All posts by tamizhavan

எழுத்தாளர்,பேராசிரியர்,விமரிசகர்,ஆய்வாளர்/writer,Professor,critic and scholar

பாரதிதாசன் ; தமிழவன்

வண்ணத்துப்பூச்சியின் இறகுகள் . 

  1. பாரதிதாசன் உலகக் கவிஞர் தான்

தமிழவன்

1967-இல் திராவிட அரசியல் ஆட்சிக்கு வந்த பின்பு, அதற்கு முன்பிருந்த காங்கிரஸ் அரசியலின் பண்பாட்டு வரையறுப்பு ஓரளவு மாற்றப்படுகிறது. தமிழ்ச்சார்பு, தமிழர் அடையாளம், தமிழ் வரலாறு, பழந்தமிழ்அக்கரை போன்றன முக்கியத்துவம் பெற்றன. சென்னை மாகாணமென்பது தமிழ்நாடு என்று பெயர்மாற்றப்பட்டது.சமீபத்தில் திராவிட அரசியலை அகற்றுவோம் என்ற குரல் கேட்கிறது.அதாவது தமிழ் அடையாளத்தை அகற்றுவோம் என்பதே அந்தக்குரலின் அர்த்தம்.

முன்பு சுதந்திரப் போராட்டம் பாரதியைத் தமிழ்ப் பண்பாட்டில் முக்கியப்படுத்தியது.    1967-இற்குப் பின்பு பாரதிதாசன் முக்கியமானார். பாரதியின் மூலம் அனைத்திந்தியா என்ற தேசியக் கற்பனை(Nation imagination)யும் அது சார்ந்த அரசியல் – நேரு – காந்தி – தாகூர் போன்ற பண்பாட்டுப் பார்வைகளும் முக்கியமாயின. பாரதியும் பாரதிதாசனும் என்ற தலைப்பில் சி. கனகசபாபதி என்ற இன்று மறக்கக்கப்பட்டுள்ள தமிழ்த்துறை விமரிசகர் ஆய்வு செய்தார்.பாரதி இரட்டைத் தேசியம் என்ற கருத்தாக்கத்தை வலிமையாக்கினார். அதாவது இந்தியா மற்றும் தமிழகம் இரண்டும் அவருக்கு முக்கியம். ஆனால் தமிழ்த்தேசியம் வேறு.தமிழ்த்தேசியம்  2000 ஆண்டுகால தமிழ் வரலாற்றின், தமிழ் இலக்கியத்தின் அடிப்படையில் இருந்து வந்தது. இந்தியத் தேசியம் என்பது மிகவும் மேம்போக்கான 50 ஆண்டு சரித்திரத்தை மட்டும் கொண்ட ஒரு கடந்துபோகும் சரித்திரக் கட்டம்.2000 ஆண்டு எங்கே, வெறும் 50 எங்கே? பாரதிக்குள்ளும் அவரின் காவடிச்சிந்தில் தமிழின் உள்சக்தியான பல ஆண்டுகளின் வலிமை உள்ளதுதான். அதனைச் சுதந்திரதேவி என வர்ணம் பூசினார். எனவே ஆழமான சுதந்திரப் போராட்ட உணர்வு தமிழில் கால் கொள்ளவில்லை.வ.ஊ.சியும் திரு.வி.கவும் மேலோட்டமாக சுதந்திரபோராட்ட உணர்வைத்தமிழில் கொண்டுவந்தாலும் அவர்கள் அடிப்படையில் பெருந்தமிழ்ப்பாரம்பரியத்தின் தொடர்ச்சி. அவர்களிடம் காணப்பட்டது வெறும் அனைத்திந்திய மேல் பூச்சுத்தான். கன்னட ஆஸ்தானக்கவிஞர் என்று அறியப்படும் குவெம்பு என்ற கவிஞர் ஒருவர் உள்ளார். இவருடைய அடிப்படைச் சிந்தனைகளைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்து ஒரு நூலாகச் சமீபத்தில் கொண்டு வந்தார்கள். அதற்கு என் பங்கும் இருந்தது. அந்த நூலுக்கு ஒரு முன்னுரை எழுதியுள்ளேன். அப்போது பாரதிதாசனுக்கும் குவெம்பு என கன்னட மக்கள் ஒவ்வொருவரும் பெருமதிப்பு அளிக்கும் 20ஆம் நூற்றாண்டுக் கவிஞரையும் ஒப்பிட்டிருந்தேன். இருவர் பெயரிலும் பல்கலைக் கழகங்கள் உள்ளன. இருவரும் அவரவர் தாய்மொழியைப் போற்றுகிறவர்கள். தாய்மொழியின் வலிமையைத் தத்தம் சிந்தனைகளாக வடிவமைத்தவர்கள். சூத்திரர்களின் பண்பாட்டைப்போற்றுகிறவர்கள்.ஆனால் ஒரு மிகப் பெரும் வித்தியாசமிருப்பதைக் கண்டேன். பாரதிதாசன் சங்க இலக்கியத்திலிருந்து தன் மொழிச்சக்தியைப் பெற்றார். மாறாக குவெம்பு அப்படிப் பெறுவதற்கு வாய்ப்பிருக்கவில்லை.கன்னடத்திற்கு 2000 ஆண்டுக்கு முன்பு  சங்க இலக்கியம் போல ஒன்று அவர்களுக்கு இருக்கவில்லை. எனவே, குவெம்பு முழு ஆளுமையை சுயமரபில் மட்டும் இருந்து பெறாமல் அரவிந்தருக்குப் போகிறார். இது பாரதியும் செய்தது. எனவே தான் சமஸ்கிருதக்கலப்பல்லாத தனித்தமிழிலிருந்து பாரதிதாசன் போல்  நவீன உலகைப் பார்க்கும் சக்தி கொண்ட கவித்துவ ஆளுமை இந்திய மொழிகள் எதிலும் இல்லை. இதனை மறைமுகமாய் மறுத்து பாரதியை மட்டும் புகழும் வடநாட்டு  பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவர் வலம் வருகிறார்.அரவிந்தரும் தாகூரும் வேதங்களில் இருந்து தம் அடிப்படை  கவித்துவத்தைப் பெற்றால் நம் பாரதிதாசன் சங்க இலக்கியம் என்ற உலகின் ஒப்புயர்வற்றதும் இயற்கையோடு இயைந்ததும் திணைகளின் அடிப்படையில் அமைந்ததுமான பழைய இலக்கியத்தில்  இருந்து தன் உள்ளாற்றலைப் பெற்றார். ஓரளவு, அமெரிக்கக் கவிஞரான வால்ட்  விட்மனிடம் அமெரிக்கப்பூர்வ குடிகளின் அதிசக்தி உள்ளது. இந்தக்கோணத்தில் அவரையும் பாரதிதாசனையும் ஒப்பிட்டுக் கட்டுரை எழுதியுள்ளேன். அதுபோல் லத்தீன் அமெரிக்காவின் போர்ஹேஸும் அர்ஜன்டினிய ஆதிவாசிக்குரல் ஒன்று தன் கவிதைகளில் கேட்கமுடியும் என்கிறார்.உலக இலக்கிய ஜாம்பவான்கள் எல்லோரும் எல்லையில்லாப்பழமையில் தத்தம் கவிதைகளின் மூலத்தைக் காண்கிறார்கள். இடதுசாரிச் சிந்தனையாளர் தொ.மு.சி. ரகுநாதன், பாரதிக்கு நிவேதிதா மூலம் உள்சக்தி கிடைத்ததைக் கூறியதுபோல்  பாரதிதாசன் பற்றி எழுதவில்லை என்பது தமிழர்களால் மறக்கக்கூடியது அல்ல. இதுதான் நம் இடதுசாரிகள் தமிழ்மரபில் காலூன்றவில்லை என்பதோ? தெரியவில்லை. தாகூரையும் வால்ட் விட்மனையும் குவெம்புவையும்  பாரதிதாசனையும் ஒப்பிட்டு ஓர் உலகக் கவிஞருக்கான பரிமாணம் பாரதிதாசனில் இருப்பதைக் காண்கிறேன். இன்று உலகம் எங்கும் பரவியுள்ள தமிழர்கள் பாரதிதாசனை உலகக் கவித்துவ மரபாக நிறுவ காரியங்கள் செய்யட்டுமே. தாகூருக்கு உலகம் எங்கும் கோடிக்கணக்கான பணத்தைச் செலவிடுகிறது இந்திய அரசு. பாரதிதாசனுக்குச்செலவிடுமா? பாரதிதாசனை உலகக் கவிஞர் என்று கோட்பாடு எழுதத் தமிழ் விமரிசனத்துக்கு  பலமில்லையே. பலவீனம் எங்கே இருக்கிறது? இந்த அடிப்படை பலவீனத்துக்கு மரபுத்தமிழ் படித்தவர்கள் நவீனத் இலக்கியத்தை ஒதுக்கி வைத்ததே முக்கியக் காரணம். மேலும் இலக்கியம் ஒரு ஆழமான பார்வையாய் தமிழ்க்கல்வியில் இல்லை. சங்க இலக்கியத்தின் இலக்கண அமைப்புப் பற்றியதும் வரலாறு பற்றியதும்  மொழியியல் பற்றியதுமான முனைவர்ப்பட்ட ஆய்வு எத்தனை என்று ஒரு பட்டியல் எடுத்துப்பாருங்கள். இலக்கியத்தின் நவீனச் சொல்லாடல் வேண்டாம். குறுந்தொகையில்  உவமை என்றோ, அகநானூற்றில்  திணைப்பாகுபாடு  என்றோ கூட சாதாரணை இலக்கியத் தலைப்புக்கள் கூட குறைவுதான். உரைநடைமீது தமிழ்க் கல்வி யாளர்களுக்கு அப்படி ஒரு கோபம். எத்தனை ஆயிரம் நாவல்கள்,  சிறுகதைகள் வந்துள்ளன! தமிழாய்வு ஏன் இந்த முக்கியமான இலக்கிய வகைமை (Genre)யைக் கவனிப்பதில்லை? இலக்கியம் பற்றிய புறநானூற்றுக் கோட்பாட்டிற்கும்  இலக்கியம் பற்றிய புதுமைப்பித்தன்  கோட்பாட்டுக்கும்  தொடர்பு இருக்கிறது. இதுபோன்ற தலைப்பு தமிழ்த்துறைகளின் முனைவர் பட்ட தலைப்பாக வரவே வராது. அதற்கு என்ன காரணம்? இலக்கியம், அழகியல், விமரிசனம், கோட்பாடு போன்ற சிந்தனைகள் மேற்கிலிருந்து 18ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு வந்தவை. நம்மிடம் பழைய இலக்கியம் இருக்கலாம். ஆனால் அதனை நூலாகவோ, செய்தியாகவோ, இலக்கண மாகவோ பார்த்துப் பழகியவர்கள் நாம். இலக்கியப் பார்வை என்பது ஒரு  புதுவகை. சமீபத்தில் வந்த புதுவகை என்பதனால் பழந்தமிழ் மதிப்பீடான பழமை போற்றும் தமிழ்மனம் ஏற்கவில்லையா?     ஆனால் தாகூரின் முன்பு கொண்டு வந்து நிறுத்த பாரதி போதாது.(இதுபற்றி பிறகு விரிவாக பார்க்கவேண்டும்.) நமக்குப் பாரதிதாசன் தான் வேண்டும்.ஏனெனின் பாரதிதாசனின் வேர் முற்றிலும் மாறுபட்ட மண்ணில் இறங்கியுள்ளது.சங்க இலக்கிய மண்.

 

ஆக, நம்மிடம் ஒரு அடிப்படை பலவீனம் இருக்கிறது. இந்தப் பலவீனத்தைக் களையாமல் பாரதிதாசனை உலகக் கவிஞராக நிறுவ முடியாது. அப்படி நிறுவுகிறவருக்குப் பாப்லோ நெரூடாவை ஒரு கவிஞராய் வாசிக்கத் தெரியவேண்டும். ரஷ்யக் கவிஞர் மாயக்கோவ்ஸ்கி ஏன் கவிஞராகிறார் என்று கூறத்தெரியவேண்டும். தாகூர், வால்ட்விட்மன் ஏன் கவிஞராகிறார்கள் என்று சரியான இலக்கிய இழையைத் தொட்டுப்பேசத் தெரியவேண்டும்.இருவரும் இன்னதேதியில் பிறந்தார்கள் என்றோ இன்னதேதியில் இறந்தார்கள் என்றோ சொன்னால் போதாது. அவை தகவல்கள்.தகவல் போதாது. இத்தகைய பேச்சுக்கான, விவாதத்துக்கான அடிப்படை நிறுவனங்கள் பல்கலைக்கழக இலக்கியத்துறைகள். தமிழ்த்துறைகள் அல்லது ஆங்கிலத்துறைகள். சமீபத்தில் பெங்களூர் பல்கலைக்கழகத்திற்குரிய துணைவேந்தரோடு பேசிக்கொண்டிருந்தபோது கன்னடம் ஆங்கிலம் என்பவைகள் ஒரே துறையாக நடத்துவது பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருப்பதாகச் சொன்னார். உடனே, எனக்கு மதுரையில் தெ.பொ.மீ. துணைவேந்தராக  இருந்தபோது தமிழ் மற்றும் ஆங்கில முதுகலை மாணவர்களை ஒரு வகுப்பில் வைத்து  இலக்கியப்பாடம்  எடுப்பார் என்ற செய்தி நினைவுக்கு வந்தது. இலக்கியம் மொழியைக்கடந்த ஒரு மொழி.

 

மீண்டும் பாரதிதாசனுக்கு வருவோம். என் சிற்றிதழ் நண்பர்கள் சிலர் பாரதிதாசன் அவ்வளவு பெரிய கவிஞரா எனக் கேட்பதைக் கவனித்திருக்கிறேன். இன்னொரு குழுவினர் உள்ளனர். பாரதிதாசனைக் கவிஞர் இல்லை என்றால் உயிரை விட்டு விடும் பக்தர்கள். இப்படி இரு குழுக்கள்  தமிழகத்தில் உண்டு. சிற்றிதழ்க்காரர்கள் புதுக்கவிதையின் மேலோட்டமான அளவுகோல்களைப் பாரதிதாசனிடம் கொண்டு வருகிறவர்கள். ஆனால் பக்தர்கள் ஒரு நம்பிக்கையை வைத்திருப்பார்கள். நம்பிக்கையாளர்கள் இலக்கியம் பற்றியல்ல. சினிமா நடிகன், இராமாயணம், பெரியபுராணம் போன்ற எல்லாவற்றையும் ஆய்வு செய்யாமல்  ஒரு முடிவை நம்பும் பக்தகோடிகள். பக்தகோடிகள் மாறுபட்ட  கருத்தை நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் பார்ப்பவர்கள். இவர்கள் தங்களுக்கான  இஷ்ட தெய்வங்களுக்குக் கோயில் கட்டுபவர்கள். இவர்களைப் பொருட்படுத்தத் தேவையில்லை. பாரதிதாசனை மறுக்கும் – கவிஞராக ஏற்றுக்கொள்ளாத- சிற்றிதழ் இலக்கியவாதிகளுக்கு வருவோம். இவர்களிலும் சில பக்தர்கள் உண்டு.  அவர்களை விட்டுவிட்டு விமர்சனக் கருத்துக்கள் உருவாக்கத் தெரிந்தவர்களைப் பார்ப்போம். கவனிக்கவும் விமரிசனக்கருத்து உருவாக்கத்தெரிந்தவர்கள். இவர்களோடு விவாதிப்பது பயன் உள்ளது.  பாரதிதாசனை மறுக்கும் இவர்கள்தான் முக்கியமானவர்கள். இவர்கள் ஆங்கிலத்தில் படிப்பவர்கள், தர்க்கிக்கத் தெரிந்தவர்கள். இவர்கள் ஏன் பாரதிதாசனை ஏற்கவில்லை என்ற கேள்வி முக்கியமானது. பாரதிதாசன்  முதல் மூன்று தொகுப்புக்கும் பாண்டியன் பரிசுக்கும், அழகின் சிரிப்புக்கும் இசையமுது முதல் தொகுப்புக்கும்  அப்பால் பாரதிதாசனால் கவித்துவத்தைத் தங்க வைக்க முடியவில்லை என்பவர்கள் இவர்கள்.  குறிஞ்சித்திட்டு, மணிமேகலை வெண்பா,  கண்ணகி காவியம், தமிழச்சியின் கத்தி போன்ற நூல்களில் முதலில் சொன்ன ஐந்து நூல்களின் உள்கவித்துவ ஆற்றல் இல்லை என்பார்கள். ஓரளவு அது உண்மைதான். இந்த இடம்தான் முக்கியம். தாகூர்போல பலவிதமான நாவல்கள் பாரதிதாசனால்  எழுத முடியவில்லை. அப்படியானால்  தாகூர் முன் பாரதிதாசனை  எப்படி நிறுத்த முடியும்? அதுபோல் தாகூர் வரைந்த ஓவியங்களின் அழகியல் உலகு இன்னொரு  பரிமாணம். அது பாரதி, பாரதி தாசனுக்கு இல்லை. மாயக்கோவஸ்கி, நெரூடா, மார்க்கேஷ், போர்ஹேஸ், யாருக்கும் இல்லை. அது ஒரு தனிப் பண்பு. தாகூரின்  சாந்தி நிகேதன், அவரது சிந்தனைக் கட்டுரைகள் இசை,எல்லாம்  கூட உள்ளன. அவருக்கு நிகரான  ஆளுமை உலகிலேயே ஒன்றோ   இரண்டோ தான். ஆனால் ஒரு கவிஞராய் பாரதிதாசன் தனி ஆளுமை. அவரும் ஓர் உலக நிகழ்வு என்கிற கூற்றுக்கு வருவோம். கவித்துவம் என்பது கவிதை, உரைநடைகளின்  அடிப்படை. அந்த முறையில் பாரதிதாசனிடம்  ஒரு பண்பாட்டின் (தமிழின்) அடிப்படை உள்ளது. இந்த அடிப்படை விழுமியம், சங்க இலக்கியம் என்ற மனித – இயற்கை – சார்ந்த அகம் புறம் என்ற குறியீடுகளால்  பிற்காலத்துக்காகச் சேமித்து வைத்த நாகரிகப் பொக்கிஷத்(Civilizational  Treasure)தில் நிலைகொண்டு உள்ளது. பாரதிதாசன் முதல் ஐந்து அல்லது ஆறு நூல்களில்  அது கால்கோள் இடுகிறது. அது 1930களுக்குப் பிறகு  பாரதிதாசன், பெரியார் இயக்கத்துக்கு வந்த பின்பு அவருடைய கவித்துவ மொழி சங்க இலக்கிய – புராதன primitive communism-த்தின் செக்குலாரிசத்தில் கலந்து  ஒரு பேரண்டம்சார் மனித வேறுபாடு கடந்த  அன்பாய் விகசிக்கிறது. அந்த விகசிப்புப் பரப்பு ஒரு மனிதசக்திமையத்தின் நிரந்தர அசைவு. மனிதா்களும், இயற்கையும், கடல், உடுக்கள், என பாரதிதாசன் தமிழ் என்றால் என்ன என(சங்கே முழங்கு…) ஒரு அகண்டாகாரத்தை நவீன தமிழ்மொழியாய் கட்டுகிறாரே அதுதான் எல்லாம். முதல் 6 நூல்கள் வழிவந்த அந்த மொழி என்னும் எழுச்சி தான் பாரதிதாசன் தமிழ்வாசகர்களுக்காகக்கண்டுபிடித்தது. 20ஆம் நூற்றாண்டின் மிகப்பெரிய தமிழ் நாகரிகச் செயல் அது. இதன் அலை, அவரின் பிற்கால நூல்களில் – மொழிப்பயன்பாட்டில் முழுதாய் இல்லை எனினும் இருக்கத்தான்  செய்கிறது. குடும்பவிளக்கு போன்ற நூல்களை முற்றாய் நிராகரிக்க முடியாது.

 

பாரதிதாசன் செய்த கண்டுபிடிப்பின் உச்சகட்டம் ஒரு நவீன கவித்துவத் தமிழ். அதன் தொடர்ச்சிதான் 20ஆம் நூற்றாண்டில் சி.மணியில் மெதுவாய் தொடங்கி, புதுக்கவிதைக்குள் பருமையான யாப்பை உதறிவிட்டு  ஒரு மென்குரல் யாப்பற்ற தன்மை தொடர்ந்த சங்கதி. இன்று மரபு சார்ந்து, தமிழ், இயற்கை, பூமி, ஆகாசம், நீர், நதி என  புதுக்கவிதை ஒரு பெருமரபாய் 1970களிலிருந்து 2017 வரை ஆயிரக்கணக்கான  புதுக்கவிஞர்களில் உள்குரலாய்  அமைவு பெற்றிருப்பது. அது  பாரதிதாசன் கண்டுபிடித்த  குரல்தான். இதனை நாம் நிரூபிக்கவேண்டும்.(எல்லாத்தமிழ்த்துறைகளிலும் இரண்டு இரண்டு என ஒரு இருபது ஆய்வாளர்களாவது இந்த ஆய்வில் ஈடுபட வாய்ப்பிருக்கிறது). இன்று யாரும் பக்திக் கவிதையோ, இராமாயணமோ,  மகாபாரதமோ, மனுநீதியோ,  கீதையோ நவீனப் புதுக்கவிதைக்குள் இன்று வரை பொருட்படுத்தும் விதமாய் எழுதவில்லை என்றால் என்ன பொருள்? பாரதிதாசன் திறந்துவிட்ட தமிழ் மடை கடந்த 50 ஆண்டுகளைக் கபளீகரம்  செய்திருக்கிறது என்று தானே. இதுதான் பாரதிதாசனின் உலக அளவுக்கான பொருத்தப்பாடு.உலகமெங்கும் உள்ள பத்துகோடி மக்களின்  வாழ்வையும் மொழியையும் இணைத்தது பாரதிதாசன் கவித்துவத்தினுடையவும் அதன் மூலம் வந்த தமிழரசியலினுடையவும் அடிப்படையாகும்.இதனை மேலும் நாம் வளர்த்தவேண்டும். அத்தகைய முறையில்  ஒரு விவாதத்தை அறிவுரீதியாகக் கட்டுவதற்குத் தமிழகத்தில் இலக்கியத்துறையில் அறிவு அடிப்படை வளர்ச்சிபெறவேண்டும்.இது ஒரு புது கவிதையியலாகும்.(கவிதையியல் என்பது பலவித தனிக்கவிஞர்களின் கவித்துவத்தின் ஒட்டு மொத்த வரையறுப்பு).இன்று புதுக்கவிதையை விளக்க நாம் பயன் படுத்தும் கவிதையியல் பெரும்பாலும் தனிமனிதர்கள் சார்ந்தது. நான் கூறுவது அது அல்ல.  ஆழ்ந்த 2000 கால தமிழ் மரபிலிருந்து உருவாக்குவதாகும். பாரதிதாசனை அப்படி இனம்காண்பதும் புதுமுறையில் விளங்குவதும் தமிழர்கள் தங்களின் வாழ்வு மீது இன்று படிந்திருக்கும் அடிமைத்தனம் எனும் அழுக்கை அகற்றுவதற்கான முதற்படி ஆகும். அப்படிப்பார்க்கையில் மிகு நவீனமான  கவிதையியல் தமிழின் பழந்தமிழிலிருந்து உருவாகும் கவிதையியலாகும். அதன்வழிதான் பாரதிதாசனை அறியமுடியும்.பாரதிதாசன் உலகக்கவிஞர் என்பதையும் நிலைநாட்டமுடியும்.

தமிழவனின் பு னைவு.

தமிழவனின்சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்” – அர்த்தங்களைத்  தள்ளிப்போடும் பிரதி

க. பஞ்சாங்கம்

*திருஞான சம்பந்தர் (கி.பி.7-ஆம் நூற்றாண்டு) பழைய மாலைமாற்றுத் திருப்பதிகத்தில் உள்ள பத்துப்பாடல்களில் ஒன்று இது.

“ யாமாமாநீ யாமாமா யாழீகாமா

காணாகா

காணாகாமா காழீயா மாமாயாநீ

மாமாயா”

இவ்வாறு மாலைமாற்று, யமகம், திரிபு, மடக்கு என்ற படிப்பு முறையும் கமல பந்தம், மயூர பந்தம், ரத பந்தம், சதுரங்க பந்தம், ஒற்றியாச் சுழிக்குளம், நான்காரைச் சக்கரம், துவித நாக பந்தம் என்று சித்திரக்கவிக்குள்ளே பல சித்திரங்களை அமைத்து விசித்திரக் கவிகளை எழுதும் முறையும் தொன்று தொட்டு தமிழ் எழுத்து முறையில் வரக்கூடிய ஒன்று. மேலே சுட்டிக்காட்டிய திருஞான சம்பந்தர் போலவே திருமங்கையாழ்வாரும் “திருஎழுகூற்றிருக்கை” என்று சித்திரக்கவி இயற்றியுள்ளார். பிற்காலத்தில் அருணகிரிநாதர் (18-ஆம்), பாம்பன் சுவாமிகள் (19-ஆம்) ஆகியோரும் இப்படி மொழிப்புலமை புலப்பட மொழி விளையாட்டை நிகழ்த்திக் காட்டியுள்ளனர். இது அப்படியே நிற்கட்டும். பிறகு வருகிறேன். *

பொதுவாகக் கவிதைப் படைப்பில் கொடுக்கப்பட்ட வார்த்தைகளைக் குறியாக் – குறியீடுகளாகக் – கொண்டு வார்த்தைகளுக்கு வெளியே அர்த்தங்களைத்தேடித் தனக்குத் தகுந்ததாக அமைத்துக் கொள்ளும் வாசகமனம். உரைநடை எழுத்திலும் அப்படிக் கதை சொல்லலாய் சொல்லப்பட்ட வார்த்தைகளுக்கு வெளியே அர்த்தங்களைத் தேடி அமைத்துக் கொள்ளக் கோருகிறது. உருவக நாவல் என்று பின்னட்டையில் சுட்டப்பட்டுள்ள “சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்” என்ற நாமம் தாங்கிய இந்த நாவல். “உருவக நாவல்” என்று சுட்டப்பட்டாலும் சாதாரணமான உருவக எழுத்துக்கள் போலக் கோபுரமாய் ஒன்றின் மேல் ஒன்று அடுக்கி எளிதாகக் காட்சியாக்கிக் கொள்ளக்கூடிய உருவக எழுத்தும் அல்ல. இடம், காலம், வினை – எனக் கதைசொல்லலுக்கு ஆதாரமான அனைத்தும் சிதறிக்கிடக்கும் ஒரு முறையில் அமைந்திருப்பதால், கூட்டிப் பெருக்கி அடுக்கும் ‘பொருள்கோள்’ போற்கொள்வது என்பது வாசகருக்குப் பெரும் சவாலாக அமைகிறது. அதாவது வாசகரும் கதைசொல்லிக்கு நிகரான மொழிவளமும் கற்பனை வளமும் சரித்திரப் புலமையும் கைவரப் பெற்றிருந்தாலொழிய பிரதிக்குள் கைவீசி பிரவேசிக்க முடியாது என்ற முறையில் எடுத்துரைப்பு நிகழ்ந்துள்ளது. ஆனாலும் “ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் அறிவதைவிட, யூகங்களின் அடிப்படையில் அறிபவர்களுக்குச் சரித்திரம் மிகத் தெளிவாக விளங்கும்” என்று ஓரிடத்தில் கதைசொல்லி நம்புவதால், வாசகரும் பிரதி முழுவதையும் யூகங்களால் வாசித்தறிவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

இன்றைக்கு இல்லாமல் போய்விட்ட “தெகிமொலாககன்” வாழ்வும் சரித்திரமும் ஓராயிரம் நூல்களிலிருந்து கிடைக்கும் (ப.9) ஆச்சரியத்தை ஒரே நேரத்தில் அள்ளி வழங்கும் வாய்ப்புள்ளவை என்பதால் “வாழ்க்கை ஆச்சரியமற்றுப் போனது” (ப.182) என்று சொல்லத்தக்க அளவிற்கு ஆகிவிட்ட இன்றைய வாசகர்களுக்கு இந்தப் பிரதி ஆச்சரியங்களைத் திரும்பவும் மீட்டுத்தரும் என்ற நம்பிக்கையில் கதைசொல்லி இப்பிரதி எழுத்து முழுவதும் ஆச்சரியமான நிகழ்வுகளைத் தன் கூடையிலிருந்து அள்ளி வைத்துக் கொண்டே போகிறார்.

நிஜத்திலும், பொய்யிலும் ஒரே நேரத்தில் வாழ்ந்தவள் பாக்கியத்தாய்; இமைகளை மூடியவாறே பார்க்கும் ஆற்றல் பெற்றவள். அவள் பெற்ற அம்மிக்குழவி என்று அழைக்கப்பட்ட மலையின் மீது ஒளி, அவன் தம்பி கவிஞன் ‘சொல்லின் பொருள்’, மூன்றாவதாகப் பெற்ற கணத்திலிருந்து மறதிப்பிடியில் சிக்கித் தாயின் நினைவிலிருந்து இல்லாமல் போய்விட்ட மகன், பச்சை நிறமும் ஒற்றைக் கண்ணும் கொண்டு 16000 ராணிகளுடன் வாழும் ராஜன் படைத்தளபதியான கருணாகரத் தொண்டைமான் முதலிய விசித்திரமான கதைமாந்தர்களைப் புனைந்து கொண்டு எடுத்துரைப்பு செய்யப்பெற்ற முறையில் ஒரு சிதறலாக நிகழ்கிறது. மனித வரலாற்றில் 20-ஆம் நூற்றாண்டுத் தமிழர்களின் வாழ்வும் அரசியலும் தலைமைகளும் இப்படி எல்லாமும் காணாத விசித்திரமான சரிநிகர் கோமாளித்தனங்களாக முடிந்து போய் கொண்டு நின்ற தரிசனத்துடனும் வலியுடனும் கூடிய தாங்க முடியாத துக்கத்திலிருந்து இந்தப் பிரதிக்கான தோற்றம் கருக்கொள்கிறது. இத்தகைய  கதைசொல்லி கண்ட இந்தத் துக்கமும் வலியும் வாசகர்களுக்குள் கடத்தப்பட்டிருக்கிறதா?

இப்படி உணர்ச்சிகளைக் கடத்துவதல்ல இலக்கியப் பிரதியின் வேலை; உணர்ச்சிகளுக்குள் தள்ளப்பட்டு இன்பப் போதைக்குள் வீழ்ந்து கிடப்பவர்களின் பணப்பையைக் குறிவைத்து எழுதப்படுபவை அல்ல உன்னத எழுத்து;  உண்மையான எழுத்து என்பது நாடக ஆசிரியர் பிரெக்ட் பார்வையில், பிரதியில் இருந்து பிரதியின் வலைக்குள் வாசகன் விழுந்து விடாமல், தன்னை அங்கிகளாக நிறுத்திக் கொண்டு, அறிவார்ந்த தளத்தில் பிரதியோடான உரையாடலை நிகழ்த்தத் தூண்டுவதுதான். அப்படியான ஒரு வெற்றியை நோக்கித்தான் “சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்” என்ற இந்தப் பிரதியும் என்று கருதுகிறேன். அப்படியான ஓர் உரையாடலை இந்தப் பிரதியோடு எத்தனை சதவிகிதம் நிகழ்த்த முடியும்? என்பதும் வாசகனின் பன்முகப்பட்ட திறம் சார்ந்தது.

கவிதை புனையும் பொய்களால் வாழும் ஓர் இனம் பழமை மேல் மோகம் கொண்டு பொற்காலக் கனவுகளுக்குள் புதைந்து கிடப்பது மக்க என்று முழங்கிக் கொண்டே, ராஜா, ராணிகளின் பாதங்களில் வீழ்ந்து கிடப்பது, பல்கலைக்கழகங்களின் போதாமை, தமிழ் மொழித் துறைகளின் வீழ்ச்சி, இந்துத்துவா கட்டமைப்பும் அடிப்படை வாதம், அரண்மனைக்குள் பணிப்பெண்களின் அதிகாரம் (10), கன்னித்தாயின் புதுமொழிக்கு வர்ணணை மொழி விளக்கம் எழுதத் தயாராகும் மொழி அறிவாளிகள், இடதுசாரிகள் தங்களுடனான தலைமையை அன்னிய தேசத்தில் இருந்து பெற்றது, அண்ணன் – தம்பி என்ற உறவு மேல் ஆடிய ஆட்டம், தத்துவத்தின் மேல் நடந்த வன்கொடுமைகள் நடிகை, நடிகர்களுக்குப் போய் கூனிக்கும்பிடும் சினிமா மோகம் (ப்-106) மொழியையும், பிரதியையும் முன்னிறுத்திக் கொண்டு நிகழ்த்தப்படும் அதிகார அரசியல், அயோத்தி அரசியல் (127) ஏழை வாழ்நிலத்தின் துப்பாக்கிக் கலாச்சாரம் (162) யாழ்ப்பாண நூலகம் எரிந்தது (11) ஒருவனின் தேசப்பற்று மற்றொருவனுக்குத் தேசமில்லாமல் ஆக்கும் கொடுமை, வெறுப்பு அரசியல் – என இருபதாம் நூற்றாண்டுத் தமிழ்வாழ்வின் அனைத்து முகங்களிலும் பிரதிக்குள் வந்து போவதை வாசிக்க முடிகிறது.

ஒரு கவிதைக்குள், அதன் அழகியலுக்கான சாவியை ஒளித்து வைத்து விளையாடும் விளையாட்டை நாம் சங்ககால இலக்கியத்திலேயே சந்திக்கிறோம். அத்தகையக் கவிதை விளையாட்டை உரைநடையிலேயும் நிகழ்த்திக்காட்ட முயன்றிருக்கிறார் கதைசொல்லி. இப்படி மொழிமூலம் ஒளித்து விளையாடும் விளையாட்டு நமது அன்றாட மொழியிலும் கூட சிலேடை, பொடி வைத்துப் பேசுதல், சுற்றி வளைத்துப் பேசுதல், குறியாகச் சுட்டுதல் என்று நாம் எதிர் கொள்ளுகிற ஒன்றுதான். இப்படியான உரையாடலின் தேவை என்ன என்று பார்த்தால், கேட்டவரை (அ) வாசகரை உடனே கடந்து போக விடாமல், ‘வாசித்தல்’ நிலைநிறுத்தி உரக்கச் சிந்திப்பற்கான ஒரு வெளியைத் திறந்துவிடுகிற முயற்சியாக எனக்குப் படுகிறது. கூடவே தேடுதல், தான் கண்டெடுத்தல் என்ற தனித்தன்மையையும் தன் முனைப்பாற் பிறக்கும் வாசிப்பிற்கும் வாய்ப்பாகப் பிரதி தோன்றுகிறது. திருஞான சம்மந்தரின் அந்தப்பாடலை இப்பொழுது பார்ப்போம். அது ஏதாவது புரிந்ததா என்றால் இல்லைதானே! ஆனால் மொழித்திறம் முட்டறுத்து நின்று, நிதானித்து அறிய முயலும் போது அதன் அர்த்தம் இப்படிப் புலனாகிறது;-

  • யாம் ஆமா – யாம் ஆன்மா எனும் பசு, ஜீவாத்மா
  • நீ ஆம் மாமா – நீ பெரிய ஆன்மா, பரமாத்மா
  • யாழ் ஈ காமா – யாழிசை நல்கிய என் ஆசைப் பொருளே
  • காணாகா – இப்படியெல்லாம் கண்டு, என்னைக் காப்பாற்று
  • காணாகா – இப்படியெல்லாம் பார்த்துக் காணாமல் என்னைக் காப்பாற்று.
  • காழீயா – சீர்காழியானே!
  • மாமாயாநீ – அம்மை அம்மை ஆம் நீ!
  • மாமாயா – இத்தகைய பெரிய மாயமானவனே!

இந்தப்பாடலை முதலிலிருந்து வாசிப்பது போலவே, கடைசியில் இருந்து வாசித்தாலும் மாறாமல் அதே வார்த்தைகள் வரிசையாக வரும்; எனவே இது மொழிமாற்று. இப்படி எழுதுவது மொழிப்புலமை சார்ந்த ஒரு விளையாட்டு. இந்த விளையாட்டு வாசகரை, எளிதில் கடந்து போய் விடாமல் அதிலேயே நிலைநிறுத்துவது என்பது உண்மை. கவிதையை அதன் அறிவார்ந்த நடவடிக்கையாக மாற்ற முடிகிறது. அதே நேரத்தில்,

‘மாசறு வீணையும் மாலை மதியமும்

மூசு வண்டறைப் பொய்கையும் போன்றதே

வீசு தென்றலும் வீங்கிள வேனிலும்

ஈசன் எந்தன் இணையடி நீழலே!’ (அப்பர்)

என்று கவிதையிலும் ஓர் அனுபவத்தைத் தருகிறார்.

அறிவெனும் பயங்கரத்தில் இருந்து தப்பிக்கத்தான் கலை இலக்கியத்திற்குள் வருகிறோம். இப்படி அனுபவிக்க வழிவிடாது மீண்டும் பகுத்தறிவிற்குள் பிடறி பிடித்துத் தள்ள முயலுவது எந்த அளவிற்குச் சரி என்ற வினா எனக்குள் எழுகிறது. சங்க இலக்கிய அகப்பாடல்கள் போல அடையாளம் எனச் சொல்லத் தோன்றுகிறது, வெறும் உணர்ச்சி மயமாகவும் இல்லாமல் அதே நேரத்தில் ஞானசம்பந்தர் பாடல் போலப் புலமை விளையாட்டு மையமாகவும் இல்லாமல் ஒரு ‘நடுநிலைமையில்’ பிரதி அமைவது தான் அழகு எனப்படுகிறது. “சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்” என்ற இந்த உரைநடைப்பிரதி அப்படி அமைந்திருப்பதால் பெருவாரி வாசகர்களுக்கானதாக வளர்ந்திருக்கும். இப்பொழுது அது புலமையாளர்களுக்கான (கைவிட்டு எண்ணக்கூடிய) பிரதியாக நிற்கிறது. இங்கே – தஞ்சாவூரில் – நடப்பது போல ஒவ்வொரு நகரத்திலும் இப்பிரதி குறித்த உரையாடலை உருவாக்கினால் ஒருவேளை அனுபவம் பெறுவதற்கான பிரதியாக மாறவும் கூடும்; வலியிலிருந்து பிறந்தது என்பதால் அதற்கான சாத்தியப்பாடுகளோடுதான் ‘பிரதி’ வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்க நல்ல அம்சம்!

*எந்தவொரு உன்னதமான இலக்கியப் பிரதியும் வாழ்வின் வலியையும் துக்கத்தையும் வாசகனுக்குள் எழுப்புவதாகத்தான் இயங்குகிறது. ‘வலி தராத இசை வெறும் சத்தம்; இசை ஆகாது’ என்ற பொருளில் ஒரு கஜல் உண்டு. எள்ளல், நையாண்டி, அங்கதம் என்ற ஒரு வகையான எடுத்துரைப்பு கூடத் துக்கத்தின் துணையோடு தான் வலுப்பெறுகிறது; சார்லி சாப்ளின் எடுத்துரைப்பு இந்தக் கூற்றுக்குச் சரியான சான்று. “சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்” என்ற பிரதியில் அப்படியான நையாண்டி நடை ஊடாடுகிறது. “சிறந்த இலக்கியங்களில் முக்கால் வாசியும் கவிதை இலக்கியம் தான். எனவே அடுப்பு ஊதும் போதும், காலை நேரங்களில் மகிழ்ச்சியுடன் வீதியெங்கும் எதிர் எதிரே அமர்ந்து மலம் கழிக்கும் போது கூட கவிதைகள்சொல்லி ஆனந்தப்பட்ட இன்பமாகத் தெகிமொலாக்களைக் கூறுவார்கள்” (19) என்று எழுதும் போது இந்த நையாண்டியை நேரடியாக பார்க்க முடிகிறது. ஆனால் நையாண்டி நடையைப் பற்றிச் சொல்லும் போது சொல்லுவார்கள்.

