொகுப்புகள் (கவிதை – சிறுகதை) சில என் பார்வைக்குக் கிட்டியுள்ளன. பெரும்பாலும் முக்கியமான நூல்கள் / ஆசிரியர்கள் / எதனையும் / யாரையும் விட்டுவிடாத ஒரு மதிப்பீடுதான் இது என்ற எண்ணத்துடன் எழுதுகிறேன்.

 

கட்டுரைக்குள் நுழையுமுன்பு வாசலில் நின்றவாறே என் சிந்தனைக் கட்டமைப்பு ஓரளவு என் கல்விப்புலம் சார்ந்ததாகவும், ஓரளவு என் தனிப்பட்ட வாசிப்பு, என் படைப்பு ‘எழுத்துக்கள் (சிறுகதை – மூன்று தொகுப்புக்கள்) – நாவல்கள் – ஆறு நாவல்கள்) மற்றும் சுமார் 1500 பக்க விமரிசன நூல் தொகுப்புகள் போன்றன என் பின்னணியில் உள்ளன என்ற ஓர்மையுடன் இக்கட்டுரையை வாசிப்பவர்கள் மேற்செல்லும் கடமை உண்டு.

 

சரி, விஷயத்துக்கு வருகிறேன். சில மலேசிய இலக்கியப் போக்குகள் ஏற்கனவே இன்றைய மலேசிய இலக்கியத்தை நிர்ணயிக்கின்றன. தமிழகத்தின் திராவிடப்பாணி, வானம்பாடி பாணி, இடதுசாரி (தாமரை இதழ்) மற்றும் இவைகளைத் தாண்டி இன்று கணினி ஊடகம், முகநூல் பாதிப்புகள் வழி உருவாகும் புதிய தன்மைகள் மலேசிய மனங்களை – எழுத்தை – நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் பாதித்து அதன்பின்பு 21ஆம் நூற்றாண்டின் மலேசிய இலக்கியம் என்ற உண்மை சம்பவித்து வருகிறது. அந்த மலேசிய இலக்கியம் என்ற உண்மையின் பின்னணி வரலாறு, அதன் மீதான தாக்கங்கள் பற்றிய வரலாறு பற்றிய அவதானிப்பாக ஓரளவாவது இக்கட்டுரை அமையவேண்டும் என்பது என் அவா.

 

மகாத்மனின் சிறுகதைகளை அச்சிட்டு வெளிப்படுத்திய சக்திகள் எத்தகையவை என்ற என் கேள்வியை மறக்காமல் அக்கதைகளை அச்சமூகம் விளைவித்தது என்ற விஷயத்துக்கு வருவோம். (மகாத்மன் பற்றிய என் கட்டுரையை, வசதி உள்ளவர்கள் படிக்க வேண்டும். பார்க்க: tamizhavan.com) எதற்காக இந்த நூலை மீண்டும் மீண்டும் நான் குறிப்பிட்டு வருகிறேன்? இந்த நூல் “நாளை மற்றுமொரு நாளே”, அதுபோல் நகுலனின் “நினைவுப்பாதை” இரண்டையும் யாருக்கும் நினைவுக்கு கொண்டுவரும். நான் குறிப்பிடும் இவை தமிழகத்தின் மைய எழுத்தல்ல. ஆனால் அகில உலக அளவில் காஃப்கா மைய எழுத்தாளராக இருக்கும்போது இத்தகைய காஃப்கா போன்ற எழுத்துக்களில் உள்ள எதிர்மறைப் பண்பு –  நாகராஜன், நகுலன், மகாத்மன் ஆகியோரை இணைக்கின்றன என்பேன். இவ்வெதிர் மறைப்பண்பு ஏன் மொத்த உலகஅளவுத் தமிழின், பொதுப்பண்பாகக் கூட இல்லாமல் போகும்? உலகத் தமிழ்ச் சமூகம் (மலேசியா, சிங்கப்பூர், தமிழகம், ஈழம்) தன்னை ஒவ்வொரு நாட்டிலும் அடிமையின் இடத்தில் வைத்திருக்கும்போது அடிமை, நோய்மை உள்ளவனாகவும் (மகாத்மன் கூறுவதுபோல்) சிறையில் அடிபடுபவனாகவும் தானே இருப்பான். மலேசியப் பல்கலைக் கழகத்தில் தமிழ்த்துறையில் தமிழ்க் கற்பிக்கப்படுவதால் நோய் மையமற்ற இடத்தில் மலேசியத் தமிழ்ச் சமூகம் இருக்கிறதென்று ஆகிவிடாது. அதாவது இன்றைய அகில உலகமெங்கும் ஈழத்தின் அகதிகள் பரவியுள்ள சூழலில் – தமிழகத்திலேயே  தமிழன் தன்அடையாளத்தை நிலைநாட்டமுடியாத பின்னணியில் – ஏதோ ஒரு எதிர்மறைத் தன்மைதான் இன்றைய 21-ஆம் நூற்றாண்டின் தமிழனின் வாழ்நிலையின் இருத்தலியல் உண்மை. அத்தோடு புதுக்கவிதை, தமிழகத் தமிழில் உருவான பொதுஉலகப் போக்கு சார்ந்த சம்பவம். அதுவரை சாத்தியப்படாத மொழி, படிமம், கற்பனை, வாக்கியம், எண்ணம், சித்தரிப்பு யாப்பற்ற ஒலிநயம் என்பது போன்ற மிகப்பல மொழிசார் சத்தியங்களை அறிமுகப்படுத்தியது. இதனால் தமிழன் அறிந்த உண்மை முற்றிலும் தலைகீழாக்கப்பட்டது. நாடு, வீடு, கனவு, எல்லாம் பற்றிய மனக்கட்டமைப்பு ஒரு பக்கம் சிதறியது. இன்னொரு பக்கம் புதிதாய் மறுவடிவம் உற்றது. ஏதொவொன்றில் நிம்மதி கண்ட தமிழ்மனம் புதிதாய் இரண்டு துருவங்களுக்கு நடுவிலுள்ள அல்லாட்டத்தில் வைக்கப்பட்டது. உறுதிப்பாடு இல்லாமல் ஆனது. தமிழகத்தில் சி.மணி என்ற கவிஞர் இருந்தார். முதன்முதலில் பாரதிதாசனைச் சுற்றிக் கட்டப்பட்டிருந்த புராணிக கதையாடலை (Narrative) வாழ்வென ஊரெல்லாம் பறைகொட்டித் தமிழனடா என்று பெருமை பேசியது ஒரு தொன்மம் (Myth) என்ற நிர்தாட்சண்யமான செய்தியை சி.மணி கவிதையில் தெரிவித்தார். அப்போது அவர் பாரதிதாசனையும் புதிதாய் அணுகக் கற்பித்தார்.  தமிழக இலக்கியம் பற்றிய தீவிர உரையாடலை முழுசும் மலேசியா அறிந்திருந்தால் வெறும் இணையதளம் மூலம் எழுத்தாளர்களை அறியும் துக்ககரமான செயல் அவர்களுக்கு நடந்திருக்காது. மலேசியத் தமிழ் இலக்கியக் கல்வியும் கூட மேலோட்டமான தமிழக இலக்கியக் கல்வியால் கறைபட்டது என்பதுதான் என் கணிப்பு.