ஊசி போலப் பாயும் ஒரு நையாண்டியை உருவாக்க, ஓராயிரம் ஊசிகளால் ஓராயிரம் தடவைக் குறிப்பிட்ட அனுபவம் தேவைப்படும் என்பர். இந்தப் பிரதியின் கதைசொல்லி அப்படியான ஊசிகளால் குத்தப்பட்ட அனுபவத்தை உணர்ந்ததன் விளைவு தான் இந்தப்பிரதி என்பதை யூகிக்க முடிகிறது. ஆனால் அந்த வலியை வாசகர் என்ற முறையில் உணர முடியவில்லை. புலமை சார் மொழி விளைவுதான் தீவிரம் அப்படி இருக்கிறது. முன்பே சுட்டிக்காட்டியது போல வாசகனின் இதயத்தைக் குறி வைக்காமல் மூளையைக் குறிவைத்து  இலக்கியப் பிரதி உருவாக வேண்டும் என்ற பண்பு தான் காரணம். இத்தகைய சோதனை எழுத்துகளுக்கு ‘அடிப்படையாகத் தேவைப்படும், வாசகர்களையும் பார்த்தல் – உருவாக்குதல் – என்ற வேலைப்பாடுகளும் தீவிரமாகச் செயல்படும்போது இந்த முயற்சி வெற்றி பெறலாம். அந்த வேலைப்பாட்டின் ஒரு பகுதி தான் இத்தகைய ‘கலந்துரையாடல்கள்’ என்றே நம்புகிறேன்

உலகத்தரத்தில் லதாவின் கதை த்தொகுப்பு

உலகத் தமிழ் இலக்கியத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் சிங்கப்பூர் எழுத்தாளர் லதாவின் கதைகள்

தமிழவன்(சிற்றேடு இதழில் வெளியான கட்டுரை)

 

லதா அவர்கள் (கனகலதா) சிங்கப்பூரிலிருந்து வருகிற தமிழ்முரசு இதழின் செய்தி ஆசிரியர். இவருடைய “நான் கொலை செய்யும் பெண்கள்” என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பில் பத்துக் கதைகள் உள்ளன. பொதுவாக, சிங்கப்பூர், மலேசியா போன்ற இடங்களிலிருந்து வரும் சிறுகதை, நாவல், நாடகம் போன்றன தமிழகத்திலிருந்து வரும் எழுத்துக்களின் நகலாக அமையும். அதனால் சீரிய இலக்கிய முயற்சிகள் இந்நாடுகளிலிருந்து எதிர்பார்க்க முடியாது என்று ஓர் எண்ணம் தமிழகத்திலுள்ள சீரிய வாசகர்கள் மத்தியிலுள்ளது.

அதனைப் பொய்யாக்குவது போல் இத்தொகுப்பு அமைந்துள்ளது.

இந்தப் பத்துக்கதைகளையும் படித்தபோது தமிழடையாளம், தமிழ்ப்பண்பாடு, தமிழர் மதம், பழக்க வழக்கம், உணவுமுறை, பிறரோடு – சீனர்களோடு – அல்லது ஆப்பிரிக்கர்களோடு, முஸ்லீம்களோடு வைத்துக்கொள்ளும் உறவு போன்ற முக்கியமான பண்பாட்டு அடையாளங்கள் அலசலுக்குட்பட்டிருப்பதைப் பார்க்கலாம். தமிழகம் இந்தியாவோடு சேர்ந்த பின்பு, பிற கலாச்சாரங்களுடன் தமிழ்ப்பண்பாடு உடனுறைய வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. தமிழகக் கிராமங்கள் தமிழர்களின் நம்பிக்கை, சாதி, வழிபாடு, உணவு போன்றவற்றைக் காலங்காலமாக மாறாமல் வைத்திருந்தாலும் தமிழகத்தின் எல்லைகளில் பிறமொழியினர் வந்து தமிழுக்குள் மாற்றங்களை உருவாக்குகின்றனர். நவீனத் தமிழகத்தில் எல்லைப் பிரச்சனையை முக்கியப்படுத்திய முன்னோடிப் போராட்டக்காரர்களான ம.பொ.சி.யையும், நேசமணியையும், தமிழ் அடையாள அரசியலின் மையத் தலைவர்களாக்க வேண்டும். எல்லைப் பிரதேசங்களில் தமிழ்ப் படைப்புக்கள் உருவாக்கும்போது மொழி ஒரு பிரச்சனையாக்கப்பட வேண்டும். குமரி மாவட்டத்தின் படைப்பில் தமிழ் மரபில் மலையாள மரபை எந்தளவு அனுமதிக்க முடியும் என்ற விவாதம் தற்சமயம் தோன்றியுள்ளது. இது விரிவுபட வேண்டும். ஏனெனில் குமரி மாவட்டத்தில் உள்ள கலப்பு எழுத்தாளர்களைத் தமிழக, மையப் பண்பாட்டுக்குள் இருப்பவர்கள் புகழவும், தங்கள் முன்மாதிரிகளாக வர்களைச் சித்திரிக்கவும் ஆரம்பித்துள்ளனர். கண்ணகியைப் பகவதியாகக் கற்பனை செய்யும் படைப்பெழுத்தாளர் தமிழ் மரபை உள்வாங்கியவர் அல்லர். எனவே, பிற கலாச்சாரங்களோடு நவீன தமிழ்ப் பண்பாடு கொள்ளும் தொடர்பை மைய விவாதம் ஆக்கும்போது பல பிரச்சினைகள் ஏற்படு கின்றன.

 

லதா அவர்களின் கதைகள் தமிழகத்து மலையாளி எழுத்தாளர்களிடம் நாம் பெறமுடியாத ஆழத்தைக் காட்டி நம்மை அதிசயப்படுத்துகின்றன. இன்றைய இந்தியாவின் பிற பண்பாடுகளைத் தமிழர்கள் மதிக்க வேண்டும்; தன் கலாச்சார வேரை மதித்தபடியே பிறவற்றை, பிற என்று கருதி மதிக்க வேண்டும். லதாவின் கதைகள் கதை சொல்லும் போக்கிலேயே இங்கு நாம் சுட்டிக்காட்டும் பிரச்சினையைப் படைப்பியல் நோக்கில் அணுகுகின்றன – கதைகளை அவற்றின் போக்கில் விட்டுக் கையாள்வதால் அவை முன்கூட்டிய சுய பண்பாட்டு நிலைப்பாட்டை உடைத்துச் செல்கின்றன. தமிழன், அல்லது தமிழ் இந்து இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்ற முன்தீர்மானம் எந்தக் கதையிலும் உருவாகவில்லை என்பதுதான் கதைகளின் அழகியல் தளத்தின் வழிக்கதைகள் செயல்படுகின்றன என நாம் கூறுவதற்கான காரணம். இதுதான் லதா அவர்களின் கதைகளைப் “புதிய சிங்கப்பூர் கதைகள்” என்று அழைக்க வைக்கின்றன. என் போன்றோருக்கு வேறு கதைகள் இக்கதைகள் போல் படிக்கக் கிடைக்கவில்லை என்பதை வெளிப்படையாகக் கூறமுடியும். கதை ஏற்படுத்தும் வாசக மனச்சலனம், விரைவில் கதைகளின் புனைவினால் வேகம் பெற்று ஒரு அரசியல் தளமாய் விரிகிறது. அது புதிய அர்த்தப் பிராந்தியத்தை ஏற்படுத்திப் பழைய மதிப்பீடுகளை இடைநீக்கம் (suspend) செய்கிறது.

 

சில கதைகளைப் பார்க்கலாம். முதல் கதையான அடையாளம் என்ற கதையில் மலாய் டாக்ஸி ஓட்டுநன் ஒரு சிங்கப்பூர் தமிழ்ப்பெண்ணைப் பார்த்து “யு கம் ஃப்ரம் இண்டியா? கம் டூ ஹவுஸ் வர்க்?”  என்று கேட்கிறான். அதே பெண்தான் கணவனால், அவன் குடும்பத்தால் “மெய்ட்” போல் வேலை வாங்கப்படுவதைச் சித்திரிக்கும் கதை இது. இங்கே ஏன் யாருமே தனக்கு நெருக்கமாயில்லை? ஒருவேளை தன்னால் தான் இந்த ஊர் மக்களை, அவர்கள் வாழ்க்கையை நெருங்க முடியவில்லையோ? என்று நினைப்பவளுக்குச் சிங்கப்பூரில் தனக்குத் திருமணமாகும் முன்பு இந்தியாவில் தெரிந்த நண்பனின் நினைவும் வருகிறது. கடைசியில் கதை, “ஐ ஆம் சிங்கப்பூரியன்”, ‘அவளுக்கு அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை’ என்று முடிகிறது. தமிழர்களுக்குள்ளேயே, தமிழகம், சிங்கப்பூர் என்பதான உள்வேறுபாடு வெளிப்படுகிறது இக்கதையில். ஒரே மூலத்திலிருந்து கிளை பிரிந்த முற்றிலும் முரண் படாத இரு தமிழ்ப் பிரிவுகளை எப்படிப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று கதை சர்ச்சிக்கிறது. தமிழ்ப்பண்பாடு, குடும்பம், உறவு போன்றன உலகமயமாகும்போது ஏற்படும் பிரச்சனைகள் வருகின்றன. சிங்கப்பூர் தேசியத்தின் வேர்களும் அலசப்படு கின்றன. சிங்கப்பூர் தமிழன் என்ற புதிய தேச எல்லைக்குள் ஏற்படும் குணவிளக்கம் 2000 ஆண்டு தமிழிலக்கியத்தில் இல்லாதது. இங்குத் தன்னைப் புது அம்சமாக அது அறிமுகப்படுத்துகிறது.

 

“தமிழுக்கு அமுதென்று பேர்” என்ற கதை, தமிழ்மொழியானது உலகத்தில் அழிந்தபிறகு 2200 ஆண்டில் நடக்கிற கதை. எதிர்கால நோக்கில் நடக்கும் விஞ்ஞானக் கதை போன்ற உத்திகளுடன் எழுதப்பட்ட அபூர்வமான கதை இது. கம்ப்யூட்டர் மூலமே பாத்திரங்கள் பேசுகிறார்கள். “எனக்கு நீ ஓதுக்குகிற இந்தச் சில விநாடிகளைக் கூட உன்னோட கணினியால பொறுக்க முடியலியா?”  என்று கதை சொல்லியான பெண் பாத்திரம் பேசுகிறது. பேச்சு தொடர்கிறது:

 

“நான் இந்தியா போகணும்” என்கிறாள். எதற்கு என்றால் அவளுடைய மகனுக்குத் தமிழ் கற்றுக்கொடுக்க. கணவன் “இந்தியாவில் தமிழ் கற்றுக் கொடுக் கிறார்களா?” என்று சாதாரணமாகக் கேட்கிறான். அதற்கு அவள் “நான் கண்டுபிடிச்சேன், கணினி மூலம். தமிழ் தெரிஞ்சவங்க இருக்காங்களாம். ஆனா அவங்களுக்கும் எழுத்துத் தெரியாதாம். பேசமட்டுந்தான் தெரியும்” என்கிறாள். ஆனால் குழந்தை, தமிழ்ப்படிப்பு இல்லை என்று சொல்கிற பள்ளியை விரும்புகிறது. கடைசியில் ஒரு ஜப்பானியரை அழைத்து அவருக்குப் பழைய மொழிகளை எழுதத் தெரியும் என்பதால் தமிழ் எழுத்துக்களை அவள் வைத்திருக்கும் வடிவப் பிரதியைப் பார்த்து எழுத வேண்டும் என்று கேட்கிறாள்.

 

இக்கதை தமிழுக்கு என்ன நடக்கப் போகிறதென்று யூகித்து எழுதப்பட்ட கதை. கதையின் இடையில் ஓரிடத்தில் மகன் படிக்கும் பள்ளிக்கூடத்தை நடத்தும் குழு தமிழை நிறுத்திவிடலாம் என்று முடிவு செய்கிறது. ஏனெனில் தமிழ் கட்டாய பாடமில்லை என்று கதையில் ஒரு பகுதி வருகிறது. இன்று தமிழ்நாட்டில் வைகைச்செல்வன் என்ற அமைச்சரும் தமிழக முதல்வரும் எடுத்துள்ள நிலைப்பாட்டை ஒரு சிங்கப்பூர் பெண் எழுத்தாளர் எதிர்காலத்தில், நடக்கப் போகிற தமிழ்மொழி அழிப்புச் செயல்பாடு என்று 2007-இலேயே எழுதி வைத்திருக்கிறார், ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

 

தமிழின் பயன்பாடு அருகி வரும் நாடுகளில் வாழும் எழுத்தாளர்களுக்கு மட்டுமே ஏற்படக்கூடிய இந்தக் கற்பனையைப் பத்துக்கோடி தமிழர்களும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். இக்கதையை இணையத்தளத்தில் தமிழர்கள் பரப்ப வேண்டும். சிங்கப்பூர் தமிழர் ஒருவரின் கற்பனை இது. தமிழகத் தமிழர்கள் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு தற்கால நிலமையை 2200-இல் தான் நடக்கப்போகிறதென்று இந்த எழுத்தாளர் எழுதியுள்ளார். ஆனால் இன்றைய அரசு சுமார் இருநூறு ஆண்டு களுக்கு முன்னாலேயே தமிழுக்கு விபத்தை உருவாக்கியிருக்கிறது.

 

இத்தகைய எழுத்துக்களைப் பார்க்கும்போது தமிழகத்துச் சிறுகதைகளைப் போல முதிர்ச்சியும் உத்தி சிறப்பும் பிறநாடுகளின் தமிழ் எழுத்தாளர்களுக்கும் வாய்க்கப்பெற்றிருக்கிறதென்று அறிகிறோம். ஆனால் இந்த எழுத்தாளர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய மதிப்பையும் தகுதிச் சான்றையும் தமிழகம் கொடுக்கவில்லை. தமிழக ஊடகங்கள், பல்கலைக்கழகங்கள், பிற நிறுவனங்கள் இத்தகைய அற்புதமான எழுத்தாளர்களையும் அவர்களின் ஜீனியஸையும் கண்டுகொள்ளாத அளவு மூடத் தனமும் உணர்வின்மையும் கொண்டு செத்துப் போயுள்ளன. உலகத் தமிழிலக்கியம் என்ற கருத்தாக்கத்தை வளர்த்தி எடுக்க வேண்டும். தமிழகப் பண்பாட்டைச் சொல்வது போல் பிற பண்பாடுகளைப் பற்றிச் சொல்வதிலும் தமிழ் புதுச்செழிப்புடன் வளரு கின்றது.

 

அடுத்ததாகத் தமிழில் வாசிக்க விரும்பும் உலகத் தமிழ் வாசகர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்த நான் விரும்பும் கதை “முகாந்திரம்” என்பது. இதன் கதையாடல் (கதை சொல்முறை) அமைப்பு, ஆழமாகிச் சிக்கல் கொண்டதாக இருந்தாலும் சிங்கப்பூரின் தமிழர்களும் தமிழ் முஸ்லீம்களும் ஒற்றுமையாய், குடும்ப உறுப்பினர்கள் போல் வாழ்ந்த பழங்காலத்திலிருந்து மும்பாய் குண்டுவெடிப்பு வரை நீள்கிறது. உலக முஸ்லீம் மற்றும் பிற மக்கள் மத்தியில் இக்காலகட்டத்தில் ஏற்பட்ட கலாச்சார, ஆச்சார, நடைமுறை மாற்றங்களைக் கூறுகிறது இக்கதை. மனதைத் தொடும் வளர்ச்சிப் பிரவாகமாய் கதை முன்னோக்கி நகர்கிறது. எல்லோரோடும் சகஜமாகப் பழகிய ஒரு பாத்திரத்தின் தற்கொலையைச் சுற்றி, பூடகமாய்க் கடைசி வரை எதற்காகத் தற்கொலை செய்தாள் என்ற கேள்விக்கு விடை வருவிக்கப்படாமலே கதை முடிகிறது. இந்துக்கள் அதிகம் இந்துவாகிறார்கள். முஸ்லீம்கள் அதிகம் ஆசாரவாதி முஸ்லீம்களாகிறார்கள். ஒரே குடும்பத்து உறுப்பினர்களாய், குழந்தையிலிருந்தே பழகியவர்கள் மனஅளவில் தமிழ் இந்து – முஸ்லீம் என்று பிரிக்கிறார்கள். இந்தியாவில் இந்துத்துவக் கட்சி ஒன்று உருவாகும்போது – அது தமிழகத்தைப் பாதிக்காமலிருக்கலாம் – ஆனால், தென்கிழக்காசியாவை முழுதும் பாதிக்கிறது. மலேசியாவில் சிங்கப்பூரில் இந்தியர்கள் என்றால் தமிழர்கள். ஆனால் இந்த இலங்கை, மலேசியத் தமிழர்களுக்கு இந்தியாவில் – டெல்லியில் ஆளுபவர்களுக்கு ஈழம் போன்ற பிரச்சனையில் தமிழர்கள் இந்தியர்கள் இல்லை என்ற மனோபாவம் இருப்பது தெரியாது போலிருக்கிறது. லதா அவர்களின் கதை திடீரென்று தென்கிழக்கு ஆசியப் பிரச்சனைகளைப் பேசும் ஊடகமாகி பெருவிரிவு பெறுகிறது. இந்தப் பரிமாணம் மிகச்சிறந்த தமிழகக் கதைக்கும் கூட இல்லாத ஒரு விஷயமாகும் என்று பதிவு பண்ண விரும்புகிறேன்.

 

இந்தக் கதை பல கதைப்பாத்திரங்களின் குரலில் பேசுகிறது. அதுபோல் உரையாடல் மூலம் கதை நகர்த்தப்படும் உத்தி அதன் தீவிர எல்லைக்கு எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது லதாவால் இக்கதையில். முஸ்லீம் பெண்தோழியும் இந்துத் தோழியும் குழந்தையிலிருந்தே ஒன்றாய் வளர்க்கப்பட்ட பின்னனி லேசாய்ச் சிதைய ஆரம்பித்துள்ள சூழ்நிலை கீழ்வரும் உரையாடலில் வருகிறது.

 

“ரொம்ப வேல செரீன் (முஸ்லீம் பெயர்). தேவாரங்களைத் தொகுத்தாச்சு. அதை டைப் செய்யணும். அதுக்குக் கூட நேரமில்லை”

 

“நான் செய்து தரலாம் ஆனா நீங்க ஒத்துக்க மாட்டீங்க”

 

“உனக்கு என்ன ஆச்சி செரீன்”

 

“திடீர்னு ரொம்ப பயமாயிருக்கு சென்னா”

 

இப்படி உரையாடல், புரியாமையைக் கூட, பொருட்படுத்தாமல் கதையின் தீவிர மையத்தின் சக்தியால் தொடர்கிறது.

 

லதா அவர்களின் உரையாடல் அவ்வளவு ஆற்றலுடன் அதே நேரத்தில் பல பண்பாடுகளை இழுத்து வரும் வாகனமாய் அமைகிறது. ஓர் உதாரணம்: பயணம் என்ற கதை. பழைய தமிழில் ஒரு சக்தி வாய்ந்த கவிதைச் சொல்முறை உண்டு. பழைய தமிழ்ப் படித்தவர்கள் அதனை “கூற்று” என்று அழைப்பார்கள். அதுபோல் லதாவின் கதையில் அந்தக் கூற்று (உரையாடல்) ஒரு தத்துவ உயரத்தில் கதையின் உள்பிரதியை (sub-text) உயர்த்தும் முறையில் அமைந்துள்ளது. அது நமக்குத் தெரியாமல் ஒரு தொனி அர்த்தத்தை வாக்கியங்களுக்கிடையில் நுழைக்கிறது.

 

சீன கார் ஓட்டுநன் பேசுவதை லதா முன்வைக்கிறார், பாருங்கள்:

 

“உனக்குத் தமிழ் தெரியுமா?”

 

“தெரியாது”

 

“தமிழ் காசெட் வாங்கி வைத்திருக்கிறாய்”

 

“பயணிகளுக்காகத்தான். பார் நிறைய காசெட் வாங்கி வைத்திருக்கிறேன். வயதானவர்களுக்கு இது. இளைஞர்களுக்கு இது. பெண்கள் என்றால் இந்த காசெட்”.

 

முன்னால் சாய்ந்து அவனோடு பேசத் தொடங்கினேன்.

 

அவன் திடீரென்று “சாரி” என்றான்.

 

“எதுக்கு?”

 

“உள்ளே சாப்பாடு வச்சிருக்கேன்”

 

“அதனாலென்ன? பரவாயில்லை”

 

“இன்று வெள்ளிக்கிழமை. நீங்கள் சாமி கும்பிடுவீர்கள். இது மாடு. வாடை அடிக்கும் நீ பூ வாங்கி இருக்கிறாய் தானே”.

 

”ஆமாம். பரவாயில்லையே நீ இந்தியர்களைப் பற்றி நிறைய தெரிந்து வைத்திருக்கிறாய்”.

 

இப்படி பல்வேறு மொழி, மத, சம்பிரதாயங்களைச் சங்கமிக்க வைக்கிறது லதா அவர்களின் சிறுகதைகளின் ஆற்றல் வாய்ந்த உரையாடல்.

 

இன்னொரு கதையைப் பற்றிச் சொல்லாமல் லதாவின் கதைகளைப் பற்றிய இக்கட்டுரையை முடிவுக்குக் கொண்டுவர முடியவில்லை.

 

“மழை – அப்பா” என்ற தலைப்பில் ஒரு கதை. அப்பா அழுக்காடையுடன் இருக்கிறார். மகள் வேறு ஒரு சுத்தமான உலகில் வாழ்கிறாள். ஒருநாள், “என் அப்பா என்று அறிமுகப்படுத்தவே நான் கூச்சப்படும், கூட நடந்து செல்லவே வெட்கப்படும், இவருக்குப் போய் மகளாய் பிறந்தேனே என்று தினமும் நான் வேதனைப்படும் அப்பாவா….. அப்பா ரேடியோ கேட்பாரா?” என்று மகள் ஆச்சரியப்படும் அப்பா, சந்திரனுக்குப் போகும் நீல் ஆம்ஸ்ட்ராங் பற்றிப் பேசுகிறார். ஒருநாள், எப்போதும் பீர் குடிக்கும், அழுக்கு ஆடையுடன் இருக்கும் அப்பா, சிகரெட் குடிக்கும் அவளை அழைத்துப் பேசுகிறார். அவர், அவளுக்குக் காப்பி கலக்கிக் கொடுத்தபோது, அவர் குவளையைக் கழுவியிருப்பாரா என யோசிக்கிறாள் மகள். தந்தை மலேசிய தோட்டத்திலிருந்து நகரத்துக்கு வந்த மகளுடன் இருக்கிறார். அவர் சொல்கிறார்:

 

“நான் கலக்கினா நீ குடிக்க மாட்டேன்னு தெரியும். ஆனா காலேலேர்ந்து வெறும் வயித்தோட இருக்கிற. அதான் கலக்கினேன். அவ வேலுச்சாமியோட தான் போயிருக்கணும்” என்று அவரது மனைவி ஓடிப் போனதைச் சொல்கிறார்.

 

அவளுக்கு அப்போது மட்டும் கண் கலங்குகிறது. அதன்பிறகு 16 ஆண்டுகள் தந்தை மகளிடம் அம்மா பற்றிப் பேசவே இல்லை, என்று கதையாசிரியர் எழுதுகிறார். ஓவர்டைம் வேலை செய்ததில் ஏற்பட்ட முதுகுவலி சுளீரென்று உறைக்க வருமானத்தை தாண்டிய செலவுகள் பற்றி மகள் நினைக்கிறாள்.

 

தமிழ் மக்கள் வேறுநாட்டில் அவர்களின் அழுக்குப்பிடித்த தந்தைமாரை நினைத்தபடி வாழ்வதையும் தந்தை மகளுக்குள் இருக்கும் வேறுபாடுகளையும் சொல்லும் கதை இப்படி முடிகிறது:

 

“முப்பது வருஷம் முன்னாடி ஒருநாள் இப்படி மழைபெய்தபோதுதான் நிலவுக்கு அப்பொல்லொ போச்சுது”

 

கதைசொல் முறையாலும் உரையாடல் அமைப்பாலும் கவனத்தைக் கோரு கிறது. சிங்கப்பூர் போன்ற இடங்களில் உள்ள ஓரளவு பணம் புழங்கும் குடும்ப வாழ்க்கையில், முந்திய தலைமுறையில் அழுக்கும் தாய் ஓடிப்போனதை நினைவில் கொண்டு வராமலும் வாழும் வாழ்க்கை அச்சடையாளமாகப் பதிவாகிறது. இந்தியா வில் தமிழக மத்தியதர வாழ்க்கையும் சென்னை, பெங்களூர் – நகரங்களில் நடை பெறும் வாழ்க்கையும் லதா சித்தரிப்பதுபோல் – கதைகளாகவில்லை என்பதையும் நாம் மறப்பதற்கில்லை.

 

இதுவரை சில கதைகளை மட்டுமே இங்கு அறிமுகப்படுத்தியுள்ளேன். “நாளை ஒரு விடுதலை” என்ற கதையில் வீட்டுவேலை செய்கிறவள் கஷ்டங்களுக்கிடையில் கடைசியாக வீட்டு எஜமானனின் உடல் பசிக்கு இணங்கும்போது “நமக்கும் தான் வேண்டியிருக்கிறதே” என்கிறாள். “இதுவரை” என்ற கதை விமான ஓட்டியான கதை சொல்லியின் கஷ்டங்கள், நினைவுகள், முடிவு என அமைகிறது. வீடு, அறை என்ற இரண்டு கதைகளும் இடத்தோடு மனித உயிர்கள் கொள்ளும் உறவு பற்றிச் சொல் கின்றன. படுகளம் என்ற கதை சமயம், புராணம் இவற்றில் ஊறிப்போன வாழ்வு வழி பாட்டை தன்னிலிருந்து வேறுபடுத்தாமல் அவையாகவே மாறிவிடும் பாத்திரத்தைக்  காட்டுகிறது.

 

உலகத் தமிழ் இலக்கியம் என்ற எதார்த்தம் உண்மை உருவாகிவிட்டது. இவற்றை ஆய்வு செய்ய, விவாதிக்கப் போதிய பயிற்சி, தமிழ்ச் சமூகத்தில் இல்லை எனினும் லதாவின் கதைகள் உலகத்தரமான தமிழ்க்கதைகள் என்று தயக்கமில்லாமல் கூறலாம்

தமிழவனின் இரு புனைவுகள் பற்றி மிகாத் விமரிசனம்.

தமிழவனின் ” ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள் ” மற்றும் ” ஜீ.கே எழுதிய மர்ம நாவல் ” ஆகிய புனைவுகள் குறித்து மிஹாத் முன்வைத்த கருத்துகள்.
________________________________________

தமிழவன் தற்போதைய தமிழ் எழுத்துச் செயல்பாடுகளின் முக்கியமான ஆளுமைதான். தமிழின் அண்மைக்கால மரபார்ந்த அணுகுமுறைகளைத் தகர்த்தெறிந்து அங்கு புதுவிதமான எழுத்து முறைமைகளை அறிமுகம் செய்தவர்களில் முதன்மையானவர். எண்பதுகளின் ஆரம்பத்தில் இலக்கியப் புனிதப் பிரதியாக தன்னை நிலை நிறுத்தும் தோரணையில் தமிழின் பிற எழுத்துக்களை மோசமாக எள்ளலாடியபடி வெளிவந்த “ஜே ஜே : சில குறிப்புகள் ” வாசகர்கள் மத்தியில் ஒரு காய்ச்சலை ஏற்படுத்தியது. அதுவரையிலான புனைவுகளை விட அது எடுத்துரைப்பிலும் வடிவக் குறிப்புகளிலும் சற்று மாறுபட்டிருந்ததை பலரும் வியந்து பார்த்தாலும் அது அக்காலத்தில் தோற்றம் பெற்றிருந்து புதிய இலக்கிய வழிமுறைகளை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் ஒருதலைப் பட்சமான எழுத்ததிகாரமொன்றை வலியுறுத்தியது. அதன் புனிதப்படுத்தல் உண்டாக்கிய மூளைச்சலவையில் மயங்கியிருந்தவர்களின் பித்தினை கலைத்து விடும் விதமாக அடுத்த சில வருடங்களில் வெளிவந்த புனைவுதான் தமிழவனின் ” ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள் ” என்பதாகும்.

கடந்த நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் உலக இலக்கியக் களத்திலும் பண்பாட்டின் நடைமுறைகளிலும் தீவிரமாக நிலைகொள்ள முயன்ற புதுவிதக் கோட்பாட்டு மாற்றங்களின் தமிழ் அடையாளமாக தமிழவன் போன்றவர்கள் செயல்பட ஆரம்பித்த நேரமது.

ஏற்கனவே தமிழ் மனதில் பீடித்திருந்த பொதுப்புத்தி சார்பான பார்வைகளை சிதறடிக்கும் எழுத்தாகவே தமிழவனின் ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள் எனும் கதையை விபரிக்க வேண்டும்.

மொழியின் மீதான பிந்திய கால புரிதல்களை அடிப்படையாக வைத்துக் கொண்டு எழுந்த கதையாக இதனைக் குறிப்பிடலாம். அதேவேளை கடந்த நூற்றாண்டில் பிரபலமடைந்த லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்து வடிவ பாதிப்பாகவும் தமிழவனின் கதை அமைந்திருந்தது.

மொழி பற்றிய பிந்திய கால புரிதல் என்பதனை நாம் விளங்கிக் கொள்ளாமல் எழுத்துகளை அணுகுவது குறைபாடு மிக்கது எனக் கருதுகிறேன்.அதுமட்டுமல்லாமல் தமிழவனின் எழுத்துகளைப் புரிந்து கொள்ள அது அவசியமானதும் கூட. அதனால் அவை பற்றிய சிறியதொரு அலசல் அவசியமாகிறது.

மொழியில் அர்த்தம் என்பது நிரந்தரமற்றது.
அது எப்போதும் மாற்றமடையக் கூடியது.

எதார்த்தம் என்பது போலியானது. அதுவும் குறிப்பிட்ட படைப்பொன்றில் தற்செயலாக உருவாகுவது.

புனைவு என்பது பன்மையான சாத்தியங்களை உருவாக்கிக் காண்பிக்கும் செயல்தான் என்பது போன்ற அறிதல்களை முன்கொண்டு செல்லும் பரந்து பட்ட பரிசீலிப்புகளூடான வாசிப்பையும் எழுத்தையும் சகஜமாக அணுகும் ஒரு நிலையிலிருந்தே எனது கருத்துகளைப் பகிர விரும்புகிறேன்.

“ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள் ” எனும் புனைவு ஆனது வெளிவந்து முப்பது வருடங்களாகிறது. அதன் கட்டமைப்பு பல்வேறு காரணங்களின் அடிப்படையில் இன்றளவும் ஆச்சரியங்களை நிகழ்த்தும் ஒன்றாகவே இருக்கிறது.

வெகு மக்களின் பொதுவான புரிதல் என்னும் அடிப்படை வழிகளுக்குள் நுழைய முடியாத உருவகங்கள் மற்றும் குறியீடுகள் மூலமாக சராசரியான மதிப்பீடுகளை சீர்குலைத்து விடும் கதைமொழி இந்நாவலின் தனித்துவமாகும்.

இதில் தமிழ் மனதின் நிலவியலும் அதன் பண்பாடுகளுக்குள் ஊறியிருக்கும் அரசியல் தன்மைகளும் ஒரு விதமான hyper events ஆக மாற்றப்படுகின்றன.

இதன் மூலம் ஒரு தளத்தில் அந்நியத்தன்மையாக உணரப்பட்டாலும் வேறு வகைப் பார்வையில் அரசியல் எள்ளலாகவே வடிவமைகிறது.

அத்துடன் காட்டூன் சலனப் படங்களில் மிக நேர்த்தியாகக் கையாளப்படும் அமானுஸ்ய சாகசங்களை எழுத்துகளுக்குள் படிமமாக மாற்றி அதன் மூலம் புதுவகை நகல் உண்மைகளை உண்டாக்கி தமிழ் வாழ்வின் புறக்கணிக்கப்பட்ட பண்பாட்டு அர்த்தங்களாக மீட்டுருவாக்கம் செய்கிறது.

ஒற்றை மத அடையாளமாக இந்தியாவை வடிவமைக்க முயலும் பாசிச சக்திகளுக்கு எதிரான இலக்கிய எடுத்துரைப்பாக மாறுவதற்காக வெவ்வேறு மத அடையாளக் குழுக்களின் வாழ்வியல் நெருக்கடிகளை அதீத தொன்மங்களின் வாயிலாக தகர்க்க முனைகிறது. அந்த நாட்டங்களை செறிவுள்ளதாக நிலைநிறுத்துவதற்கு புராணக் கதைகளைக் கூர்மைப்படுத்தி கதைக்குள் உலவும் மாந்தர்களின் எண்ணங்களை நிரப்பி விடுகிறது. பின்னர் பல்வேறு உரையாடல்களிலும் அதனை வெளிப்படுத்தல் என்னும் காரியச் செயலாக புனைவு பெருக்கமடைகிறது.
(பக்கம் 14,15)

இன்னொரு புறம் பல்வேறு அறிவியல் நம்பிக்கைகளையும் புனைவுக்குள் உரையாடும் நிகழ்வாக மாற்றி அதனை பின்னோக்கிய நிகழ்வில் தேயவைத்தல் அல்லது சராசரியான அறிவியல் நம்பிக்கைகளைத் தகர்த்துக் கலைத்துப் போடுவதன் மூலம் புராண வாய் வழிக் கதைகளையும் அறிவியல் சார்ந்த புரிதல்களையும் சமமான பரிசீலிப்புக்குள்ளான அம்சமாக மாற்றுதல் எனும் நிகழ்வை ஏற்படுத்தி ஓர நிலைச் சமுதாயக் குழுக்களின் வாழ்வியலை மேலெழுப்பி விருத்தியடைந்த சமுதாயத்திற்கு இணையானதாக சம தளத்தில் நிறுத்த முனைகிறது.
(14,15)

கவிதையின் கூறுகளை உடைய படிம முறைச் சொல்லாடல்களை சம்பவ விபரிப்பாக்குவதன் ஊடாகவும் அந்த எடுத்துரைப்புகளை வழமையான மனப்பதிவுகளுக்கு மாற்றான பாசாங்குகளாக கையாளவும் கதைத் திட்டம் பயன்படுத்தப் படுகிறது.
(33, 34 அந்த நாளிலிருந்து, ஒரு மலர் மாலை)

கதை சொல்லி புனைவின் சில சம்பவங்களின் எதிரே தோன்றி வாசகனைக் குறுக்கிடுவதும் நம்புவதற்கான சாத்தியங்களை விளக்குவதும் ஒரு தந்திரோபாயமாக இடம்பெறுகிறது.
(15, 36 )

இந்தக் கதையின் நிலவியலானது நகர வாழ்க்கைக்குத் தூரமான வட்டாரச் சூழலாக கட்டியெழுப்பப் பட்டிருந்தாலும் பொதுவான வாசிப்புக்குச் சௌகரியமான மொழியில் முன்வைக்கப்படுகிறது. ஆனால் பொதுவான வாசிப்பு மனங்களைத் தொடர்ச்சியாகத் தொந்தரவு செய்து வேறொரு வாழ்வியல் வெளியின் கலக வீழ்படிவாக நிறைகிறது.

ஆனால் ” ஜீ.கே. எழுதிய மர்ம நாவல் ” எனும் புனைவுப் பிரதியானது வேறு விதமான அனுபவங்களை பிறப்பிக்கும் சாத்தியங்களை நிரப்பி வைத்திருப்பதாகவே கருதுகிறேன். துப்பறியும் கதை வகையைச் சேர்ந்ததாக இது இருக்கிறது. இரண்டு வகையான கதை சொல்லும் உத்தியை இது கொண்டிருக்கிறது.

ஒரு கதை ஜீ.கே. எழுதிய மர்ம நாவலின் பகுதிகளாகச் செல்கிறது. இன்னொரு கதையானது நாவலின் கதை சொல்லி தருகின்ற குறிப்புகளாக நகர்கிறது. ஜீ.கே.எழுதிய மர்ம நாவலாகத் தொடரும் கதையானது ஒரு பயணத்தில் இணையும் இரண்டு பாத்திரங்களின் பொழுதுகளில் நிகழும் சம்பவங்களாக விரிந்து செல்கிறது. குறிப்புகளானது கதையை எழுதிய ஜீ.கே. சம்பந்தமான தகவல்களின் அடிப்படையில் அவனை அறிந்து கொள்ளும் புலனாய்வாக நகர்கிறது.

கதைக்குள் அரியநாதர் என்னும் விகடமான துப்பறிவாளனும் தேவமித்ரர் என்னும் மர்மங்கள் நிரம்பிய பௌத்த துறவியும் முக்கியமானவர்களாக இருக்கிறார்கள். இவர்களின் பயணத்தில் இடம்பெறும் பல்வேறு வகையான நிகழ்வுகளை வெவ்வேறு விதமான கருத்தியல் விபரணைகளாக்குகிறது கதை. கொலையாளியும் துப்பறிவாளனும் அருகருகே இருந்தாலும் கதை உத்தியானது அவர்களை இறுதி வரை தூரமாகவே வைத்திருக்கிறது.

இந்தக் கதை நகர்வின் அத்தியாயங்களுக்கிடையில் வரும் குறிப்புகள் ஜீ.கே. யார் என்பதற்கான பல்வேறு யூகப் பின்னணிகளையும் அதை தெளிவாக அறிந்து கொள்வதற்கான காரண காரியங்களையும் உருவாக்க எத்தனிக்கிறது.

மர்ம நாவலின் கதையானது பரபரப்புகளையும் திடீர் திருப்பங்களையும் கொண்டதாக ஆர்முகலடையும் திசையின் குறுக்கே குறிப்புகள் வழி மறித்து இன்னொரு கதையை முன்வைக்கிறது.

கதைக்குள் உலவும் கொலையாளியைத் துப்பறிவதா? அல்லது கதையை எழுதிய ஜீ.கே வை அறிந்து கொள்வதா என்னும் களேபரத்தினுள் வாசகன் அலைக்கழிக்கப்படும் தருணங்கள் பிரதியை இலக்கியத் தரமுள்ளதாக மாற்றி விடுகிறது.

துப்பறிவாளன் மற்றும் கொலையாளி மற்றும் கதையோடு தொடர்பு படும் ஏனையவர்களுக்குள் நிகழும் உரையாடல்களும் விவாதங்களும் வரலாறு, அரசியல் மற்றும் வாழ்வு என்பவற்றின் மீது மாற்றுத் தர்க்கங்களை உருவாக்குவதோடு பிரத்தியேக அரசியல் விருப்புறுதியின் எதிர் விளைவாகவும் கட்டமைக்கப்படுகிறது.

கதையின் போக்கை வாசிப்பின் நிலையிலிருந்து அணுகும் போது ஒரு தட்டையான புனைவு வரைபாகவே தோன்றினாலும் அதன் உள்ளீடுகளுக்குள் எடுத்தாளப்படும் சம்பவ உத்திகள் அரசியல் பிரக்ஞை மிக்க இனக் குழுமம் ஒன்றின் மூலங்களைக் கண்டடைவதற்கு வேறு வகை வரலாறுகளைச் சிதைக்கும் காரியத்தின் புனைவு நுட்பமாக தீவிரமடைகிறது.

வலுவாக நிலைபெற்றிருக்கும் பண்பாடுகள் கூட சில இடங்களில் முன்னணிப் பாத்திரங்களின் எள்ளலுக்குள் சிதைக்கப்படுவதும் சில மதம் சார்ந்த அடிப்படை நெறிகள் மாற்று விமர்சனத்தினுள் நசுக்கப்படுவதும் நிகழ்கிறது. ஏற்கனவே நடைமுறையிலுள்ள சம்பவங்களை மறுதலிப்பதன் மூலம் சிதைவுறச் செய்து வேறு புதிய அர்த்தங்களை உருவாக்குவதன் மூலம் கதையின் போக்கிற்கு பிரத்தியேகமான அரசியல் விழிப்புணர்வொன்றை பெற்றுக் கொள்ள முனைகிறது.

கதைச் சம்பவங்களுக்குள் அடிக்கடி விறுவிறுப்பான தருணங்களை உருவாக்குவதும் அதன் உச்ச நிகழ்வை ஹாஸ்யமாக்கிக் கடந்து போவதும் இந்தப் புனைவின் கிளசிக் விளையாட்டாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதாகும்.

வரலாறுகளை மூடி மறைக்கவும் அல்லது திரிபு படுத்தவும் எழுத்து இன்றியமையாததென இந்நாவல் பிரசங்கிக்கிறது.

22 அத்தியாயங்களையும், 11 குறிப்புகளையும் கொண்டிருக்கும் புனைவினுள் தமிழக வரலாறு பற்றிய நினைவில் என்றும் அழியாமல் ஞாபகம் வைத்திருக்க வேண்டிய போலியான சரித்திரமொன்றை புனைவுத் துணையுடன் உருவாக்கிச் செல்லுகையில் வாசகர்களின் கவனத்தை வேறொரு திசையில் இரு வகைத் துப்பறிபவர்களாக்கி அலைய விடுவதே இந்தப் பிரதி தரும் கிளர்ச்சியாகும்.

குறிப்புகளின் வழியாக நகரும் கதையானது ஏராளமான தகவல்களூடாக வாசிப்பை திசை திருப்பி இறுதியில் கதைசொல்லியையும் கொலையாளியையும் நாவலை எழுதிய ஜீ.கே வையும் அடையாளம் காட்டி விடுகிறது.