 

இந்தச் சூழலில் மகாத்மனின் சிறுகதைகளிலும் பாலமுருகனின் நாவல், ரேணுகாவின் கவிதைகள், நவீன் கவிதைகள் போன்றன இன்றைய தமிழக இலக்கியத்தோடு ஒரு வகை உறவை ஏற்படுத்துகின்றன. அவை தான் என் கவனத்தைப்பெறுகின்றன. மேலும் இங்கே குறிப்பிட்ட எழுத்தாளர்களுக்கும் தமிழ்க்கல்வி உலகத்துக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. மலேசிய பொதுத் தமிழ்க் கல்வி உலகம் பட்டிமன்ற தரத்தில் இலக்கியத்தை அணுகுகிறது. தமிழகமோ ஈழம் போலவேதான். இதில் ஏதோ குறைபாடு உள்ளது. தமிழகத்தில் வானம்பாடி இயக்கம் மரபுக்கவிதைக்கும் புதுக்கவிதைக்கும் நடுபட்ட மொழிவயப்பட்டதும் – புதுமையை முழுவதும் ஏற்க முடியாததுமான மனநிலையின் படப்பிடிப்பு. தோன்றி சிறிது காலத்துக்குப்பிறகு தமிழகத்தில் வானம்பாடி இயக்கம் மறைந்தது. இதற்கு மாறானரீதியில்  யாப்பற்ற புதுவித கவிதைகள் உரைநடை அமைப்பின் வழி உற்பத்தியானபோது அது மரபுத் தமிழ்க்கல்விக்கு வெளியில் வாழ்ந்தவர்களின் ஆசை, ஈடுபாடு, வாழ்க்கை முறையோடு இணைந்து வெளிப்பட்டது. இதில் கதைகள், நாவல்கள், எல்லாம் அமைந்தன. அக்காலகட்டத்தின் தர்மங்களைக் கொண்டு வந்தன. இறுகியதான 19-ஆம் நூற்றாண்டின் வாக்கியமுறை வித்தியாசப்பட்ட இக்கட்டத்தில் வந்த புதுவகையான புனைவை மௌனி, நாகராஜன், நகுலன், மா.அரங்கநாதன் போன்றோர் தமிழகத்தில் எழுதினார்கள். இவ்வெழுத்துக்களில் ஒருவகை பாசாங்குத் தனமான புராணீகம் (Quality of Myths) சிதைக்கப்பட்ட, தனிமனிதன் சார்ந்த, உணர்வு வழிப்பயணம் சித்தரிக்கப்பட்டது. எதார்த்த வகை எழுத்து இந்தியாவிலும் மலேசியாவிலும் கடினமான வாழ்க்கையை  மிகைப்படுத்தியோ அல்லது மலினப்படுத்தியோ எதார்த்தவாத சித்தரிப்புடன் முன்வைத்தன. உள்ளடக்கம், வடிவம், என்று சலீசாய் பிரித்துப்பேச வாகாய் இவை அமைந்தன. தமிழகம் – மலேசியாவில் – ஏன் ஈழத்திலும் இந்தவித மரபுரீதியான உரைநடை இலக்கியம் இருந்தது. இதனை சை.பீர்முகம்மது அவர்களின் உதாசீனப்படுத்த முடியாத, வரலாற்றுக்குப் பயன்படக்கூடிய, அதே நேரத்தில் உத்தம மானவை என்றும் கூற முடியாத தொகுப்புக்கள் காட்டின. இதனைச் சிதைக்கும் புதுமரபு இல்லாதிருந்தபோது மேலே கூறிய மலேசிய புதுவித எழுத்துக்காரர்கள் வெளிப்பட்டனர். இவர்களிடம் புராணிகத்தின் நம்பமுடியா தன்மைகள் இருக்காது. புராணிகம் தகும் கனவுத்தன்மைக்கு மாறாக ஒரு வெறுமை, அந்த இடத்தில் முன்வைக்கப்பட்டது.

 