பதினோராவது குறிப்பில் நாவலை எழுதிய ஜீ.கே.என்பவர் 1983 ஜூலைக் கலவரத்தில் பாதிக்கப்பட்டு லண்டனுக்குப் புலம்பெயர்ந்த தமிழர் என்றும் அவர் தமிழகத்தில் தங்கியிருந்த போது எழுதியதே இந்த நாவல் என்றும் முடித்து வைக்கப்படும் போது இயல்பாகவே ஜீ.கே. மேலே சந்தேகம் எழுந்து விடுகிறது. அதனால் இந்தப் புனைவுக்கு அவசியமாகின்ற பனிரெண்டாவது குறிப்பை நான் எழுத விரும்பினேன். இந்தக் குறிப்புத்தான் இப்புனைவுக்கான இறைய கால முடிவாக இருக்க முடியுமென நம்புகிறேன்.

பனிரெண்டாவது குறிப்பு :

இந்த நாவலை எழுதியுள்ள ஜீ.கே.இலங்கையைச் சேர்ந்தவராக இருக்கவே முடியாது. 1983 ஜூலைக் கலவரத்தில் பாதிக்கப்பட்டு முதலில் தமிழகத்திற்கு இடம்பெயர்ந்த அவர் அங்கு வைத்துத்தான் அதை எழுதினார் என்பதும் தவறான தகவலாகவே இருக்க முடியும்.அத்தோடு தேசமற்ற ஒருவன் வேறொரு நாட்டின் ஆவணக் காப்பகங்களில் தனது மண்ணுக்கான வரலாறுகளைத் தேடியதாக நம்ப வைக்கப்படுவதும் ஏற்றுக் கொள்ளப் பொருத்தமற்றதுதான். அது மட்டுமல்லாமல் தமிழக மண் வாசனை கொண்ட பௌத்த நகல் வரலாற்றை தனது தேச அக்கறைகளை வடிவமைப்பதற்கான சிதைப்பாகவும் செய்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஏனெனில் இலங்கை மண்ணில் நிலை கொண்ட பௌத்த வரலாறுகளின் மர்மக் கூறுகளுக்குள்தான் தனது மூதாதையரின் அரசியல் அடையாளத்தை அவன் தேட வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது.

ஜூலைக் கலவரம் இடம்பெறும் வரை இலங்கையில் வாழ்ந்து அச்சூழலில் அவதிப்பட்டு வெளியேறிய சிறுபான்மை இனத்தைச் சேர்ந்த ஒருத்தனுக்கு சரித்திரத்தின் மூலவேர்கள் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லாது போனாலும் அவன் வாழ்ந்த காலத்தை அண்மித்த வரலாற்றுப் பரிச்சயம் இல்லாமல் ஒரு எழுத்தாளனாக இருக்க வாய்ப்பில்லை.

ஜீ.கே.இலங்கையைச் சேர்ந்தவனாக இருந்திருந்தால் அநகாரிக தர்மபால வழியில் உருவான பௌத்த தேசியவாதத்தையும் அது சுதந்திர இலங்கையின் அரசியலில் ஏற்படுத்திய அதீத தாக்கத்தையும் புனைவுக்குள் கொண்டு வராமல் கடந்து செல்ல வாய்ப்பில்லை.

தர்மபாலவின் சிந்தனைகளை உள்ளீர்த்து தீவிரக் கருத்தை கக்கிய துறவிகளின் முன்னோர்களையும் எல்லாவல மேதானந்த போன்று செயற்கையான பௌத்த ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் சிறுபான்மை இருப்பை கேள்விக்குள்ளாக்க நினைத்த துறவிகளையோ அல்லது populist கடும் போக்காளரான கங்கொடவில சோம தேரரையோ அல்லது பௌத்த வன்முறைகளுக்குத் தூபமிடும் ஞானசாரவையோ அடையாள நீக்கம் செய்து தேவமித்திரராக புனைவுக்குள் உலவ விட்டிருப்பதனை மட்டும் ஒரு தடயமாகக் கொண்டு ஜீ.கே.வை இலங்கையர் என அனுமானித்து விட முடியாது.

நீண்ட கால பழியுணர்ச்சி கொண்ட இனத்தைச் சேர்ந்த ஒருவன் தன்னை அடக்கி வைத்திருக்கும் அதிகார இனத்தைச் சேர்ந்த துறவியுடன் பவ்யமாக அனுசரித்துக் கிடப்பதாக புனையும் ஜீ.கே. இலங்கை உணர்வுகளுக்குப் பொருந்தாத எழுத்தாளராக அந்நியப்பட்டுத் தெரிவதனால் அவர் இங்கிருந்தவர் அல்ல என்ற முடிவுக்கு வரலாம்.

மேலும் ஜெய்சங்கர் கால ஜேம்ஸ்பாண்ட் துப்பறியும் படங்களுக்கு இணையான சம்பவக் கோர்வைகளை அறிவார்ந்த வரலாற்று எள்ளலாக்கி புனைவுத் தர்க்கமாக இடம்மாற்றும் சாமர்த்தியம் இலங்கையைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு கைவருமா என்பதும் சந்தேகமே.

இலங்கைச் சிறுபான்மையினரின் அரசியல் நெருக்கடிகளை பொழுதுபோக்கும் காரியமாக எடுத்துக் கொண்டு தமது வசதி கருதி செயல்படும் அரசியல்வாதிகளின் பிழையான பிரசங்கம் போல ஜீ.கே.வை இலங்கையராக அறிவித்து விடுவது கதைசொல்லியின் உள்நோக்கமுடைய மூத்தண்ணன் மனநிலையை பறைசாற்றுவதாகும். அத்துடன் வாசகனுக்கு எதிரேயுள்ள புனைவின் புதிர்ப் பாதைகளை மூடி விடும் செயலுமாகும். அதனால் ஜீ.கே.வைத் தேடும் பணி நின்று விடக் கூடாதென்பதே எனது வாசிப்பின் அவா ஆகும்.
* *
ஏனெனில் இந்தக் குறிப்பு நாவலின் அர்த்தங்களை மேலும் பெருக்கிடும் என இப்போதைக்கு நம்பலாம்

தமிழவன் சிறுகதையின் தொகுப்பு -ஜிப்ரி ஹாசன்

தமிழவனின் “நடனக்காரியான 35 வயது எழுத்தாளர்“: தமிழ்ச் சிறுகதையின் இன்னுமொரு முகம்

 

ஜிஃப்ரி ஹாஸன்

 

தமிழ்நாட்டின் தமிழ்ச் சிறுகதை எழுத்தாளர்களின் நீண்ட பட்டியலை நாம் புதுமைப்பித்தன்கி.ராதி.ஜானகிராமன்ஜெயகாந்தன்அசோகமித்திரன்சுந்தர ராமசாமி, கோணங்கி, நாஞ்சில் நாடன், சாரு நிவேதிதா,  எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், ஜெயமோகன்வண்ணதாசன் என ஒரு சுருக்கமான பட்டியலாகப் போட்டுக் கொண்டால் அதில் தமிழவனையும் ஒருவராகச் சேர்த்துக் கொள்வதாஅல்லது, இந்தப் பட்டியலை விடுத்து ஒரு புதிய பட்டியலைத் தமிழவனிலிலிருந்து தொடங்குவதா என்ற கேள்விதான் தமிழவனின் கதைகளை வாசிக்கும்போது எனக்குள் ஏற்பட்டதுஅவரது கதைகளை வாசிக்கும்போது இதே கேள்வி உங்களுக்கும் எழுவதற்கு அதிக சாத்தியமுள்ளது.

தமிழ்ச் சூழலில் கவிதையை ஒட்டி நடந்த விவாதங்கள் அளவுக்கு சிறுகதை பற்றி பெரிதாக நடந்தேறவில்லை. மரபுக் கவிதை, நவீன கவிதை, பின்-நவீன கவிதை என்ற வகைப்படுத்தல்களும் அது தொடர்பான உரையாடல்களும் நமது இலக்கியவெளியில் தீவிரமாக முன்னெடுக்கப்பட்டன. அதன் விளைவாக கவிதை குறித்த புதிய பார்வைகளும், புதிய போக்குகளும் உருவாகின. தமிழ்க் கவிதைச் செயற்பாட்டிலும் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்களையும் வளர்ச்சியையும் அவை ஏற்படுத்தின.

தமிழில் கவிதை அளவுக்கு ஒரு நீண்ட வரலாற்றை சிறுகதைகள் கொண்டிருக்கவில்லை. இலக்கிய காலப் பாகுபாட்டில் நவீனயுகம் எனப்படும் காலப்பகுதியிலேயே சிறுகதைகள் தோற்றம் பெற்றன. மரபுச் சிறுகதைகள் என எதுவும் கிடையாது. எனினும் நவீன கால தமிழ்ச் சிறுகதைகள் கடந்த சில ஆண்டுகளில் மேலைக் கோட்பாடுகளின் தாக்கத்துக்குட்பட்டு மாற்றங்களை ஏற்றுக் கொண்டு புதிய தளத்தில் சிறு அளவில் பயணத்தை தொடங்கி இருந்தன.

பின்னர், நவீனத்துவச் சிறுகதைகளில் காணப்பட்ட மையக் கருவொன்றைச் சுற்றியே கதையை நகர்த்துதல், உரையாடல்களில் கிளை மொழிப் பாவனை (ஒரு பிரதேச உரையாடல் மொழி இன்னொரு பிரதேச வாசகனுக்கு புரியாத போதிலும் அதையே கையாளுதல்), ஒரு கதைக்குள் ஒரு கதை மட்டும் காணப்படுதல், விவரணங்கள் குறைவாக இருத்தல் போன்ற பண்புகளிலிருந்து விடுபட்டு பின்-நவீன எழுத்துமுறைக்கு நெருக்கமானதாக தமிழ்ச் சிறுகதைகள் ஒரு புதிய பயணத்தை தொடங்கின.

பொதுவாக பின்-நவீன எழுத்துமுறைக்கு நெருக்கமான சிறுகதைகள் மேலோட்டமானது போன்ற  தோற்றம் அளிக்கும் ஆழமான கதைகளாகும். வாசகர்களை கதையோடு பிணைக்கக்கூடிய மொழியைக் கொண்டவை. கிளைமொழி உரையாடல்களைத் தவிர்த்து ஒரு பொது மொழியில் உரையாடல்கள் கொண்டவை. அது கதையின் சுவாரஸ்யத்தை மேலும் மெருகூட்டுகின்றது. அவை நவீனச் சிறுகதைகளின் பிராந்திய உரையாடல் மொழிகளைத் தவிர்த்து வாசகனை கதைக்குள் உள்வாங்கும் நெகிழ்வுத் தன்மையான கதைகூறல் மொழியை கொண்டுள்ளன. ஒரு மைய சம்பவத்தையோ, மையக் கதாபாத்திரமொன்றையோ சுற்றி கதை இங்கு நகர்த்தப்படுவதில்லை.

மனித வாழ்வை, அதன் எல்லாப் பரிமாணங்களையும் ஒரு வித அங்கதத்துடன் சித்தரிக்கின்றன. இத்தகைய பின்-நவீன எழுத்துமுறைக்கு நெருக்கமான சிறுகதைகள் தமிழில் எழுதப்பட்டுள்ளன. ஒரு சில நாவல்களும் உள்ளன. சுந்தர ராமசாமியின் “ஜே.ஜே. சில குறிப்புகள்”, சாருநிவேதிதாவின் ”ஸீரோ டிகிரி” போன்ற நாவல்களில் இந்த எழுத்துமுறை உள்ளது. ஏன் ஷோபா சக்தியின் ‘கொரில்லா’வோ, ‘ம்’ நாவலோ இந்த எழுத்துமுறைக்கு அவ்வளவு அந்நியமானதல்ல.

தமிழில் பின்-நவீன எழுத்துமுறைக்கு நெருக்கமான சிறுகதைகள் என்ற வகையில் தமிழவனின் “நடனக்காரியான 35 வயது எழுத்தாளர்” தொகுப்பைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லலாம்.

ஆனால் நவீன சிறுகதை எழுத்தாளர்களோ, விமர்சகர்களோ இத்தகைய சிறுகதைகளை இலகுவில் அங்கீகரிப்பதில்லை. இலக்கியத்தரமுள்ள எந்தவொரு படைப்பும் நிராகரிக்கத்தக்கதல்ல. மாறாக அவை உரையாடப்படக் கூடியவையே. தேவையற்ற அச்சம் காரணமாக சில நவீன சிறுகதை எழுத்தாளர்களும், விமர்சகர்களும் தங்களிடமுள்ள அளவுகோளுக்குட்படும் கதைகளை மட்டுமே அங்கீகரிப்பதும் ஏனைய கதைகளை நிராகரித்தும் வருகின்றனர். இத்தகைய பின்-நவீனச் சிறுகதைகள் வாழ்க்கையை மேலோட்டமாகச் சித்தரிக்கின்ற மொழி விளையாட்டு என நிராகரிக்கின்றனர்.

ஆனால் இந்த நவீனத்துவப் பார்வையிலிருந்து சற்று விலகி இலக்கிய ஜனநாயக சிந்தனையின் அடிப்படையில் தமிழவனின் கதைகளை நாம் வாசிப்புச் செய்யும்போது அவரது கதைகளுக்கான இடத்தை வாசகன் கண்டுகொள்கிறான்படைப்பாளியின் வாழ்வியல் அனுபவங்களே தமிழ்ச் சிறுகதைகளின் மைய அம்சமாக கொண்டாடப்படும் ஒரு இலக்கிய காலத்தில்தான் நாம் இருக்கிறோம்தமிழவனின் “நடனக்காரியான 35 வயது எழுத்தாளர்”  கதைத் தொகுதியிலுள்ள அநேக கதைகள் அவரது வாழ்வியல் அனுபவங்களைப் பேசுபவையாகவே இருக்கின்றன.

கதைசொல்லிகள் தங்களது கதைகளில் அவர்களின் சொந்த அனுபவங்களை முதன்மைப்படுத்துவது நமது சிறுகதையின் மரபான பண்பாகவே இருந்து வருகிறதுஇருந்தாலும் தமது சொந்த அனுபவங்களை தமிழவன் வெளிப்படுத்தும் முறையில் ஒரு பின்நவீனத் தன்மை வெளிப்படும் விதத்தை வாசகர்களால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

மனித வாழ்வின் மீதான நுண்ணிய அதிகாரங்களையும்அவமதிப்புகளையும் அதனை எதிர்கொள்ளும் மனிதர்களின் மன அதிர்வுகளையும் தமிழவன் தன் கதைகளில் பதிவு செய்கிறார்தமிழவன் கதைகளில் உலவும் மனிதர்கள் வாழ்வின் அநீதியை எதிர்கொண்டு மேலெழும் வேட்கையுடன் வருகின்றனர்.

நமது தமிழ்ச் சிறுகதைகளின் கதைநிகழ்களத்தை வேறொரு தளத்துக்கு கொண்டு சென்று அர்த்தப்படுத்தும் முனைப்பு தமிழவனின் அநேகமான கதைகளுக்குள் கிட்டத்தட்ட ஒரு கோட்பாடாகவே வடிவம் கொண்டுள்ளது.

தமிழவனின் இந்தக் கதைத்தொகுதி தமிழின் நவீனத்துவக் கதைப்போக்கிலிருந்து ஒரு புரட்சிகரமான மீறலைச்செய்துகொண்டு தமிழ் எதார்த்தத்தைதமிழ் வாழ்க்கையை புதியதொரு கோணத்தில் பேசுகின்றனஇத்தொகுப்பிலுள்ள அநேக கதைகள் தமிழ் வாழ்வை அதற்கு முற்றிலும் அந்நியமானதொரு சூழலில் வைத்து ஆனால் அதற்கு மிகவும் நெருக்கமான மனிதர்களைக் கொண்டு பேசுகின்றன.

சிலகதைகள் முதல் வாசிப்பில் தந்த அனுபவத்தை விட இன்னுமொரு வாசிப்பில் பிறிதொரு அனுபவத்தை தருகின்றனஆக, வாசகனுக்குள் ஒரு கதை ஏற்படுத்தும் அனுபவங்களின் ஒற்றைத் தன்மையை ஒரேயடியாக உடைத்தெறிகிறார் தமிழவன்எனினும் வாழ்வின் நுண்மையான அனுபவங்களை விடவும் பேரனுபவங்களையே அவர் பேசுகிறார்இதனால் வாழ்க்கையை கலைத்துவமாக சிருஷ்டித்துக் காட்டுவதற்கு பதிலாக தத்துவார்த்தமாக சிருஷ்டித்துக் காட்டுகின்றன தமிழவனின் கதைகள்.

இத்தொகுப்பிலுள்ள கதைகள் சிறுகதைகளின் வழமையான அளவில் (சைஸ்ஒரு புதிய மீறலைச் செய்கிறதுசிறுகதைகள் என்ற வகைப்பாட்டுக்குள் வரும் கதையின் அளவைவிட சற்று சிறியதாக இந்தக் கதைகள் அமைந்திருக்கின்றனஅண்மைக்காலமாக அவை Short Fiction என்றொரு வகையாகவும் பார்க்கப்படுகின்றன.

இத் தொகுப்பிலுள்ள கதைகள் கதைகூறும் முறையிலும் நவீனத்துவக் கதைப்போக்கிலிருந்து விலகிச் செல்கின்றனதொடக்கம்உச்சம்முடிவு எனும் அரிஸ்டோட்டிலிய நியம முறைக் கதைகூறல் பண்பை தமிழவன் முற்றாகவே புறக்கணித்துள்ளார்இதனால் அவரது கதைகள் “நன்கு கட்டமைக்கப்படாத“ கதைகளாக தமிழில் ஒரு புதிய போக்கை முன்னெடுத்துச் செல்லும் தன்மையுடன் மேற்கிளம்புகின்றன.   இங்கு கதைகள் உரையாடல்களற்று கதைசொல்லியின் விவரணங்களால் மட்டுமே புனைவாக்கம் பெறுகின்றனமேலும் இக்கதைகள் ஒரு விதத்தில் முடிவடையாததாகத் தோன்றுவதோடு முடிவுகளை வாசகனே எடுத்துக்கொள்ளும் வாசக சுதந்திரத்தைக் கிட்டத்தட்ட எல்லாக் கதைகளிலுமே தமிழவன் காப்பாற்றி இருக்கிறார்

இக்கதைகளுக்குள் மையக் கதாபாத்திரம் என்று யாரும்/எதுவும்  இருப்பதில்லைமையமான கதைச்சம்பவம் என்றும் எதுவும் இருப்பதில்லை.  இதனால் நவீனத்துவச் சிறுகதைகளுக்குப் பின்னரான ஒரு புதிய கதைப்போக்கின் ஆரம்பமாக தமிழவனின் கதைகள் தோற்றங் கொள்கின்றனகதைக்குள் ஒரு மையக் கதாபாத்திரத்தை உருவாக்குவது அல்லது கதைசொல்லியே ஒரு மையக் கதாபாத்திரமாக மாறிவிடுவது என்பது கதைக்கு ஒருமுகத்தன்மையை வழங்கிவிடுகிறதுஇங்கு மையக் கதாபாத்திரங்களற்ற பின்நவீன நிலைமையானது ஒரு கதையை ‘கதை’ என ஒருமையில் அழைப்பதை விட ‘கதைகள்’ என பன்மையில் அழைக்கவும் அணுகவும் தூண்டுகிறதுஇப்படித்தான் தமிழவனின் இந்தத் தொகுப்புக்குள்ளிருக்கும் ஒரு கதை ‘கதைகளாக’ வடிவங் கொள்கிறது.

உதாரணமாக, ‘மொழிபெயர்ப்பு நிறுவனம்” எனும் கதையில் மொழிபெயர்ப்புத் துறைப் பொறுப்பாளனா?, 17 வயதுச் சிறுவனாஅல்லது மொழிபெயர்ப்பு பணியகப் பணியாளர்களில் ஒருவரா யார் மையக் கதாபாத்திரம் என்ற கேள்விக்கு வாசகனால் இறுதிவரை விடை காண முடிவதே இல்லை.

“மூவரும் மௌனமானார்கள்” எனும் கதையிலும் இதே அனுபவத்தைத்தான் வாசகன் பெற்றுக் கொள்கிறான்அதனால் இந்த அனுபவம் வாசகனுக்கு தொடர்ச்சியாக தமிழவனின் கதைகளுக்குள் நிகழ்ந்து கொண்டே இருக்கிறதுமையக் கதாபாத்திரம் யார் என்ற கேள்விக்கு விடை இல்லாவிட்டாலும் கதை வாசக இரசனைக்கு மிக நெருக்கமானதாகவுள்ளது.

மொழிபெயர்ப்பு நிறுவனம்“ எனும் கதை டெல்லியை தலைமையகமாகக் கொண்டியங்கும் மொழிபெயர்ப்பு நிறுவனமொன்றுக்குள் தொழிற்படும் நுண்ணிய அதிகாரமானது மொழிபெயர்ப்பு எனும் துறையையே எப்படிச் சீரழித்துவிடுகிறது என்பதைப் பேசுகிறது.

தமிழவனின் சில கதைகள் உலக தளத்தை கதை நிகழ்களமாகக் கொண்டுள்ளனநீ புரிந்து கொள்வாய் இறுதியாக எனும் கதை போலந்து இந்திய அனுபவங்களோடு விரியும் ஒரு கதையாகும்இரு வேறுபட்ட கலாசாரங்களுக்கிடையிலான உரையாடலாகவும் இந்தக் கதையை பார்க்கலாம்ஒரு திரைப்படம் போல் நகரும் இக்கதையில் அடிக்கடி காட்சிகளும் மனிதர்களும் மாறியபடி இருக்கின்றனர்கதை ஒரு மைய சம்பவத்தைச் சுற்றி மட்டுமே சுழல்வதில்லைஅதனால் வாசகன் வேறு திசைகளுக்கும் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான்இந்த அலைக்கழிப்பு வாசகனுக்கு ஒரேநேரத்தில் வெவ்வேறு அனுபவங்களை ஏற்படுத்துவதாகவும் உள்ளது.

இந்தியத் தமிழ்ச் சிறுகதைகளில் மேலோங்கிக்காணப்பட்ட தமிழ்க் கலாசார மரபென்பது இந்து காலாசார மரபாகத்தானிருந்ததுதமிழவனின் கதைகளில் அந்த மரபு மீறப்பட்டுள்ளதுஅவரது கதைகளில் கிறிஸ்தவ கலாசாரமும் அதன் மொழிக்கூறுகளும் அதிக கவனிப்புக்குள்ளாகின்றனதமிழவன் கிறிஸ்தவ மதத்தைச் சேர்ந்தவராக இருப்பதாலும் அது நேர்ந்திருக்கலாம்.

தமிழவன் கதைகளில் அழுத்தம் பெறும் கிறிஸ்தவக் கலாசாரப் பதிவுகள் அவரது கதைகளில் கவனிக்கத்தக்க ஒரு புதிய பண்பாக மேலெழுகின்றனஇதுவரை கால நமது அநேகமான தமிழ்ச்சிறுகதைகளில் தமிழர் பண்பாடு இந்து மதம் சார்ந்ததாகவும் மற்றும் இஸ்லாமியப் பண்பாடுமே அதிகமும் விபரிப்புக்குள்ளாகி வந்தனதமிழ் பண்பாட்டின் கட்டடக்கூறான கோயில்கள் மற்றும் இஸ்லாமியப் பண்பாட்டின் கட்டடக்கூறான பள்ளிவாசல்கள்தர்ஹாக்கள் பற்றிய வரலாறுகளையும்அவற்றின் தொன்மங்களையும்விபரணங்களையுமே நமது தமிழ்ச் சிறுகதைகளில் வாசித்து வந்திருக்கிறோம்.

தமிழவனின் இக்கதைத் தொகுப்பிலுள்ள கணேசன் மனைவி பறந்து போனாள் கதையில் கிறிஸ்தவ பண்பாட்டு நம்பிக்கையான பலிப்பூசை பற்றிய குறிப்புகளும்சர்ச் ஒன்றின் வரலாற்றுக் குறிப்புகளும் வருகின்றனஎனினும் அந்த சர்ச்சின் வரலாறு போர்த்துக்கீசர் காலம் வரையே செல்கிறதுஇந்தியாவில் கிறிஸ்தவம் அந்தளவுக்கே பழைமைவாய்ந்ததாக இருக்கலாம்.

“மெழுகுதிரி எரிவதைப் பார்த்தேன்” ஏறத்தாழ 60 ஆண்டுகள் பழைமையான ஒரு கிறிஸ்தவக் குடும்பம் பற்றிய கதைமின்சாரமற்று இருண்டு கிடந்த தெருக்களில்வீடுகளில்கடைகளில் வாழ நேரிட்ட மக்கள் பிரிவொன்றின் இருண்ட வாழ்வை மண்வாசனையற்ற ஒரு நேர்கோட்டு மொழியில் பதிவு செய்கிறார் தமிழவன்இப்படி தமிழில் அதிகம் எழுதப்படாத கிறிஸ்தவ வாழ்வைகிறிஸ்தவப் பெயர்களைச் சூடிய கதாபாத்திரங்களை அதிகமதிகம் சிருஷ்டித்திருக்கிறார் தமிழவன்.

தொகுப்பிலுள்ள எல்லாக் கதைகளுமே சுவாரஸ்யம் குன்றாமல் ஆயினும் வாசகனுக்கு புதிர் போட்டபடி இருக்கின்றனவாசகன் புதிரை அவிழ்க்கும் தருணத்தில்தான் தமிழவனின் கதையுலகத்துக்குள் முழுமையாகப் பிரவேசிக்கும் பாதையை கண்டடைகிறான்பரபரப்பாக ஆரம்பித்துபரபரப்பாக நகர்ந்து சென்று பரபரப்புடனேயே கதை முடியும் போது வாசகனையும் ஒரு பரபரப்பு தொற்றிக் கொள்வது என்னவோ உண்மைதான்ஆனால் அந்த பரபரப்புடன் மட்டும் நின்று விடும் வாசகனால் மேற்கொண்டு தமிழவனின் கதைகள் நிகழ்த்த விரும்பும் உரையாடல்களைப் புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை.

தொகுப்பிலுள்ள ”பூதாகரமான மனிதர்”  போலந்து நாட்டில் நிகழும் ஒரு கதைபல்கலைக்கழக நூலகரான மார்தா மாக்கியோஸ்கியின் வீட்டில் இடம்பெறும் விருந்து நிகழ்வொன்றில் இந்தியாபங்களாதேஷ் போன்ற நாடுகளிலிருந்து கலந்துகொள்ளும் பேராசிரியர்கள் மற்றும் நூலகர் மார்தாவின் குடும்ப உறுப்பினர்கள் மத்தியில் நிகழும் உரையாடல் மூலம் கதை நகர்த்தப்படுகிறதுகதையின் தொடக்கத்திலேயே அது பல்கலாசாரங்களுக்கிடையிலான உரையாடலாக வடிவங்கொள்கிறதுஇந்தியக் கலாசாரத்தின் தீண்டாமை எனும் சாதியத்துக்கெதிரான குரல் இங்கு பதிவு செய்யப்படுகிறது.

“ஒரு மனிதர் இன்னொரு வகை மனிதரை தொடக்கூடாது என்றொரு விதி உள்ளது என்றனர்“

என கதையில் வரும் ஒரு வரியே இந்தியப் பண்பாட்டின் நேர்மறையான இயல்பொன்றை மேலைத்தேய மனிதர்களோடு அல்லது கலாசாரத்தோடு பகிர்ந்துகொள்கிறது.

போலந்தின் முந்தைய தலைமுறைக்கும்- புதிய தலைமுறைக்குமிடையிலான இடைவெளியின் நீளத்தை அளவிட்டுக்கொள்வதற்கான சந்தர்ப்பங்களை தமிழவன் இந்தக் கதைக்குள் வாசகனுக்கு ஏற்படுத்திக் கொடுக்கிறார். கதையில் போலந்தின் பழைய தலைமுறையின் குறியீடாக பூதாகரமான மனிதர் வருகிறார். ஓரிடத்தில் பூதாகரமான மனிதர் மௌனமாவது அந்த தலைமுறையின் சிந்தனைகள் நவீன தலைமுறையால் நிராகரிக்கப்பட்டதன் குறியீடாகும். இதன் மூலம் இந்தியப் பண்பாட்டில் இன்னும் தீண்டாமை ஒழியாமல் தலைமுறை தலைமுறையாய் தொடர்வதை மறைமுகமாக தாக்குகிறார். இதுவே இரண்டு கலாசாரங்களுக்கிடையிலான வேறுபாடாக தமிழவன் கருதுகிறார். ஆயினும் இந்தியப் பண்பாட்டில் தீண்டாமை இன்னும் எவ்வளவு தூரம் செல்லும் என்ற கோணத்தில் ஊகங்களைச் செய்வதற்கு வாசகனை கதை தூண்டுவதில்லை.

தொகுதியிலுள்ள கதைகளில் ஒரு தொடர்பறு எழுத்து முறையே பின்பற்றப்பட்டுள்ளது. ஒரு சம்பவத்தை மையப்படுத்தாமல் சிதறலாக ஒரு கதைக்குள் பல கதைகளை நகர்த்துவதற்கு இந்த முறையே மிகவும் அணுக்கமானது. இதனால் தமிழவனின் எந்தவொரு கதைக்கும் கதைச்சுருக்கம் சொல்வது கடினம். ஆனால் அந்தக் கதைகளுக்கான விரிவாக்கங்களைத் தேடி நிச்சயம் நம்மால் பயணிக்க முடியும்.

 

 

 

தமிழவனின் சரித்திரத்தில் ………….

சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்

(தஞ்சையில் சமீபத்தில்   ஜனிவரியில் 2017,  நடந்த இலக்கியக்கூட்டத்தில் தன் நாவல் பற்றி தமிழவன் பேசியது)

தற்காலத் தமிழ் இலக்கியம் 19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதியில் தோன்றியபோதே பிரச்சினை தோன்றிவிட்டது. தமிழ்த்தற்கால இலக்கியம், தமிழின் 2000 ஆண்டு பாரம்பரியத்தைத் தொடரவேண்டுமா? ஏதாவது ஓரிருவர் தொடங்கிய மாதிரியைப் பின்பற்ற வேண்டுமா? என்ற கேள்வி வருகிறது. பிரதாப முதலியார் சரித்திரத்தைப் பின்பற்ற வேண்டுமா அல்லது பத்மாவதி சரித்திரத்தைப் பின்பற்ற வேண்டுமா? சிறுகதையில் வ.வே.சு. ஐயரா, பாரதியா, புதுமைப்பித்தனா? சரி விமரிசனத்தில் யாரைப் பின்பற்றுவது? நாடகத்தில் யாரை, இப்படி இப்படி.

அடிப்படைப் பிரச்சினை, மரபை நவீன இலக்கியமாக மாற்றுவது எப்படி? இந்தக் கேள்வி கேட்கப்படவே இல்லை. இதற்கான காரணம் தமிழ்த்துறையினர் படைப்பு இலக்கியக் களத்தில் இல்லை. காரணம் அவர்களுக்கு நவீன இலக்கியம் பற்றிய அக்கரை இல்லை. அதனால் நாவல்கள் பாடமாய் வைத்தால் மாணவர்களிடம் நீங்களே படித்துக்கொள்ளுங்கள், கதைதானே என்கிறார்கள். இந்தப் பலவீனம் எங்கிருந்து வந்தது? நவீனப் பார்வை மரபு இலக்கியத்தைகூட அறிவதற்கு (வாசிக்க அல்ல) வேண்டும் என்ற உண்மையை அவர்கள் காணாததால்.

இந்தப் பலவீனம் போன்ற இன்னொரு பலவீனம் இருக்கிறது. அது நவீன இலக்கியப் படைப்பாசிரியர்களிடம் முதலில் இருந்தே காணப்பட்டது. வேதநாயகம் நாவலை, நாட்டுப்புற கதைப்பாடல் போல எழுதினார். பத்மாவதி சரித்திரம், எதார்த்த கதைமுறையில் பிராமண வாழ்வைச் சித்திரித்தது. இவை இரண்டு முன்மாதிரிகள். இரண்டுமே சங்க இலக்கியத்தில் இருந்து சிலப்பதிகாரம், கம்பராமாயணம், சிற்றிலக்கியம் வழி கதையை வளர்த்தும் முறை ஒன்று உண்டு என்று அறியவில்லை என்று சொல்லலாமா?

இந்தப்பின்னணியில் என் கதைகளின் மாதிரிக்கு வருகிறேன். முதலில், 1985இல், ‘ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள்’ எழுதினேன். அதை வாசித்தவர்கள் சிலர் பாராட்டினார்கள். சிலர் விமரிசித்தார்கள். ஆனால் எல்லோரும் அன்று ஆச்சரியப்பட்டார்கள். அதல்ல விஷயம். மேல்பாராவில் சொன்ன வேதநாயகம் பாணியிலும், முழுமையாய், ‘ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள்’ இல்லை. மாதவையாவின் பத்மாவதி சரித்திரம் பாணியிலும் இல்லை. ஓரளவு- அதாவது மிக  ஓரளவு, முதலாமவர் பாணியில் வந்து அதைக் குறுக்கே புகுந்து மாற்றிய முறையில் ஏ.சொ.ம. எழுதினேன்.

ஞானக்கூத்தன் ஏ.சொ.ம.  நாவலை வேறு ஒரு மரபில் வைக்க உதவினார். அதையும் கொஞ்சம் பேசவேண்டும். சிறுகதை சரித்திரம் பற்றிச் சொல்லும் போது மணிக்கொடி பற்றிச் சொல்லுவார்கள். அக்காலம் நாற்பதுகள். அக்கால கட்டத்தில் அச்சுமூலம் இலக்கியம் பல்கிப்பெருகியது. பல தட்டு, சாதி மக்களுக்கு இலக்கியம் போக, வாசகர்கள் என்ற இலக்கியத்தைத் தீர்மானிக்கும் இன்னொரு சக்தி உருவாகிறது. இங்குத் தமிழ்மொழி துரதிருஷ்டம் செய்த மொழியாயிற்று. கன்னடம் போலவோ, மலையாளம் போலவோ அல்லாமல் வியாபாரிகள் இலக்கியத்தை விற்பனை செய்ய தமிழ்மொழியைச் சந்தைக்கு இழுத்து வந்தனர். பத்திரிகைத்தமிழ் என்று ஒன்று உருவாயிற்று. இதற்கு விலை இருந்தது. வாசிக்கிறவர்களைப் பெருக்கப் போட்டி நடந்தது. அதனால் விற்கிற இலக்கியமா, விற்காத இலக்கியமா என்று கேட்கக்கூடாத கேள்விக்கூட கேட்கப்பட்டது. பத்திரிகைத் தமிழ் உருவான கதை இது தான். உடனே இதனை எதிர்க்க சிறு பத்திரிக்கைகள் 1970களில் உருவாயிற்று. உள்ளாற்றல் உள்ள கலாச்சாரத்தில் எதிர்சக்தி இருக்கும். இந்தக் கட்டத்தில் தமிழ்மொழியின் உள்சக்தி ஒருவிதமாய் அன்றிப் பலவிதமாய் மாறிற்று. சிலர் பத்திரிகைத்தமிழில் இலக்கியம் படைக்கலாம் என்றனர்; நல்ல விதமாய் எதார்த்த நாவலை எழுதினால் போதும் என்றனர்.

இப்போது ஒரு பெரிய பாய்ச்சல், தமிழ் வாழ்க்கையில் உருவாயிற்று. அது தான் புதுக்கவிதை. இந்தக்கட்டத்தில் தான் ஞா.கூ. கேட்ட கேள்வி பொருந்துகிறது. கவிதை, பத்திரிகைத்தமிழை விட்டுவிட்டது. பத்திரிகைத் தமிழில் அல்லாது வேறு வகையாய் (அது எந்த வகை என்று பல வகைகளைக் கூறலாம்) எழுதப்பட்டது என ஞா.கூ. சுட்டிய நாவல் ஏ.சொ.ம. வருகிறது.

அதாவது தமிழ்ப்பாரம்பரியத்தில் மனிதன் என்ற தனிநபர் இல்லை என்கிறது தொல்காப்பியம். 1. முதற்பொருளும் (காலம், இடம்) 2. உரிப்பொருளும் (பொது உணர்வு) அதுபோல், செடி, விலங்கு, மலை, சூழல், ஆகாசம், தெய்வம், அடையாளங்கள் என்று விளக்கப்படும் 3. கருப்பொருள் அதாவது உலகை – பூமிக்கிரகத்தை முழுசாய் கோட்பாடாக்கியது தொல்காப்பியம். இது தான் ஏ.சொ.ம. நாவலில் மனிதன் மரத்தின் தன்மையுடன் படுத்துக்கிடக்கவும், தனிநபர் பண்புடன் இல்லாமல் கூட்டுப்பண்புடன் சித்திரிக்கவும் காரணமாயிற்று எனலாம். ஏ.சொ.ம. நாவலில் பாத்திரவார்ப்பு முறை வேதநாயகம் மற்றும் மாதவையா நாவல்களிலிருந்து மாறுபட்டது. அதிகம் தமிழானது. அதாவது ஏ.சொ.ம. வில் வரும் காதல் ஐந்திணைக்காதல் போன்றது.

இந்த நாவல் பற்றி இன்று நாம் இப்போது பேசத் தேவையில்லை. அதனால் அடுத்து நான் எழுதிய “சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்களு”க்கு வருவோம். பாரம்பரிய அழகியல் கோட்பாடுகள் கொண்ட தமிழ்மொழியில் நாவல் இலக்கியம் பாரம்பரியப் பின்னணியின் ஆற்றலைப் பரிசோதனை செய்து பார்த்திருக்க வேண்டும். இது மிகுந்த முக்கியத்துவம் கொண்ட விஷயம். நவீன தமிழ்ப்பண்பாடு ஏன் பாரம்பரிய ஆற்றலைப்பற்றி தன்னுடைய நவீன இலக்கியத்தில் அதிகம் கவலைப்படவில்லை என்பது தனிக்கேள்வி. ஏன் தொடர்ச்சி அறாமை இருக்கவில்லை? தொடர்ச்சியில்லாத ஞாபகம் எப்படிப்பட்டது? இதன் உளவியல் வெளிப்பாடு என்ன? சி.என். அண்ணாதுரை 1962இல் டெல்லி பாராளுமன்றத்தில் திராவிடநாடு கேட்ட பின்னணி ஓர் இனம் இழந்து போன உரிமைசார் தன் பிளவுபட்ட உள்ளத்தை – அதன் ஊனத்தை – மருந்திட்டு ஆற்ற மேற்கொண்ட முயற்சியா  என்ற கேள்வியும் வருகிறது. எனவே 18, 19 நூற்றாண்டுகளில் மேற்கத்திய பண்பாட்டுப் பாதிப்பால் தமிழ்ப்பண்பாட்டில் ஏற்பட்ட பெரும் சலனம் அடுத்து உருவாகும் இலக்கியத்தினால் ஏதோ ஒரு வகையில் எதிர்கொள்ளப்படவேண்டும். இந்த எதிர்கொள்ளலுக்குப் போதிய விதமான மரபு அறிவு அந்தச் சமூகத்தில் இருக்கவேண்டும். அல்லது பாரம்பரியம் பற்றிய அக்கரை இருக்கக்கூடிய தமிழ்மக்களின் பிரிவுகளில் இருந்து தமிழ் நாவல் அல்லது புனைவு எழுத்து வந்திருக்கவேண்டும். முதல்நாவலை எப்படி எப்படி எழுதக்கூடிய சாத்தியப்பாடுகள் இருந்திருக்கலாம் என்று இன்றுவரை கேட்டோமா?. மிக முக்கியமுள்ள கேள்வி அல்லவா இது?

இது ஒரு அறிதல் பற்றிய பிரச்சினை. அறிதல் குறையுடைய ஒரு குழுவின் – மொழி – பண்பாட்டுக் குறைப்பார்வை அது படைக்கும் இலக்கியத்திலும் வெளிப்படத் தான் செய்யும். ஏன் தொல்காப்பியத்தின் பாரம்பரியம் முதல் நாவலில் இல்லை? நவீன கதையடிப்படையில் பிறந்த இலக்கியத்தில்  மரபை வேர்விட வைக்கவேண்டும் என்ற குரல் ஏன் எழவில்லை? அய்யப்பணிக்கரையும் தாண்டிப் போயிருக்கத் தேவையான வகையில் தமிழில் பாரம்பரிய பலம் இருந்திருக்கிறது. என் இந்த நாவல்கள் தமிழ்ப்பாரம்பரியத்தையும் முதல் தமிழ் நாவல்கள் பற்றிய பல்வேறு சாத்தியப்பாடுகளையும் சுற்றி வந்த மனப்பயணத்தில் ஏற்பட்ட இரண்டு உதரணங்கள் தாம். ஆங்கில அல்லது மலையாள (நீலபத்மநாபன் – தோப்பில்) மாதிரிகள் இல்லாமல் ஏ.சொ.ம. போல எழுதிப்பார்ப்போம் எப்படி நாவல் போகிறது பார்க்கலாம் என்று தொடர்ந்து செய்து பலர் பார்த்திருந்தால் என்ன நடந்திருக்கும்?