வெகுசனங்களுக்கு இவைகளில் இஷ்டமிருக்காது. வெகுசனத் தமிழ் சன உடம்புச் சுகமும் இருக்காது. (இதனைத் தமிழ் நடிகர்களும், தமிழக சினிமாவும் அவர்களுக்கு வழங்குகிறது). நிம்மதி சார்ந்த நிற்பும் கவலையின்மையும் இருக்காது. இதற்குப் பதிலாக மகாத்மனின் சிறுகதைகளில் வெளிப்படும் பாத்திரங்கள் படும் அவலம் முதலும் முடிவுமாக இருக்கும். ஜி.நாகராஜனின் கந்தன் என்ற பாத்திரம் இத்தகையவன். மா. அரங்கநாதன் படைப்புக்களில் சமய உணர்வும் அற்புதமும் சம்பவிக்கின்றன. கந்தனுக்கு மாற்று இந்த மா. அரங்கநாதன் படைப்புக்கள். வெறுமைக்குச் சமயஉணர்வு மாற்று. மலேசியாவில் இலக்கிய விமரிசனம், விமரிசனக் கோட்பாடு போன்றன ஏன் வளரவில்லை?ஒருவித போலிப்பாராட்டு நிறைந்துள்ளது. தமிழ்க்கல்வித் துறைகளின் உதவி இதற்குத் தேவைப்படும். ஆனால், மலேசியாவின் தமிழ்க்கல்வி உலகம் இத்தகைய காரியங்களுக்குத் தயாராக இல்லை. பெருவாரித் தமிழகக் கல்வி, நிறுவனங்கள் போலத்தான். மலேசியாவின் படைப்பு உந்துதல் ஒரு சமூக இயக்கமாக வளரவில்லை. கருத்துருவமாகத் திராவிடர்கழகப் பாதிப்புடன் செயல்முறைகளை மேற்கொள்வது அங்கு இருந்தது. அது நவீனத் தமிழைப் பாதிக்கும் உள்ளாழம் கொண்டிருக்க வில்லை.நான் ஒருமுறை அமைப்பியல் பற்றி பேசப் போனபோது அமைப்பாளர்கள் ஏற்பாடு செய்திருந்த செவிமடுப்போரின் ஓரிருவர் பேராசிரியர்கள். மற்றபடி பள்ளி மாணவர்கள். எனக்குப் பெரிய ஏமாற்றமாக இருந்தது. பல்கலைக்கழகத்தில் படிப்பவர்களுக்கும் படிப்பிப்பவர்களுக்கும் ஈடுபாடு இருக்கவில்லை. விதை ஊன்ற முடியாத விவசாயின் மனநிலையில் நான் திரும்பினேன். ஏதோ சில இடைவெளிகள் தமிழகத்துக்கும் மலேசிய அறிவுஜீவிகளுக்கும் உள்ளது. இதனைத் தாண்டி நடைபெறும் காரியங்களில் உள் உரம் ஒன்று எப்படியோ அந்த மண்ணில் இருப்பது மட்டுமே நம்பிக்கை தருகிறது. அந்த உள்உரத்திலிருந்து முளைத்த ஒற்றை மரம்தான் மகாத்மன். மகாத்மனின் வாழ்க்கைமுறை, நாகராஜனைப் போலவே, மரபு பிறழ்ந்தது. எனவே அவரது அடுத்த தொகுப்பு வரவில்லை போலுள்ளது. அந்த உள்உரம் எத்தனை நாட்கள் எடுத்துப் புதிய மரம் ஒன்றோ, ஒரு தோட்டமோ உருவாகக் காரணமாக இருக்கும்? வெறும் உற்சாகமும் நாலைந்து பேரின் இளம்வயதும் மட்டும் அந்தத் தோட்டத்தை நாளை உருவாக்குமா? தமிழ்க்கல்வியோடு இலக்கியம் சேராவிட்டால் எதிர்காலம் மலேசியாவுக்கும் – தமிழகம் போல – நம்பிக்கையில்லாததே.

 

இப்போது சிலருக்குக் கேள்வி ஒன்று வரும்: மகாத்மனின் பாத்திரங்களின் பிறழ்வும், மனநிலை பாதிப்பும், அடிமட்ட வாழ்க்கைத் தளத்தில் உழல்வதும், நம்பிக்கை இன்மையும் ஒரு தமிழனின் வாழ்வா? நான் சொல்கிறேன். அப்படி அல்ல. இன்றைய இலக்கியம் “சித்தரிப்பு” என்ற இலக்கிய இலக்கணத்தை மீறிப் போய்விட்டது. மலேசியாவில் உள்ள முருகன் வழிபாட்டைச் சித்தரிக்கும் கதைகளில் ஒரு தொடக்கம் ஒரு திருப்பம் ஒரு முடிப்பு  உள்ளது. ‘அமுதசுரபி’ என்ற தமிழக இதழ் கதைபோல் மலேசியாவில் எழுதப்பட்ட கதைகள் உள்ளன. எனக்கு மகாத்மனின் இலக்கியம் வாழ்க்கையை “சித்தரிப்பு” செய்யும் இலக்கியமல்ல. சித்தரிப்பு செய்யும் இலக்கியவாதிகள் தமிழகத்திலிருந்து மலேசியாவுக்கு அடிக்கடி வருகிறார்கள். இவர்கள் நவ இலக்கியம் அறிந்தவர்கள் அல்லர். நவீன இலக்கியம் பற்றிய அறிவை மலேசியத் தமிழிலக்கிய மாணவர்கள் முதலில் பெறவேண்டும்.அங்குக் கூட்டம் ஏற்படுத்தும் ஆர்வலர்கள் மலேசியாவில் இருக்கும் ஆங்கில இலக்கியம் கற்ற தமிழர்களை நாடி ஆங்கிலம் மூலம் வெளிப்பட்டுள்ள மேற்கின் இலக்கியத்தை  மலேசிய இளைஞர்களுக்கு அறிமுகம் செய்ய வேண்டும். அப்போது “சித்தரிப்புப் பாணி” இப்போது நவீனமாகிப்போய்விட்ட  வாழ்க்கையின் – சமூகத்தின் – இன்றைய வரலாற்றின் (நகரம் – கோலாலம்பூர் – இன்றைய உலக சரித்திரத்தின் குறியீடு) அர்த்த தீவிரத்தைத் தரமுடியாத பழைய பாணி என்பது விளங்கும். அடுத்து என்ன பாணி? காஃப்கா போன்றோர், ஹொர்கே லூயிஸ் போர்ஹேஸ்,  இட்டாலோ கால்வினோ போன்றோர் உலக இலக்கியத்தில் கொண்டு வந்துள்ள ஒருவகை குறியீட்டுப்பாணி இன்று சமூகப்பிரச்சனையின் அதிமுக்கிய வெளியீட்டுப் பாணி ஆகியிருக்கிறது. மகாத்மனின் எழுத்து இருள்மயமான அழிவின், சாவின், சிதைவின் எழுத்து மட்டுமல்ல. அது “குறியீட்டு” எழுத்து. எதன் குறியீடு? மகாத்மன், தோட்டத் திலிருந்து குரூரமாய் விரட்டப்பட்ட தமிழ்இனத்தின் நினைவிலியை அதே குரூரத்துடன் படைக்கிறார். State என்ற மலேசிய அரசின் கொடுங்கரம் கொண்ட வல்லாண்மையைப் படைக்கிறார். அதன் நீதிமன்றத்தை படைக்கிறார். இன்றைய தமிழ்மனிதன் தன் 2000ஆண்டு சரித்திரத்தை உள்மனக்கேடயமாய்  வைத்துத் தாக்குப் பிடிக்கும் சரித்திரத்தை ஓரிரு தகவல்கள் மூலம் நவீன உரைநடைக்காவியமாய்த் தருகிறார். “குறியீடு” என்பது ஆயிரம் பிரச்சனைகள் நான்கு ஐந்து தகவல்கள் மூலம் முன்வைக்கும் முறைக்குப் பெயர். ஒரு தேசத்துக்கு ஒரு கொடி இருக்கும். கொடி தேசத்தின் குறியீடு. கொடியை அவமானப்படுத்தினால் சிறைதண்டனை கொடுப்பார்கள் அல்லவா! அதுதான் குறியீடு. குறியீடு சாதாரணமானதல்ல. உயிர் உறிஞ்சும் சக்தி கொண்டது. உலகில் வாழும் பத்து இலட்சம் தமிழர்களின் உயிரை உறிஞ்சி வெளிப்பட்டிருப்பது மகாத்மனின் எழுத்துமுறை. அதாவது உண்மை என்பது எழுத்தின் வழி காட்டப்படும் என்ற இலக்கியக் கோட்பாட்டை தன் எழுத்தின் தொடக்கத்திலேயே தூக்கிவீசிவிட்டார் அவர். அவருக்குக் கோட்பாடு, கீட்பாடு எதுவும் தெரியாமல் இருக்கும். ஆனால் வாழ்தலின் சூழல்தீவிரம், அவரது கதைகள் எப்படிப்பட்ட பாத்திரத்தைக் கொண்டு இருக்கும், எந்தெந்த சம்பவங்களை அடிப்படையாக்கும் என்ற அறிவைக் கொடுத்து இருக்கிறது. கோட்பாட்டு அறிவு என்பது வேறு. அது வாசிக்கும் முறை. மகாத்மனை அறிய கோட்பாடு வேண்டும். அவர் படைப்புக்குக் கோட்பாடு வேண்டாம்.