‘சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்’ நாவலில் இப்படி ஒரு பகுதி வருகிறது:

“தெகிமொலாக்கள் காலத்தைச் சதுரங்கம் போன்றது என்று கருதினார்கள். சதுரங்கத்தைக் கட்டங்களாகப் பிரிப்பது போல் காலத்தைப் பிரித்தார்கள். அதில் மிகவும் கொடுமையான இரண்டு காலங்களை எதிரும்புதிருமாக வைத்து அவர்களது காலச்சக்கரத்தை வரைந்தார்கள்”.

யாருக்கும் இதில் வருவது  பழந்தமிழ் – தொல்காப்பிய முறைப்படியான – காலப்பாகுபாடு என்று தெரியும். அப்படியே இல்லை. கொஞ்சம் மாற்றப்பட்டது.

“இரவுப்புணர்ச்சிகளின் போது புணர்ச்சி இலக்கணமும் காலநிலை நியமங்களும் பின்பற்றப்படாததிலும் தொடர்ந்து பிறந்தவர்கள் விசித்திர நினைவுகளுடனும் காலநிலை அற்ற விதமாகவும் பிறந்தனர்”.

இது நீண்ட சரித்திரம் கொண்ட மக்கள் கூட்டம் ஒன்று சரித்திரத்தின் பிளவுகளை எப்படித் தங்கள் விசித்திரம் மிக்க வாழ்க்கைமுறைகளால் மறுவுருவாக்கம் செய்தார்கள் என விளக்குகிறது.

தமிழ் மனிதன் என்ற உருவாக்கம் மேற்கத்திய மாதிரியில் வடிவமைக்க 19, 20, 21 நூற்றாண்டுகளில் முயற்சி செய்யப்பட்டன. அதற்கு முன்பு பர்ஷிய, மொகல் சரித்திர, மராட்டிய இடையீடுகளும் தமிழ் உள்வாங்கிற்று. அதன் கதைப்புனைவு மாதிரிகள் எப்படிப்பட்டவை? அவற்றின் சில மாதிரிகள் சமீப நாவல் சரித்திரத்தில் தமிழிலும் வருகின்றன.

நாம் தொடர்ந்து கொண்டுவரவேண்டிய விஷயங்களைத் தர்க்கமாக மாற்றப் பார்க்கிறேன். தமிழில் பாரம்பரியம் இருந்தது என்ற ஓர்மையையை முற்றிலும் ஏன் நீக்கினோம்? 2009இல் தமிழ் அடையாளம் பற்றிய கேள்விகள் பழம் ஞாபகத்தின் அழுத்தத்தைத் தந்ததால் சிந்தனை கட்டமைப்புகளாய் வெளிப்போந்தன. கட்சிகளாய், குழுக்களாய், அரசியல் இதுதான் என்ற பெயரில் தமிழகமெங்கும் ‘தமிழன் யார்’ என்ற இளைஞர்களின் கேள்விகளுடன் நிறைய சலனம் ஏற்பட்டுள்ளது. இவற்றை முற்றாய் ஒதுக்க முனையவே மாட்டேன். இவர்களின் மொழியின் – சொல்லின் – அர்த்தம் என்ன? (மீண்டும் தொல்காப்பியம்?) யார் இந்தத் தெகிமொலாக்கள்? இந்த நாவலின் இறைச்சிப்பொருள் எது என்று கேட்கமுடியுமா? உள்ளுறை உவமையாக, நவீன குறியியல் அர்த்தங்களாக எல்லாவற்றையும் பார்ப்பதில் தவறில்லை. தன்னை வரலாற்றில் இழந்த ஒரு மக்கள் கூட்டம் வழிதெரியாது தவிக்கிறது.

நான் ஒரு கட்டுரையில் பெரியார் நம் நாட்டுப்புற மரபுகளை மதிக்கவில்லை என்று எழுதினேன். நாட்டுப்புற கதைப்பாடல்கள் – தேசிங்குராஜன் கதையிலிருந்து முத்துப்பாட்டன் வழி – இன்னும் அண்ணன்மார் சுவாமி என பெரும் பிரவாகம் உண்டு. செவ்வியல் மரபும் சங்கம், சிலப்பதிகாரம் என்று வேறோரு ஞாபகத்தமிழ் மரபாய் இணையாகத் தமிழர்களை நினைவுறுத்தியப்படியே இருக்கிறது.

நாட்டுப்புறக் கதையில் தேவதைக்கதை எப்போதும், உலகம் முழுவதும், திருமணத்தில் தான் முடியும் என்று ஒரு மறுக்கமுடியாத கோட்பாடு உண்டு. அதாவது, திருமணம், மந்திரசக்தி, விடைதெரியாக் கேள்விகள், மோதிரம் இப்படிப்பட்ட ஒவ்வொன்றும் ஓராயிரம் அர்த்தங்கள் கொண்டவை. செவ்வியலும் அப்படித்தான். குறுந்தொகையில் வரும் குறிஞ்சி என்ற புணர்ச்சி பற்றிய ஞாபகம், குறிஞ்சிப்பாட்டில் நீண்ட கதை சொல்லலாகி, சிலப்பதிகாரத்தில் மிகப்பெரும் கதைப்பாரம்பரியமாகிறது. நாவல் பாத்திர வார்ப்பை – மேற்கின் எதார்த்த முறையை மறுக்காமல் உலகப் பொதுகதைகளை நாம் ஏன் உருவாக்க முடியாது?

வேடிக்கை என்னவென்றால் 19ஆம் நூற்றாண்டில் ஆங்கிலம் வழி அந்த கிளுகிளுப்பு மரபை முக்கியமாக்கி, நூறு வருடங்களாய் நம் பாரம்பரியக்கதைகளை மீட்டெடுப்பதைக் கேலி பேசும் அளவுக்குப்போன மூடச்செயல் தான். தமிழ் உரைநடையைத் தமிழ்மொழிக்கு ஏற்ப எழுதுவதே பல சிக்கல்களைக் கொண்ட காரியம். பெஸ்கி எழுதியது உரைநடையா? நச்சினார்க்கினியர் எழுதியது தமிழ் உரைநடையா? நாம் கேள்வி கேட்க முடியவே இல்லை. முதலில் தமிழ் உள்ளம் அங்கீகரிக்கும் கருத்தைச் சரியாய் வெளிப்படுத்தும் உரைநடையே வரவில்லை. பின் எப்படி உரைநடைக்கலையான நாவலை எப்படி எழுதுவது என்ற பிரச்சினையைத் தீர்ப்பது?

இன்னும் ஒரு முக்கியமான விஷயம். புரிகிற எழுத்து, புரியாத எழுத்து பற்றிய பிரச்சினை. பாரம்பரியத் தமிழில் எல்லாமே புரியாத எழுத்துத்தான். எந்த உரையாசிரியர் புரியக்கூடிய முறையில் எழுதியிருக்கிறார்? நிகண்டு என்பதும் அகராதியும் புரியாமையை இலக்கணத்தையும் அங்கீகரிக்கும் செயல் தானே. பழக்கமானது பழகாதது என்று தான் உண்டு. எல்லாம் ஏகதேசமானது தான்.

செவ்வியல் கதைகளான நெடுநெல்வாடை போன்றவற்றில் வரும் பாத்திரங்கள் அரசன், அரசி போன்றோரின் இடங்களில் அசைவு இல்லை. அரசி படுக்கையோடு காட்சித் தருவாள். அரசன் பாசறையோடு காட்சித்தருவான். அல்லது முல்லைப்பாட்டில் அரசன் தேரில் வந்து கொண்டிருப்பான். இட அசைவு (Move) கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கும். சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்களில் பச்சைராஜன், பாக்கியத்தாய், மலைமீது ஒளி (அம்மிக்குழவி, மொழித்துறையினர், சர்க்கஸ் கோமாளி) இவர்களின் இடங்களும் இட அசைவுகளும் (Move) கூட கட்டுப்படுத்தப்பட்ட அசைவுகளுக்கு உட்பட்டவை.

இதுபோல் எதார்த்தபாணி கதைசொல்லலில் அல்லது உளவியல்பாணி கதைசொல்லலின் பாத்திர வார்ப்பைவிட நாட்டுப்புறவியல் கதைசொல்லலில் சமூகக் கதையாடல் நடக்கிறது. ஏனெனில் உளவியல் கதையாடலில் தனிநபர் சமூகம் வருகிறது. நாட்டுப்புறக் கதைகளின் பாத்திரங்களில் நாய்கள் மனிதர்களாவது உண்டு. ஒரு ஊரில் ஒரு நாய்க்கு இரண்டு பெண்கள் பிறந்தனர். இரு அரச குமாரர்கள் மூத்தவளையும் இளையவளையும் திருமணம் செய்தபின்பு தாய் – நாய் மூத்த மகளிடம் வருகிறாள். வெந்நீர் ஊற்றி விரட்டுகிறாள் மூத்தவள். இளையவள் உணவு கொடுத்து பாதுகாக்கிறாள்….. என்பது போன்ற கதை கேட்டிருப்பீர்கள். மனித – விலங்கு இணைவு ஏற்படுவதோடு பாத்திரங்கள் சமூக மாதிரிகளாகின்றன. கதையில் இறந்த நாய் இளையவளுக்குத் தங்கக்கட்டியாகி உதவும். மூத்தவள் வெந்நீர் ஊற்றியதால் வெறும்புழுவாய்த் தன் உடம்பை மாற்றி தண்டனைக் கொடுக்கும். “தண்டனையும் பரிசளிப்பும்” என்ற கருத்தாக்கம் கதையின் அமைப்பாகிறது. இங்குக் கதைமை என்பது  கருத்தமைவு என்று வடிவம் கொள்கிறது. சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்களில், பச்சை ராஜனுக்கும் பாக்கியத்தாய்க்கும் ஏற்படும் பல்வேறு கதை இடஅசைவுகள் கருத்து + அமைவு = புனைவு என்று புதுவித அர்த்த உருவாக்கமாகிறது. தமிழ்ச்சமூகம் சினிமாவைத் தனக்குள்ளே வடிவமைத்த செயல் நம் கதைமுறை வேறுபட்டது என்பதைத் தான் விளக்குகிறது. (இக்கதைபற்றி சண்முக. விமல்குமார் ஒரு நீண்ட கட்டுரை எழுதியுள்ளார்.)

கார்ல்மார்க்ஸ் “British Rule in India” என்று ஒரு கட்டுரை 1853இல் எழுதியது பல வாதவிவாதங்களை உருவாக்கியது. இந்தியா போன்ற சமூகத்தின் தேக்கத்தைப் பிரிட்டிஷ் அரசு உடைத்து ரயில், தனிச்சொத்து, அறிவியல், தொடர்பியல் போன்றவற்றைத் தந்தது என்பார் மார்க்ஸ். உடனே மார்க்ஸும் ஒரு வெள்ளைமனம் கொண்டவர் தான் என்று விமரிசித்தனர். பிரிட்டீசாரை அவர் கண்டிக்கவில்லை என்றனர்.ஆனால் மார்க்ஸ் சொன்னது ஒரு உண்மை. அதாவது நாட்டுப்புறவியல் இட அசைவின் அடிப்படையில் இயங்கும் சமூகம் இந்தியாவில் செயல்படுகிறது என்று அவர் கூறியதாகத்தான் நாம் எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும். அதாவது தமிழர்களின் சரித்திரம் ஐரோப்பிய சரித்திரம் போன்றதல்ல என்று தமிழ் அறிதல் வழி மார்க்ஸை அணுகுவதற்கு இங்கு முயலவேண்டும். தமிழ்க்கதையாடல் (Tamil Narration) ஒன்றை மார்க்ஸ் மேற்குறித்த கட்டுரையில் உருவமைக்கும் விதைகளை அறிமுகப்படுத்துகிறார். நம் சரித்திரப் போக்கான பிராந்திய அசைவுக்கும் ஹெகலிய பிரபஞ்ச இயங்கியல் அசைவுக்கும் வேறுபாடு உண்டு. ஹெகலியம் அனைத்துலக ஒற்றைப்பார்வையை முன்வைத்த போது அதன் பெறுபேறாக உருவான நம் இடதுசாரிப்பார்வைகள் மாறவேண்டும் என்பதும் இங்கு உணர்த்தப்படுகிறது. “சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்” இத்தகைய நாட்டுப்புறவியல்/தமிழ் அறிதல் கொள்கை சார் கதையாடல் முறையை விரிவாய் சர்ச்சை செய்யும் சந்தர்ப்பத்தை வழங்குகிறது.

“இன்னொரு விஷயத்திலும் ராணியின் வார்த்தைவழி பிறந்த மைந்தன் தெகிமொலாக்களின் இரண்டுபட்ட மனத்துடன் நடந்துகொண்டான். அவன் பனிக்காலத்தில் ஒரு காலும் கோடைக்காலத்தில் இன்னொரு காலும் வைத்துக் காலத்தின் தடைகளைத் தாண்டினான். அதுபோலவே அவன் அரச சபையில் வளர்வதற்குப் பதிலாக மக்களின் சபைகளிலும் அதுபோல் கவிதைப்பிரியர்களான தெகிமொலாக்களின் மனங்களிலும் ஒரே நேரத்தில் இருந்தான்” (பக்.19)

இவ்விதம் நாவல் கதையாடலில் வரும் இட அசைவு என்பது நாட்டுப்புறக்கதைகளில் இருந்து எடுக்கப்பட்டு இங்கு வேறு முறையில் கற்பனை செய்யப்படுவதை அறியவேண்டும். மையக்கதைப்பாத்திரம் நாட்டுப்புறக்கதையில் தனது குறிக்கோளான யாருக்கும் செய்ய முடியாத செயலைச் (பகைவனைத் தோற்கடிப்பது, மந்திரத்தைக்கற்பது, மாயமோதிரத்தைப் பெறுவது என்பது போல்) செய்யும் வழியில் இன்னொரு உபகதை என்னு வேறு ஒருகதை வழி அவனுடைய எதிர்கால மனைவியைச் சந்திப்பான் அல்லது தன் நண்பனைச் சந்திப்பான். இப்படி உபகதை கிளை பிரியும் இடத்தை “இட அசைவு” என்பார்கள். ச. ப. நி. நாவலில் இது வியாக்கியனம்/மறுவடிவாக்கம் பெற்று ஒரு பாத்திரம் “இரண்டு மனத்துடன்” அல்லது “பனிக்காலத்தில் ஒரு காலும் கோடைகாலத்தில் ஒரு காலும்” அல்லது “மக்களின் சபைகளிலும்” “தெகிமொலாக்களின் மனங்களிலும் ஒரே நேரத்தில்” இருக்கிறான். இதுபோல பல உத்திகள் ச.ப.நி.நாவலில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன.இவை என்னுடைய சில கருத்துக்கள்.விவாதிப்போம்.

காந்தி லிபி(சிறுகதை)

காந்தி லிபி(சிறுகதை)     (PUBLISHED IN VIRUTCHAM)

தமிழவன்

 

          எதிர்பார்க்காதது தான் நடந்தது எனக்கு.

 

நான் ஆய்வின் பொருட்டு அந்தக் கோடை காலத்தில் குளிராக இருக்கும் சுகவாசஸ்தலத்துக்கு 1978-ஆம் ஆண்டு போவேன் என்றோ அங்கு அப்போது 90 வயதான பழம்பெரும் சுதந்திரப் போராட்ட வீரரான ராஜகோபால பிள்ளையைச் சந்திப்பேன் என்றோ கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

ஆறு அடி ஓரங்குலம் உயரம் உள்ள பிள்ளை, ஒல்லியான தேகம், கனத்த சட்டமுள்ள கண்ணாடி, கதராடை சகிதம் காட்சி தந்தார். கைகள் மட்டும் ஆடியபடியே இருந்ததைத் தவிர ஆரோக்கியமானவர். கன்னங்கள் ஒட்டி, நரைத்த பெரிய மீசையுடன் காணப்பட்ட அவர், என்னைப் போலவே பழைய வரலாற்று ரெக்கார்டுகளைத் தேடி சேசுசபை பாதிரியார்கள் சேமித்துவைத்த அரிய பல ஆவணங்களைப் பார்வையிட வந்திருந்தார். காலில் கனத்த ‘வாரால்’ ஆன செருப்பு அணிந்திருந்ததுபோலவே தோளில் தொங்கும் சாயம் போன பையுடன் காணப்பட்டார். அவரை அழைத்து வந்த பாதிரியார், நான் கர்நாடகத்தித்திலிருந்துவந்துள்ள கன்னட மொழிபேசும் ஓர் ஆய்வாளன் என்றும் சேசுசபை குருக்கள் 18-ஆம் நூற்றாண்டில் ரோமுக்கு அனுப்பிய கடிதங்களைப் பார்வையிட வந்துள்ளேன் என்றும் பிள்ளையிடம் அறிமுகம் செய்தார். பிள்ளை என்னைப்பார்ப்பதற்குப் பதிலாக காந்தியின் நினைவாய் கதர்ஜிப்பாவில் தொங்கவிடப்பட்ட அந்தக்கால கடிகாரத்தை ஒரு முறை பார்த்தார்.

 

மரத்தாலான தரையுள்ள கான்டீனில் ‘பிரட்டில்’ ஜாம் தடவி எனக்கும் பிள்ளைக்கும் கான்டீன் சிப்பந்தி காலை உணவை வைத்தபோது, கதர்ஜிப்பாவின் வலது பக்கத்திலிருந்து எடுத்த மூக்குப்பொடியை இடது கையால் லாவகமாய் எடுத்து மூக்கில் போட்டவாறே பிள்ளை சொன்னார்.

‘நீங்கள் பழையகால காந்தியவாதிகளைப் பார்த்துப் பார்த்துச் சலித்துப் போயிருப்பீர்கள் இல்லையா?’

 

நான் நிஜத்தை ஒத்துக்கொண்டேன்.

 

‘வாஸ்தவமாக சொன்னால், அதுதான் உண்மை’

 

‘ஆனா உங்களுக்குக் காந்தியைப் பற்றி ஒன்றும் தெரியாது’.

பிள்ளையின் குரலில் கோபம் லேசாக வெளிபட்டதோ என்று ஐயம் தோன்றும்படி பேச ஆரம்பித்தார்.

 

‘காந்தியின் தந்தையின் பெயரும், தாயின் பெயரும் அறிந்திருப்பீர்கள். அவர் குஜராத் பனியா சாதியைச் சார்ந்தவர் என்றும் கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். மகாத்மாகாந்தியின் தாய் புத்லிபாய் நான்காவது மனைவி, அவர் தந்தைக்கு. காந்தி ஒரு வருடம் பம்பாயில் சட்டம் படித்தார். அதன்பிறகு தான் லண்டனுக்குச் சட்டம் படிக்கப் போனார். எல்லாரும் காந்தி லண்டனில்தான் சட்டம் படித்தார் என்று கருதுகிறார்கள். அவர் முதலில் சட்டம் படித்தது இந்தியாவில்தான்…’

 

என்னையே கூர்மையாய் பார்த்தபடி பேசிக்கொண்டிருந்த பிள்ளையின் சிரிப்பு வழக்கம்போல் இருக்கவில்லை. தனக்குள் சிரிப்பதுபோல் பட்டது.  எனக்கு, காந்தி பற்றி பெரிதாகக் கவர்ச்சி ஏதும் கிடையாது. கர்னாடகத்தில் நண்பர்கள்  அம்பேட்கருக்கும் காந்திக்கும் நடந்த சண்டை பற்றி விவாதம் வந்தபோது அம்பேட்கர் சார்பாய் பேசினார்கள். நான் ஒரு கர்நாடக இலக்கிய சூழலில் வளர்ந்த கன்னடமொழி பேசக்கூடியவன் என்பதும்கூட இதற்குக் காரணமாகலாம். அதுபோல் நான் காந்தி இறந்த பத்து வருடங்களுக்குப் பிறகு பிறந்து வளர்ந்தவன்.

 

‘காந்தி லண்டனில் சட்டம் படித்து 1891-ல் முடித்துவிட்டு இந்தியாவுக்கு வந்து ஒரு வருடம் பம்பாயில் வக்கீலாக இருந்தது தெரிந்திருப்பீர்கள். அதுக்கு முன்னாடியே கஸ்துர்பா மெக்கான்ஜ் என்பவரை, காந்தி 13-ஆம் வயதில் திருமணம் செய்திருந்தார்’.

 

வயதான பிள்ளை சொன்ன சிறுசிறு தகவல்கள் எனக்குப் புதிதாய் தென்பட்டன. நான் வரலாற்றுத் தகவல்களைத் தேடி ஓடும் உள்ளுணர்வு படைத்தவன். அதனால் காந்தியிடம் ஈடுபாடு இல்லாவிட்டாலும் கஸ்தூர்பாவின் முழுப்பெயர் கஸ்தூர்பா மெக்கன்ஜ் என்பதும் காந்தி முதன்முதலாகச் சட்டம் படித்தது பம்பாய் என்பதும் புதுத்தகவல்களாக இருந்தன.

 

‘காந்தி முதலில் பிரிட்டீஷாரால் கௌரவிக்கப்பட்டார். முதல் உலகப்போரில் தென்ஆப்பிரிக்காவில் யுத்தத்தில் முன்னூறு பேர் அடங்கிய ஒரு குழு சேவையாளர்களை ஒருங்கிணைத்து யுத்தத்தில் புண்பட்டவர்களுக்கு அவர் உதவினார். அதற்காக பிரிட்டீஷாரால் விருது வழங்கி கௌரவிக்கப்பட்டவர் காந்தி’.

 

காந்தியைப் பற்றிப் பேசுவதில் சலிப்புத் தட்டாதவர் பிள்ளை என்று நான் நம்பும்படி அவர் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது எங்கள் டேபிளில் அமர்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த இரு இளம் வெள்ளைக்கார பாதிரிகள் சிலுவை அடையாளமிட்டு விட்டுக் அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்த வெள்ளைத் துண்டால் வாயுதட்டை ஒற்றியபடியே சாப்பிட்ட ‘புள்பாயில்’ முட்டையின் பொடியைத் துடைத்த திருப்தியுடன் எழுந்து புறப்பட்டனர். அவர்கள் புறப்படும் முன்பு கர்னாடகத்திலிருந்து வந்திருந்த என்னையும் சுதந்திர போராட்ட வீரரான பிள்ளையையும் நோக்கி சிறு புன்முறுவல் பூக்க மறக்கவில்லை. சாப்பிடும் போது அவர் கைகள் ஆடவில்லை. தொடர்ந்தார் பிள்ளை.

 

‘காந்தி, 1947-இல் இந்தியா சுதந்திரமடைந்தபோது எந்த சுதந்திரவிழா விலும் கலந்துகொள்ளவில்லை. அதுபோல் 1948-இல் நாதுராம் கோத்ஸேயால் சுட்டுக்கொல்லப்படுவதன் முன்பே மூன்றுமுறை அவர் மீது கொலைமுயற்சி நடந்தது. காந்தி சிறு வயதில் படித்தது ஒரு கிறிஸ்தவப் பள்ளி. அதன் பெயர் ஆல்பிரட் உயர்நிலைப்பள்ளி. ஒருமுறை காந்தி காங்கிரஸ் கட்சியிலிருந்து ராஜிநாமா செய்தார்….’

 

இப்படி இப்படி பிள்ளை தன் ஆடிய கைகளால் அடிக்கடி மூக்குப்பொடி போட்டவாறே நான் அறிந்திராத தகவல்களைக் காந்தி பற்றிக் கொடுத்துக் கொண்டேயிருந்தார். இடையில் ஒருமுறை மூக்குப்பொடி வைக்கும் சதுரமான ஓரங்குல நீளமும் அகலமும் கால் அங்குலம் உயரமும் கொண்ட புலிப்பல்லில் செய்த பொடி டப்பாவை என்னிடம் காட்டியபோது  நான் புன்னகை செய்தேன். ஏனெனில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மரணமடைந்த என் தாயின் தந்தையான என் தாத்தாவின் மூக்குப்பொடி டப்பாவை எப்போதும் நான் வைத்துக்கொண்டு அவருக்கு அவர் விரும்பிய போதெல்லாம் கொண்டு போய் கொடுக்கும் என் சிறு வயது அனுபவம் ஞாபகம் வந்தது. மூக்குப்பொடி டப்பாவில் அடிக்கப்பட்டிருந்த  சிறு ஆணியில் மேல்மூடியும் கீழ்முடியும் பொருந்தியிருக்கும் தொழில்நுட்பம் என்னை அக்காலத்தில் வெகுவாகக் கவர்ந்திருந்தது. தாத்தாவின் பொடிடப்பாவை மேல்மூடியும், கீழ்த்தட்டும் வெகுநுட்பமாய்  மூடிக்கொள்ளும் முறையில்  சிரமப்பட்டு யாரோ கைவினைஞர் மூக்குப்பொடி டப்பாவை செய்திருந்தது ஞாபகம் வந்தது.

இதனைப் பற்றி பிள்ளையிடம் நான் சொன்னபோது அவர் தன்னுடைய கையிலிருந்த மூக்குப்பொடி டப்பாவை என்னிடம் ‘இதோ பாருங்கள்’ என்று தந்தார்.

 

எனக்கும் அவருக்கும் அந்தக் கோடைகால சுகவாசஸ்தலத்தில் ஆவணக் காப்பகத்தில்  அன்றைய வேலை முடிந்த பின்பு தங்குவதற்கென்று அறை கொடுத்தார்கள். மிகக் குறைந்த கட்டணத்தில் தங்க வசதியான அறைகள். கழிப்பறையில் தண்ணீர் அடிப்பதற்குச் சங்கிலியால் சிறுடாங்கிலிருந்து நீரை இழுத்து வெளியேற்ற வேண்டும். இந்திய சுதந்திரத்துக்கு முன்பே வெள்ளைக் காரர்கள் இங்கு இருந்தபோது அமைத்திருந்த முறை. அதுபோல் முகம் பார்க்கும் கண்ணாடிகளில் பாதரசம் மங்கிப் போய் இருந்தது. அந்த அறைகள் பெரும்பாலும் இந்தியா முழுவதிலிமிருந்து வரும் பாதிரிகளால் பயன்படுத்தப் பட்டவை. எனவே, தன் அழகைப் பற்றிய பிரக்ஞையைப் பாதிரிகள் நிராகரித்ததால் அவர்களின் முக அழகைப் பாதுகாக்க அவர்கள் ஒப்பனை செய்வதில்லை. அதனாலோ என்னவோ கண்ணாடிகளில் பாதரசம் இல்லை. ஒருநாள் பிள்ளை அவர்களின் அறைக் கண்ணாடியிலும் பாதரசம் கழன்று போயிருந்ததைக் கவனித்தேன்.

 

நான் கண்ணாடியைக் கவனிப்பதைக் கண்ட பிள்ளை அடிக்கடி செய்வது போல் தனது வயதான நீண்ட கைவிரல்களால் வெள்ளையாக மாறிய முடியுடன் காட்சி தந்த தலையைத் தடவிவிட்டுச் சொன்னார்.

 

இது, பாதிரிகள் தத்தம் முகஅழகில் ஈடுபடக்கூடாது என்பதற்காக வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டவேலை. பாதரசத்தைச் சுரண்டி முகம் அழகாய் தெரியாதபடி கண்ணாடிகளை மாற்றுகிறார்கள்.

 

பிள்ளை வயதானவராக இருந்தாலும் சுவராசியமான மனிதராய் தென்பட்டார். கண்ணாடியில் பாதரசம் சுரண்டப்பட்டிருப்பது பற்றிச் சொல்வதாக இருந்தாலும் சரி, நம் எல்லோருக்கும் தெரியும் என்று நாம் கருதியிருக்கும் காந்தியைப் பற்றிப் பேசுவதாக இருந்தாலும் சரி, நமக்குத் தெரியாத புதுத்தகவல்களைத் தருகிறாரே என்று எண்ணிக் கொண்டேன்.

 

இடையிடையே என்னைப் பற்றி பிள்ளை அவர்கள்  கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டார். நான் ஒரு கன்னட எழுத்தாளனின் மகன் என்பது தெரிந்ததும் கன்னட இலக்கியம் பற்றிக் கேட்டார். என் தந்தை பாலகிருஷ்ண கௌடாவை எங்களின் மங்களூர் பக்கத்து எஸ்டேட்டில் சந்திக்க வரும் எழுத்தாளர்கள் பற்றி நான் தெரிந்த விஷயங்களைப் பிள்ளைக்குத் தெரிவித்தேன்.

 

‘பாலகிருஷ்ண கௌடா…….. பழைய சுதந்திர போராட்ட தியாகி அல்லவா?’.

 

‘ஆம்’ – இது நான்.

 

‘நீங்கள் அவர் பிள்ளையா? நானும் அவரும் பெல்லாரி சிறையில் ஒன்றாக இருந்தோம். ஒருமுறை அசெம்பிளி எலெக்சனில் வெற்றி பெற்றாரே’ என்று கேட்டார் பிள்ளை.

 

‘ஆமா. எல்லாம் தெரிந்து வைத்திருக்கிறீர்களே’ என்ற போது சிரித்தார் பிள்ளை. நண்பனின் மகனுடனிருக்கிறோம் என்று குதூகலம் கொண்டார்.   ‘உன் தந்தையின் எழுத்தில் ஒரு மாந்திரிகத் தன்மையும் உண்டு. சமீபத்தில் கூட உன் தந்தையின்  நாவல் ‘மைசூர் அரண்மனையின் நிழல்’ என்பதைப் படித்து எனக்குப் பிடித்த சில பகுதிகளை எழுதி வைத்திருக்கிறேன் பார்’ என்று மாலையில் ஆவணக்காப்பகத்தில்  இருந்து இருவரும் காண்டீன் சென்று சுத்தமாகத் துடைத்து அமைதியாக இருக்கும் அறையின் மேசையில் வைக்கப்பட்ட வடையையும் காப்பியையும் எடுத்துக் குடித்தபோது கூறினார் பிள்ளை. பின்பு அவர் அறைக்கு என்னை அழைத்துச் சென்று அவருடைய பைன்ட் செய்யப்பட்ட (சுமார் 800 பக்கங்கள் கொண்ட) குறிப்பு எடுக்கும் நோட்டை எடுத்துப் பிரித்துப் படித்தார். நான் அறிந்திராத என் தந்தையின் ஒரு நாவலின் பகுதி என்று பிள்ளை படித்த பாரா இப்படி எழுதப்பட்டிருந்தது. அது நூலின் முன்னுரை.

 

‘மைசூர் அரசன் கொலை செய்யப்பட்ட இடத்தில் இரண்டு பெரிய மைல்கல்கள் நடப்பட்டிருந்தன – ஒன்று கறுப்பு நிறம், இன்னொன்று சிவப்பு நிறம். அவை மைசூர் அரசின் இரண்டுவிதமான நீதி பரிபாலனத்தைச் சுட்டின. நீதியும் வீரமும். நீதியைச் சுட்டிய கறுப்புக் கல்லில் செதுக்கப்பட்ட , நெளியும் குறுக்குமறுக்குமான இரண்டு பாம்புகளின்  திறந்த வாய்களில் லத்தீன்மொழி வாசகங்கள் எழுதப்பட்ட ஓலைகள் காணப்பட்டன.  வாள் பிடித்த ஒரு பெண்ணின் கை, மேகத்திலிருந்து வெளிப்பட்டுப் பாம்பிடம் ஆணையிட்டது. சிவப்புக் கல்லில் ஒரு பிடிக்குள்ளே இரண்டு வாள்கள் இருந்தன. அந்த இரட்டைவாள் கீழிலிருந்து மேல் நோக்கித் தீட்டப்பட்டிருந்தது. மர்மம் முழுதும்  இந்தக் குறிகளை அறிவதில் அடங்கியிருக்கிறதென்பதை புரியும் துப்பறிபவன் மைசூர் அரசரின் கொலையாளியை இறுதியில் கண்டுபிடித்தாலும் அவனைப் பிடிப்பதில்லை…..’

 

பிள்ளை ‘இவ்வளவுதான் எழுதினேன்’ என்றார்.

 

‘நான், என் தந்தையின் காலத்து எழுத்துப்பாணியைவிட கன்னடக்கவிஞர் கோபாலகிருஷ்ண அடிகா போன்றோரின் பாணி கவிதைகளைத் தான் அதிகம் ரசிக்கிறவன் என்று கூறியது பிள்ளைக்குப் பிடிக்கவில்லை. எனினும், தன் எண்ணத்தை என்னிடம் வெளிப்படுத்தவில்லை அவர். அவரளவு வயதானவர் களின் முதிர்ச்சி அது என்று எண்ணினேன்.

 

இவ்வாறு பிள்ளையும் நானும் சுமார் ஒருவாரம் அந்த சுகவாசஸ்தலத்தில் தகவல்கள் சேகரித்தோம்.

 

கடைசிநாள் பிள்ளை அவர்களை அந்த ஊர் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் நான் வழியனுப்பிவிட்டு வந்தேன். எனக்கு இன்னும் ஒரு வாரம் ஆவணக் காப்பகத்திலேயே இருந்து முடிக்க வேண்டிய வேலைகள் இருந்தன.

 

மறுநாள் நான் ஆவணக்காப்பகத்தில் பழைய நூல்களையும் காட்டலாக்கு களையும் டைப் செய்யப்பட்ட தாஸ்தாவேஜூகளையும் புரட்டிக் கொண்டிருந்த போது திரும்பிப் பார்த்தால் கதர்ஜிப்பா  போட்ட குண்டான ஒரு வயதான மனிதர். இவரிடம், மதியம் உணவுக்குப் போகும்போது கான்டீனில் வைத்து பேசியதில் இவர் ராஜகோபால் பிள்ளையைத் தேடிவந்தவர் என்றும் பிள்ளை அவர்கள் போய்விட்ட செய்தி தெரியாததால் அன்று அங்கேயே தங்க வேண்டியதாகிவிட்டதால் நேரத்தைப்போக்க ஆவணக் காப்பகத்தில் ஆவணங்களைப் பார்வையிட வந்தவராகவும் தன்னை அறிமுகப்படுத்தினார். இவருடைய பெயர் ஸ்டான்லி குமரப்பா.  சுகவாசஸ்தலத்திற்கு இரண்டு குன்றுகள் தாண்டி அப்பாலிருக்கும் பஞ்சாயத்துக்குத் தலைவர். ராஜ கோபால பிள்ளை காந்தி பற்றி நன்கு அறிந்தவர் என்றும் பல அரசியல் தலைவர்களின் குருபோல் செயல்பட்டவர் என்றும் கூறிய ஸ்டான்லி  குமரப்பா என்னைப் பற்றி விசாரித்தார். என் தந்தை ஒரு கன்னட எழுத்தாளர்,  ஒருகாலத்தில் சுதந்திரப்போராட்டத்தில் ராஜகோபால் பிள்ளையுடன் பெல்லாரி சிறையில் இருந்தவர் என்றேன்.

 

ராஜகோபால் பிள்ளையின் நண்பரின் மகன் என்பதால் ஸ்டான்லி குமரப்பா சகஜமாகப் பழகினார். நவீனகால கன்னட இலக்கியத்தில் நான் ஈடுபாடு கொண்டவன் என்பதைச் சொன்னபோது குமரப்பா அதிகம் அதில் அக்கறை காட்டவில்லை.

 

எனினும், குமரப்பா வைத்திருந்த கையெழுத்துப் பிரதி ஒன்றைப் பார்த்தபோது குமரப்பாவம் எழுத்தாளராக இருப்பாரோ என்று எனக்கு சந்தேகம் ஏற்பட்டதால் கோபாலகிருஷ்ண அடிகா மற்றும் ராமச்சந்திர சர்மா போன்ற கன்னடத்தின் ‘நவ்ய’ இலக்கிய இயக்கத்தைச் சார்ந்த கவிஞர்கள் பற்றிச் சொல்லலாமா என்று யோசித்தேன்.

 

குமரப்பா ஏதோ நினைத்தபடி, அப்போது என்னைக் கண்களில் தீர்க்கமாய் பார்த்தபடி, இப்படிக் கேட்டார்.

 

‘ராஜகோபால் பிள்ளை எழுதிய காந்திமகான் சரித்திரம் என்ற நூல் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா?’

 

‘இல்லை; மேலும் நான் தமிழ்ப் படிக்கத் தெரியாத கன்னடம் பேசுபவன். நான் எப்படி  காந்தி மகான்  சரித்திரம் என்ற தமிழ்நூலைப் படிக்கமுடியும்?’

 

‘நீங்கள் நினைத்தால் படிக்க முடியும். ஆனால், நினைக்க வேண்டும். நினைக்கும் சக்தி இருப்பவர்களுக்குப் படிக்க முடியும்’ என்று  நிறுத்தினார்.

 

‘எப்படி? தமிழ் எழுத்து எனக்குத் தெரியாதே’ என்றேன்.

‘எழுத்துத்  தெரியாதவர்களுக்காக இந்தியாவின் பல மொழிகளின் எழுத்துக்களைச் சேர்த்து உருவாக்கிய ‘பாரதம் முழுமைக்கான  லிபியில்’ எழுதப்பட்டது இந்தக் காந்தி மகான் சரித்திரம். கன்னட எழுத்து ஆதியில் பிராமியில் இருந்து தானே வந்தது?.

 

‘ஆம்’

 

‘அப்படி எனில் திராவிடமொழிகளின் மூல எழுத்து பிராமி. சரிதானே?’

 

‘சரிதான்’.

 

அந்த மூல லிபியின் வடிவங்களும் இந்தி, பெங்காளி போன்ற எழுத்துக்களின் மூல லிபிகளின்  வடிவங்களும் சேர்த்து ராஜகோபால் பிள்ளை, ‘காந்தி லிபி’ என்ற பாரதநாடு முழுமைக்கும் ஒற்றை லிபியை உருவாக்கினார். அதை இந்திய மொழிகள் எல்லாம் பின்பற்ற வேண்டும் என்று நேரு பிரதமராக இருக்கும் போது ஓரிரு கடிதங்களை எழுதினார். யாரும் கண்டுகொள்ளவில்லை. அதன்பின் அந்த லிபியைத் தான் ஒருவனே அறிந்தவன் என்றும் எல்லாஇடத்திலும் நிலைத்திருக்கும் லிபியாக அதை மாற்றவேண்டுமென்று யோசித்தார். அதன் விளைவாக காந்திலிபியில் உருவான சரித்திரம்தான் ‘காந்திமகான் சரித்திரம்’.

 

‘ஒரே ஒருவருக்குத் தெரிந்த லிபியின் எழுதப்பட்டுள்ளது காந்திமகான் சரித்திரம்?’.

 

அப்போது என் கேள்வியை செவியுற்ற ஸ்டான்லி குமரப்பாவும் நானும்  அந்தச் சுகவாசஸ்தலத்தில்  ஒரு சிறிய குன்றினருகில் அருகருகே  நடந்து கொண்டிருந்தோம்.

 

ஆமா! அதுதான் இந்த நூலின் சிறப்பு என்று தனது காதித்துணியாலான தோள் பையின் பக்கம் பார்வையைச் செலுத்தினார் ஸ்டான்லி குமரப்பா. தாட்டியான உடலாகையால்  இரைத்தபடி நடந்தார். அன்று நல்ல வெயிலடித்த நாளாகையால் வானம் தெளிவாக இருந்தது.

 

நான் பொறுமையை மீறி “அந்த நூல் உங்களிடம் இருக்கிறதா?”என்று கேட்டதும் குமரப்பா என்னை நோக்கிப் புன்முறுவல்  பூத்தார்.

 

அறையில் போனபிறகு காட்டுவார் என்று நம்பினேன். சில நிமிடங்களில் நாங்கள் தங்கும் விடுதி வந்தது. அவரது அறைக்கு என்னை  அழைத்துக் குமரப்பா வாசிக்க  ஆரம்பித்தார்.  குமரப்பா ‘காந்திலிபியைப்’ படிக்கத் தெரிந்த இரண்டாம் நபர் என்று அறிந்தேன். பின் ஏன் ஒருவருக்கு மட்டுமே காந்திலிபி என்ற அனைந்திந்திய மொழிகளை எழுதும் லிபி  தெரியும் என்று கூறினார் என்ற கேள்வி  எனக்குத் தோன்றியது. கன்னடம், இந்தி, மராட்டி, வங்காளி, அஸ்ஸாமி, ஒரியா, தமிழ், மலையாளம், தெலுங்கு, பஞ்சாபி, மைதிலி, துளு, காஷ்மீரி போன்ற  எல்லா மொழிகளையும் ஒரே லிபியைப் பயன்படுத்தி எழுதும் லிபி புரட்சிகரமானதுதான். ஆனால், அதனை இந்தியாவின் எல்லா மக்களும் அறிந்துகொள்ளவில்லையே என்று எனக்கு வேதனையாக இருந்தது. இதுபோன்ற செய்தியை என் தந்தையான பாலகிருஷ்ண கௌடா ஒரு முறை கோபால கிருஷ்ண அடிகா என்ற எங்கள் மொழியின் புகழ்பெற்ற கவிஞரைச் சந்தித்தபோது கூறினார் என்ற செய்தியை லிங்காயத்து மடம் ஒன்றில் வைத்து ‘மதே ஸ்நான’ என்ற பெயரில் தலித்தினர் பிராமணர் உணவு உண்ட எச்சில் இலைமீது உருளும் சடங்கைக் கேள்விப் பட்டுக் கண்டித்த லங்கேஷ் என்ற பெயரில் கன்னடத்தில் அறியப்படும் எழுத்தாளர் கோபமாகப் பேசிய செய்தி ஒன்று நான் கேள்விப்பட்டதுண்டு. என் தந்தை மரணப்படுக்கையில் இருந்தபோது அவரைப் பார்க்க வந்தத ஓர் இளம் தலித் எழுத்தாளர் இச்செய்தியைக் குறிப்பிட்டதை என் தந்தையின் மரணத்தைப் பற்றி எழுதிய ஒரு பெங்களூர் கன்னடத்  தினத்தாள் அச்சிட்டிருந்தது என் ஞாபகத்துக்கு வந்தது.

 

‘காந்திலிபியைத் தெரிந்த இன்னொருவர் தாங்களா?’ என்று கேக்கும் ஆர்வம் இருந்தாலும் என்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு குமரப்பா அடுத்து வாசிக்கப் போவதைக் கவனித்தேன்.

 

‘காந்தி 1948-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 30-ஆம் தேதி பிர்லா ஹௌஸில் மாலை ஐந்து மணிக்குப் பிரார்த்தனைக்கு வருவார் என்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்த செய்தியாகையால் ஒரு சிறிய கூட்டம் அங்குத் திரண்டிருந்தபோது நானும் இருந்தேன். என் நண்பரான பி.பி.சியின் டெல்லி நிருபர்  பாப் ஸ்டிம்ஸன்  என்பவர் காந்தியிடம் ஏதோ கேட்பதற்காக அங்கு வந்தபோது இந்தியரான என்னையும் அழைத்தார்…..’ (இந்த இடத்தில் என் பார்வைக்குப் படாமல் வைத்துப் படித்த காந்திலிபியால் எழுதப்பட்ட நூலைப் படிக்க சிரமப்பட்டு நிறுத்தினார் குமரப்பா.)

 

அதன்பின்பு தட்டுத்தடுமாறிப் படித்தாலும் குமரப்பா என்முன் கொண்டு வரவேண்டிய வாக்கியங்கள் என் மனதில் பதியாமல் போகவில்லை.

 

‘காந்தி காலில் செருப்புடன் பிர்லா ஹௌஸின் புல்வெளியைக் கடந்து இருபெண்களின் மீது சாய்ந்தவாறு நடந்துவந்துபோது மணி 5.12 ஆனது. எல்லோரும் ஏன் இன்று காந்தி பிந்திவிட்டார் என்று கேள்வியை விழிகளால் தெரியப்படுத்தினார்கள். அப்போது ஒருவன் காந்தியின் கால்களில் விழுந்தான். இரண்டு வெள்ளையர்கள் காந்திக்கு 10 அடி தூரத்தில்  நின்று கடவுளைப் பார்ப்பது போல அவரைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றனர்’.

 

குமரப்பா அதன்பின்பு ஒரு நூலை வாசித்தாரா அல்லது பேசினாரா என்ற வித்தியாசமின்றி எதையோ ஒன்றை வாசித்தார். நான் புரிந்துகொண்டேன். ஆதிவாசிகள் உக்ரம் வந்து தலையைச் சுழற்றுவது போல் அவர் செய்யாவிட்டா லும் கண்கள் வெறிகொண்டு நிலைத்தன அவருக்கு.  எனக்குக் குமரப்பாவின் அறையில் இனியும் அமர்ந்திருக்க முடியும் என்று தோன்றாத சூழ்நிலை உருவாயிற்று. காந்தியவாதி போல் தோற்றத்தில் தென்பட்டாலும் ரகசியமாக மது அருந்தும் பழக்கம் உள்ளவரோ  என்று நான் சந்தேகம் கொள்ளும் விதமாக நடந்துகொண்ட குமரப்பாவை நான் சாந்தப்படுத்த முடியாமலானது.   மதம்பிடித்த யானைபோல் தரையில் படுப்பதும் எழுவதும்  ஏதெதோ பேசுவதுமாக  இருந்தவர்  தொடர்ந்து எனக்குப் புரியாத ஒரு மொழியிலே  சுத்தமாய் தெளிவாகப் பேசுவதுபோல் பட்டது.  அந்தப் பேச்சு வெறும்  ஒலி அல்ல; இலக்கணச் சுத்தமான  இன்னொரு மொழி என்பது எனக்கு  நன்றாகத் தெரிந்தது.  நான் பேசுவது  அவருடைய  காதில் விழவில்லை. காந்திலிபி  அவரின் சிந்தனா சக்தியைக் குழப்பியது. அங்கிருந்த சூழல் அப்படிப்பட்டது என நான் அங்கீகரிப்பதை விட வேறு வழியில்லை. இது எனக்கு நன்கு விளங்கியபோது, குமரப்பாவின் அறையிலிருந்து வெளியேறினேன். ஆனால், அவர்  ஏதோ ஒரு மொழிக்குக் காற்றோடு  உரையாடும் தன்மை இருக்கலாம் என்பதுபோல் பேசிக்கொண்டே இருந்தார். தூரத்தில் நடந்துகொண்டிருந்த எனக்கு வெளிக்காற்றும் அவரது வாய்வழி வெளிப்பட்ட புரியாத  மொழி என்னும் காற்றும் கலந்தது போல் பட்டது.

 

காலம் உருண்டோடி விட்டது. பல ஆண்டுகள் சென்றன.

 

ஆனாலும்  பழைய நூல்களையும் வயதான காந்தியவாதிகளையும், பழைய சரித்திரங்களையும்  தேடிப்போகும்  என் சாகசம்  நிற்காமல்  தொடர்ந்தது. அக்காலத்து யுத்த தந்திரங்களும் அரசர்களும்,  ராஜபிரதானிகளும், தளபதிகளும்,  17,18-ஆம் நூற்றாண்டுகளில் வாழ்ந்த  ஆங்கில,  பிரஞ்சு படை வீரர்களிடம் இருந்த ஆயுதங்களும்,  முகமூடிகளும் நெஞ்சை மூடும்  இரும்புவலைகள், விதம்விதமான துப்பாக்கிகளும் என்னை ஈர்ப்பதை நிறுத்தவில்லை. இடையிடையே பழங்கால கல்வெட்டுக்களும், மந்திர தந்திர நூல்களும், கௌளி சாஸ்திரங்கள், மூலிகை ரகசியங்கள், யோக நூல்கள், எல்லை இல்லாத் தந்திரமுறைகளைத் தீட்டிய செப்பேடுகள், பல்வேறு சதுரங்க விளையாட்டை விளக்கும் நூல்கள், பாம்பும் ஏணியும் கொண்ட விளையாட்டுப் பற்றிய நூல்கள் போன்றன தொடர்ந்து என்னால் தொகுக்கப்பட்டன. எனக்கு இப்போது எழுபது வயது.

 

இவ்வாறு அலைந்துகொண்டிருந்தபோது சந்தித்த மனிதர் ஒரு தமிழ்ப்பேராசிரியர். நான் கர்நாடகத்தவனாகையால் நான் தமிழ்ப்பேராசிரியர் ஒருவரை சந்திப்பது முதல்முறை. நெற்றியில் குத்துக்கோட்டில் சிவப்பு வர்ணம் போட்டுக் குடுமி வைத்திருந்தார். சமய பக்தர் என்றார். அவர் திருப்பதியில் இருக்கும் வெங்கடேஸ்வரனை வழிபடும் வழியில் நானும் அவரும் ஆந்திராவில் இருக்கும் சித்தூரில் அபூர்வமான பழைய நூல்களைக் கொண்ட நூலகத்தில் சந்தித்தோம்.

 

அவருக்கு – எல்லாம் முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்டிருக்கிறது என்ற தத்துவத்தில் உடன்பாடிருந்தது – எனக்கு இந்தத் தத்துவத்தில் உடன்பாடில்லா விட்டாலும் நடந்த காரியங்கள் ஆச்சரியப்பட வைக்கத் தவறவில்லை. குடுமி வைத்த, 21-ஆம் நூற்றாண்டில் நான் சந்தித்த தமிழ்ப் பேராசிரியரின், சித்தப்பாவாம் ஸ்டான்லி  குமரப்பா. (ஸ்டான்லி என்பது குமரப்பாவின் குருவான ஒரு வெள்ளைக்கார இந்து சன்னியாசியாம்). அதாவது 90 வயது கொண்ட ராஜகோபால் பிள்ளை என்ற மூத்த காந்தியவாதியின் நண்பர் என்று உரிமை கொண்டாடிக் கொண்டு வந்தவர்.  20 இந்தியமொழிகளை ஒரே லிபியில்  எழுதும்முறையை ராஜகோபால்பிள்ளை கண்டுபிடித்து அந்த அதிசய லிபியில் எழுதிய ஒரே ஒருவருக்குத் தெரிந்த  நூலை (குமரப்பாவுக்கு அந்த லிபி தெரியும் என்றால் இருவருக்கும்  மட்டும் தெரிந்த நூல்)  பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒருவர் என்னிடம் வாசித்த நிகழ்ச்சி இப்போது என் நினைவுக்கு வந்தது. அந்த நிகழ்ச்சியிலிருந்து விடுபடாமல்  கடந்த பல ஆண்டுகளாக அலைந்து கொண்டிருக்கிற  எனக்கு ராஜகோபால்பிள்ளை என்ற மூத்த காந்தியவாதி இறந்த செய்தி  ஒருமுறை ஹம்பியில் இருக்கும் கன்னட பல்கலைக்கழகத்தின் பட்டமளிப்புவிழா நிகழ்ச்சியில் கலந்து பட்டமளிப்பு விழா உரை ஆற்றுவதற்காக வந்த வி.ஐ.சுப்பிரமணியம் என்ற மொழியியல்வாதியால் சொல்லப்பட்டது. வி.ஐ.சு.வின் இளமைக்கால நண்பராம் ராஜகோபால் பிள்ளை.

 

குடுமி வைத்த தமிழ்ப்பேராசிரியரை நான் விடாமல் பின்தொடர்ந்து, இப்போது முழுவதும் தொடர்பில்லாமல் போய்விட்ட அந்தக் கோடை வாசஸ்தலத்தில் எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்களைச்சொல்ல ஆசைப்பட்டேன். சித்தூரில் உள்ள கோயில், குளம் எல்லாம் சுற்றி வந்த குடுமி வைத்த தமிழ்ப் பேராசிரியரோடு  எல்லாக் கோயில் குளங்களையும் சுற்றிய பின்பு ஒரு பாடாவதி லாட்ஜில் (சுதர்சன நாச்சியார் லாட்ஜ்) நானும் அவரும்  தங்கியபோது  என் ஐயங்களைக் கேட்டேன். ஸ்டான்லி குமரப்பாவின் காந்திலிபி பற்றிய பயிற்சி பற்றி ஏதும் சொல்வதற்கில்லை, ஏனெனில் தான் காந்தி லிபி பற்றி இதுவரை கேட்ட தில்லை என்றார் குடுமித் தமிழ்ப் பேராசிரியர். ஆனால் ஸ்டான்லி குமரப்பா பலவிதமான திறமைகள் கொண்டவர் என்பதில் எங்கள் குடும்பத்தில் எல்லோருக்கும் ஒத்த கருத்து உண்டு; எனவே, அவர் காந்திலிபி பற்றித் தெரிந்திருக்க வாய்ப்புண்டு என்றார் பேராசிரியர்.

 

மறுநாள் சித்தூருக்குப் பக்கத்து ஊர்களில் உள்ள சிறுதெய்வங்களுக்கான கோயில்கள் சிலவற்றைச் சுற்றி வந்துவிட்டால் கர்னாடகத்திலிருந்து வந்துள்ள இலக்கிய நண்பரான எனக்குக் கொஞ்சம் ஆச்சர்யங்களை அளிக்கமுடியும் என்றார் பேராசிரியர்.

 

என் முதுகுவலியையும் 70-ஆம் வயதை கடந்த என் வயோதிகத்தையும் மறந்து, அன்று முழுவதும், கோயில்கள் முன்பு படுத்துக் கிடக்கும் நந்திகளையும் நின்று கொண்டிருக்கும் எண்ணெய் வழிந்தோடும் விநாயகர் கற்சிலைகளையும் சுற்றிச் சுற்றிக் கால்வலிக்க ஓடிக்கொண்டிருந்த எனக்கு அன்று மாலையில் சுதர்சன நாச்சியார் லாட்ஜில் பெரிய ஆச்சரியம் ஒன்று காத்திருக்கிறதென்று தெரியாது.

 

தமிழ்ப்பேராசிரியர் அவருடைய பெயிண்ட் போன ட்ரங்பெட்டியில் (இதனைத்தான்  அவர் பயன்படுத்தினார் என்பது உண்மை) கீழ்ப்பகுதியில் இருந்து உருவிப் பழைய தோல்பையிலிருந்த கறுப்பு வெளுப்பு  போட்டோக்களை எடுத்தபோது  துல்லியமாக நானும் ஸ்டான்லி குமரப்பாவும் சேர்ந்து நிற்கும் படம் அதில் இருக்குமென்று நான் நினைக்கவில்லை. பேராசிரியரும் நினைக்கவில்லை. இது அகஸ்மாத்தாக நடந்ததாக நான் நினைத்தாலும் பேராசிரியர் அப்படி நினைக்கவில்லை என்பதை அவர் நடவடிக்கைகளில் தெரிந்த மாற்றம் காட்டியது. பேராசிரியர் படபடப்புடன்  இருந்ததுபோல் பட்டது.

 

மறுநாள் அதிகாலையில் என்னிடம் வந்து  என் அப்பன் திருமலை இறைவனைத் தரிசிக்க வேண்டும் என நேற்று தூங்கும்போது, கட்டளை வந்துவிட்டது; நான் கிளம்புகிறேன் என்று திருப்பதிக்குப் புறப்பட்ட பேராசிரியர் என்னிடம் ஒரு கத்தை பழம்தாள்களை விட்டுச் செல்வதில் குறியாக இருந்தார்.

 

பழம்பெரும் ஆங்கில சிறுகதையாசிர் எட்கர் ஆலன்போவின் ஆங்கில நடையை நகல்பண்ணி எழுதப்பட்ட காந்திமகான் சரித்திரம் இப்போது என் கையில் இருந்தது. முதல் பக்கத்தில் மொழிபெயர்த்தவர் ஸ்டான்லி குமரப்பா என்றிருந்தது.

 

நான் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு  தமிழ்நாட்டில் ஒரு கோடைவாசஸ்தலத்தில் இருந்தபோது ஸ்டான்லி குமரப்பாவால் பாதி தெரிவிக்கப்பட்ட மகாத்மா காந்தியின் மரணம் பற்றிய விபரம் தொடர்ந்தது.

 

அதில் இருந்த செய்திகள் எனக்கும் இந்தியாவுக்கும், ஏன் காந்தியைப் பற்றி அறிந்துகொள்ள விரும்பும் உலகத்தவருக்கும், பெரும் கொந்தளிப்பையும் வியப்பையும் கொடுக்கக்கூடிய செய்திகள்.

 

டெல்லியில் காந்தி, பிர்லா ஹௌசில்  புல் தரையில் நடந்து பிரார்த்தனைக்குப் போய் மேடைமீது  ஏறியதும் நான்கு முறை  துப்பாக்கிக் குண்டுகள் பாய்ந்தன.(சிலர் மூன்றுமுறை என்கிறார்கள், இந்த வேறுபட்ட வாசிப்பு கவனத்துக்குரியதும் முக்கியமானதுமாகும்) பாய்ந்த குண்டுகளின் மங்கலான ஓசை கேட்டதுவரை இன்றைக்கு எல்லோருக்கும் தெரியும் தகவல்கள் சரி என்றும் அடுத்து நடந்தது வேறு என்றும் அங்கு நின்றிருந்த ராஜகோபல் பிள்ளை ஒருவருக்கு மட்டுமே (ஸ்டான்லி குமரப்பாவுக்கும் அந்த லிபி தெரிந்திருந்தால், இருவருக்கு மட்டும்) தெரிந்திருந்த லிபியில் எழுதிய நூலில்  தெரிவித்திருந்தார். ஏற்கனவே, மூன்றுமுறை  கொலைத் தாக்குதல் முயற்சி  நடைபெற்றதால் ராஜகோபால் பிள்ளையும்  வேறு நான்கு தென்னிந்தியர்களும் அன்று காந்தியைப் பாதுகாத்துக் கடத்திவிட்டார்கள் என்றும் உலகம் காந்தியின் உடல் என்று கருதியது காந்தியைப் போன்ற தோற்றத்தில்  இருந்த காந்தி பக்தரான கும்பகோணத்தைச் சார்ந்த வெங்கட்ராம முதலியார் என்பவரின்  குண்டு துளைத்த உடலைத்  தான் என்றும் தெளிவாய் (ஆனாலும் பழைய ஆங்கிலத்தில் தான்) எழுதப்பட்டிருந்தன. காரியங்களைத் தக்க முறையில் செய்வதில்  சாமர்த்தியம்  கொண்ட ராஜகோபால்பிள்ளை  காந்திலிபியால் எழுதப்பட்ட நூலில் இவற்றை எழுதியதை குமரப்பா பழைய ஆங்கிலத்தில்  மொழிபெயர்த்திருந்த  கையெழுத்துப் படியை நான் படித்து முடித்தபோது எனக்கு எதுவும் புரியவில்லை. காந்திதான் என்று கூறும்படி தோற்றம்கொண்டிருந்த  வெங்கட்ராம முதலியார் வேறுயாருமல்ல. முன்னாள் தமிழ்நாட்டுகாங்கிரஸ் தலைவர் சத்தியமூர்த்தியின் சிறுவயது நண்பர். சேலத்தில் காந்தி ஆசிரமம் நடத்தியவர்.

அவர் காந்தியைப் போலவே 1869 அக். 2-ம் நாள் பிறந்து 1948 ஜன 30-ஆம் நாள் மறைந்தவர்.இன்னொருவர்.

தலையைப்பிய்த்துக்கொள்ளும் என் சந்தேகங்களைக் கேட்கலாம் என்றால் குடுமிவைத்த தமிழ்ப்பேராசிரியரும் சித்தூரை விட்டுப்போய்விட்டார். திருப்பதிக்கு நானும் பயணத்தைத் தொடரலாம் என்று யோசித்தபோது அந்த நம்பிக்கையில்லாத நீண்ட பயணத்தின் மூலம் பேராசிரியரைச் சந்திக்க முடிந்தாலும் காந்தி பற்றிய  தகவல்களின் உண்மையை வெளிக்கொண்டு வந்துவிடமுடியாது என்பது புரிந்தது. ஏனெனில் காந்திலிபியில் எழுதிய மூலநூல் எங்கும் இல்லாததுபோல் அதனைப் படிக்கத் தெரிந்த ஒருவர் அல்லது இருவரில் யாரும் இப்போது உயிருடனும் இல்லை.

 

என்னை – அரசியலில் ஈடுபாடோ, கட்சிகளின் செயல்முறைகளில் நம்பிக்கையோ இல்லாத என்னை – காந்திலிபியும் என் தந்தை எழுதியதாகக் கூறிய ‘மைசூர் அரண்மனையின் நிழல்’ என்ற நூலும் ஆக்கிரமித்தன இப்போது. என் தந்தையின் அந்த நூலைப் பற்றி ராஜகோபால் பிள்ளை கூறிய நாளிலிருந்து தொடங்கித் தேடினாலும் அந்த நூல் கிடைக்கவே இல்லை. அப்படி ஒரு நூல் எழுதப்படவில்லை என்று என் தந்தையின் கன்னட இலக்கிய நண்பர்கள் என்னிடம் அடித்துக்கூறுகிறார்கள். பல இடங்களில் தேடியும் கிடைக்காத என் தந்தை பாலகிருஷ்ண கௌடாவின் மாயத்தன்மையுடன் கூடிய நூலும் இன்றில்லாத ஒரு லிபியில், இன்று உயிரோடில்லாதவர் களில் ஒருவர் எழுதிய, இன்னொருவர் ஆங்கிலத்தில் 19-ஆம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்த எட்கார் ஆலன்போ எழுதுவதுபோல் மொழிபெயர்த்த மகாத்மா காந்தியின் யாரும் நம்பாத சரித்திரத்தைப்பற்றியும் அதன்பிறகு நான் யாரிடமும் கூறமுடியாத வனாய் ஆகிப்போனேன். அது, எனக்குத் தெரியும், மிகுந்த துருதிருஷ்டம்தான்.

 

இன்று – இந்த நிகழ்ச்சிகளும் நபர்களும் என் நினைவிலிருந்து மிகமிக தூரமாகிப் போன சுமார் முப்பது ஆண்டுகள் கழிந்த இன்று – வயோதிகமும் அடிக்கடி அலைக்கழிக்கும் நோயும் பாதிக்குமளவு வேறேதும் பாதிக்கவில்லை என்பதையும் கூறத்தானே வேண்டும்.

Review of the Kannada translation of a Tamil Novel

 VARSADALLOBBA BHAGAVATHA

A Tamil novel by

CARLOS (TAMILAVAN)

Translated into Kannada by

JAYALALITHA

Abhinava. Bengaluru, 2016, Rs.400, pp.420

(   Review appeared in Hindu,on  8-12-16 )

 

The fourth Tamil novel of Carlos (Tamilavan), Varsavil Oru KadavuL which is very ably translated into Kannada by Jayalalitha as Varsadallobba Bhagavantha, is not just a well crafted and an intellectually most satisfying novel, but also one which explores the factors that transgress human awareness.

The novel attempts to bring in an in depth understanding of the global experience in the light of contemporary critical theories.    The narrative being non-linear constantly goes back and forth both in terms of space and time. Here is a complex web of a variety of issues that haunt human life –  death and its premonition, sexuality, infertility, homosexuality, frigidity, spirituality, male hegemony,  human relationships, particularly man – woman relationships.  It is possible to relate these issues to many contemporary critical theories like post colonialism, post modernism, psycho analysis, sexuality, gender inequality, revival of Indian spirituality in face to face interaction with Christian spirituality, and so on and so forth.

But what is most striking is the predicament of a modern mind which is primarily melancholic and sometimes hopeless.   The novel revolves round the perception of the narrator named Chandran. He is on a two-year visit to Warsaw, the capital city of Poland. Warsaw has undergone a series of social, political and cultural changes in post war and post unification times of Europe. Chandran is found gloomy always and there are moments he loses his contact with the present. After being persuaded by a journalist turned friend, Anna Malinovaska, he narrates his past to her.  His past thus gets serialized in a local newspaper under the title – “A few chapters in the life of an Asian”.  The past consists of protest against colonialism, a particular Burmese woman called Van Soyi who cuts the penis of a lecherous English colonel, Johnson Whitehead by biting him hard there, the narrator’s mother who is a native Burmese brought to India and gets married to a Tamilian to mark the beginning of the silent mixing of races when in the other part of the world a great war was being waged to keep the purity of races intact; his married life with the person he loved, Vijaya, who later commits suicide under mysterious circumstances; his brother in law, Pratap, a doctor who gets murdered in a police encounter while he is helping Adivasis in their fight against feudal lords;  his brother in law’s girl friend Ashwini who murders her own father who is indirectly responsible for her lover’s murder and who later becomes a thick friend of a successful politician, Rajesh, who was earlier a colleague of Vijaya under the name AnbaLagan ;  the mysterious escape of his friend, Gommanguthu (who is rechristened as Shivanesan much later) from the clutches of European military police;  his attraction towards a colleague of his wife, Amala, in the aftermath of his wife’s death; All these are recalled in the light of his present interaction with women – Lydia Krupskya, whose brother Leon Krupskya,  despite being trained for the position of a catholic priest, is attracted towards Indian spirituality; his journalist friend Anna Malinovasa whose boy friend Piyothar has inherited a peculiar psychological disorder from his grandmother who worked during second world war as a translator;  his another friend Magda Shwenska who always who reveals the  intricacies of sexuality among men and women to the narrator. Chandran gets connected to the external world through feminine represented by all the women in the narrative who always look vivacious to his eyes. In fact, the men here, including the narrator, are either impotent or emotionally disintegrated with the real world. In fact this could be deemed as the saga of metaphysical exploration of meaning in human life, in the light of his vibrant past and the absurd looking present.  The narrative mode adapted is magical realism which perfectly suits the plot of the novel. Here anything might happen in the realm of the narrator, from his falling unconscious to a clock and a house talking to him like human beings.  The inanimate material details are confronted with universal issues like time, life and death.

One might begin to wonder at the end of the novel whether there is any marked change in Chandran between the time he landed in Warshaw and the time he is taking a train at Victoria terminus in Mumbai to reach his place in Tamil Naadu. It would not be a coincidence if one is reminded of Samuel Beckett’s Waiting for Godot where Estragon tells Vladimir – “Yes, Let’s go” and they don’t move. While Beckett explores the absurdity of modern man, here Carlos through Chandran tries to grapple with the predicament of a post modern psyche which is always incomplete. And Chandran is yet to “move” !

After reading the novel completely one cannot but wonder why such a significant experiment in fictional writing was not originally attempted in Kannada all these days.

 

  • Sundara Raj

திறனாய்வுச்செம்மல் விருது ஏற்புரை

மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலை. விருது ஏற்புரை

(நவீன இலக்கியத்தையும் தமிழ்த்தேசிய அரசியலையும் தொல்காப்பியர்வழி முகம்கொடுத்தல்)

தமிழவன்

இந்த உரையை நகுலன் அந்திமக்காலத்தில் திருவனந்தபுரத்தில் ஒரு இலக்கியக் கூட்டத்திற்கு வற்புறுத்தி அழைத்து வந்தபோது கூறிய இரண்டு சொற்களோடு தொடங்கலாம். சாகித்திய அக்காதெமியின் அனைத்திந்திய ஜாம்பவான்கள் பலர் கலந்து கொண்ட கூட்டம். நகுலன் ஆங்கிலத்தில் பேசுவதாக இருந்தது. ஆனால் நகுலனை எங்கும் காணோம். யாரையோ அனுப்பி அவரை அழைத்து வந்தார்கள். கூட்டத்திற்கு வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டு வந்தவர். ஏதோ ஞாபகம் வந்தவராக பின்பு வேட்டியை இறக்கி  விட்டுவிட்டு தடுமாறினார். நீலபத்மநாபனோ, யாரோ ஒருவர் மேடைக்கு அழைத்து வந்தார்கள். மேடையில் ஏறியதும்  “எதுக்கு கூப்பிட்டீங்க? எதுக்குக் கூப்பிட்டீங்க? என்று தமிழில் கேட்டபடியே நின்றார். நீலபத்மநாபன் “இங்கிலீஷில் பேசுங்க”  என்றார். அதன்பின்பு ஆங்கிலத்திலும் Why did you invite me? என்று இரண்டு மூன்றுமுறை கேட்டுவிட்டுப் பின்பு ஞாபகம் வந்தவராக ஆங்கிலத்தில் பேச ஆரம்பித்தார். அவருக்கு வயோதிகம் பீடித்த நிலையில் சொற்களை அவர் மறக்க ஆரம்பித்த கட்டம் அது.

இன்று எனக்கும், ஓரளவு நகுலன் கேட்ட அதே வாக்கியம் இல்லையென்றாலும், அதுபோன்ற வேறு வாக்கியங்கள் மனதில் தோன்றத்தான் செய்கின்றன.

அதாவது தமிழ்ச்சூழலில் நிறைய பிரச்சனைகள் உள்ளன. அதற்காக ஒதுங்கி இருக்கவும் கூடாது. ஒதுங்கி இருக்கக்கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறேன். எல்லா நிகழ்வுகளிலும் பங்கெடுக்கவேண்டும். அதில் விருது கொடுப்பது, விருது வாங்குவது,அதுபோல விருது நிராகரிப்பது  எல்லாம் அடங்கும்.

கடந்த முப்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நான் நாவல்கள், சிறுகதைகள், நாடகங்கள், விமரிசனங்கள், ஆய்வுகள் என்று தமிழ்ச்சிந்தனையை வாசகப் பரப்போடு பரிமாறிக் கொண்டேயிருக்கிறேன்.முக்கியமாக,படைப்பு இலக்கியத்துக்கும் சிந்தனைத் துறைகளுக்கும்(அதாவது விமரிசனம் மூலம்) ஒரு உறவை ஏற்படுத்த முயன்று வருகிறேன் என்று சொல்லலாம். தமிழில் மிகப்பல படைப்பு எழுத்தாளர்கள் இருந்தார்கள். அவர்களிடமிருந்து தான் படைப்பு என்றால் என்ன என்று முதலில் அறிந்துகொண்டேன். திருநெல்வேலியில் இருந்த நூலகம் ஒன்றுக்குப் புதுமைப்பித்தன் கதையை முதன்முதலாகப் படிக்க பாளையிலிருந்து பஸ் ஏறி வந்தது ஞாபகம் இருக்கிறது. பு.பி.அன்று பலருக்கும் தெரியாத எழுத்தாளர். மு.வ.வை அறிந்திருந்தோம். பு.பி.யைப் படிக்க வேறு மனோநிலையும் வயதும் வேண்டியிருந்தது. நான் பு.பி.யைத் தேடிப் படிக்க வந்தபோது 22 அல்லது 23 வயது. 23 வயது என்பது நல்ல இலக்கியத்தை சொந்தப் புத்திபூர்வமாக வாசிக்கும் வயதல்ல போலுள்ளது. குறிப்பாக அப்போது. ஆனால் அன்றிலிருந்து ஏன் மு.வ.வை விட பு.பி. நல்ல இலக்கியவாதி என்ற கேள்வி தொடர்ந்தது. எனக்கான சொந்தமான பதில் உருவாகும் வரை, அந்த மனப்பழக்கம் கிடைக்கும் வரை, இந்த மற்றும் இதுபோன்ற கேள்விகள்  தொடர்ந்தன. பின்பு என் 40 ஆம் வயதில் ‘ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள்’ எழுதினேன். எதிர்காலத்தில் தள்ளிப்போட்டு எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும், அதன் காலத்துக்கு முன்பே வந்துவிட்டது என்றார்கள். அதன்பின்பு 1993-ல் ஏழு வருஷத்துக்குப் பின்பு, ‘சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்’ என்ற நாவல் எழுதினேன். தமிழில் எழுதப்பட்ட பல நாவல்கள் எனக்கு முன் மாதிரியாக இருந்தன. ஆனால் அந்த முன்மாதிரிகளைத் தாண்டி வித்தியாசமான நாவல்களாக என் நாவல்கள் வடிவம் பெற்றன. அப்போது க.நா.சு.வுடைய விமர்சனங்கள், கைலாசபதியின் நாவல் பற்றிய நூல் எல்லாம் படித்து அவற்றை மனஅளவில் ஆத்மீயமாய் வைத்து மனதிலேயே பல ஆண்டுகள் சர்ச்சித்து வந்தேன் என்று உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள ஆசைப்படுகிறேன்.

15 அல்லது 16ஆம் வயதில் நெல்லையிலிருந்து வந்துகொண்டிருந்த தினமலரில் என்னுடைய ‘எழுத்தாளன் முடிவு’ என்ற சிறுவயதுக் கதையை வெளியிட்டார்கள். எனவே, என் அறிவுத்தேடுதல் பழக்கம் என்பது [இது எல்லா மனிதர்களுக்கும் பொதுவானது] இலக்கியமா? விமரிசனமா? என்று எல்லை வகுத்து வித்தியாசம் பார்க்காதது என்பதை அடிக்கோடிட்டுக் கூறவேண்டும். அல்லது உணர்வு கலந்த சிந்தனையான படைப்புக்கும், அந்த அளவு உணர்வு கலக்காத சிந்தனையான விமரிசனத்துக்கும் நடுவில்  எல்லைக்கோடுகள் போடுவது பற்றி அக்கரைப்படாதது என் இன்றுவரைய போக்கு எனலாம். இதுபற்றி அக்கரைபடாத அரைகுறை பார்வைகள் மூலம் என்னை அணுகமுடியாது.

சமீபத்தில் வந்த விவாதத்தைக் கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். கோட்பாட்டைப் பின்பற்றிப் படைப்பை எழுதவேண்டுமா?, அல்லது படைப்பை நேரடியாக எழுதவேண்டுமா என்று ஒரு விவாதம் முன்வைக்கப்பட்டது. என்னைப் பொறுத்தவரையில் கோட்பாடும் படைப்பும் வேறு வேறு அல்ல. ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்றுக்கு ஒருவழிப்பாதையில் போகாது. ஒரு சுழல்பாதை இரண்டையும் இணைக்கிறது. அதுபோல்  ஒன்றுக்குமேல் இன்னொன்று என அப்பாதை பல தளங்களில் படைப்பும் கோட்பாடும் ஆக சுற்றிச் சுழல்கின்றது. இதுதான் உண்மை. அறிவு என்பதை உருவாக்குவதும் கண்டுபிடிப்பதும் வளர்த்துவதும் படைப்பின் வேலை; அதேதான் விமரிசனத்தின் வேலையும். படைப்பை  அறிவாக்கி வாசகர்களுக்கும், சமூகத்தவர்க்கும் பகிர்ந்து கொடுக்கும் செயல்பாட்டுக்குத்தான் விமரிசனம் (அ) திறனாய்வு என்று பெயர். எல்லாப் படைப்புக்களுக்குள்ளும், இலக்கியத்திறனாய்வு இருக்கிறது. அதுபோல் எல்லா இலக்கியத் திறனாய்வு உருவங்களுக்குள்ளும் படைப்புக்கள் இருக்கின்றன. சில படைப்புக்களில் மிகப்பல படைப்புக்கள் அடக்கம். சில விமரிசனத்தில் பல படைப்புக்கள் அடக்கம்.ஒடுங்கிய அல்லது விழிப்பு அடையாத மனசோடு படித்தால் இங்கு நான் சொல்வது ஏற்கப்படாமல் போகலாம். தமிழ்த்துறையில் பெரியஅளவில் விமரிசனம் வளராததற்கு மரபை, கல் போன்று, அல்லது மண் போன்று நாம் நினைப்பதே காரணம். தொல்காப்பியம் கல் அல்ல; மண் அல்ல. ஒவ்வொரு வாசகனும் அல்லது மாணவனும் தனதே ஆன மன நிலையுடன் தொல்காப்பியத்தை வாசிக்க ஆரம்பிக்கும்போது தொல்காப்பியம் இளகிக் கொடுக்கும்; தலித் ஒருவர் வாசிக்கும்போதும் பெண் ஒருவர் வாசிக்கும் போதும் தலித் விளக்கத்தையும் பெண்ணிய விளக்கத்தையும் தொல்காப்பியம் தரும். வாசகன் தொல்காப்பியத்தின் ஆசிரியன் ஆகிறான். இதற்கு வழிசெய்ய விரும்பினால் தொல்காப்பியத்தைத் தமிழ்த்துறைகளில் பரப்பப்பட்ட மனோ நிலையில் பார்க்கக்கூடாது.ஒரு இலக்கண நூலாகப் படிக்கக்கூடாது. அது இலக்கண நூலானால் ஏன் கவிதை இலக்கியம் மற்றும் உவமை பற்றியும் காதல் பாடல்கள், வீரப் பாடல்கள் போன்றவை பற்றியும்சொல்ல  மூன்றில் ஒரு பகுதியைத் தொல்காப்பியம் ஒதுக்கியிருக்கிறது? இந்தக் கேள்வியை ஏற்கனவே பலர் எழுப்பி பதிலும் தந்துள்ளார்கள். அதில் ஒரு பதில் முக்கியமானது. அதாவது, வாழ்க்கைக்கான நூலா, அல்லது கவிதைக்கான நூலா அந்தத் தொல்காப்பியம்? இந்தக் கேள்வியில் ‘வாழ்க்கை’ என்ற சொல் முக்கியம். அதுபோல் கவிதை என்ற சொல்லும் முக்கியம். இங்கு மேற்கத்திய சிந்தனையாளர் அரிஸ்டாட்டில் என்ற பெயரைக் கொண்டுவரவேண்டும். ஏனென்றால் அரிஸ்டாட்டில் கவிதையையும் வாழ்க்கையின் சகல துறைகளையும் இணைத்தார். கவிதை பற்றிப் பேசினாலும் அவர் கவிதைக்கும் நம் இயல்புணர்வுக்கும் (Instinct) தொடர்புண்டு என்றும் மனிதன் அறிவைத் தேடும் போக்கில் தத்துவத்தில் நுழைகிறான் என்றும் கூறினார். தத்துவம் ஒரு பிரச்சனையை உலகப் பொதுவானதாக்குகிறது; எனவே, கவிதை தத்துவத்தோடு உறவுடையதாகிறது. அப்படிப்பார்க்கும்போது விலங்குகள் பற்றியும் அதனோடு தொடர்பில்லாத கடவுள், மற்றும் ஆன்மாவோடும் இயற்கை பற்றிய சிந்தனையோடும், தர்க்கம், நீதியியல், அரசியல் உளவியலுடனும்  சிந்திக்கும் முறையை நாம் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்றார் அரிஸ்டாட்டில். இப்படி எல்லாவற்றையும் பற்றி ஒன்றுவிடாமல் யோசிக்கும் ஒருவித முறைதான் தத்துவம். இப்படிக் கவிதையை ஒரு உலகப் பொதுவான யோசனைமுறையோடு அரிஸ்டாட்டில் தொடர்புப் படுத்தினார். கவிதை வெறும் புத்தகம் சம்பந்தமானது என்று நாம் அறிந்து வைத்திருப்பது தவறு. சிந்திக்கப் பலமுறைகள் உள்ளன. அதோடு தொடர்புடையதாய் கவிதையை அரிஸ்டாட்டில் பார்த்தார் என்று நாம் விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும். அல்லது எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றுகிறது. ஏனெனில் என் படைப்பும் – நான் எழுதும் சிறுகதைகள், நாவல்கள் – நாடகம் போன்ற இலக்கிய மொழிவழி நடத்தும் சிந்தனையும் – தொல்காப்பியமும் சம்பந்தப்பட்டவைகள்தாம். சப்பந்தப்பட்டவை அல்ல என்றால் தொல்காப்பியம் பற்றி நான் யோசிக்கத் தேவையில்லை. இன்று நான் புனைகதை எழுதுவதோடு சேர்த்து ஈடுபட்டிருக்கும் காரியத்தில் ஒன்றுதான் தொல்காப்பியம் பற்றி யோசிப்பதும். அது எனக்கும் வழிகாட்டுகின்றது. அதிகமான ஆங்கில நூல்களைப் படித்து அவற்றின் வழியாக சிந்திக்கும் பழக்கம் உள்ளவர்கள் நம்வேர்களைத்  திரும்பிப்  பார்ப்பதற்கு  தமிழ்ச்சிந்தனை முறையின் பக்கம் திரும்பவேண்டும்.நான் அமைப்பியல் பற்றி எழுதியபோது உலக அளவில் உள்ள சிந்தனையாக அது இருந்தாலும் முழுமைகிடைக்கவில்லை. தமிழோடு இணைத்துப் ‘பழந்தமிழில் அமைப்பியல் மற்றும் குறியியல்’ என்ற நூல் எழுதியபோதுதான் திருப்தி ஏற்பட்டது.     அப்படி யோசிக்கையில் தொல்காப்பியம் என்னுடைய வேர்களாகிறது. கையைப் பிடித்து இழுத்து ‘இங்கே பார்’ என எண் மண்ணுக்குக் கொண்டு வருகிறது.

மீண்டும் அரிஸ்டாட்டிலுக்கும் தொல்காப்பியத்துக்கும் உள்ள தொடர்பு பற்றிப்பார்ப்போம். அப்படிப் பார்க்கையில் தொல்காப்பியமும் உலகை முழுமையான ஒன்றாகப் பார்க்கிறது; அரிஸ்டாட்டிலும் உலகை முழுமையான ஒன்றாகப் பார்க்கிறார். அதாவது இருவரின் முறைகளும் அருகில் வருகின்றன. தொல்காப்பியரும் அரிஸ்டாட்டிலும் காலம்பற்றிய ஒழுங்கு (Unity of time) மற்றும் இடம் பற்றிய ஒழுங்கு (Unity of Place) பற்றிச் சிந்திக்கிறார்கள். காலம், இடம் என்ற இரண்டு பரிமாணங்களுக்குத் தொல்காப்பியர் ‘முதல்பொருள்’ என்று பெயர் கொடுக்கிறார். காலம் என்பதை ஒரு ஆண்டின் பல்வேறு பிரிவுகள் என்று தொகாப்பியர் வடிவப்படுத்துவதைத் தொடர்ந்து நீட்சிப்படுத்துகிறார் அரிஸ்டாட்டில். அவ்வளவுதான். இடமும் தொல்காப்பியருக்கு (குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், போன்றவை) என்றால் அரிஸ்டாட்டிலுக்கு பொது இடம்; உலகப் பரப்பு என்று நீட்சிப்படுகிறது.