 

அதாவது நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன்? மகாத்மன் போன்ற ஓர் எழுத்தாளர் இருக்கும்போது மலேசியாவுக்குக் கதைபற்றி – கவிதைப்பற்றி – நாவல் பற்றி வகுப்பு எடுப்பதற்கு மலேசியர்கள் மகாத்மன் அளவு தரமற்ற எழுத்தாளர்களைத் தமிழகத்திலிருந்து ஏன் அழைக்க வேண்டும்? மகாத்மனைச் செயல்முறையில் கட்டுடைப்புச் செய்யும் (deconstruct) ஆட்களை மலேசியாவில் இருந்தே அழைத்து மகாத்மனைப் பற்றி மீண்டும் மீண்டும் பலவித கோணங்களில் அணுகுவது தவிர வேறு வழியில்லை. ஏனென்று கூறுகிறேன். மகாத்மனும் காஃப்காவும், மகாத்மனும் போர்ஹேஸும், மகாத்மனும் இட்டாலோ கால்வினோவும் மகாத்மனும் நாகராஜனும், மகாத்மனும் நகுலனும் என்றெல்லாம் பல்வேறு கருத்தரங்கு நடத்துங்கள். அதன் வழி மகாத்மனின் நூத்திச்சொச்சம் பக்க புத்தகத்தின் வியாக்கியானம் 1000 பக்கங்களை எட்டும் என்பதை அறிவீர்கள். அந்த 1000 பக்கங்களில் சிங்கப்பூர் லாதாவின் எழுத்தும் மற்றும்  அங்கும் வாழும் இந்திரஜித்தின் எழுத்தின் உள்வெளிகூட மகாத்மனிடம் இருப்பதை அறிவீர்கள். நாடகத்தில் இளங்கோவன். அதுபோல் தமிழகத்தின் உயர்எழுத்து மரபுகளும் அனைத்துலக எழுத்தும் மகாத்மன் என்ற மையப்புள்ளி வழி குறுக்கும்மறுக்குமாய் பல்வேறு திசைகளில் பயணப்படுவது தெரியும்.

 

மலேசியாவில் ஆரோக்கியமான ஒரு காரியத்தைத் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் செய்ததைக் கவனித்தேன். அதாவது மலேசிய மொழியில்  எழுதுபவர்களுடன்  நல்ல உறவு வைத்துள்ளனர். மலேசிய மொழி கிழக்காசியாவின் முக்கியமான உள்ளோட்டங் கள் கொண்ட மொழி. அம்மொழியின் பல்வேறுபட்ட காலங்களின் உள் அறைகளில் இருக்கும் கிழக்கத்திய மனிதனின் ஆன்மாவை மகாத்மனின் கதைகளில் காணலாம். மகாத்மனை உடனடியாக மிகச்சிறந்த மலேசிய படைப்பாளி மூலம் மலாயில் மொழி பெயர்க்க ஏற்பாடு செய்யுங்கள். இது மிக எளிது. ஏனெனில் தமிழ்ப் பட்டப்படிப்புக் கான ஆய்வேட்டைக் கூட மலாய் மொழியின் சமர்ப்பிக்கிறார்களாம், தமிழ் மாணவர்கள். எவ்வளவு பெரிய வாய்ப்பு! மகாத்மனை மலேசிய பண்பாட்டிற்கு அறிமுகம் செய்வதற்கு!

 

மகாத்மன் தமிழின் 2000வருட இலக்கிய வரலாற்றின் இரத்தம் ஓடும் கடைசி தமிழ்வம்சத்தின் விருட்சம்.அவர் தமிழகம்,மலேசியா, ஈழம்,சிங்கப்பூர் வழி ஓடும் ஒரு தமிழ் இலக்கிய மரபுக்குச்சொந்தக்காரர். அவரைப் புரிந்துகொள்ள பயிற்சிப்பட்டறை நடத்தாமல் அரைகுறை விருது வாங்கிவிட்டார் இன்னார் என்றும் எனவே, அவரை ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து விமானம் பயணச் செலவு கொடுத்து அழைக்கிறோம் என்பதும் எவ்வளவு தவறான காரியம்? முழுவதும் மகாத்மனை மையப்படுத்துவது மலேசிய இலக்கியத்தின் எதிர்கால வளர்ச்சி. மலேசியத்தமிழ் எழுத்தாளர்களில் என் மதிப்புக்குரிய பலர் மகாத்மனின் உள்ளே இருக்கிறார்கள். அவர்களில் ஒருவர்தான் எனக்கு எந்தெந்த நபரைப் படிக்க வேண்டும் என்றுகூறி மகாத்மனை இனங்காட்டினார். அச்செயல் மலேசியா, தன் அடையாளத்தை மகாத்மன் வழி அறிந்துகொள்ள தயாராக இருக்கிறது என்பதை எனக்குச் சுட்டியது. அந்த நபர் பெயரை, நான் வேண்டுமென்றே, இங்குத் தவிர்க்கிறேன். மகாத்மனைப் போல வாழத்தேவையில்லை. கூடாது. ஆனால் மகாத்மனை ஒரு முன்மாதிரி இலக்கியவாதிபோல வைத்துப் புதிய ஓர் இலக்கிய இயக்கத்தைத் தொடங்குவது முக்கியம். (இது எதிர்வினைக்காக எழுதப்படுகிறது. எதிர்வினை தாருங்கள்.அதாவது நான் உங்கள் சூழலிருந்து கற்கவும் வேண்டும்.)

பாரதிதாசன் ; தமிழவன்

வண்ணத்துப்பூச்சியின் இறகுகள் . 

  1. பாரதிதாசன் உலகக் கவிஞர் தான்

தமிழவன்

1967-இல் திராவிட அரசியல் ஆட்சிக்கு வந்த பின்பு, அதற்கு முன்பிருந்த காங்கிரஸ் அரசியலின் பண்பாட்டு வரையறுப்பு ஓரளவு மாற்றப்படுகிறது. தமிழ்ச்சார்பு, தமிழர் அடையாளம், தமிழ் வரலாறு, பழந்தமிழ்அக்கரை போன்றன முக்கியத்துவம் பெற்றன. சென்னை மாகாணமென்பது தமிழ்நாடு என்று பெயர்மாற்றப்பட்டது.சமீபத்தில் திராவிட அரசியலை அகற்றுவோம் என்ற குரல் கேட்கிறது.அதாவது தமிழ் அடையாளத்தை அகற்றுவோம் என்பதே அந்தக்குரலின் அர்த்தம்.