தொல்காப்பியத்தில் வரும் காலம், இடம் என்ற இரண்டு பரிமாணங்கள் மனிதர்களின் உணர்வோடும் (உரிப்பொருள்) புறஉயிர்களான பலவற்றோடும் (கருப்பொருள்) கருத்து ரீதியில் இறுக்கமாகத் தொடர்பு கொண்டிருக்கிறது. எனவே, தொல்காப்பியரும் உலகப்பொதுவான (Universal) தத்துவப் பார்வையின்  அடித்தளத்தில் தன் சிந்தனைமுறையை விரிவாக்குகிறார். அரிஸ்டாட்டிலும் உலகச் சிந்தனையின் விரிவாக்கத்தின் ஒரு பகுதியாய் கவிதைகளைப் பார்க்கிறார்.  விலங்குகள், பறவைகள், தலைவன், தலைவி, காதல், யுத்தம், வெற்றி தோல்வி, உடல்புணர்ச்சி, உள்ளப்புணர்ச்சி, சோகம், பிரிவு, பயணம், அரசியல், அரசனுக்குப் புத்தி சொல்லுதல், குடும்பப் பிரச்சனை, கணிகை, மனைவி, புதல்வன், காடு, நாடு என்று பல்வேறு கருத்தாக்கங்கள் பற்றித் தொல்காப்பியமும் அதன் கருத்தாக்கங்களோடு தொடர்புள்ள சங்க இலக்கியமும் சிந்திக்கின்றன. அரிஸ்டாட்டிலின் பார்வையின் அடிப்படையும் இதுபோன்றதுதான் என்றே கூறுவேன். அடிப்படை என்ற சொல் முக்கியம். ஏனெனில் அரிஸ்டாட்டில் கருத்தாக்கமாக ஆக்குகிறார். தொல்.அப்படிச்செய்வதில்லை. இது வேறுபாடு. அதனால் தொல்காப்பிய பாதைவழியில் மேற்கத்திய தத்துவமரபு தட்டுப்படவில்லை. எனினும் அவரிடம் அரிஸ்டாட்டில் போலவே ஒருங்கிணைக்கும் பார்வை உள்ளது. இந்த ஒருங்கமைவு பெற்ற பார்வைதான் ஆதித்தமிழர்களின் பார்வை. இது சமஸ்கிருதம், மெதுவாய் தொல்காப்பியத்தின் சில சூத்திரங்கள் மூலமும் கருத்தாக்கங்கள் மூலமும் பக்தி இலக்கியம் மூலமும் தமிழர்களின் வாழ்வில் தலைநீட்டு முன்பே இருந்த தமிழ் உலகப்பார்வை. ஒருங்கமைவு பெற்ற பார்வை (Integrated) எனலாம். எனவே, 21-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழும் நாம் இன்றைக்குள்ள நம் அரசியல், சரித்திர, சமூக, பண்பாட்டுச் சூழலுக்கேற்ப இலக்கியத் திறனாய்வை மறுவடிவாக்கம் செய்ய வேண்டியுள்ளது. இன்றைய தமிழர்களின் சரித்திரம் மிகவும் பலவீனமான சரித்திரம். அவர்கள் சிந்தனைக்குள்ளேயே அவர்களுக்கு விடிவு காலம் உள்ளது என்பது அவர்களுக்குத்தெரியாது. அதனை அறியாதபடி வாழ்கிறார்கள். அத்தகைய புதிய நெறிகாட்டல், தொல்காப்பியத்தின் கருத்தாக்கங்களை அகில உலக சிந்தனைமுறைமைகளோடு உறழ்ந்தும் ஒப்பிட்டும் வகை, தொகை செய்தும் பார்க்கும்போது கிடைக்கின்றது. தமிழ்முறை சிந்தனை மூலம் நமக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிற கடந்த சுமார் 150 வருட காலத் தற்கால இலக்கியத்தைப் பார்க்கும்போது பல ஆழ் யோசனைகள் ஏற்படுகின்றன. எத்தகைய பாதிப்புக்களால் தற்காலத் தமிழ் இலக்கியம் தன்னை உருவாக்கியுள்ளது? இரண்டு பாதிப்புக்கள் முக்கியமாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட வேண்டும்.

  1. பாரதி வழி வந்த தற்கால இலக்கியப் பாரம்பரியம் என்று ஒரு நூற்றாண்டு முழுவதும் பாய்ந்த விரிவு ஒன்று.
  2. பாரதிதாசன் வழி வந்த தற்கால இலக்கியப் பாரம்பரியம் இன்னொன்று.இந்த 2 ஆம் கருத்தைப் பலர் அங்கீகரிக்க ஏனோ மறுக்கிறார்கள்.(1)

சிலர் பாரதி வழியை மட்டுமே புதுக்கவிதை உருவாக்காரணம் எனப்  பார்ப்பது முற்றிலும் சரியான பார்வை அல்ல. பாரதிதாசன் பாரம்பரியம்  புதுக்கவிதையில் எண்பதுகளில் இருந்து இன்றுவரை உள்ளது. இதுபற்றிய திறனாய்வு முழுசாய் வரவில்லை.இது குறை. பாரதிதாசன் வழிவந்த பாரம்பரியம் சங்க இலக்கியத்தில் வேர்விட்டு பின்னோக்கு (Reverse) கொண்டு ஒரு திரும்பல்மூலம் உருவானதாகும். அதாவது தற்காலத்திலிருந்து திரும்பிச் சங்காலத்தைப் பாக்கிறார் பா.தாசன். பாரதி பாரம்பரியம் சமஸ்கிருத இலக்கியம் வழி உருவான தமிழின் மத்தியகால வேரிலிருந்து  உருவானது. இதில் ஓரளவு நாட்டுப்புறத் தன்மைகளும் உண்டு. அது மிக மெலிதான இழை. இன்றைய தமிழ் முதன்மைச் சிந்தனையான, தமிழ் அடையாள அரசியல் அனைத்திந்தியச் சூழலோடு ஒப்பிட்டுப்பார்க்கும் ஒரு பிரத்தியேக நோக்குமுறையை இன்று உயிர்ப்பித்துள்ளது. இதற்கான கலை இலக்கியப்பார்வை நம் தற்கால இலக்கியத்தில் இருக்கிறதா? 1.) 20ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பகட்டம் பாரதி மற்றும் அயோத்திதாசர் சிந்தனைக் கட்டமைப்புக்கள் வழி அமைகிறது. பாரதி மரபுக்கு (இந்திய சுதந்திரம்) அயோத்திதாசர் மரபு சுதந்திரத்தை எதிர்த்து மாற்று மரபாகிறது. 2.) 20ஆம் நூற்றாண்டின் மணிக்கொடி – தேசிய விநாயகம், நாமக்கல் கவிஞர் போன்றோரிடம் காணப்பட்ட இன்றைக்குப் பொருந்தாத ஏக இந்தியப் பார்வைக்கு எதிராக பாரதிதாசன் வருகிறார். 3.) 20-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப் பகுதியில் தோன்றிய நகுலன் சார்ந்த இலக்கிய மாடர்னிசத்துக்கு(Literary Modernism) எதிரான பொருளாதார மாடர்னிட்டி, மற்றும் பின்-நவீனத்துவப் போக்குகள் வந்தன. மேலே கூறிய இரண்டு பாதிப்புக்கள்(பாரதி-பாரதிதாசன்) இந்த மூன்றுவிதமான , இருபதாம் நூற்றாண்டு இலக்கியவரலாற்றின் இலக்கிய நடைகளை (Literary Styles) எப்படிப் பாதித்துள்ளன? ந.பிச்சமூர்த்தி பாரதி மொழி வழி வந்தார் என்றால்  சி.மணி, பாரதிதாசன் மொழிவழி உருவானார் எனலாம்.புதுக்கவிதையில் பிரதிபலித்த  பா.தா மொழி எப்படிப்பட்டது? இதுவும் யாரும் கவலைப்படாத வெறும் கேள்வியே.தற்கால இலக்கிய ஆய்வில் விழுந்துள்ள இடைவெளிகள் இவை.

 

இந்த மூன்றுவித 20ஆம் நூற்றாண்டு வரலாற்று நிலைப்பட்ட படைப்பிலக்கியத்தில் தமிழ் அடையாளத்தை எப்படி வடிவப்படுத்தி அரசியல் அறிவாக்கமாக்குவது? 2009 தமிழினப் படுகொலையை உள்ளமைவாகவும், வெளிப்படையாகவும் ஞாபகமாய் கொண்டிருக்கும் தற்கால இலக்கியப் படைப்புக்கள் எவை? அதற்கேற்ற திறனாய்வு வடிவமைப்பு, தமிழ்ச்சமூக உள்முரண்களும், வெளிமுரண்களும் களத்தில் எடுக்கப்பட்ட சிந்தனை முன்னெடுப்புகளாய் வந்துள்ளனவா?

தொல்காப்பியம் பற்றிய மறுஓர்மையானது கடந்த சுமார் 35, 40 ஆண்டுகளாகவே, தற்கால இலக்கியத் திறனாய்வில் மெதுமெதுவாகத் தலைகாட்டி வருகின்றது. அதன்வேர்கள் தி.சு.நடராசன் ஆய்வேட்டில் உள்ளது. அதற்கான தேவை ஒரு நீண்ட பாரம்பரிய உந்துதலின் மூலம் வெளிப்பட்டுள்ளது. இது ஒருவித தமிழ் அடையாளத்தேடலில் உள்ளது. தமிழ் அடையாளம் பற்றிப்பேசும் போது தொல்காப்பியம் அதிகம் பேசப்படுகிறது. நன்னூல் அல்ல. வ.உ.சி., திரு.வி.க., மறைமலை, மனோன்மணியம் சுந்தரனார், அண்ணா, ம.பொ.சி. நேசமணி என்று பல்வேறு சுட்டிகள் (Index) 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தமிழ்ச்சார் சிந்தனையின் உலகப்பொதுப்பொருண்மைகளைத் தீர்மானிக்கிறார்கள். சிலர் அரசியலில், சிலர் தத்துவம், ஆய்வுகளில். வரலாற்றில் தொல்காப்பியம் மற்றும் நன்னூல் என்னும் இரண்டு இலக்கணநூல் வடிவாக்கம் பற்றிய ஒப்பீட்டுச் சிந்தனை தொல்காப்பியத்தின் தமிழ்ப் பொருத்தப்பாட்டை வலியுறுத்துகிறது. அதாவது நன்னூல் பொருளதிகாரத்தைச் சுருக்கிவிடும் அரசியல் கொண்டிருக் கிறது. எழுத்ததிகாரத்தில்  தமிழ் ஒலிகள் பற்றியும், சொல்லதிகாரத்தில் அந்த ஒலிகள் அர்த்தமாவது பற்றியும் பொருளதிகாரத்தில் கவிதை மற்றும் ஒட்டுமொத்த தமிழடையாளம் உருவாவதும் வருகிறது. இது 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கப்பகுதியில் தமிழுணர்வாகி, தமிழரசியல் என்ற நவீன உலக வரலாற்றை உள்ளேற்ற தேர்ந்தேடுப்புமுறை அரசியலாகத் தமிழக மக்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. எனவே, சுருக்கமாகச் சொன்னால் தொல்காப்பியம் மீதான  மறுஓர்மை என்பது வரலாற்றில் பின்னேநோக்கிப் போவதல்ல, பழமையிலிருந்து நவீன அரசியலைப் பார்க்கும் புதியமுகம் ஒன்றைப் பெறும் உத்தியாகவே இருக்கிறது. இதனோடு தான் தமிழ்ப் படிக்கும் மாணவர்களின் வாழ்க்கைப் பின்னிப் பிணைந்திருக்கிறது. தமிழ்ப் படைப்பிலக்கியத்திற்குள் தமிழ் படிக்கும் இளைஞர்கள் வரவேண்டியது இங்குத்தான் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. தொல்காப்பியத்தின் விதிகளுக்குப் பின்புறம் காணப்படும் அதன் பிம்பத்தின் வழி ஒரு ‘பிம்பத் தொல்காப்பியம்’ இருக்கிறது. அந்தப் பிம்பம்தான் தமிழ்ப்படைப்பு மனத்தைத் தீர்மானிக்கவேண்டும். யார்யாரோ இங்கு உள்ளார்கள்.

அந்த முறையில் தொல்காப்பியத்தின் மூன்றுபெரும் அதிகாரங்களை கவிதையியலாகவும் சிந்தனையியலாகவும்  தத்துவமாகவும் “மொழிபெயர்ப்பது” எப்படி என்று பார்க்கவேண்டும். அந்த மொழிபெயர்ப்பு சற்று மாறுபட்ட வடிவமாற்றம் ஆகும். சங்க இலக்கியம் தொல்காப்பியமாக மொழிபெயர்க்கப் பட்டது. பாரதிதாசனும்  சங்க இலக்கியத்தின் மொழிபெயர்ப்பே. இதனைக் சற்று ஆழமாகப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். அதற்கு மீண்டும் அரிஸ்டாட்டிலின் உதவியை நாட வேண்டியிருக்கிறது. சிந்தனையில் அந்நியம், சுயம் என்று வேறுபாடு பார்க்கத் தேவையில்லை என்பதைத் தொல்காப்பியம் தன் நெறியாக பிரச்சாரம் செய்கிறது. கூர்ந்து கவனித்தால் அது தெளிவாகும்.

எழுத்து, சொல், பொருள் என்ற முப்பிரிவினையைவிட வேறு ஒரு நெறி வழி தொல்காப்பியம் அணுகப்படவேண்டும் என்று தொல்காப்பியக் கல்வியாளர்களான உரையாசிரியர்கள் வலியுறுத்துகிறார்கள் என நான் எடுத்துக்கொள்ள காரணங்கள் உள்ளன. அதில் உலக வழக்கு, செய்யுள் வழக்கு என்ற இரண்டு நோக்கு நிலைகள் வடிவப்படுத்தப்படுகின்றன. இது உலகப்பொதுச் சிந்தனை. புற உலகம் சிந்தனை உலகம்; அல்லது மனதில் உள்ள புறத்தன்மையான மொழி.  ‘உலக வழக்கையும்’‘செய்யுள் வழக்கையும்’ வியாக்கியானப்படுத்தலாம். அதாவது விரிவு படுத்தலாம். தொல்காப்பியத்தின் ஓர் இயலான பெயரியலில் சொன்மை, பொருண்மை உள்ளன.அவற்றை (expression and content) என்றும்  கூறலாம். அரிஸ்டாட்டில் ஒப்புமைச் சிந்தனை (Mimesis) என்று ஒன்றை அறிமுகம் செய்கிறார். எதனோடு ஒப்பிடுவது? கவிதைக்குள், துன்பியல் நாடகத்துக்குள் வரும் உணர்வு அல்லது நாடகப் பாத்திரம் அல்லது அவற்றின் அர்த்தம் உலகோடு ஒப்பிடப்படுகிறது என்கிறார் அரிஸ்டாட்டில். சற்று நீட்சிப்படுத்தினால் உலக வழக்கு, செய்யுள் வழக்கு அல்லது சொன்மை(சொல்தன்மை), பொருண்மை(பொருள்தன்மை) போன்றன ஒப்பீட்டுச் சிந்தனைகள் என்று மறுவியாக்கியானம் செய்யப்படத் தக்கவையே. சற்று விரிவாகப் பார்ப்போம்.( 2)

மனிதர்கள் தொடர்ந்து தன்னையும் சுற்றுப்புறத்தையும் அறியமுயல்கிறார்கள்.அப்போதுஒவ்வொன்றையும்ஒப்பிடுகிறார்கள். ஒன்றுபோல் இன்னொன்று இருப்பதை அறிகிறார்கள். இந்த ஒப்புமைச் சிந்தனையே அறிவு பெறுவதற்கு அடிப்படை. இவ்வாறு அறிவுநாட்டம் கவிதையின் ஒலி, ஒத்திசைவு(Rhythm), மொழிநாட்டமாக அமைகிறது என்கிறார் அரிஸ்டாட்டில். இதனை விரிவாக அரிஸ்டாட்டில் விளக்குகிறார். இந்த விளக்கம் தொல்காப்பியத்தில் இல்லையென்றாலும் ஒலி ஒழுங்குகளும் (எழுத்ததிகாரம்)வாக்கியங்கள்(சொல்லதிகாரம்),கவிதை(பொருளதிகாரம்)யும் தொல்காப்பியத்தில் இணைகின்றன. அது அறிவுத் தேட்டத்தின் செயல்பாடாகும். தொல்காப்பியத்தை எழுத்ததிகாரம், சொல்லதிகாரமாக சுருக்கியதோடான்றி இலக்கணம் வேறு அணி அலங்காரம் வேறு என்ற சமஸ்கிருதப் பார்வை தமிழில் மத்திய பிற்காலத்தில் கோலோச்சியது. தொல்காப்பியத் தனிப்பார்வை, தமிழ்ப்பார்வை. இதனை ஏனோ சமஸ்கிருதப்பார்வை அழித்தது. சமஸ்கிருதத்தோடு தொடர்பில்லாத பார்வையை மறைமலை தலைமையில் பிற்காலத்தில் கட்டி உருவாக்கினார்கள். இந்தத் தமிழ்ப் பார்வைக்கும் அரிஸ்டாட்டில் பார்வைக்கும் ஒற்றுமை இருப்பதைக் காண்கிறோம்.

இப்படி, கவிதை என்பது மொழியால்  ஆனதால் (பேச்சிலும், எழுத்திலும்) உலக உண்மையின் பிரதிபலிப்பு அல்லது பிம்பம் அல்லது போன்மைச்செயல் என்ற அரிஸ்டாட்டிலியக் கருத்து (மிமஸிஸ்) தொல்காப்பிபயத்தை விளக்குவதற்கும் பயன்படும். இங்குத்தான் சங்க இலக்கியத்தின் மொழி பெயர்ப்பு (கோட்பாட்டாக்கம்)தான் தொல்காப்பியம் என்ற பார்வை கிடைக்கிறது. தொல்காப்பியத்தில் உவமையியல் என்ற பகுதி ஒன்று உள்ளது. உவமை எப்படி உருவாகிறது என்ற கேள்விக்கான சிந்தனை இவ்வியலில் உண்டு. முதல்நூற்பா3 அதுபற்றி விளக்குகிறது. பேராசிரியர் என்ற உரையாசிரியர் பிரச்சனையை விரிவாக அணுகுகிறார். தொழில், பயன், வடிவம், நிறம் சார்ந்து ஒப்புமை (உவமை) வரும் என்று தொல்காப்பிய நூற்பாவுக்குப் பொருள்சொல்லும் பேராசிரியர் செவி சார்ந்தது (குயில்போல மொழி)  என்றும் நாக்கு சார்ந்தது என்றும் (வேம்பு போல கைக்கும்) மூக்கு சார்ந்தது என்றும் (ஆம்பல் நாறும் துவர்வாய்) மெய் சார்ந்தது (தீப்போலச் சுடும்) என்றும் விரிவுபடுத்துகிறார். ஆக செவி, நாக்கு, மெய், மூக்கு என்று முக்கியமான ஐம்பொறிகளின் நான்கு சார்ந்து புலன் அறிவாக வரும் உலகம் ஒப்புமைச் சிந்தனைக்கு முக்கியமாகிறது. உலகத்தை மனிதர்கள் புலன்களால் மட்டுமே அறிய முடியும். இது  ஈ.வெ.ரா. பெரியார்போன்றோர்  தமிழ்மக்கள் மத்தியில் பிரச்சாரம் செய்த தத்துவம். உலகை மொழி மூலம் ஒப்புமையாக்கச்சிந்தனை செய்வதே உவமை என பேராசிரியர் கூறிகிறார் இங்கு. இதன்வழி கிடைக்கும் உவமையியல் சமஸ்கிருதம் போல அலங்காரமாக அல்லாமல் அரிஸ்டாட்டிலின் ஒப்புமையாகிறது.

இந்த என் விளக்கத்தால் திருப்தி அடையாதவர்கள் கூட திருப்தி அடையும்படி பேராசிரியர் உரையில் வேறு ஓரிடம் வருகிறது. இந்த நூற்பாவில் வரும் நான்கு அம்சங்களும் (வினை முதலியன) அகத்திற்கு மட்டுமா அல்லது புறத்துக்கும் சேர்த்தா என்று கேள்வி எழுப்பி, பதில் தருகிறார் பேராசிரியர். புறத்துக்கும் அகத்திற்கும் இந்த நான்கும் பொருந்தும் என்கிறார் பேராசிரியர்4. வெறும் அலங்காரம்தான் என்று சமஸ்கிருதப் பார்வையை அங்கீகரிக்கும் உரையாசிரியர்களும் உண்டு5. எனவே, அன்றைய தமிழகத்தில் சமஸ்கிருதம் சார்ந்தும் சாராதும் சிந்தித்துள்ள அக்காலச் சிந்தனையாளர்கள் பற்றியும் அறிகிறோம். இதில் சமஸ்கிருதம் சாராத பேராசிரியர் என்பவரின் தொல்காப்பிய விளக்கம் அரிஸ்டாட்டிலிய விளக்கத்தோடு பொருந்துகிறது.

அதாவது இங்கு நான் சொல்ல வருவது இதுதான். உவமை என்றால் ஒன்று இன்னொன்றோடு ஒப்பிடுவது. உலகில் உள்ள, புலன்கள் மூலன் அறியத்தக்க, ஓர் உண்மையை அல்லது வஸ்துவை இன்னொன்றோடு ஒப்பிடுவது பற்றியதே உவமயியல் என்று தத்துவமாக்கிக் கூறுகிறார் பேராசிரியர். இப்படி நாம் பார்ப்பது சரி என்றால் தொல்காப்பியரும் அரிஸ்டாட்டிலும் ஒரே சிந்தனையை முன்வைக்கின்றனர். கவிதையின் அடிப்படை, ஒப்புமை சிந்தனை (imitative) தான். அரிஸ்டாட்டில் வெளிப்படையாகவும் தொல்காப்பியர் (பேராசிரியர் என்ற உரையாசிரியர் வழியில்) உள்ளர்த்தமாகவும் கூறியுள்ளனர். தொல்காப்பியரில் இச்சிந்தனை இருப்பதை வருவித்து நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இப்போது நாம் அடுத்த படியில் ஏறவேண்டும். அதாவது சங்க இலக்கியம் வந்த பிறகு தொல்காப்பியம் வந்ததா? அல்லது முன்பே வந்ததா என்ற கேள்வி. சிவத்தம்பி போன்றோர் கேட்கிற கேள்வி. கேள்வியைத் தாண்டி சிந்திக்க முயலவேண்டும். சங்க இலக்கியத்தின் கோட்பாடுகளின் தொகுப்பா தொல்காப்பியம், அல்லது தொல்காப்பியம் சொல்லும் கோட்பாடுகளைப் பின்பற்றி எழுதப்பட்டதா சங்க இலக்கியப் பாடல்களான எட்டுத்தொகையும் பத்துப்பாட்டும்? தமிழ் மொழியில் சங்க இலக்கியம் படைப்பு; தொல்காப்பியம் கோட்பாடு. இரண்டும் கலக்கப்படவேண்டும்.இப்படிக் கலப்பதால் மனதில் ஏற்படும் அறிவின் வெளிபாடாய் அமைந்ததே இருபது நூற்றாண்டுகள் பேரருவியாய் பாய்ந்த தமிழ் இலக்கிய வரலாறு.உவமைச்சிந்தனை என்பது உலகை புலன்கள் மூலம் அறிவது என்று நாம் இப்போது நிரூபித்து உள்ளதால் இந்த இரண்டாயிர வருட இலக்கிய வரலாறு என்பது நம் இரண்டாயிர ஆண்டு சிந்தனையின் வரலாறு  ஆகிறது.இந்த வரலாறு என்னும் மறைகுறி( system of codes)த்தொகுப்பு, தமிழர்கள் பற்றியும் அவர்களின் எல்லாச் சிந்தனையைப் பற்றியும்   அரசியலைப் பற்றியும் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டே இருக்கிறது.எனவே தொல்காப்பியமும் சங்க இலக்கியமும் இன்றைய, நமக்குச்சொல்லும்,  நுட்பமான திறனாய்வுச் செய்தி எது என்று கேட்டால் அது நமது நாவல், சிறுகதை, போன்ற படைப்புகளும் சிந்தனையும் பின்னிப்பிணைந்தே உள்ளன என்பது.இந்த வலியுறுத்தல் தான் 2000 ஆண்டுகளாகத் தமிழ் அதன் சிந்தனைக் கட்டமைப்பைச் செய்யும் படைப்பாளிகளிடம் முன்வைக்கும் வேண்டுகோள்.அதாவது இனி வரும் தொல்காப்பியர்கள் யார் என்று நீங்கள் கேட்டால் அவர்கள் தமிழில் எழுதும் திறனாய்வாளர்களே.

இப்படிப் பலவித நீட்சிப்படுத்தப்பட்ட கேள்விகளுக்கு  நீட்சிப்படுத்தப்பட்ட பதில்களைச் சொல்வது எப்படி என்று மாணவர்கள் அறியவேண்டும் என்று கூறவரும்போதே  நடக்கிற காரியங்கள் சோர்வையும் தருகின்றன. பரிசு பெறுவதைவிட எழுத்தின் மீது விவாதம் நடக்கும் என்று நினைத்தேன். இறுதியாக நான் பொதுவான ஒரு சிந்தனையைச் சொல்வது என்றால்   இலக்கியப் படைப்பில், கோட்பாடு உள்ளது என்றும்  அதுபோல் கோட்பாட்டில், இலக்கியப் படைப்பு உள்ளது என்றும் முடிவு கூறலாம். எனவேதான் இக்கட்டுரையை என் படைப்பும் திறனாய்வும் ஒன்றுக்குள்  இன்னொன்று ஊடுபாவாக உள்ளன என்று கூறித்தொடங்கினேன்.  எல்லோருக்கும் நன்றி.

குறிப்பு:

  1. பாரதிதாசன் பற்றிய என் நூல்  கட்டுரைகளும், என் இதர  தனிக்கட்டுரைகளும் பார்க்கலாம்.
  2. சொன்மை பற்றிய என் கட்டுரைகளும் பிற ஆய்வாளர்களின் கட்டுரைகளும் பார்க்கலாம்.
  3. வினை, பயன், மெய், உரு என்ற நான்கே

வகைபெற வந்த உவமைத் தோற்றம்  (தொல்.பொருள் உவமயியல்)

 

  1. ‘..மற்று அகம் புறம் என்பனவற்றுள் இஃது என்ன பொருள் எனப்படுமோ எனின் அவ்விரண்டு மெனப்படும்.’ (தொல். உரைவளம். பொருளதிகாரம், உவமயியல் – தொகுப்பு : ஆ. சிவலிங்கனார். பக். 4, 1998).

ஆண்டர்சன் நூல்

(சிலர் ஆண்டர்சன் நூலைத்திரித்து தேசியம் கற்பிதம் என மடமையான ஒரு கருத்தைப்பரப்புகிறார்கள்.அதனால் நூலின் சுருக்கம் இங்குக்கொடுக்கப்படுகிறது.  பாரிஸில் வாழும் அசோக் நடத்திய ‘அசை’ என்ற இதழில் வந்தது.)

ஆண்டர்சனின் தேசியவாத ஆய்வு(Imagined Comunities)

நூல் சார்ந்து, ஒரு சிந்தனை.

1

  1. தேசியவாத கற்பனை:

கடந்த கால்நூற்றாண்டு காலத்தைத் தமிழின் மிக முக்கியமான காலகட்டம் என்று கூறலாம். அக்காலகட்டத்தில்தான் பிறமொழிச் சிந்தனைகள் தமிழில் மிக அதிகமாக வந்தன. அதிலும் முக்கியமாக ஆங்கில மொழி ஒரு மையமான இடத்தை வகித்தது. ஆங்கிலம் மூலமாக பிரஞ்சு, ஜெர்மன், இத்தாலியச் சிந்தனைகள் கூட தமிழுக்குள் வந்தன.

 

ஏற்கனவே தமிழில் மார்க்சியச் சிந்தனைகள் அதிக உயிரோட்டமாக இருந்ததால் அச்சிந்தனைகளை அடியொற்றி பிரஞ்சு, ஜெர்மன், இத்தாலியன் சிந்தனைகளும் படைப்பு இலக்கியத்தில் ஸ்பானிஷ் சிந்தனைகளும் வந்தன.

 

ஆங்கிலம் அதிமிகுதியாக வந்தாலும் ஆங்கிலத்தில் பெரும்பயிற்சி உள்ளவர்கள் சிலரும் அவ்வளவு பயிற்சி இல்லாத ஆனால், ஆர்வமிகுதி கொண்டவர்கள் பலரும் தமிழில் எழுதினார்கள்.

 

இவர்களில் பலர் ஆங்கிலத் துறை மற்றும் பல்கலைக்கழக பயிற்சி உள்ளவர்கள் என்று சொல்லமுடியாது. இதனால் மொழிபெயர்ப்புக்கள் பல பிழைகளைக் கொண்டு வெளிவந்துள்ளன. ஆனால், மிக அதிகமான ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புக்கள் சிறு பத்திரிகைகளில்தான் வந்துள்ளன என்பது கவனிக்கத் தக்கது.

 

இவைகள் எல்லாம் ஒரு சமூகம் இயங்கும் போக்கைச் சுட்டுவனவாகும்.

 

இந்தச் சூழ்நிலையில் தான் முக்கியமான பல அகில உலகச் சிந்தனையாளர்கள் பற்றி தமிழில் அறிமுகங்கள் வந்தன.

 

சமீபகாலங்களில் தேசிய இனப்பிரச்சனை பற்றி ஈழப்போராட்டத்தின் பின்னணியில் சர்ச்சைகள் நடந்தன. இந்தச் சர்ச்சைகள் தமிழின் அடையாளம் சார்ந்த உணர்வுகள் மீதாடப்பெற்ற தமிழகத்தில் வரத்தான் செய்யும். கேரளம் போல் அல்லது மேற்குவங்காளம் போல அல்ல தமிழகம். அங்கெல்லாம் மார்க்சியம் சார்ந்த கருத்தோட்டங்கள் அதிகம் வந்தால், தமிழில் அதன் புராதன நினைவுகளோடான அடையாளம் சார்ந்த அரசியல் பேசப்படும்; பேசப்பட்டது. இதில் தமிழ்ச் சார்ந்த அழுத்தம் அதிகமாகும்போது உணர்வெழுச்சி அதிகமாகும்; சிந்தனைகள், தர்க்கங்கள் அதிகமாகும்போது அங்கு மார்க்சீய ஈடுபாட்டாளர்கள் தோன்றுவார்கள்.

 

ஈழப்போர் நடந்த சந்தர்ப்பத்தில் தேசியக் கருத்தாடல்களை முன்வைத்தவர் களை மட்டம் தட்ட, தேசியம் ஒரு கற்பிதம் என்ற ஒற்றை வாக்கியம் சார்ந்த தர்க்கம் சிலரால் பெனடிக்ட் ஆண்டர்சன் பெயரோடு இணைத்துப் பரப்பப்பட்டது. எப்போதும் கவர்ச்சியான சிந்தனைகள் ஒரு சிறு குழுவில்தான் தோன்றும். அதுபோலவே, இங்கும் ஒரு சிறு குழுவில்தான் தோன்றும். அதுபோலவே, இங்கும் ஒரு சில குழுவில் தோன்றி பல பின்பற்றாளர்களைத் தமிழகத்தில் மட்டுமின்றி வெளிநாடுகளிலும் தமிழர்கள் மத்தியில் பொய்யாகப் பெற்றது. இந்த வகை விளக்கம்.

 

தேசியம் பற்றிய சிந்தனைகள் அது சார்ந்த அனைத்துலக அரசியல் துறையிலும் மிகக் குறைவாகவே நூல்களைளப் புரட்டிப் பார்க்கும்போது பெனடிக்ட் ஆண்டர்சன் பெயர் இன்றும் கூட முக்கியமான பெயராகவே தெரிகிறது. இவரைத் தொடர்ந்தும் விமரிசித்தும் கட்டுரைகள், நூல்கள் இன்று வந்துள்ளன. எனினும், ஆண்டர்சன் நூலை அலட்சியம் செய்துவிட்டு இந்தச் சிந்தனை பற்றி ஆய்கிறவர்கள் முன்னே போகமுடியவில்லை.

 

என்னைப் பொறுத்தவரையில் தமிழ்ச்சூழலில் ஒரு புத்தகம் அல்லது ஆசிரியர் பெயர் பேசப்படுகிறதென்றால் அந்த ஆசிரியர் பற்றிய சர்ச்சையில் ஓர் அர்த்தம் இருக்கிறது என்றுதான் படுகிறது. அதனால் ஆண்டர்சன் பற்றிய இக்கட்டுரையை எழுதுகிறேன்.

 

முதலில் எனக்கு ஆண்டர்சனின் “கற்பனை செய்யப்பட்ட சமூகம்”(Imagined Communities) என்ற நூலின் தலைப்பே பிரச்சனையாகிறது. ஆங்கிலத்தில் “இம்மாஜின்ட் கம்யுனிட்டிஸ்” என்ற நூலுக்கு ஒரு துணைத்தலைப்பு உள்ளது. “தேசியத்தின் தோற்றமும் பரவலும் பற்றிய சிந்தனைகள்” என்பதே அந்தத் துணைத் தலைப்பு. அப்படி ஒரு முக்கியமான கொட்டை எழுத்துத் தலைப்பும் சிறு எழுத்தில் உள்ள துணைத்தலைப்பும் கொண்ட பெனடிக்ட் ஆண்டர்சனின் நூல், இடதுசாரிகள் நடத்தும் லண்டன் வெர்ஸோ பதிப்பகத்திலிருந்து 1983-இல், முதல் பதிப்பு வந்தது.

 

பெனடிக்ட் ஆண்டர்சன் மார்க்சிய குடும்பத்திலிருந்து வந்தவர்; இவருடைய அண்ணன் பெர்ரி ஆண்டர்சன். பெனடிக்ட் ஆண்டர்சன் தெற்காசியா பற்றிய துறை சார்ந்த நிபுணர். பெர்ரி ஆண்டர்சன் மார்க்சிய அரசியல், வரலாறு பற்றிய நூல்களை எழுதியுள்ளார்.

 

இந்த நூலினை எரிக் அயர்பாக், வால்டர் பெஞ்சமின், வாக்டர் டர்னர் ஆகியோர் ஆழ்ந்த பாதிப்பால் எழுதியதாகக் கூறுகிறார் பெனடிக்ட் ஆண்டர்சன்.

 

எரிக் அய்ர்பாக் இலக்கிய வரலாற்றைப் புதுமையாக அணுகுபவர் என்று அறிந்திருக்கிறேன். ஒப்புமை என்ற அர்த்தத்தில் “மிமஸிஸ்” என்ற உலகப் புகழ்பெற்ற நூலை எரிக் அய்ர்பாக் எழுதியுள்ளார். அதுபோலவே வால்டர் பெஞ்சமின்னும் இலக்கியத்துறை சார்ந்தவர், ஆனால் மார்க்சிய நோக்கை வித்தியாசமாக இலக்கியத்தில் பொருத்திச் சிந்தித்தவர் இவர். மார்க்சிய இலக்கிய விமரிசனத்தில் பலர் பெயர்பெற்ற சிந்தனையாளர்களாக இருந்தாலும் வால்டர் பெஞ்சமின்னின் பார்வைக்கு ஒரு தனிக் குணம் இருந்ததை இன்று எல்லோரும் ஒத்துக் கொண்டுள்ளனர். இந்த இரண்டு இலக்கியச் சிந்தனையார்களும் இலக்கியத் துறையோடு தம்மை இணைத்துள்ளவர்கள். ஆனால், மூன்றாவது நபரான விக்டர் டர்னர் மானுடவியல் துறையைச் சார்ந்தவர். இந்த மூன்று சிந்தனையாளர்களையும் விரும்பிக் கற்று அவர்களின் கருத்துக்களால் கவரப்பட பெனடிக்ட் ஆண்டர்சன், தேசியம் என்ற சிந்தனை எவ்வாறு கட்டமைக்கப்பட்டு இருக்கிறது என்று எண்ணிப் பார்த்து, இந்தச் சிந்தனையாளர்களின் சில பார்வை களால் பாதிப்புப் பெற்று, தன் நூலை உருவாக்கியதாகச் சொல்கிறார்.

 

பல காலமாக மேற்கத்திய சிந்தனை உலகில் சமூக நடைமறைகளைளக் கறாரான தகவல்களின் மூலமாகத் திரட்டி அதன் மொத்தத்தை உண்மையாக நூல் வடிவில் முன்வைத்தனர். அமைப்பியல், பின்னமைப்பியல் போன்ற சிந்தனைகள் வந்த பின்பு, முன்புபோல் தகவல் தொகுப்புமுறையில் நூல்கள் எழுதுவதை அறிஞர்கள் குறைத்துக் கொண்டு, இலக்கியச் சிந்தனைமுறையை ஒரு முன்மாதிரி யாக வைத்து ஆய்வுத் தகவல்களைத் தொகுத்துச் சிந்தனைகளை வரையறை செய்யலாயினர். அந்த முறையையே பெனடிக்ட் ஆண்டர்சன் பின்பற்றுகிறார் என்ற சுட்டிக்காட்டல் ஆண்டர்சன் நூலைக் கற்க உதவுவதாகும்.

2

  1. தேசியவாத கற்பனை:

இந்த நூலின் தலைப்புப் பற்றி: “இம்மாஜின்ட் கம்யுனிட்டிஸ்” என்று ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்ட நூலை “கற்பனை மூலம் உருவான சமூகங்கள்” என்றோ, “கற்பனை செய்யப்பட்ட சமூகங்கள்” என்றோ மொழிபெயர்க்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

 

இங்கு “இம்மாஜின்” என்ற ஆங்கில மொழியின் வினைச்சொல் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்படும்போது பிரச்சனைகளை ஏற்படுத்தும். நூலை வாசித்துவிட்டு இச்சொல் எந்தப் பொருளில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது என்று பார்க்கவேண்டும்.

 

அகராதியைப் பார்க்கும்போதே இச்சொல் பிரச்சனைகளை ஏற்படுத்துகிறது. இம்மாஜின் என்பதை “கற்பனைசெய்” என்றும் இம்மாஜினேஷன் என்பதை “கற்பனை” என்று பெயர்ச்சொல்லாகவும் தமிழில் நாம் புரிந்துகொள்கிறோம்.

 

ஆனால், இந்தச்சொல் தமிழ்மொழிக்கு வெளியிலிருந்து வந்தது என்பதை மறக்கக்கூடாது. அப்படி ஒரு சொல் வரும்போது அந்தச் சொல்லின் அர்த்தமும் வெளியிலிருந்து வருகிறது. இம்மாஜின் என்ற சொல் கற்பனைசெய் என்ற சொல் அல்ல. இம்மாஜின் என்ற ஆங்கிலச் சொல்லுக்குப் பல அர்த்தங்கள் உண்டு. இம்மாஜின் என்ற கருத்துத் தமிழில் இல்லை. இந்தக் கருத்து ஆங்கிலக் கருத்து. நாம் இச்சொல்லை ஏற்கிறபோதே அணுகுமுறை ஆங்கிலேயர்கள் ஆகி விடுகிறோம். இதுபோல் நம்மொழியில் இல்லாத பல சிந்தனைகளை ஆங்கிலச் சொல் தமிழில் கொண்டு இறக்குமதி செய்துள்ளது. இரண்டு மொழிகளையும் பயன்படுத்துபவர்களும் நல்ல மொழிபெயர்ப்பாளர்களும் இவ்விசயத்தை ஏற்கனவே கண்டிருப்பார்கள். இம்மாஜின் என்ற சொல்லுக்கு அகராதி “நினை” என்று ஒரு பொருளைத் தருகிறது. அதுபோல் “இட்டுக் கட்டு” என்ற பொருளையும் “கற்பனை செய்” என்ற பொருளையும் “எதிர்பார்” என்ற பொருளையும் “பிரமை” என்ற பொருளையும் ஒரு வாக்கியத்துக்கு வலியுறுத்தல் அர்த்தத்தையும் இச்சொல் தரும். இவ்வளவு பொருள்களை அகராதி தருகிறது.

 

இனி அகராதியை மூடி வைத்துவிட்டு நூலில் இந்தச் சொல் என்னென்ன பொருள்களில் எல்லாம் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றது என்று பார்த்தால் இன்னும் அதிகம் தெளிவு கிடைக்கும். ஆண்டர்சனின் நூலின் பல இடங்களில் இம்மாஜின், இம்மாஜின்ட். இம்மாஜினேஷன் என்றெல்லாம் நூலின் தலைப்புப் பயன்படுத்தப் பட்டுள்ளது. அந்தந்த இடத்தின் தர்க்கத்திற்கேற்ப இச்சொற்கள் பயன்படுத்தப் பட்டுள்ளன.