முன்பு சுதந்திரப் போராட்டம் பாரதியைத் தமிழ்ப் பண்பாட்டில் முக்கியப்படுத்தியது.    1967-இற்குப் பின்பு பாரதிதாசன் முக்கியமானார். பாரதியின் மூலம் அனைத்திந்தியா என்ற தேசியக் கற்பனை(Nation imagination)யும் அது சார்ந்த அரசியல் – நேரு – காந்தி – தாகூர் போன்ற பண்பாட்டுப் பார்வைகளும் முக்கியமாயின. பாரதியும் பாரதிதாசனும் என்ற தலைப்பில் சி. கனகசபாபதி என்ற இன்று மறக்கக்கப்பட்டுள்ள தமிழ்த்துறை விமரிசகர் ஆய்வு செய்தார்.பாரதி இரட்டைத் தேசியம் என்ற கருத்தாக்கத்தை வலிமையாக்கினார். அதாவது இந்தியா மற்றும் தமிழகம் இரண்டும் அவருக்கு முக்கியம். ஆனால் தமிழ்த்தேசியம் வேறு.தமிழ்த்தேசியம்  2000 ஆண்டுகால தமிழ் வரலாற்றின், தமிழ் இலக்கியத்தின் அடிப்படையில் இருந்து வந்தது. இந்தியத் தேசியம் என்பது மிகவும் மேம்போக்கான 50 ஆண்டு சரித்திரத்தை மட்டும் கொண்ட ஒரு கடந்துபோகும் சரித்திரக் கட்டம்.2000 ஆண்டு எங்கே, வெறும் 50 எங்கே? பாரதிக்குள்ளும் அவரின் காவடிச்சிந்தில் தமிழின் உள்சக்தியான பல ஆண்டுகளின் வலிமை உள்ளதுதான். அதனைச் சுதந்திரதேவி என வர்ணம் பூசினார். எனவே ஆழமான சுதந்திரப் போராட்ட உணர்வு தமிழில் கால் கொள்ளவில்லை.வ.ஊ.சியும் திரு.வி.கவும் மேலோட்டமாக சுதந்திரபோராட்ட உணர்வைத்தமிழில் கொண்டுவந்தாலும் அவர்கள் அடிப்படையில் பெருந்தமிழ்ப்பாரம்பரியத்தின் தொடர்ச்சி. அவர்களிடம் காணப்பட்டது வெறும் அனைத்திந்திய மேல் பூச்சுத்தான். கன்னட ஆஸ்தானக்கவிஞர் என்று அறியப்படும் குவெம்பு என்ற கவிஞர் ஒருவர் உள்ளார். இவருடைய அடிப்படைச் சிந்தனைகளைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்து ஒரு நூலாகச் சமீபத்தில் கொண்டு வந்தார்கள். அதற்கு என் பங்கும் இருந்தது. அந்த நூலுக்கு ஒரு முன்னுரை எழுதியுள்ளேன். அப்போது பாரதிதாசனுக்கும் குவெம்பு என கன்னட மக்கள் ஒவ்வொருவரும் பெருமதிப்பு அளிக்கும் 20ஆம் நூற்றாண்டுக் கவிஞரையும் ஒப்பிட்டிருந்தேன். இருவர் பெயரிலும் பல்கலைக் கழகங்கள் உள்ளன. இருவரும் அவரவர் தாய்மொழியைப் போற்றுகிறவர்கள். தாய்மொழியின் வலிமையைத் தத்தம் சிந்தனைகளாக வடிவமைத்தவர்கள். சூத்திரர்களின் பண்பாட்டைப்போற்றுகிறவர்கள்.ஆனால் ஒரு மிகப் பெரும் வித்தியாசமிருப்பதைக் கண்டேன். பாரதிதாசன் சங்க இலக்கியத்திலிருந்து தன் மொழிச்சக்தியைப் பெற்றார். மாறாக குவெம்பு அப்படிப் பெறுவதற்கு வாய்ப்பிருக்கவில்லை.கன்னடத்திற்கு 2000 ஆண்டுக்கு முன்பு  சங்க இலக்கியம் போல ஒன்று அவர்களுக்கு இருக்கவில்லை. எனவே, குவெம்பு முழு ஆளுமையை சுயமரபில் மட்டும் இருந்து பெறாமல் அரவிந்தருக்குப் போகிறார். இது பாரதியும் செய்தது. எனவே தான் சமஸ்கிருதக்கலப்பல்லாத தனித்தமிழிலிருந்து பாரதிதாசன் போல்  நவீன உலகைப் பார்க்கும் சக்தி கொண்ட கவித்துவ ஆளுமை இந்திய மொழிகள் எதிலும் இல்லை. இதனை மறைமுகமாய் மறுத்து பாரதியை மட்டும் புகழும் வடநாட்டு  பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவர் வலம் வருகிறார்.அரவிந்தரும் தாகூரும் வேதங்களில் இருந்து தம் அடிப்படை  கவித்துவத்தைப் பெற்றால் நம் பாரதிதாசன் சங்க இலக்கியம் என்ற உலகின் ஒப்புயர்வற்றதும் இயற்கையோடு இயைந்ததும் திணைகளின் அடிப்படையில் அமைந்ததுமான பழைய இலக்கியத்தில்  இருந்து தன் உள்ளாற்றலைப் பெற்றார். ஓரளவு, அமெரிக்கக் கவிஞரான வால்ட்  விட்மனிடம் அமெரிக்கப்பூர்வ குடிகளின் அதிசக்தி உள்ளது. இந்தக்கோணத்தில் அவரையும் பாரதிதாசனையும் ஒப்பிட்டுக் கட்டுரை எழுதியுள்ளேன். அதுபோல் லத்தீன் அமெரிக்காவின் போர்ஹேஸும் அர்ஜன்டினிய ஆதிவாசிக்குரல் ஒன்று தன் கவிதைகளில் கேட்கமுடியும் என்கிறார்.உலக இலக்கிய ஜாம்பவான்கள் எல்லோரும் எல்லையில்லாப்பழமையில் தத்தம் கவிதைகளின் மூலத்தைக் காண்கிறார்கள். இடதுசாரிச் சிந்தனையாளர் தொ.மு.சி. ரகுநாதன், பாரதிக்கு நிவேதிதா மூலம் உள்சக்தி கிடைத்ததைக் கூறியதுபோல்  பாரதிதாசன் பற்றி எழுதவில்லை என்பது தமிழர்களால் மறக்கக்கூடியது அல்ல. இதுதான் நம் இடதுசாரிகள் தமிழ்மரபில் காலூன்றவில்லை என்பதோ? தெரியவில்லை. தாகூரையும் வால்ட் விட்மனையும் குவெம்புவையும்  பாரதிதாசனையும் ஒப்பிட்டு ஓர் உலகக் கவிஞருக்கான பரிமாணம் பாரதிதாசனில் இருப்பதைக் காண்கிறேன். இன்று உலகம் எங்கும் பரவியுள்ள தமிழர்கள் பாரதிதாசனை உலகக் கவித்துவ மரபாக நிறுவ காரியங்கள் செய்யட்டுமே. தாகூருக்கு உலகம் எங்கும் கோடிக்கணக்கான பணத்தைச் செலவிடுகிறது இந்திய அரசு. பாரதிதாசனுக்குச்செலவிடுமா? பாரதிதாசனை உலகக் கவிஞர் என்று கோட்பாடு எழுதத் தமிழ் விமரிசனத்துக்கு  பலமில்லையே. பலவீனம் எங்கே இருக்கிறது? இந்த அடிப்படை பலவீனத்துக்கு மரபுத்தமிழ் படித்தவர்கள் நவீனத் இலக்கியத்தை ஒதுக்கி வைத்ததே முக்கியக் காரணம். மேலும் இலக்கியம் ஒரு ஆழமான பார்வையாய் தமிழ்க்கல்வியில் இல்லை. சங்க இலக்கியத்தின் இலக்கண அமைப்புப் பற்றியதும் வரலாறு பற்றியதும்  மொழியியல் பற்றியதுமான முனைவர்ப்பட்ட ஆய்வு எத்தனை என்று ஒரு பட்டியல் எடுத்துப்பாருங்கள். இலக்கியத்தின் நவீனச் சொல்லாடல் வேண்டாம். குறுந்தொகையில்  உவமை என்றோ, அகநானூற்றில்  திணைப்பாகுபாடு  என்றோ கூட சாதாரணை இலக்கியத் தலைப்புக்கள் கூட குறைவுதான். உரைநடைமீது தமிழ்க் கல்வி யாளர்களுக்கு அப்படி ஒரு கோபம். எத்தனை ஆயிரம் நாவல்கள்,  சிறுகதைகள் வந்துள்ளன! தமிழாய்வு ஏன் இந்த முக்கியமான இலக்கிய வகைமை (Genre)யைக் கவனிப்பதில்லை? இலக்கியம் பற்றிய புறநானூற்றுக் கோட்பாட்டிற்கும்  இலக்கியம் பற்றிய புதுமைப்பித்தன்  கோட்பாட்டுக்கும்  தொடர்பு இருக்கிறது. இதுபோன்ற தலைப்பு தமிழ்த்துறைகளின் முனைவர் பட்ட தலைப்பாக வரவே வராது. அதற்கு என்ன காரணம்? இலக்கியம், அழகியல், விமரிசனம், கோட்பாடு போன்ற சிந்தனைகள் மேற்கிலிருந்து 18ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு வந்தவை. நம்மிடம் பழைய இலக்கியம் இருக்கலாம். ஆனால் அதனை நூலாகவோ, செய்தியாகவோ, இலக்கண மாகவோ பார்த்துப் பழகியவர்கள் நாம். இலக்கியப் பார்வை என்பது ஒரு  புதுவகை. சமீபத்தில் வந்த புதுவகை என்பதனால் பழந்தமிழ் மதிப்பீடான பழமை போற்றும் தமிழ்மனம் ஏற்கவில்லையா?     ஆனால் தாகூரின் முன்பு கொண்டு வந்து நிறுத்த பாரதி போதாது.(இதுபற்றி பிறகு விரிவாக பார்க்கவேண்டும்.) நமக்குப் பாரதிதாசன் தான் வேண்டும்.ஏனெனின் பாரதிதாசனின் வேர் முற்றிலும் மாறுபட்ட மண்ணில் இறங்கியுள்ளது.சங்க இலக்கிய மண்.