 

நான் 1987ஆம் ஆண்டு பதிப்பிக்கப்பெற்ற நான்காம் பதிப்பைப் படித்தேன். அதில் பக்கங்கள் 18, 37, 74, 79, 95, 101, 111, 116, 118, 122,132, 133, 140, 143 ஆகியவற்றிலும் இன்னும் சிலதிலும்இச்சொல் ஒத்த பொருளிலும் முற்றிலும் மாறுபட்ட பொருளிலும் பயன்பட்டுள்ளதைக் கண்டேன். எனவே, நூலின் தலைப்பு ஆசிரியரின் தர்க்கத்திற்கேற்ப பெரும்பொருள்பரப்பு உடையதாக மாறுவதைக் கவனித்தேன். 18-ஆம் பக்கத்தில் தேசியக் கற்பனைக்கும் சமயக் கற்பனைக்கும் ஒரு பலமான உறவுண்டு என்ற பொருளில் கற்பனை என்ற பொருளில் (இம்மாஜினிங்ஸ் என்ற சொல் பயன்படுத்தப்படுகிறது) பக்கம் 37-இல் நியுயார்க் டைம்ஸ் என்ற பத்திரிகையில் சோவியத் யூனியனில் அந்தக் காலக் கம்யுனிஸ்டு கட்டத்தில் அரசுக்கு எதிராக செயல்புரிந்த ஒருவரைப் பற்றியும் மாலி நாட்டில் பஞ்சம் பற்றியும் மாலி நாட்டில் பஞ்சம் பற்றியும், கொடூரமான ஒரு கொலை பற்றியும் இவைகளுக்கிடையில் ஒரு தொடர்பு ‘கற்பனை செய்யப்பட்டிருக்கும்’ என்று ‘கற்பனை’ சாதாரண பொருளில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இதுபோல 74-ஆம் பக்கத்தில் இச்சொல் வேறு ஒரு பொருளில் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதைக் கவனிக்க முடிந்தது. “பிரஞ்சு நாட்டுக் கனவான்களும் ஆங்கில நாட்டு அரசர்களும் ஒரு உறவைக் காப்பாற்றுவார்கள்; அவர்களுக்குள் ஒரு மொழியோ, கலாச்சாரமோ பொதுவாக இருக்காது. அவர்களுக்குள் உள்ள மணஉறவு, நட்பு, அரசியல் அடிப்படை, போன்றவை பருமையாக இருப்பதுபோலவே கற்பனைச் செய்யப் பட்டதாகவும் இருக்கும்”. இந்த வாக்கியத்தில் ‘கற்பனை செய்யப்பட்டது’ என்ற சொல்தொடர் (இம்மாஜின்ட்) நூலின் பல இடங்களில் பயன்படுத்தப்பட்ட பொருளாகும். இங்குப் ‘பருண்மை’ என்ற சொல் (concrete) ‘கற்பனை செய்யப் பட்டது’ என்ற சொல்லுக்கு எதிர்பதமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. எனவே, இம்மாஜின்ட் என்ற சொல் நிஜம் என்பதற்கு மாறான கற்பனை செய்யப்பட்டது என்ற பொருளில் இங்கு வருகிறது. தேசியம் என்பது பல்வேறு காரணிகளால் கற்பனையாக இணைக்கப்பட்டது என்ற பொருளில் நூல் முழுதும் வருகிறது. பருண்மையான உறவு  என்பது இரத்த உறவின் அடிப்படையிலும் குடும்ப உறவின் அடிப்படையிலும் ஏற்படும்; கற்பனை உறவு அச்சுமூலமாக அல்லது நேரடித் தொடர்பாக இல்லாவிட்டாலும் எல்லோரும் ஒரு குறிப்பிட்ட நாவலைப் படிக்கிறோம் என்பதின் மூலம் வாசகர்கள் மனதில் ஏற்படுவதாகும் என்ற பொருள் இங்கு ஏற்படுகிறது. இன்னும் பல இடங்களில் சகோதரத்துவம் ‘கற்பனை செய்யப் பட்டுள்ளது’ என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. அதாவது கற்பனை என்பது ‘நினைக்கப் படுவது’ என்ற பொருளில் இந்த இடங்களில் எல்லாம் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்த நூலின் முன்னுரையில் தேசம் கற்பனை செய்யப்பட்டது, அதாவது எவ்வளவு சிறிய நாடானாலும் நாட்டில் வாழ்பவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பரிச்சயமற்றவர் களாகவே இருப்பார்கள் என்று வலியுறுத்தப்படுகிறது. இந்தப் பரஸ்பரத் தொடர்பு கொஞ்சமும் இல்லாத மக்கள் மத்தியில் அவர்கள் மத்தியிலுள்ள ஒருங்கிணைவு உணர்வின் வடிவம் இருக்கும். அந்த வடிவமே தேசக் கட்டுமான உணர்வாகும். இந்தத் தேச உணர்வு, கற்பனை செய்யப்பட்டதாகும். இதுதான் பெனடிக்ட் ஆண்டர்சன் கூறவிழையும் கருத்து. வேறுமுறையில் புரிந்து கொள்ளக்கூடாது. தேசங்கள் ஒரு காலத்தில் குடும்ப உறவாகவும், திருமண உறவாகவும் பெண் கொடுத்து எடுப்பதாகவும் புரிந்துகொள்ளப்பட்டிருந்தது. அதாவது அவ்வாறு கற்பனை செய்யப்பட்டிருந்தன, அல்லது நினைத்துப் பார்க்கப்பட்டிருந்தன என யோசிக்க வேண்டும். இந்த இடத்தில், ‘கற்பனை செய்யப்படுவதும்’, ‘நினைத்துப் பார்க்கப்படுவதும்’ ஒன்றுபோல் அமைகின்றன என்பதும் வாசகர்களுக்கு நினைவில் இருக்கவேண்டும். அதாவது ‘கற்பனை செய்யப்படுவது’ என்பதும் ‘நினைக்கப்படுகிறது’ என்பதும் ஒன்றுபோல் அமைகின்றன. ஒரு நாட்டில் சுரண்டும் குழுக்கள் இருக்கலாம், அசமத்துவம் நிலவலாம், ஆனால், அத்தகைய வேறுபட்டவர்கள் மத்தியில் ஒரு சகோதரத்துவமும் ஆழமான பிடிப்பும் காணப் படுவது தேச உணர்வால் ஏற்படுவதாகும். இங்குக் கவனிக்க வேண்டிய இன்னொரு விஷயம் ‘கற்பனை செய்வதற்கு’ ஒரு சமூகம் (கம்யுனிட்டி) வேண்டியுள்ளது. கற்பனையின் மூலம், அதாவது பிரமையாகக் கற்பனை செய்வதன் மூலம் ஒரு கூட்டு உணர்வு ஏற்படுகிறது. அந்தக் கூட்டு உணர்வால்  ஒரு சமூக உணர்வு (கம்யுனிட்டி உணர்வு) ஏற்படுகிறதென்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறார் பெனடிக்ட் ஆண்டர்சன். சாவதற்கும் கொல்வதற்கும் தேசியம் என்ற சொல் இவ்வாறு ஆற்றலைக் கொடுக்கிறது என்பது ஆச்சரியமான தாகவிருந்தாலும் அதுதான் உண்மை என்பதையும் நாம் அவதானிக்க வேண்டும். சுமார் 200 ஆண்டுகளே புழக்கத்தில் இருக்கும் தேசியம் என்ற சொல் நம்பமுடியாத அளவு தியாகங்களைச் செய்ய வலிமையைத் தருகிறதென்றால் தேசியம், கலாச்சாரத்தோடு ஆழமாக வேர்விட்டிருக்கிறதென்று கூறுகிறார் ஆண்டர்சன்.

3

இனி நாம் கற்பனை செய்யப்பட்ட சமூகங்கள் என்ற நூலைப் பற்றிப் புரிந்துகொள்வதற்கு ஓரளவாவது அதன் பல்வேறு அதிகாரங்களின் கருத்துச் சுருக்கத்தை அறிய வேண்டும். முன்னுரை நீங்கலாக இந்நூலில் எட்டுத் தலைப்புகள் உள்ளன. அவை,

 

  1. கலாச்சார வேர்கள்.
  2. தேசிய பிரக்ஞையின் தோற்றம்
  3. பழைய சாம்ராஜ்யங்கள், புதிய தேசங்கள்.
  4. பழைய மொழிகள், புதிய மாதிரிகள்.
  5. அதிகாரபூர்வமான தேசியமும் ஏகாதிபத்தியமும்
  6. கடைசி அலை
  7. நாட்டுப்பற்றும் இனவாதமும்
  8. வரலாற்றின் தேவதை.

 

இந்த எட்டுத் தலைப்புக்களைப் பற்றியும் ஓரளவாவது சுருக்கத்தைத் தருவதுதான் நியாயம்.

 

கலாச்சார வேர்கள் என்ற கட்டுரை தேசிய உணர்வின் கலாச்சார வேர்களைக் காணமுயல்கிறது. இங்கு வாசிப்பவர்களுக்குச் சில கூறவேண்டும். பங்களாதேஷ் அல்லது இலங்கை சென்று பார்ப்பவர்களுக்கும் ஐரோப்பாவில் சில காலம் தங்கியவர்களுக்கும் தேசம் என்பதும் அதன் தத்துவமான தேசியம் என்பதும் அந்தந்த நாட்டுத் தலைநகரில் உருவாவது தெரியும். திடீரென்று ஒரு ராணுவம் உருவாவதும், பாராளுமன்றம், நீதிமன்றம் – இவைகளும் இதுபோல் மக்களின் சாவையும் பிறப்பையும் தீர்மானிக்கும் ஒரு கண்ணுக்குப் புலப்படாத கடவுளாய் தேசம் எல்லோராலும் ஏற்கப்பட்டிருப்பது தெரியும். இப்படித் தேசியம் என்ற கருத்தாக்கம் இவ்வளவு ஆற்றல் பெறுவதற்கான காரணங்கள் யாவை?

 

ஒவ்வொரு நாடும் பெயர்தெரியாத படைவீரர்களுக்கான நினைவுச் சின்னத்தை மதித்துக் கௌரவம் செய்யும். இந்த நினைவுச் சின்னம் தேசியத்தின் பல அடையாளங்களில் ஒன்றாகும். இதுபோல், பெயர்தெரியாத மார்க்சீயர் களுக்கான சாவு நினைவுச் சின்னம் எங்கும் யாரும் பார்க்க முடியாது. இதிலிருந்தே தேசியம் சமயச்சிந்தனைகளுடன் உறவு கொண்டிருப்பது தெரியும். எனவே, தேசிய கலாச்சார வேர் சாவுடன் பிணைக்கப்பட்டிருப்பது புரிகிறது.

 

மதங்கள் எப்போதும் நோய், உடலுறுப்புச் சிதைவு, துக்கம், வயது, சாவு என்னும் கருத்துக்களுடனும் அனுபவங்களுடனும் உறவு கொண்டவை. மார்க்சீயம் அப்படிப்பட்டதல்ல; இந்த விஷயங்களைப் பற்றி மார்க்சியம் பேசாது. இதுதான் மதத்துக்கும் மார்க்சியத்துக்கும் உள்ள வேறுபாடு. நான் ஏன் இப்படிக் கஷ்டப்படு கிறேன் என்ற வேதனை மதத்தோடு ஒருவரை இணைக்கக்கூடியதாகும்.

 

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு, மேற்குலகில் தேசியங்களின் தோற்றத்தையும் மதங்களின் வீழ்ச்சியையும் காட்டியது. மதச்சார்பற்ற விதிக்கொள்கை, தவிர்க்க வியலாமை போன்றன தேசியத்தில் இருக்கிறதென்கிறார் ஆண்டர்சன்.

 

இதுபோல் அரசவம்சங்கள் தேசியச்சிந்தனையில் முக்கியமானவைகளாகும். பல தேசியங்கள் அக்காலங்களில் அரசவம்சங்களிலிருந்து தோன்றின.

 

மதங்கள் – உதாரணமாக, கிறிஸ்தவம், இஸ்லாம், கன்புசியனிசம் போன்றவை லத்தீன், அராபிக் மற்றும் சீனமொழிகளின் மூலமாக மக்களோடு உறவுகொண்டன . மதத்தில் புனிதமொழிகள் இணைக்கப்படுகின்றன.

 

கிறிஸ்தவத்தோடு லத்தீன்மொழியும், இஸ்லாத்துடன் அராபிக் மொழியும், பாலி, சைனமொழி மு`தலியவைகளும் மதச்சின்னங்கள் போலவே – அவைகளின் எழுத்துக்களால் பாவிக்கப்படுகின்றன. பக்தர்கள் புனிதமொழி அல்லது எழுத்தை மத அடையாளம் போலவே கருதுகின்றனர். இத்தகைய பழைய புனிதமொழிகள் மூலமாக உருவான தேசஉணர்வும் இன்றைய தேசஉணர்வும் சற்று மாறுபட்டவை என்றாலும், அவைகளுக்குள் தொடர்பில்லை என்று கூறமுடியாது. அதுபோல் சைன எழுத்து வடிவங்களும்  அரபிக் எழுத்து வடிவங்களும் வெறும் எழுத்துக்கள் மட்டும் அல்ல. ஒரு வகையான உண்மையை இந்தப் பழைய எழுத்து வடிவங்களில் மக்கள் கண்டார்கள். அதுபோல் இந்த எழுத்துக்களை அறிந்தவர்கள் தமக்குள் ஒரு ஒருங்கிணைவு எற்பட்டது. மனோபாவத்தையே பெனடிக்ட் ஆண்டர்சன் கற்பனை செய்தல் என்று கூறுகிறார் என்பது என் கருத்து. இத்துடன் மொழிகள் வழியாக ஒருவித சமூக ஒருங்கிணைவு என்னும் உண்மையும் எல்லை வகுத்தல் மனோ பாவமும் ஏற்படுகின்றன.

 

புனித மொழிகளின் வழியாக ஒருவித பொது மனோபாவம் உருவாவது போலவே, அம்மொழிகளின் ஒடுங்குதசையும் இத்தகைய மனோபாவங்களில் வேறொரு பண்பைக் கொண்டு வந்து சேர்த்ததை நாம் அறியவேண்டும். லத்தீன் மொழி யின் கௌரவம் ஐரோப்பாவில் மங்குவதோடு ஐரோப்பாவில் மக்கள் மொழிகள் உயிர்பெற ஆரம்பித்தன. ஜெர்மன், பிரஞ்சு, இத்தாலிய மொழிகளள் புத்துயிர் பெற ஆரம்பித்தன. கி.பி.1500வாக்கில் அச்சிடப்பட்ட நூல்களில் 77 சதமானம் புத்தகங்கள் லத்தீனிலேயே இருந்தன என்பதை மறக்கக்கூடாது என்கிறார் ஆண்டர்சன். அதாவது 23 சதமானம் நூல்கள் மக்கள் மொழிகளில் வர ஆரம்பித்து விட்டன. ஹோபஸ் (Hobbes–1588–1678), லத்தீனில் எழுதினார் என்றால் சேக்ஸ்பியர் (1564–1616) மக்கள் மொழியாகிய ஆங்கிலத்தில் எழுதினார். தெக்கார்த்தே (1596-1650) போன்ற தத்துவவாதிகள் லத்தீனிலும் பிரான்சின் சிந்தனையாளரான வால்டேர் பிரஞ்சிலும் எழுதினார்கள். அதாவது சுமார் 1640-ற்குப் பிறகு மெதுமெதுவாக லத்தீன் கீழ்த்திசையை அடைந்தது. ஐரோப்பாவின் மக்கள் மொழிகள் வளளர ஆரம்பித்தன. லத்தின் மொழியின் வீழ்ச்சியோடு புனித மொழி என்ற மனோபிம்பம் மறைய மக்கள் கூட்டங்களிலும் மாறுபாடு ஏற்பட்டது; அவை பன்முகம் கொண்டன; அதுபோல் புதுஎல்லைகளை அம்மக்கள் உருவாக்கினர்.

 

தேசிய மனோபாவத்தைக் கற்பனை செய்ததில் மொழி வகித்த பங்கைப் போலவே வம்சஅரசாட்சிகளும் சமமாகவே பங்கு வகித்தன என்பது ஆண்டர்சன் கருத்து. அரச உறவு முறைகள் ஒரு உயர்மையத்தை(high centre)ச் சுற்றி எல்லா வற்றையும் கட்டமைத்தன. இதற்கான நியாயப்பாட்டை தெய்வீகக் கருத்துக்கள் ஏற்படுத்திக் கொடுத்தன. பழைய தேசிய கற்பனையில் மையம்தான் முக்கியம்; எல்லை ஓரங்கள் பலமற்றவையாகவும் தெளிவற்றவையாகவம் இருந்தன. இறையாண்மைகள் அப்போது மங்கி இன்னொன்றோடு தெளிவற்ற முறையில் கலந்திருந்தது. முன் – தற்கால  அரச வம்சங்கள் மற்றும் பேரரசுகள் நம்ப முடியாத படி நீக்குப் போக்கானவைகளாகவும் கலப்புள்ளவைகளாகவும் மக்களை நெடுங் காலமாக ஆண்டுள்ளன. இந்த அரசாட்சியில் யுத்தங்களாலும், பாலியல் அரசியலாலும்  வளர்ந்தன. அரச குடும்பத் திருமணங்கள் இங்கே முக்கியமானவை ஆகும்.  பல்மணமும் பல்தள விபச்சாரமுறையும் அரச உருவாக்கங்களோடு இணைந்திருந்ததுண்டு. இத்தகைய அரசுகள் 17-ஆம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பாவில் வீழ்ச்சியடைய தொடங்கின. 1914-வாக்கில் கூட வம்சஅரசுகள் முக்கியமாக இருந்தாலும் அவை புதுமுறைகளில் இயங்கியதால் தேசியம் இத்தகைய வம்ச அரசுகளில் இருந்து தோன்ற ஆரம்பித்தன.

 

மொழியும் வம்ச அரசும் போலவே, உலகைப் புரிந்து கொள்வதில் புதுத்தன்மைகள் தோன்றின. அதையும் நாம் புறக்கணிக்கக்கூடாது எனக் கூறும் பெனடிக்ட் ஆண்டர்சன் உலகைப் புரியும்முறை என்பது மூன்றாவது காரணி என விளக்குகிறார். அதாவது தேசியம் கற்பனை செய்யப்பட உலகைப் புரியும் முறையும் முக்கியம்.

 

மத்தியகால கிறிஸ்தவக் கோயில்களின் கண்ணாடி ஜன்னல்களில் காணப் பட்ட ஓவியங்கள் மாற்றமுற்றன. கிறிஸ்து பிறக்கப்போகிறார் என்று தெரிந்து நட்சத்திரம் வழிகாட்டச் சென்ற மூன்று இடையர்கள் சாதாரண கிராமத்து மக்களின் உடையில் தீட்டப்பெற்றனர். அந்த இடையர்களுடன் அவ்வோவியத்தைத் தீட்ட பண உதவிசெய்த பிரபுக்கள் உயர்ந்த ஆடைகளின் ஓவியர்களால் வடிக்கப் பட்டனர். மத்திய காலத்தில் கற்பனை செய்யப்பட்ட இந்த ஓவியங்களைப் பற்றிக் கூறும்போது ஆண்டர்சன் கற்பனை என்ற சொல்லை ஓவியக் கற்பனையாகப் பொருள் மாற்றுகிறார். முக்கியமாக (பக். 29-இல்) நூலின் இப்பகுதியில் உலக எதார்த்தம் இவ்வாறு கற்பனை செய்யப்பட்டது என்ற வாக்கியத்தை ஆண்டர்சன் பயன்படுத்துகிறார்.

 

இலக்கியவாதி அய்ர்பாக் பற்றி ஏற்கனவே குறிப்பிட்டோம். அய்ர்பாக் பைபிளில் வரும் ஐசக்கைப் பலியிடல் பற்றியும் பின்புவரும் கிறிஸ்துவின் பலி பற்றியும் கூறி, பைபிளில் இவ்விரு பலிகளள் பற்றியும் இணைத்துப் பேச்சு இல்லை என்றாலும் காலத்தாலும் காரணகாரிய தொடர்பாலும் இல்லாத ஒரு தொடர்பு வருவிக்கப்படுகிறது; சத்தியமாக்கப்படுகிறது என்கிறார். அதாவது காலம் என்பது படைக்கப்படுகிறது என்கிறார். இதனை வால்டர் பெஞ்சமின் கூறிய ‘தீர்க்கத் தரிசனமான காலம்’ என்று அழைக்கிற ஆண்டர்சன் இத்தகைய காலத்தின் மூலம் ஒரு ‘உடனடித்தன்மை’ உருவாகிதென்று கூறுகிறார். அதாவது ‘ஒருங்கிணைந்த உள்ளீடற்ற காலம்’ என்பதனோடு உடனடித்தன்மையானத காலத்தில் அகஸ்மாத்தான தன்மையால் (temporal coincidence) ஏற்படுகிறது என்கிறார் ஆண்டர்சன். இத்தன்மைகளாலும் உடனடித்தன்மை, காலத்தால் பரிவர்த்தனை ஆகி வருவதாலும் தான் தேசிய கற்பனை செய்யப்படுகிறதென்கிறார் (பக்: 30). இந்தக் கருத்தாக்க முயற்சி இந்த நூலுக்கு முக்கியமானதுது என்று நினைக்கிறேன்.

 

இந்த இடத்தில் ஐரோப்பாவில் அன்று உருவான நாவல் மற்றும் செய்திதாள் உருவாக்கத்தின் வருதலை (imagining) சுட்டுகிற ஆண்டர்சன் தேசக்கற்பனை உருவாக்கத்தில் நாவலும் செய்தித்தாளும் தொழில்நுட்பக் கருவிகளானதைச் சுட்டுகிறார்.

 

இத்தகைய உருவாகிவரும் கருத்தாக்கங்களைப் பல மொழிகளின் நாவல் களை உதாரணமாகப் பயன்படுத்தி எளிமையாக விளக்குகிறார் ஆண்டர்சன். பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டு தேசியவாதத்தின் தந்தை என்று கருதப்படும் ஜோஸ் ரியால் (Josse Rizal) ‘நோலிமே தாங்கரெ’ என்ற தலைப்பில் ஒரு நாவல் எழுதியிருக்கிறார். இன்று தற்கால பிலிப்பைன்ஸ்  இலக்கியத்தில் மிக முக்கியமான நாவல் இது. இந்த நாவலின் தொடக்கத்தில் வரும் மதிய உணவு விளக்கம் மிக முக்கியமானது. பெயர் சொல்லப்படாத நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் அந்த மதிய உணவு பற்றி விவாதிக் கிறார்கள். அவர்கள் யாருக்கும் தம்மை மாறிமாறித் தெரியாது. ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் அப்படிச் செய்கிறார்கள். இது கற்பனை செய்யப்பட்ட சமூகம் ஒன்றை உருவாக்குகிறது என்கிறார் ஆண்டர்சன். இந்த நாவலின் உள்ளமைந்திருக்கிற காலம் பிலிப்பினோ வாசகர்களின்  வாழ்வில் பார்க்கும் வெளியில் பார்க்கும் – காலத்தை நோக்கி முன்னேறுகிறது. ஜோஸ் ரிஸால் எழுதும்போது பிலிப்பைன்ஸ் மக்களின் தனிப்பட்ட அடையாளங்கள், வித்தியாசங்கள் ஏதும் அவருக்குத் தெரியாது. எல்லோரும் ஒற்றுமையால் ஓருடம்பாய் இருக்கிறார்கள் என்பதுபோல் எழுதுகிறார்.

செய்தித்தாள்களைப் பார்க்கும்போதும் அவை, புத்தகத்தோடும் சந்தை யோடும் தொடர்பு வைத்திருக்கிற ஒரு வடிவமாக இருக்கிறது என்று கூறுகிறார். ஆண்டர்சன். ஆரம்பத்தில் உலகில் அதிகமாக அச்சிடப்பட்டது ஒரு புத்தகம்; அது பைபிள். 15-ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முன்பே இரண்டு கோடி பிரதிகள் அச்சிடப்பட்டு உள்ளளன. இந்த நூல்தான் நவீனமாக உற்பத்தி செய்யப்பட்ட முதல் தொழில் உற்பத்தி பொருள். அதாவது துணி, செங்கல், சர்க்கரை போன்ற தொழில் உற்பத்தி பொருளோடு ஒப்பிடும்போது  இக்கூற்றின் உண்மை புரியும். புத்தகம் தன்னளவில் முழுமையான உற்பத்திப்பொருள். சர்க்கரையைப் போல் இன்னொன்றாய் உருவம் மாற்றி (இனிப்பு வகைகள்) விற்கத் தேவையில்லை. இதுபோல் செய்தித்தாள் கூட ஒரு சிறப்பான அர்த்தத்தில் உற்பத்திப்பொருள் தான்.

 

இவ்வாறு தற்கால தேசங்கள் போலவே நாவலும் தொடர்ச்சியாகவும் சந்தடியில்லாமலும் உலக எதார்த்தத்துக்குள் நுழைந்து விடுகிறது. அப்படிச் சமூகத்தின் நம்பிக்கையாகத் தற்காலத் தேசமும் தற்கால நாவலும் அமைகின்றன. அதனால்தான் கற்பனை செய்யப்பட்டதாய் இவை இரண்டும் அமைகின்றன.

 

மொத்தத்தில் முதல் அத்தியாயத்தில் தேசத்தின் தோற்றம் என்பது மொழியும் எழுத்தும் மனித மனதில் வைத்திருந்த பிடிப்பும் வம்ச அரசுகளின்  பிடிப்பும் காலம் பற்றிய பிடிப்பும் நெகிழ்ந்த தருணத்தில், நடக்கிறதென்று முடிவு கூறுகிறார் ஆண்டர்சன்.

 

அடுத்த தலைப்பு (நூலில் மூன்றாம் அத்தியாயம்). ‘தேசிய பிரக்ஞையின் தோற்றம்’ பற்றிய கருத்துக்கள். இந்திச் சிறிய அத்தியாயத்தில் அச்சு ஒரு பண்டம் என்னும் சிந்தனைத் தொடர்கிறது. கையெழுத்துப்படிகள் தரும் அறிவைத் தோற் கடித்து முதன்முதலில் அச்சு தரும் அறிவு, உலகில் கோலோச்ச வந்தது. இதனால் முதலாளியம் நூல் உற்பத்தித் துறையில் தோன்றியது. மேலும், சந்தையில் ஒரு புது பண்டம் விற்பனைக்கு அறிமுகமாயிற்று. நூல் பதிப்பு நிறுவனங்கள் தேசிய வரையறையைத் தாண்டி தோன்றலாயின. இயற்கையாக இலாப நோக்கம் ஒரு குறிக்கோளாகத் தோன்றியது. ஆரம்ப கால சந்தை, படித்தவர்களைக் கொண்ட ஐரோப்பாவாக இருந்தது. அதாவது இந்தப் புத்தக நுகர்வாளர்களள் லத்தீன்மொழி படித்த சிறுகூட்டம் ஆகும். லத்தீன் வாசித்தவர்களுக்கு இன்னுமொரு மொழி தெரிந்தது; எனவே, இவர்கள் எல்லோரும் இரட்டை மொழியாளர்களாக இருந்தனர்.

 

இலத்தீன் மொழி சரிவுற்றலும் மக்களின் மொழிகளில் நூல்கள் சந்தையை நிறைத்தன. எனவே, முதலாளியத்தோடு மக்களின் சம்பந்தப்பட்டிருந்தன. இந்த முதலாளியப் புரட்சி மூன்று விசயங்களுக்குக் காரணமாயிருந்தது. அவற்றின் இரண்டு நேரடியாகத் தேசிய உணர்ச்சியின் எழுச்சிக்குக் காரணமாயிருந்தன என்று, இலத்தீன் மொழியின் குணம் மாறியது. அதாவது இலத்தீன் மொழியில் இருந்து அச்சுக்குக் கொண்டு வரப்பட்ட நூல்கள் தேவாலய லத்தீன் அல்ல. மக்கள் வாழ்விலிருந்து தூமாகிப் போன அந்நியத் தன்மைக் கொண்ட லத்தீன் மொழி ஆகும். இது அச்சில் வந்ததால் மர்மமானதும் ரகசியமானதுமான தன்மையைப் பெற்றது. ஏனெனில் இந்த லத்தீன் இப்பொழுது ஒரு பிரதி. தேவாலயத்தில் பாதிரியார்களால் உச்சரிக்கப்பட்ட லத்தீன் மொழியை மக்கள் கேட்டுப் பழகி இருந்தனர். ஆனால் அச்சில் வந்தது அப்படியல்ல. இரண்டாவதாக. ஐரோப்பாவில் அப்போது பரவிய சீர்த்திருத்தம். அதாவது மார்டின் லூதர் இந்தச் சீர்திருத்த மதக் கருத்தைக் கொண்டுவந்தார். மார்டின் லூதர் கருத்துக்கள் கிறிஸ்தவ மதத்தில்  சீர்திருத்தத்தைக் கொண்டு வந்த கட்டத்தில் அச்சும் பரவியிருந்ததால் அக்கருத்துக் கள் மிக வேகமாக பரவின. 1518-ஆம் ஆண்டுக்கும் 1525-ஆம் ஆண்டுக்கும் மத்தியில் அச்சிட்ட மொத்த ஜெர்மன்மொழி புத்தகங்களில் மூன்றில் ஒரு மடங்கு புத்தகங்கள் லூதரின்  புத்தகங்கள். அதாவது, உலகில் முதன்முதல் சிறந்த சிறந்த விற்பனை நூல் லூதருடையவை. நூலின் அட்டையில் லூதர் பெயரைப் பார்த்ததும் வாங்கினர் மக்கள். அடுத்த நூற்றாண்டில் பிரச்சார யுத்தம் ஐரோப்பபா முழுவதும் நடந்தது. சீர்த்திருத்த கிறிஸ்தவம் தாக்குதல் தொடுக்க அதனைக் கத்தோலிக்க மதம் தடுக்கும். நிலையில் இருந்தது. கத்தோலிக்கம் இன்னும் அதிக நூல்களை லத்தீனில் எழுதியது. சீர்த்திருத்த மதமும் அச்சு – முதலாளியமும் சேர்ந்து மிகப்பெரும் வாசகர் கூட்டம் உதயமானது.

 

அடுத்த முக்கியமான, அதாவது மூன்றாவது விசயம், ஆட்சியியலுக்கு வந்த மக்கள் மொழிகள். இந்த முறையில் எல்லா மேற்கூறப்பட்ட அம்சங்களும் சேர்ந்து மொழி – தேசியவாதம் தோன்றியது. இவ்வாறு லத்தீன் மொழி கோலோச்சிய இடத்தில் மர்மமும் ரகசியமும் கொண்ட லத்தீனும் சீர்திருத்த கிருஸ்தவமும் ஆட்சியியல் மக்கள் மொழிகளும் தோன்றின. இந்த மூன்றும் ஒரு மிக்க தோன்றிய இடங்களில் புதியதாக கற்பனை செய்யப்பட்ட சமூகங்கள் தோன்றின. இந்தச் சமூகங்களுக்குக் கற்பனைத் தன்மையைக் கொடுத்தவை, உற்பத்தியும் உற்பத்தி உறவில் தோன்றிய முதலாளிய முறையும் அச்சு என்னும் தொழில்நுட்ப தொடர்புறுத்தலும், மனிதமொழிகள் என்னும் பரவலாக்கமும் ஆகும். இவை ஒன்றையொன்று சார்ந்து ஊடாடி நின்றன.

 

இக்கூட்டத்தில் மக்கள் ஓரிடத்தில் பேசிய மொழி இன்னொரு இடத்தில் அப்படியே பேசப்படவில்லை. அச்சு வளர்ச்சியால் மொழியில் ஒருமையும், ஒரு இறுக்கமும் தோன்றிற்று. இதனால் வாசகர்கள் ஒருங்கிணைவு கொண்டனர். முதலாளியம் மொழிகளை ஒருமுகப்படுத்தியது. இங்குச் சந்தை வகித்த பங்கையும் மறக்கக்கூடாது நாம்.

 

அச்சு – மொழி மூன்றுவிதமாக தேச பிரக்ஞையை உருவாக்கியது. ஒன்று: ஆங்கிலம், ஸ்பானிஷ், பிரஞ்சு மொழிகள் வெகுவேகமாக கருத்து தொடர்புறுத்தும்  எளிய வாகனங்களாயின. புரிதல்தன்மையும் மக்கள் மத்தியில் உருவாயிற்று. எனவே, வாசகர்களிடம் தேசியமாக கற்பனை சமூகம் தோன்றியது. இரண்டு்: அச்சு – முதலாளியம் மொழிக்கு இறுக்கமும் புராதனத் தன்மையும்  கொடுத்துத் தேசம் என்னும் புதுக்கருத்துத் தோன்றியது. அச்சான நூல் மொழிக்கும் தேசியத்துக்கும் ஒரு நிரந்தர வடிவத்தைக் கொடுத்தது. எல்லையற்ற மறுஉருவாக்கமும் நூல் சந்தையில் ஏற்பட்டது. மூன்று: அச்சு – முதலாளியம் மக்கள்மொழி, ஆட்சி இல்லாத அதிகாரத்தை மொழிக்கு அளித்தது. இதில் சில பகுதிகளின் பேச்சுமொழி அதிகாரத்துக்கு அருகில் நெருங்கி அச்சுமொழியாயின. சில கிளைமொழிகளுக்கு அந்த யோகம் கிட்டவில்லை.

 

இதுவரை  பார்த்தவைகளை ஆண்டர்சன் சுருக்கி இப்படித் தருகிறார்: முதலாளியத் தோற்றமும் பல்விதமாய் பெருகி மொழிகளின் அச்சு தொழில் நுட்பமும் ஒன்றிணைந்து புதிய “கற்பனை செய்யப்பட்ட சமூகத்தை” படைத்தன; இக்கற்பனைச் சமூகம் இன்றைய தேசத்தை உற்பவித்தது.

 

அடுத்த அத்தியாயம் “பழைய சாம்ராஜ்யங்கள், புதிய தேசங்கள்” என்பதாகும்.

 

மானுடவியலரான விக்டர் டர்னர், மக்கள் புனித இடங்களுக்குப் பயணம் செய்வதை அர்த்தம் உருவாக்கும் செயல்பாடு என்கிறார். பிறப்பிலிருந்து சாவுவரை மேற்கொள்ளும் பல்வித பயணங்களை மதங்கள் பல்வித கருத்தாக்கங்களாய் கட்டுகின்றன. கிறிஸ்தவஙர்களும், முஸ்லீம்களும், இந்துக்களும் ரோம், மெக்கா மற்றும் காசிக்குப் புனித பயணம் மேற்கொள்வார்கள். பழைய மதக் குழுக்களால் என்ன மாதிரி சமயப் பயணம் செய்யப்படுகிறதென்பதை வைத்து, தம் குழுவின் அமைப்பை  அறிவார்கள். இப்படித்தான் எங்கோ  உள்ளவர்கள் தத்தம் ஒருமை உணர்வை புனிதப் பயணத்தில் கட்டமைக்கிறார்கள். நாம் முஸ்லீம்கள், கிறிஸ்தவர் கள் என்ற அடையாளம் உருவாக்கப்படுகிறது. இதில் கலந்து கொள்பவர்கள் படிப்பறிவில்லாத மக்கள் மொழியாளர்கள், அச்சு வருவதற்கு முன்புள்ள சமூகங்கள் இப்படிப்பட்ட பல பயணங்களால் தம் சமூகத்தைக் கற்பனை செய்கிறார்கள். இப்படிக் கட்டப்பட்ட சமூகங்கள் தம்முள்ளே முழுமையான ஒரு அதிகாரத்தை எற்படுத்தி, அதன்மூலம் பழைய நிலபிரபுத்துவ மதச்சமூகத்தின் மையம் அழிக்கப்பட்ட சமூகத்தை கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொணர்கிறார்கள். இப்படிப் பட்ட பயணங்களில் தன்னுடன் பயணம் செய்பவனோடு மட்டுமே தொடர்பும் உறவும் உருவாகிறது. இங்குத்தான் முழுமை என்னும் கருத்து உருவாகி  பயணியை ஆறுதல்  தந்த வலிமையுள்ளவனாக்குகிறது. கற்பனையில் முக்கியமான அம்சம் இது.  இப்படிக் கற்பனை செய்து முழுமையை மனிதன் கட்டமைப்பதுதான் தேசக் கற்பனைக்கான முதல் தேவை. இங்க மக்கள் மொழிகள் (vernaculars) முக்கியம்  ஆகின்றன. லத்தீன்அல்ல. அதாவது மொழியும் தேசமும் பின்னிப்பிணைந்திருப்பது இப்படித்தான். அதாவது பரஸ்பர தொடர்புறுத்தல், பரிமாற்றம் மூலமாக ஒரு புது பிரக்ஞை உருவாகிறது.

 

ஐரோப்பாவிலிருந்து தென்அமெரிக்காவில் காலனி ஆதிக்கம் புரிந்த பலர் ஒரு பொதுவான விதியால் (fatality) கட்டப்பட்டிருந்தனர்.  யார் யார் காலனிகளில் பிறந்தார்களோ அவர்கள் ‘கிரியோல்’ என்னும் ஒரு நிலையைப் பெற்றனர். இவர்கள் ஐரோப்பாவில் வாழும் இவர்களின் உறவினர்களைப் போல நிறம், மதம். மொழியுடையவர்கள். ஆனால், காலனிகளில் பிறந்துவிட்டதால் கிரியோல் என ஒரு புது விதிக்கு  உட்படுத்தப்பட்டனர்  என்கிறார் ஆண்டர்சன். ஆரம்பத்தில் கோவாவில் போர்த்துக்கீசியர்கள் மத்தியில் சமயப்பணி ஆற்றிய போர்த்துக்கீஸில் இருந்து வந்த பிரான்ஸிஸ்கன் பாதிரிகள்,  இந்தியாவில் பிறந்த  போர்த்துக்கீசியர் கள் தங்களைப் போல பாதிரிகள் ஆகக்கூடாது எனக் கூறினர். அதாவது அந்தந்த காலனி நாடுகளில் பிறந்தவர்களுக்கு இப்படிப்பட்ட புதுநெருக்கடி ஏற்பட்டது.

 

ஐரோப்பாவில் பரவிய புத்தொளிக் கருத்துக்களும் ஐரோப்பியர்களையும்  கிரியோல்களான அந்தந்த நாடுகளில் பிறந்த ஐரோப்பியர்களையும் வேறுபடுத்தி யது. அதாவது பயணம் புனிதத்திலிருந்து மதநீக்கம் செய்யப்பட்டவுடன் ஐரோப்பா வில் இருப்பவன் உயர்ந்தவனாகவும் காலனிக்குச் சென்று அங்குக் குழந்தைகள் பிறந்தவுடன் அக்குழந்தைகள் வேறாகவும்  ஒரு தாரதம்மியம் நிலைநிறுத்தப்படு கிறது.

 

இதுபோல் அச்சு பரவியபோது, தென்அமெரிக்காவில் அரசர்களும் தேவாலயத்தர்களும் அதனைத் தம் கட்டப்பாட்டில் வைத்திருந்தனர். 17-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிவரை அச்சு, தேவாலயங்களின் பிடியிலேயே இருந்தது. 18-ஆம் நூற்றாண்டில் திடீரென ஒரு புரட்சி ஏற்பட்டது. 1691-லிருந்து 1820-வரை 2120 செய்தித்தாள்கள் இங்குத் தோன்றின என்ற தகவலைத் தருகிறார் ஆண்டர்சன்.

 

வடஅமெரிக்காவில், பிராங்க்ளின் ரூஸ்வெல்ட். கிரியோல் என்ற ஐரோப்பா விலிருந்து வந்து குடியமர்ந்த குடும்பங்களோடு தன்னை இனங்காண்கிறார்கள். 18ஆம் நூற்றாண்டு வரை வடஅமெரிக்காவில் அச்சம் செய்தித்தாளும் வளரவில்லை. பின்பு அச்சும் செய்தித்தாளும் லாபமான தொழில் ஆயிற்று இங்கு. இவ்வாறு அச்சும் செய்தித்தாளும் இணைந்து சமூக ஒருங்கிணைவு ஏறற்பட்டது. இது ஒரு சமூக அறிவு ஜீவிதத்தை ஏற்படுத்தியது என்கிறார் ஆண்டர்சனன். அமெரிக்காவின் ஸ்பானிஷ் மொழியினரிடம் 18-ஆம் நூற்றாண்டின் மத்திக்குப் பிறகுதான் பிராந்திய அச்சகங்கள் தோன்றின.

 

வட, மற்றும் தென்அமெரிக்காவில் சந்தையின் தொங்குச்சதையாகவே செய்திதாள்கள் தோன்றின. ஆரம்பகாலச் செய்தித்தாள்களில் எப்போது கப்பல்கள்  வரும் மற்றும் புறப்படும் என்றும் பெரிய குடும்பங்களின் திருமணம், காலனிய அதிகாரிகள் பணியமர்த்தல் போன்றவைகள் செய்திகளாக வந்தன. இவ்வாறு விலைவாசியும் கப்பல்களும், பிஷப்புகளும், மணப்பெண்களும் சமூகக் கற்பனையை ஏற்படுத்தின கருவிகளாகும் என்று கூறுகிறார் ஆண்டர்சன்.