 

ஆக, நம்மிடம் ஒரு அடிப்படை பலவீனம் இருக்கிறது. இந்தப் பலவீனத்தைக் களையாமல் பாரதிதாசனை உலகக் கவிஞராக நிறுவ முடியாது. அப்படி நிறுவுகிறவருக்குப் பாப்லோ நெரூடாவை ஒரு கவிஞராய் வாசிக்கத் தெரியவேண்டும். ரஷ்யக் கவிஞர் மாயக்கோவ்ஸ்கி ஏன் கவிஞராகிறார் என்று கூறத்தெரியவேண்டும். தாகூர், வால்ட்விட்மன் ஏன் கவிஞராகிறார்கள் என்று சரியான இலக்கிய இழையைத் தொட்டுப்பேசத் தெரியவேண்டும்.இருவரும் இன்னதேதியில் பிறந்தார்கள் என்றோ இன்னதேதியில் இறந்தார்கள் என்றோ சொன்னால் போதாது. அவை தகவல்கள்.தகவல் போதாது. இத்தகைய பேச்சுக்கான, விவாதத்துக்கான அடிப்படை நிறுவனங்கள் பல்கலைக்கழக இலக்கியத்துறைகள். தமிழ்த்துறைகள் அல்லது ஆங்கிலத்துறைகள். சமீபத்தில் பெங்களூர் பல்கலைக்கழகத்திற்குரிய துணைவேந்தரோடு பேசிக்கொண்டிருந்தபோது கன்னடம் ஆங்கிலம் என்பவைகள் ஒரே துறையாக நடத்துவது பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருப்பதாகச் சொன்னார். உடனே, எனக்கு மதுரையில் தெ.பொ.மீ. துணைவேந்தராக  இருந்தபோது தமிழ் மற்றும் ஆங்கில முதுகலை மாணவர்களை ஒரு வகுப்பில் வைத்து  இலக்கியப்பாடம்  எடுப்பார் என்ற செய்தி நினைவுக்கு வந்தது. இலக்கியம் மொழியைக்கடந்த ஒரு மொழி.

 

மீண்டும் பாரதிதாசனுக்கு வருவோம். என் சிற்றிதழ் நண்பர்கள் சிலர் பாரதிதாசன் அவ்வளவு பெரிய கவிஞரா எனக் கேட்பதைக் கவனித்திருக்கிறேன். இன்னொரு குழுவினர் உள்ளனர். பாரதிதாசனைக் கவிஞர் இல்லை என்றால் உயிரை விட்டு விடும் பக்தர்கள். இப்படி இரு குழுக்கள்  தமிழகத்தில் உண்டு. சிற்றிதழ்க்காரர்கள் புதுக்கவிதையின் மேலோட்டமான அளவுகோல்களைப் பாரதிதாசனிடம் கொண்டு வருகிறவர்கள். ஆனால் பக்தர்கள் ஒரு நம்பிக்கையை வைத்திருப்பார்கள். நம்பிக்கையாளர்கள் இலக்கியம் பற்றியல்ல. சினிமா நடிகன், இராமாயணம், பெரியபுராணம் போன்ற எல்லாவற்றையும் ஆய்வு செய்யாமல்  ஒரு முடிவை நம்பும் பக்தகோடிகள். பக்தகோடிகள் மாறுபட்ட  கருத்தை நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் பார்ப்பவர்கள். இவர்கள் தங்களுக்கான  இஷ்ட தெய்வங்களுக்குக் கோயில் கட்டுபவர்கள். இவர்களைப் பொருட்படுத்தத் தேவையில்லை. பாரதிதாசனை மறுக்கும் – கவிஞராக ஏற்றுக்கொள்ளாத- சிற்றிதழ் இலக்கியவாதிகளுக்கு வருவோம். இவர்களிலும் சில பக்தர்கள் உண்டு.  அவர்களை விட்டுவிட்டு விமர்சனக் கருத்துக்கள் உருவாக்கத் தெரிந்தவர்களைப் பார்ப்போம். கவனிக்கவும் விமரிசனக்கருத்து உருவாக்கத்தெரிந்தவர்கள். இவர்களோடு விவாதிப்பது பயன் உள்ளது.  பாரதிதாசனை மறுக்கும் இவர்கள்தான் முக்கியமானவர்கள். இவர்கள் ஆங்கிலத்தில் படிப்பவர்கள், தர்க்கிக்கத் தெரிந்தவர்கள். இவர்கள் ஏன் பாரதிதாசனை ஏற்கவில்லை என்ற கேள்வி முக்கியமானது. பாரதிதாசன்  முதல் மூன்று தொகுப்புக்கும் பாண்டியன் பரிசுக்கும், அழகின் சிரிப்புக்கும் இசையமுது முதல் தொகுப்புக்கும்  அப்பால் பாரதிதாசனால் கவித்துவத்தைத் தங்க வைக்க முடியவில்லை என்பவர்கள் இவர்கள்.  குறிஞ்சித்திட்டு, மணிமேகலை வெண்பா,  கண்ணகி காவியம், தமிழச்சியின் கத்தி போன்ற நூல்களில் முதலில் சொன்ன ஐந்து நூல்களின் உள்கவித்துவ ஆற்றல் இல்லை என்பார்கள். ஓரளவு அது உண்மைதான். இந்த இடம்தான் முக்கியம். தாகூர்போல பலவிதமான நாவல்கள் பாரதிதாசனால்  எழுத முடியவில்லை. அப்படியானால்  தாகூர் முன் பாரதிதாசனை  எப்படி நிறுத்த முடியும்? அதுபோல் தாகூர் வரைந்த ஓவியங்களின் அழகியல் உலகு இன்னொரு  பரிமாணம். அது பாரதி, பாரதி தாசனுக்கு இல்லை. மாயக்கோவஸ்கி, நெரூடா, மார்க்கேஷ், போர்ஹேஸ், யாருக்கும் இல்லை. அது ஒரு தனிப் பண்பு. தாகூரின்  சாந்தி நிகேதன், அவரது சிந்தனைக் கட்டுரைகள் இசை,எல்லாம்  கூட உள்ளன. அவருக்கு நிகரான  ஆளுமை உலகிலேயே ஒன்றோ   இரண்டோ தான். ஆனால் ஒரு கவிஞராய் பாரதிதாசன் தனி ஆளுமை. அவரும் ஓர் உலக நிகழ்வு என்கிற கூற்றுக்கு வருவோம். கவித்துவம் என்பது கவிதை, உரைநடைகளின்  அடிப்படை. அந்த முறையில் பாரதிதாசனிடம்  ஒரு பண்பாட்டின் (தமிழின்) அடிப்படை உள்ளது. இந்த அடிப்படை விழுமியம், சங்க இலக்கியம் என்ற மனித – இயற்கை – சார்ந்த அகம் புறம் என்ற குறியீடுகளால்  பிற்காலத்துக்காகச் சேமித்து வைத்த நாகரிகப் பொக்கிஷத்(Civilizational  Treasure)தில் நிலைகொண்டு உள்ளது. பாரதிதாசன் முதல் ஐந்து அல்லது ஆறு நூல்களில்  அது கால்கோள் இடுகிறது. அது 1930களுக்குப் பிறகு  பாரதிதாசன், பெரியார் இயக்கத்துக்கு வந்த பின்பு அவருடைய கவித்துவ மொழி சங்க இலக்கிய – புராதன primitive communism-த்தின் செக்குலாரிசத்தில் கலந்து  ஒரு பேரண்டம்சார் மனித வேறுபாடு கடந்த  அன்பாய் விகசிக்கிறது. அந்த விகசிப்புப் பரப்பு ஒரு மனிதசக்திமையத்தின் நிரந்தர அசைவு. மனிதா்களும், இயற்கையும், கடல், உடுக்கள், என பாரதிதாசன் தமிழ் என்றால் என்ன என(சங்கே முழங்கு…) ஒரு அகண்டாகாரத்தை நவீன தமிழ்மொழியாய் கட்டுகிறாரே அதுதான் எல்லாம். முதல் 6 நூல்கள் வழிவந்த அந்த மொழி என்னும் எழுச்சி தான் பாரதிதாசன் தமிழ்வாசகர்களுக்காகக்கண்டுபிடித்தது. 20ஆம் நூற்றாண்டின் மிகப்பெரிய தமிழ் நாகரிகச் செயல் அது. இதன் அலை, அவரின் பிற்கால நூல்களில் – மொழிப்பயன்பாட்டில் முழுதாய் இல்லை எனினும் இருக்கத்தான்  செய்கிறது. குடும்பவிளக்கு போன்ற நூல்களை முற்றாய் நிராகரிக்க முடியாது.

 

பாரதிதாசன் செய்த கண்டுபிடிப்பின் உச்சகட்டம் ஒரு நவீன கவித்துவத் தமிழ். அதன் தொடர்ச்சிதான் 20ஆம் நூற்றாண்டில் சி.மணியில் மெதுவாய் தொடங்கி, புதுக்கவிதைக்குள் பருமையான யாப்பை உதறிவிட்டு  ஒரு மென்குரல் யாப்பற்ற தன்மை தொடர்ந்த சங்கதி. இன்று மரபு சார்ந்து, தமிழ், இயற்கை, பூமி, ஆகாசம், நீர், நதி என  புதுக்கவிதை ஒரு பெருமரபாய் 1970களிலிருந்து 2017 வரை ஆயிரக்கணக்கான  புதுக்கவிஞர்களில் உள்குரலாய்  அமைவு பெற்றிருப்பது. அது  பாரதிதாசன் கண்டுபிடித்த  குரல்தான். இதனை நாம் நிரூபிக்கவேண்டும்.(எல்லாத்தமிழ்த்துறைகளிலும் இரண்டு இரண்டு என ஒரு இருபது ஆய்வாளர்களாவது இந்த ஆய்வில் ஈடுபட வாய்ப்பிருக்கிறது). இன்று யாரும் பக்திக் கவிதையோ, இராமாயணமோ,  மகாபாரதமோ, மனுநீதியோ,  கீதையோ நவீனப் புதுக்கவிதைக்குள் இன்று வரை பொருட்படுத்தும் விதமாய் எழுதவில்லை என்றால் என்ன பொருள்? பாரதிதாசன் திறந்துவிட்ட தமிழ் மடை கடந்த 50 ஆண்டுகளைக் கபளீகரம்  செய்திருக்கிறது என்று தானே. இதுதான் பாரதிதாசனின் உலக அளவுக்கான பொருத்தப்பாடு.உலகமெங்கும் உள்ள பத்துகோடி மக்களின்  வாழ்வையும் மொழியையும் இணைத்தது பாரதிதாசன் கவித்துவத்தினுடையவும் அதன் மூலம் வந்த தமிழரசியலினுடையவும் அடிப்படையாகும்.இதனை மேலும் நாம் வளர்த்தவேண்டும். அத்தகைய முறையில்  ஒரு விவாதத்தை அறிவுரீதியாகக் கட்டுவதற்குத் தமிழகத்தில் இலக்கியத்துறையில் அறிவு அடிப்படை வளர்ச்சிபெறவேண்டும்.இது ஒரு புது கவிதையியலாகும்.(கவிதையியல் என்பது பலவித தனிக்கவிஞர்களின் கவித்துவத்தின் ஒட்டு மொத்த வரையறுப்பு).இன்று புதுக்கவிதையை விளக்க நாம் பயன் படுத்தும் கவிதையியல் பெரும்பாலும் தனிமனிதர்கள் சார்ந்தது. நான் கூறுவது அது அல்ல.  ஆழ்ந்த 2000 கால தமிழ் மரபிலிருந்து உருவாக்குவதாகும். பாரதிதாசனை அப்படி இனம்காண்பதும் புதுமுறையில் விளங்குவதும் தமிழர்கள் தங்களின் வாழ்வு மீது இன்று படிந்திருக்கும் அடிமைத்தனம் எனும் அழுக்கை அகற்றுவதற்கான முதற்படி ஆகும். அப்படிப்பார்க்கையில் மிகு நவீனமான  கவிதையியல் தமிழின் பழந்தமிழிலிருந்து உருவாகும் கவிதையியலாகும். அதன்வழிதான் பாரதிதாசனை அறியமுடியும்.பாரதிதாசன் உலகக்கவிஞர் என்பதையும் நிலைநாட்டமுடியும்.