எப்போதும் அந்தப் பிராந்தியத் தன்மையும் அர்ஜென்டினாவின் பியுனஸ் அய்ராஸும் மெக்ஸிகோ நகரமும் ஒன்றுதான் என்ற இடம் தாண்டிய வாசகர்களுக்கான பன்முகத்தன்மையையும் இந்தச் செய்தித்தாள்கள் ஊக்கப்படுத்தி முன்வைத்தன.

 

இந்த மாதிரியாக, உலக சம்பவங்கள்அந்தந்த பிராந்தியத்துக்குத் தக மாறிய சாயலுடன் வாசகர்களுக்குக் கிடைத்தன. இது ஒரு இரட்டைத் தன்மையை மக்களிடம் ஏற்படுத்தியது. இவ்வாறு முதலாளியமும் தொழில்நுட்பமும்  ஸ்பானிஷ் கலாச்சாரம் இருந்த அமெரிக்காவில் பரவியது. இதுபோல் ஒவ்வொரு நாட்டுச் சூழலுக்கேற்ப, தேசியம் அதன் குறிப்பிட்ட சமூக எதிர்ப்பார்ப்புகளுக்குத்தக தோன்றியது. இந்தியாவில் ஆட்சியியலும், சந்தையும் ஒருங்கமைவு பெறும் முறையில் தேசியம் தோன்றியது.

 

மொத்தத்தில் பிராந்தியங்களில் வந்து நிலைத்த ஐரோப்பிய குடிகளின் மூலம் உருவான அச்சும், அதுபோல் புனித பயணங்களின் மாதிரிகளும், ஒரு புதிய மனநிலையைக் கற்பனை செய்தன என்று ஒரு முடிவுக்கு வருகிறார் ஆண்டர்சன்.

 

இதற்கடுத்த அத்தியாத்தில் (பழைய மொழிகள், புதிய மாதிரிகள்) முந்திய அத்தியாயத்தின் கருத்தாக்கங்களைளத் தொடர்கிறார் இவர். தென்அமெரிக்காவில் தேசவிடுதலைப் போராட்டங்கள் ஓய்வதும் தேசியம் ஐரோப்பிய நாடுகளில் தோன்றுவதும் ஒரே காலத்தில்தான். ஐரோப்பாவின் இந்தப் புதிய தேசியவாதங் களில் இரண்டு அம்சங்கள் கவனிக்கப்படத்தக்கன. இங்கு முதலில், அச்சு உருவாக்கம் பெற்ற மொழிகள் ஒரு சித்தாங்க சூழலை  உருவாக்கின. ஆனால் ஸ்பானிஷ் மொழியும் ஆங்கிலமும் தென்அமெரிக்காவில் அப்படி உருவாக வில்லை. இரண்டாவது. இந்த எல்லாப் புதிய தேசங்களும் – பிரஞ்சு புரட்சி நடந்த பின்பு, ஒரு முன்மாதிரியை வைத்தே நடந்தன. இவ்வாறு ஓரிடத்தில் இருந்து கொள்ளையிடப்பட்டதாகவே (primary) இந்த தேசங்கள் அமைந்தன. அவைகள் ஏற்கனவே இருந்ததாய் பார்க்கப்பட்டனவே ஒழிய மெதுமெதுவாக உருவானவையாய் நினைக்கப்படவில்லை. தேசம் திடீரென எதிர்பார்க்காத கைகளில் இருந்தது. எனவே, இந்த அத்தியாயம் அச்சு – மொழிகள் பற்றியும் கொள்ளையிடல் பற்றியும் அலசமுயலுகிறது என்கிறார் ஆண்டர்சன்.

 

ஜோன் ஹாட்பிரிட், வான் ஹெர்டர் போன்ற (1744 – 1803) சிந்தனையாளர்கள் தேசியத்துவம் என்பது மொழி ஒரு தனிச்சொத்து என்ற சிந்தனையுடன் பிணைந்தத என்றனர். இந்தக் கருத்து ஒருவேளை 14-ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து புதிய உலகப்பகுதிகள் கண்டுபிடித்ததுடன் ஐரோப்பா சுருக்க ஆரம்பித்ததுடன் தொடர்புடையது என்கிறார் ஆண்டர்சன்.

 

மனிதாபிமானம் என்பது முக்கியமான விசயமாய் இக்கட்டத்தில் வருகிறது. அய்ர்பாக் சொல்வதுபோல் மனிதாபிமானத்தோடு பழமை சேர்ந்து கொள்கிறது. மனித முதன்மைக்கும் பழமைக்கும் தொடர்புண்டு. அய்ர்பாக் பைபிள் கதைகளுக்கும் செவ்வியல் வரலாற்றுக்கும் தொடர்பை மனிதாபிமானம், நிலைநாட்டியதைக் குறிப்பிடுகிறார். இங்குக்காலம் நீட்சிப்படுத்தப்படுகிறது. பழைமையும் நவீனத்துவமும் எதிரெதிர் ஆகின்றன.

 

16-ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில் ஐரோப்பாவானது சீனா, ஜப்பான், தென் கிழக்காசியா, இந்திய துணைக்கண்டம், மெக்ஸிகோ, பெரு போன்ற புதிய பூமிப் பகுதிகளையும் அவற்றின் நாகரிகங்களையும் கண்டுபிடிக்கிறது. இதுவொரு மனிதப் பன்மையை ஐரோப்பிய மனங்களுக்குள் கொண்டு வருகிறது. இந்தப் புதிய பூமிப் பகுதிகள் ஐரோப்பிய நாகரிகத்தின் தொடர்பின்றியே உருவானவைகள் ஆகும். ஏதேன் தோட்டத்துக்கு வெளியிலிருந்து மனிதன் தோன்றுகிறான். எனவே, ஒருமைப்பட்ட ஒரு காலியாகிப்போன காலம் என்ற கருத்தாக்கத்தால் மட்டுமே புதிய மாற்றங்களைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியதாகிறது. ‘உட்டோபியா’ என்ற கருத்தாக்கம் மூர் (More) என்ற எழுத்தாளரால் இக்கட்டத்தில் உருவாக்கப் படுகிறது. ஐரோப்பியர்களான விக்கோ (vico), மாண்டேகு, வால்டேர், ரூஸோ போன்றவர்களால் ஐரோப்பா அல்லாததுதான் உண்மை என்பதான கருத்து ஐரோப்பாவின் முதுகில் சாட்டையாய் விழுந்தது.

 

கண்டுபிடிப்புகளும் ஆக்கிரமிப்புகளும் மொழி பற்றிய சிந்தனையைப் புரட்சி கரமாக்கியது. போர்த்துக்கீஸ், டச்சு மற்றும் ஸ்பானிஷ் கடல்பயணிகளும், வியாபாரிகளும் மதபோதகர்களும் புதிய பிரதேசங்களில் தம் கருத்தைச் சொல்லவும் பிழைப்பை நடத்தும் அந்தப் பிரதேச மொழிகளின் சொற்பட்டியலை முதலில் தொகுத்தனர். பின்பு இவை லெக்சிகன்களாயின. பின்பு 18-ஆம் நூற்றாண்டில் விஞ்ஞானரீதியான ஒப்பியல் மொழி ஆய்வு நடந்தது. ஆங்கிலேயர் வங்காளத்தை ஆக்கிரமித்ததுடன் வில்லியம் ஜோன்ஸ் சமஸ்கிருத்தத்தை ஆய்ந்ததையும் இணைக்க முடியும். இந்த ஆய்வால் இந்திய பண்பாடு கிரீஸ் மற்றும் யுதேயா நாகரிகங்களைவிட பழையது என்ற போதம் உலகமெங்கும் பரவியது. நெப்போலியன் எகிப்தைப் பிடிக்கச் சென்றபோது ஹைரோகிளிபிக்ஸ் என்ற புராதன எழுத்துக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அத்தோடு ஐரோப்பியர்களின் பழமை பற்றிய எண்ணத்தைப் பரவலாக்க வேண்டிய கட்டாயம் தோன்றியது. புதிய வம்சாவழிகள் தோன்றின.  அதற்குக் காலியான காலம் அல்லது உள்ளீடற்ற காலம் என்ற எண்ணம் முக்கியமான விசயமாகும் அல்லது வம்சாவளித் தொடர் உருவாக்க முடியாது. மொழிநூல் முக்கியமான படிப்பானது. அதனால் ஒப்பியல் இலக்கணமும், மொழிக்குடும்பங்களும் இப்போதைய மொழிகளின் மூதாதை மொழிகள் பற்றிய கருத்தாக்கமும் உருவாயின. ஏற்கனவே இருந்த ஆய்வுநெறிகளில் இந்தப் புதிய நெறிகள் வந்து சேர்ந்தன.

 

அச்சு பரவியதால், மக்கள் மொழிகள் எழுச்சி பெற்றதால், அச்சுமுதலாளியம் உருவானதை ஏற்கனவே பார்த்தோம். அகராதி வல்லுநர்கள், இலக்கணக்காரர்கள். மொழிநூல் வல்லுநர்கள் இலக்கியவாதிகள் ஆகியோர் ஒரு புதிய தொழில்சார்ந்து  உருவாயினர். இவர்களின் தொழிலோடு தேசியவாதம் தோன்றியது. இந்த வகையில் ஐரோப்பிய தேசியவாதம் தென்அமெரிக்க தேசியவாதத்திலிருந்து வேறுபட்டதாக விளங்கியது. மொழிகள் மத்தியில் மேல்கீழ் என்ற இல்லை என்பதை அக்காலத்தில் உருவான இருமொழி அகராதிகள் சுட்டின. இத்துடன் மொழிக்கல்வி பள்ளி, பல்கலைக்கழகங்கள் எல்லாம் தோன்றின. இக்கட்டத்தில் ஐரோப்பியர் மத்தியில் அவர்கள் கிரேக்கர்களின் பரம்பரையினர் என்ற பிரக்ஞை தோன்றியது.

 

ரஷ்ய இலக்கணமும்அகராதியும் தோன்றின. செக், ஹங்கேரி, பல்கேரியா, உக்ரைன், பின்லாந்து, நார்வே, ஆப்பிரிக்கா, துருக்கி போன்ற நாடுகளின் மொழிகள் சார்ந்து அகராதி, இலக்கணம் போன்றன தோன்றி அம்மக்களிடம் புதுவிழிப்புணர்வை வளர்த்தன.

 

இக்கட்டத்தில் பொருளாதார மாற்றம் ஏற்பட்டு ஒரு மத்தியதர வர்க்கம் ஐரோப்பாவில் தோன்றியது. அச்சுக்கு முன்புள்ள ஐரோப்பிய சமூகத்தின் பூர்ஷ்வாக்கள் அச்சு வந்த பின்பு மாறினார்கள். தொழிற்சாலைகள் தோன்றின. இந்த நிலை 19-ஆம் நூற்றாண்டில் முற்றிலுமாக மாறிவிட்டதால் இலத்தீன் மொழி முற்றிலும் தோற்கடிக்கப்பட்டது. மக்கள் மொழிகள் எல்லா இடத்திலும் பரவிற்று. தொழில் வல்லுநர்களும் சந்தையோடு தொடர்புடையவர்களும் இந்த மொழிநூல் புரட்சியின் சமூக பெறுபேறாகத் தோன்றினர். மீண்டும் இந்த இடத்திலும் ஆண்டர்சன். இவ்விஷயங்களில் தென்அமெரிக்க சூழலும், ஐரோப்பியச் சூழலும் வேறாக அமைந்ததைச் சுட்டத் தவறவில்லை.

 

இங்கு விஞ்ஞானம் வளர்ந்தபோது மக்கள்மொழிகள் விஞ்ஞானத்தைப் பேசின.  இலத்தீன் விஞ்ஞானத்திலிருந்து ஒதுக்கப்பட்டது என்கிறார் ஆண்டர்சன்.  இது கவனிக்கத்தக்க ஒரு கூற்றாகும். இதுபோல் மக்கள் மொழிகளான ஆங்கிலம், பிரஞ்சு போன்றன தம்மை இன்னும் தெளிவுள்ளவையாக்கி  தம் முந்தைய வடிவங்களிலிருந்து விடுபட்ட தம் அடையாளத்தையும் நிலைநிறுத்தின.

 

இன்னொரு முக்கிய நிகழ்வாகப் பல இடங்களில் அச்சு – முதலாளியம் பரவியவுடன் பொதுமக்கள் கூட்டத்தினர் வரலாற்றுக்குள் நுழைந்ததைக் கூறலாம். தேசியத்தை, மத்தியதரவர்க்கத்தினர் இந்த முறையில் பொதுமக்களிடம் கொண்டு வந்து சேர்ந்தனர்.

 

மொத்தத்தில் ‘மொழி தேசியங்கள்’ தோன்றியதைப் பிற நாடுகள் தங்கள் தங்கள் மக்களுக்குக் கொண்டுவந்து சேர்த்தன. இவற்றுக்கு மத்தியில் ஒரு ஒற்றுமை இருந்தது. ஆனால் ஆண்டர்சன், ஏற்கனவே, பார்த்தது போல, ஒரு ‘தேசிய மாதிரியை’ கொள்ளையடித்து அடுத்த நாட்டுக்குக் கொண்டுவந்தனர் என்கிறார். இதன் விளைவுகள் பல தரப்பட்டன. தென்அமெரிக்காவின் அடிமைகள் மறைய வேண்டியதாயிற்று; கல்வி பரவலாயிற்று; மக்களின் கருத்துக்கள் அரசியலில் முக்கியமாகி ஒருவகை வெகுசனத்துவம்  (பாபுலிசம்) தோன்றியது; வாசகர்களும் மக்கள் மொழி பேசுபவர்களும் இறையாண்மையைக் கொண்டு வந்தனர்.

 

அடுத்துவரும் “அதிகாரபூர்வமான தேசியமும் ஏகாதிபத்தியமும்” என்கிற அத்தியாயம் வம்சாவளி அரசுகளில் தோன்றிய தேசியஉணர்வை ஆரம்பகட்ட தேசியம் என்றழைக்கப்படுகிறது. அவை அரசுகளில் தோன்றுகின்றன. எனவே, அவற்றை ஆண்டர்சன் “அதிகாரபூர்வமான தேசியங்கள்” என்றழைக்கப்படுகிறார். வம்ச அரசுகளில் தேசிய உணர்வு ஏற்பட்டதற்கு ஒரு பின்னணி இருக்கிறது. அதாவது ஐரோப்பாவில் தேசிய இயக்கங்கள் 1920களில் தோன்றியதால் பிற வம்ச அரசுகளிலும் அவ்வுணர்வு பரவியது. இவ்வுணர்வு ரஷ்யா, உக்ரைன் பகுதிகளில் எப்படிப் பரவியது என்று விரிவாக, ஆண்டர்சன் விளக்குகிறார். 1813-இல் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி பற்றிய விபரங்கள் பிரிட்டிஷ் பாராளுமன்றத்தில் வந்தபோது பாராளுமன்றம் ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒரு இலட்சம் ரூபாயை இந்தியர்களின் கல்விக்குச் செலவிட வேண்டும் என்ற ஆணை பிறப்பித்தது. இந்தத் தொகை சுதேசிய ஓரியண்டல் கல்விக்கும், மேற்கத்திய கல்விக்கும் சேர்த்துச் செலவுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட தொகையாகும். பின்பு 1823-இல் தாமஸ் பாபிங்டன் மெக்காலே 1813-இல் உருவான ‘பப்ளிக் இன்ஸ்ரக்ஷன்’ என்ற கமிட்டியின் தலைவரானவுடன் இந்திய இரத்தமும் ஆங்கில ரசனை உள்ள ஒரு கூட்டம் இளைஞர்களை உருவாக்க இக்கல்வியை பயன்படுத்த நினைத்தார். கல்வியால் கலாச்சாரமும் விக்கிரக வழிபாடும் பாதிப்புற்றன. அதாவது இந்தியாவில் ஒரு வகை ஆங்கிலமயமாக்கல் மூலமாகத் தேசிய உணர்வ ஏற்பட்டது என்பது ஆண்டர்சன் கருத்து. அதுபொல் ரஷ்ய மன்னர்கள் தங்கள் ஆட்சி எல்லைக்குள் உள்ளிருந்த மக்கள் பேசிய பிரஞ்சு மொழியை ரஷ்ய மொழியைப்  புகுத்தி ஒரு விதமான “ரஷ்யமயமாக்கினார்கள்” இதுதான் ரஷ்ய எல்லையிலிருந்து பல தேசியங்கள் அவர்கள் மொழிவழி தோன்றுவதற்குக் காரணமாயிற்று.

 

மேலும், இங்கிலாந்திலிருந்து இந்தியாவுக்கு வந்த ஆங்கிலேயர்களும் தென் அமெரிக்காவுக்குச் சென்ற ஸ்பானிஷ் ஜெர்மன் மொழி பேசிய சிரியோல்களைப் போலவே மாறினார்கள் என்பதையும் பிபின் சந்திரபால் என்ற ஆரம்பகால சிந்தனையாளரின் மேற்கோள் ஒன்றை அவருடைய (“என் வாழ்வும் நினைவுகளும்” என்ற நூலை அதிகாரமாக வைத்து)க் கூறுகிறார் ஆண்டர்சன். இது அதிகாரபூர்வ தேசியம் தோன்ற வசதியாயிற்று.

 

கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி இந்தியாவிலிருந்து ஒதுங்குகையில்  ஜப்பானுக்குச் சென்று. அந்தச் சமூகம் மாற ஆரம்பித்ததையும் சமூக இயல்பாக அதிகாரபூர்வ தேசியம் தோன்றுவதையும் விளக்குகிறார் ஆண்டர்சன். அப்படி ஆங்கிலக் கம்பெனி ஆட்சிக்கு வரும்போது ஏற்பட்ட பல்வேறு சமூகமாற்றங்கள் விளக்கப்படு கின்றன. அங்கிருந்த ஜப்பானிய வம்ச அரசாட்சிகள் தேசிய உணர்வை இவ்வாறு வளர்க்கின்றன. இந்தப் போக்குகள் 1900-குப்பிறகு  மெக்காலே இந்தியாவில் நடக்க வேண்டுமென விரும்பியதுபோல்  ஒரு புதிய கலாச்சாரமாய் கொரியா, தைவான், பர்மா, இந்தோனேசியா, பிலிப்பைன்ஸ் என்று பரவுகின்றது.

 

மொத்தத்தில் அதிகாரபூர்வ தேசியம் என்பதற்குள் தேசம் என்னும் கருத்தும் வம்ச அரசாட்சி என்ற கருத்தும் ஒன்றுக்குள் ஒன்று ஒட்டி உறவாடியபடி காட்சி தந்தன. இவ்வாறு தற்கால தேசியம் தோன்றுமுன்பு உலகம் முழுதும் எவ்வாறு இதன் முன்வடிவம் காட்சி தந்தது என்று ஆய்ந்து விளக்குகிறார் ஆண்டர்சன். ‘கடைசி அலை’ என்ற அடுத்த அத்தியாயத்தில் முதல் மகாயுத்தம் வம்ச அரசுகளை முடிவுக்குள் கொண்டு வந்ததை ஆண்டர்சன் கூறுகிறார். ஐ.நா.வுக்கு முந்திய வடிவமான “லீக்-அப்-நேஷன்ஸ்” என்ற அமைப்பில் ஐரோப்பியர் அல்லாத தேசங்களும் பங்கு வகித்தன. அதாவது தேச அரசுகள் வழமை ஆயின.  இரண்டாம் உலகப்போர் சமயத்தில் தேசஅரசுகள் அங்கீகாரம் பெற்றன. இரண்டாம் உலக யுத்தத்துக்குப் பிறகு தோன்றிய தேச அரசுகள் அமெரிக்காவையும் ஐரோப்பா வையும் ஒவ்வொரு விசயத்தில் முன்மாதிரிகளாகக் எடுத்துக்கொண்டன. புதிய அரசுகள் பொதுசன ஊடகம், கல்வி, மற்றும் ஆட்சியதிகார வடிவமைப்பின் மூலம் தத்தம் தேசிய கருத்துருவத்தை ஏற்படுத்தின. இரண்டுமொழி பேசும் படிப்பாளிகள் ஒற்றை மொழிக்கல்வியினரைவிட அதிக மதிப்பு பெற்றனர். புனித பயணங்களில் இரட்டைமொழியாளர்கள் எதிர்ப்பட்டனர். அவர்களுக்கும் ஒரு சமூக உணர்வு எற்பட்டது. காலனிய சமூகங்கள் தேசிய சமூகங்களாயின.

 

ரயில்வே, கப்பல்கள் முதலியன தோன்றின. இதனால் மக்கள் மத்தியில் சலனம் ஏற்பட்டது. பயணங்கள் ஒருவித தேவைகளில் மாறின. மொழி, காலனிய எஜமானர்களையும் உள்ளுரினரையும் இணைத்தது. பல அலுவலர்கள் புதிதாய்  தோன்றினர். பள்ளியாசிரியர்,  நீர்ப்பாசன பொறியாளளர், போலீஸ் துறையினர், மருத்து அதிகாரி முதலியோர் தோன்றினர். இத்தகைய படித்த வர்க்கத்தோடு தேசியம் பலமாய் தோன்றியது. கல்வி பரவியதால் தேசிய வாணர்கள், பள்ளிகளில் இருந்து தோன்றினர். மரபான பள்ளிக்கூடங்களைவிட காலனியப் பள்ளிக் கூடங்கள் புதிய அறிவைத் தந்தன. புதிய பள்ளிகள் பல்வேறு பிராந்திய மக்களை ஒருங்கிணைத்தன. புதிய எதார்த்தம் ஒன்று கற்பனை செய்யப்பட்டது. பள்ளிகளில் இருந்து  படித்து வீட்டுக்குப் போனவர்கள் பின்னர் தேசியவாதத் தலைவர்கள் ஆனார்கள். அச்சுருவாகிய மொழியிலிருந்து தேசியத்தைப் பிரிக்கமுடியாததுபோல அரசியலிலிருந்தும் தேசியத்தைப் பிரித்து மாற்றமுடியவில்லை.

தேசியவாதத்தின் கடைசி அலை ஆசியாவிலும் ஆப்பிரிக்காவிலும் ஏகாதி பத்தியத்திற்கான எதிர்வினையாகவே இருந்தன. மார்க்ஸ் தனது ‘கம்யுனிஸ்டு அறிக்கையில்’ கூறியதுபோல் முதலாளியம் பூர்ஷ்வாக்களை உலகம் எங்கும் பரவ வைத்தது. மக்கள் மொழிகளில் தேசியம் தோன்றியது. கல்விக்கூடங்களில் தேசியம் உருவானது போலவே புதிய கற்பனைச் செய்யப்பட்ட சமூகமும் உருவானது. அமெரிக்க, மற்றும் ஐரோப்பாவின் ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்னைய வரலாறு எப்போதும் ஒரு முன்மாதிரியை இந்தப் பள்ளிக்கூடங்கள் மூலம் பரப்பியது.

 

அடுத்து வருவது ‘நாட்டுப்பற்றும் இனவாதமும்’ என்னும் அத்தியாயம் முந்திய அத்தியாயங்களில் எப்படித் தேசங்கள் கற்பனை செய்யப்பட்டன என்றும் பின்பு அவை முன்மாதிரிகளைக் கொண்டு உருவானதும் அவை தம்மைச் சூழலுக்கு ஏற்ப தகவமைத்துக் கொடுத்ததையும் கண்டோம். இந்த வகை ஆய்வு எப்படிச் சமூகங்கள் மாறின என்பதையும் பிரக்ஞைகள் மாறின என்பதையும் விளக்கிக் கூறின.  அதனால் சமூகக் கற்பனைமுறைக்கும் புதிய கண்டுபிடிப்பான தேசிய உணர்வுக்குமுள்ள தொடர்புகள் சிந்திக்கப்பட்டன. இங்குக் கேட்கப்பட வேண்டிய முக்கியமான கேள்வி, இப்படிப்பட்ட கண்டுபிடிப்பான தேசிய உணர்வுக்காக ஏன் மக்கள் சாகவும் தயாரானார்கள் என்பதுதான்.

 

முற்போக்கான சிந்தனையாளர்களாலும் அனைத்துலக கோணத்தில் சிந்திக்கும் காஸ்மாபாலிட்டன் புத்திஜீவிகளாலும் மனப்பிறழ்வு ஏற்படுத்துமளவு போகும் தேசியவாதம் சிலாகிக்கப்பட்டது. தேசியவாதத்தின் பயப்பிராந்தியம் இன வாதத் தொடர்பும் மற்றவர்கள் மீதான வெறுப்பும் பேசப்பட்டன. இங்குத் தேசங்கள் மனிதர்களிடம் அன்பைத் தோற்றுவிப்பதையும் – அதுவும் தியாகங்களுக்குத் தயாரான அன்பைப் போதிப்பதையும் அறியமுடியும். தேசியவாதத்தின் பெறுபேறுகளான, கவிதை, கற்பனை, உரைநடை, இசை, சிற்பம் போன்றன இந்தக் காதலை ஆயிரக்கணக்கான முறைகளில் வெளிப்படுத்த முடியும். ஆனால் தேசியவாத்தின் கலைவெளிப்பாடுகளில் பயமும் வெறுப்பும் அரிதாகவே காணப்படுகின்றன என்கிறார் ஆண்டர்சன். அதுபோல் அடிமைப்படுத்தப்பட்ட நிலையிலும் காலனி எஜமானர்களை அவதூறு சொல்லி சித்தரிக்கும் சுதேசி படைப்புக்கள் இல்லை என்றே சொல்லலாம் என்பது ஆண்டர்சன் கருத்து.

 

இயற்கை என்பது தேசிய உணர்வில் நம்மால் தேர்ந்து எடுக்கப்படாத  ஒரு தன்மையாக உள்ளது; அதாவது ஏற்கனவே இருக்கும் தன்மை தேசஉணர்வில் உள்ளது. தேசத்தன்மை என்பது தோலின் நிறம், பாலினம், தாய்-தந்தை உறவு, பிறப்பு, காலகட்டம் என்ற பலதோடும் தொடர்புடையதுதான். இந்த உறவுகள் எப்போதும் ஈடுபாடில்லாத உறவாகவே (disinterested) எஞ்சுகிறது. அதாவது இயற்கையாக நம்மைத் தாண்டி இருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. இவ்வாறு ஏற்கனவே, இருந்துவரும் ஒன்று தியாகங்களைச் செய்யத் தூண்டுவது புரிந்து கொள்ளக்கூடியதுதான். இங்குத்தான் ஆண்டர்சன் கூறும் விதிவாதம் முக்கியம் ஆகிறது.  தேசிய உணர்வில் தவிர்க்கமுடியாமை – அதாவது விதிவாதம்  – செயல்படுகிறது. எனவே, சாவுகள் தவிர்க்கவியலாதவை ஆகின்றன. யாரும் மருத்துவச் சங்கத்துக்காகவோ, அம்னெஷ்டி இன்டர்நாஷனலுக்காகவோ சாக முன்வரமாட்டார்கள். புரட்சிகளுக்காகவும் மார்க்சிய நிலைபாடான தொழிலாளர் ஒற்றுமைக்காகச் சாகிறார்கள். ஏனெனில் அவற்றிலும் ஒரு தூயதன்மையை காண்கிறார்கள். தொழிலாளர்கள் கூலி அதிகம் கேட்டு குளிர்சாதனப்பெட்டி வாங்கப்போவதை நினைத்தால் சாகமுன்வருவார்களா என்று ஆண்டர்சன் கேட்கிறார். மார்க்சியம் கூறும் வரலாறு பற்றிய விளக்கத்தில் தூய்மைவாதமும், ஏற்கனவே நம் தேர்விற்கு உட்படாமல் எல்லாம் இருக்கின்றன என்ற தத்துவமும் இருக்கவே செய்கின்றன.

 

இங்கு மீண்டும் நாம் மொழி பற்றிய சிந்தனைக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்கிற ஆண்டர்சன் நவீனமான மொழிகளும்கூட ஒரு ஆதிப்படிவத் தன்மை கொண்டவைகளே என்கிறார். இந்த ஆண்டு பிறந்தது என்று எந்த மொழிக்கும் பிறந்த தேதி கூறமுடியாது. ஒவ்வொன்றும் ஒரு இருண்ட பழங்காலத்தோடு தொடர்புடையவை தாம். மனிதர்கள் சாவை மொழியோடுதான் பொருத்திப் பேச முடியும் என்கிற ஆண்டர்சன் சுமார் 500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஆங்கிலத்தில் பேசியவர்கள் ஓர் உடனடித்தன்மையையும் ஒருமைப் பண்பையும் உள்ளீடற்ற காலத்தையும் அடைந்தார்கள் என்கிறார். இவை அவர்களின் மூதாதையர்களின் ஆங்கிலத்துவத்திலிருந்து வந்தது எனலாம்.

 

கவிதைகளிலும் பாடல்களிலும் ஒரு சிறப்புப் பண்புகொண்ட தற்காலத் தன்மை காணப்படும்.  தேசியகீதங்களில் இந்தத் தன்மை உள்ளது.  எவ்வளவு  மோசமான வார்த்தைகள் இருந்தாலும் அப்பாடல் ஒரு ஆற்றலைபப் பெற்று விடுகிறது – அதாவது அதற்கு ஒரு  தற்காலத் தன்மை கிடைத்துவிடுகிறது. மாறி மாறித் தெரியாதவர்கள் ஒரு ராகத்துக்கு உட்பட்டுப் பாடுகையில் ஒரு ஒற்றைக் குரல் உருவாகிறது. இதுதான் கற்பனை செய்யப்பட்ட சமூகத்தின் பௌதீகக் குரல். இந்த ஒற்றைக்குரல் தன்னமற்றது. கற்பனைச் செய்யப்பட்ட ராகம் இது – குரல் இது.

 

இன்னொரு விசயம், தேசம் ஒரே நேரத்தில் திறந்ததும் மூடியதுமாகும்.  இது ஓர் முரண். ஜான்மூர் என்ற ஆங்கிலக் கவிஞரின் பாடலொன்றை ஆண்டர்சன் உதாரணம் காட்டி இந்த முரண்பண்பு கவிதையின் லயத்தில் இருப்பதை விளக்கு கிறார். கவிதையும் மொழியும் இணைந்திருப்பதைக்  கூறுகிறார்.

 

ஒவ்வொரு மொழிக்கும்  ஒரு அந்தரங்கம் உண்டு. அதனால்தான் அமெரிக்கா  வியட்நாமிலிருந்து எல்லாவற்றையும் அபகரித்தாலும் அவர்களின் மொழியை  ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லை என்கிறார் ஆண்டர்சன்.

 

தேசிய வாதத்திலிருந்து இனத்துவேசமும் பாசிசமும் உருவாவதைச் சில சிந்தனையாளர்கள் கூறுவதை ஆண்டர்சன் மறுக்கிறார். வர்க்கக்கருத்துருவங் களில்தான் இனத்துவேசம் உள்ளது என்கிறார் ஆண்டர்சன். தேசியவாதம் வரலாறு சார்ந்த மாற்றமுறாத இறுதிவிதிகளை முன்வைக்கிறது. இனவாதமென்ற  ‘ரேசிய லிசம்’ எப்போதுமுள்ள தூஷணைகளில் நம்பிக்கை வைக்கிறது.  இனத்து வேஷமும் ஸெமிட்டிசவெறுப்பும் தேசஎல்லைகளுக்கு மத்தியில் செயல்படுவ தில்லை. தேசங்களுக்கு உள்ளேதான் செயல்படுகின்றன.

 

இவ்வாறு தேசியத்தைக் கட்டமைப்பதில் பங்கு வகிக்கிற முக்கியமான எல்லா உறுப்புக்களும் தமக்குள் உள்ள இணைவை ஒரு கற்பனை மூலமே செய்  கின்றன. தேசிய காதலனுக்கு முக்கியமான கண்போல் செயல்படுவது மொழி யாகும்.  இந்த மொழி, கற்பனையை உற்பத்திசெய்து பிற எல்லாவற்றையும் ஒருங்கிணைத்துத் தேசிய வடிவமைப்பு மனதில் உருவகம் – அதாவது கற்பனை செய்யப்பட – உதவுகிறது. இப்படித்தான் ஒரு மொழி பேசப்படக்கூடியவர்கள் மத்தியில்  சகோதரத்துவம் ஏற்படுகிறது.

 

அடுத்த அத்தியாயம் ‘வரலாற்றின் தேவதை’ என்பதாகும். ஆண்டர்சன் இந்த நூலின் ஆய்வை எப்படித் தொடங்கினார் என்று இந்த அத்தியாயத்தில் நினைவு படுத்துகிறார். அதாவது சோசலிச அரசுகளுக்குள் ஏன் யுத்தங்கள் வருகின்றன என்ற கேள்வியை முன்வைத்து அவைகள் அதிகமும் தேசியத்தை வலியுறுத்துகின்ற காரணத்தால் தத்தம் நாடுகளுக்கிடையில் உள்ள உறவு சீர்குலைகிறதா?  என்று  யோசித்தார். டாம் நய்ரன் என்ற சோசலிச சிந்தனையாளர் கூறும் ஒரு நாட்டின் சோசலித்தை  இன்னொரு நாடு காப்பி அடிக்க முடியாதென்கிற சிந்தனையையும்  ஆண்டர்சன் இங்குக் கவனப்படுத்துகிறார். அதாவது ஒரு நாடுபோல் – அவை சோசலிசச நாடுகளானாலும் இன்னொரு நாடு, தனது தொழில்நுட்பம், பொருளாதாரம் போன்றவற்றில் அமையமுடியாது.  ஏனெனில் அந்தக்கட்டத்திற்கு வருவதற்கு முன்பு ஒன்றுபோல் மற்றொன்று இருக்கவில்லை. இன்று யுத்தம் செய்கிற இரு சோசலிச நாடுகள் இரண்டு விஷயங்களைக் கொண்ட அமைப்பு: ஒன்று புரட்சி,  இன்னொன்று தேசியம். கற்பனை செய்யப்பட்ட தன்மை பற்றிக் கூறும்போது முதலாளியமும்  கற்பனை; மார்க்சியமும் கற்பனை. அதுபோல்  புரட்சி மற்றும்  தேசியவாதமும் கற்பனை என்பதை  ஆண்டர்சன் கருத்து; அதாவது இவைகள் கருத்துகளால் வனையப்பட்டவை.

 

ஹாப்ஸ்பாம் என்னும் வரலாற்று அறிஞர் கூறுவதுபோல் பிரஞ்சு புரட்சிப் பின்னால் அதைக் கொண்டுவந்த எந்த இயக்கமும் இல்லை. அச்சு – முதலாளியம், பிரஞ்சு புரட்சியை மக்கள் மனதில் அழிக்க முடியாததாக்கியது. அது புரிந்து கொள்ளத்தக்க வடிவத்தில் இருந்ததை அச்சு – ஊடகம் பரப்பியது. ஒரு நூற்றாண்டுக்கு அப்புறம் போஸ்ஷ்விக் புரட்சி தோன்றியது. இந்தப் புரட்சி தீர்மானமான ஒரு முன்மாதிரியாகப் பல சமூகங்களுக்கு அமைந்தது. ரஷ்ய சமூகத்தை விட பின்தங்கிய சமூகங்கள் அதைப் பின்பற்ற முன்வந்தன. ஐரோப்பாவிற்கு வெளியிலும் ரஷ்ய மாதிரியை முயன்று பார்க்கலாம் என்று விளக்கியவர் மாசேதுங் அவர்கள்.

 

18-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் தேசியவாதம் பல்வகைப்பட்ட மாற்றங்களுக்கும் பின்பற்றலுக்கும் ஆளாயிற்று என்பதை மறக்கக்கூடாது. பல்வகை காலங்கள், சூழல்கள், அரசாட்சிகள், பொருளாதார, சமூக வடிவமைப்புகளுக்குத் தக்கவிதமாகத் தேசியவாதம் மாற்றமுற்றது. கற்பனை செய்யப்பட்ட சமூகம் இச்சூழலில் தற்கால சமூகம் பலவற்றிற்கும் பரவிற்று. தற்கால கம்போடியா ஒருவகை என்றால் வியட்நாம் இன்னொரு வகை தேசியவாதத்தை ஏற்றுக்கொண்டது. இந்த இரண்டு நாடுகளிலும் தேசியவாதம் செயல்படும்விதம் தேசியவாத கற்பனையின் ஆற்றலை வெளிப்படுத்துவதாக உள்ளது.

 

நாளின் இறுதியில் ஆண்டர்சன் கூறுவது முக்கியமானது. சைனாவும் வியட்நாமும் கம்போடியாவும் மார்க்சியத்திலிருந்து தோன்றிய மூன்றுவகை நாடுகள். அவற்றின் வேறுபாடுகள் மார்க்சியம் கூறும் தேசியவாதத்தை விளக்கு கின்றன. அதாவது மார்க்சியர்கள் கூறுவதுபோல் அமைவதில்லை. அவர்களில் சிலர் ‘மார்க்சியம் தேசியவாதமில்லை’ என்கின்றனர். வேறுசிலர் ‘தேசியவாதம் நவீன வரலாற்று பொருள்வளர்ச்சியிலிருந்து உருவான ஒருவகை பித்தம்’ என்கின்றனர். ஆனால், வால்டர் பெஞ்சமின் கூறுவது கவனிக்கத்தக்கது. அவர் இப்படிக் கூறுகிறார்.

 

“வரலாறு என்னும் தேவதையின் முகம் பழமையை நோக்கியபடியுள்ளது. அது ஒரு சிதைவை இன்னொரு சிதைவின் மீதுஅடுக்கி தன் கால்களுக்கு முன் கொண்டுவந்து குவிக்கிறது. அது உடைந்தவைகளை முழுமையாக்குகிறது. இறந்ததை உயிர்ப்பிக்கிறது. ஆனால், தேவதை இருக்கும் சொர்கத்தில் ஒரு புயல் கிளம்பும்போது தேவதையின் இறகுகள் மாட்டிக் கொள்கின்றன. புயல் எதிர் காலத்தை நோக்கித் தள்ளுகிறது. அப்போது எதிர்காலத்தினை நோக்கித் தேவதையின் புறமுதுகு இருக்கிறது. சிதைந்து கிடந்தவை அப்போது வானில் எழும்புகின்றன. இந்தப் புயல் தான் நம்மால் வளர்ச்சி என்று அழைக்கப்படுகிறது”.

 

இதுதான் பெஞ்சமின் கூற்று.

 

  1. தமிழ்ச்சூழலை வைத்து:

இதுவரை பார்த்த நூலின் எல்லா அத்தியாயங்களும் தேசியங்கள் உலகின் பல்வேறு பகுதிகளில் எவ்வாறு தோன்றின என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன.

 

இதிலிருந்து ஒப்பீடாகப் பார்க்கும்போது தமிழ்த்தேசியச் சிந்தனை தென்கிழக்காசியாவில் தோன்றியதை நினைக்காமல் இருக்கமுடியாது. பேரளவில் ஆண்டர்சன் கூறிய எல்லாச் சிந்தனைகளும் தமிழ் அடையாளம் அன்றிலிருந்து தோன்றியதோடு இணைக்கப்படமுடியும்.

 

தமிழடையாளத்தைத் தமிழகம், ஐரோப்பாவும் தென்அமெரிக்காவும் தத்தம் மொழியடையாளங்களைப் பெற்ற அதே காலத்தில் அதே சூழலில் பெற்றுள்ளது கவனிப்பதற்குரியது.

 

தமிழகம் என்று சொல்வது ஒரு வசதிக்காகத்தான். தமிழ்ப் பேசப்படக்கூடிய தென்கிழக்காசியப் பகுதிகள் எங்கும்க இந்தத் தன்மையிருந்தது. தமிழகமும் ஈழமும் முக்கியமான பூகோளப் பிரதேசங்கள். மலேசியா, சிங்கப்பூர் பகுதிகள் இந்தத் தமிழக, ஈழ மாதிரியில் அமைந்ததாகக் கொள்ளலாம்.

 

தமிழ்மொழியில்தான் தென்கிழக்காசியாவில் முதன்முதலாக அச்சு தோன்றுகிறது. பிலிப்பைன்ஸ் போன்றும் மற்றும் சில நாடுகள் போன்றும் அச்சும் – உரைநடையும் மிஷனரிகளால் தமிழுக்குக் கொண்டுவரப்படுகின்றன. இது புனிதசேவியரின் கட்டளையால் தமிழில் முதல் நவீன இலக்கணத்தை எழுதிய அன்ரிக்கஸ் என்ற பாதிரியாரால் தொடங்கப்படுகிறது. இந்த நவீன மாதிரி இலக்கணம் லத்தீன் மொழியில் அமைந்து அகில உலக தேசிய மாதிரியில் தமிழ்த் தேசியம்  கால்கோள் இடப்பட உதவுகிறது. இன்றைய இந்தியாவின் (அதாவது இது 1947-ற்கு பிறகு உருவானது) எந்த வேறு மொழிக்கோ, இந்தி மொழிக்கோ பொருந்தாத விளக்கம் இது. எனவே, உலகின் வேறு பல மொழியடையாளங்கள் போல் தமிழத்தேசியம் தன்னை ஒரு நாடாக உருவமைக்காத காரணங்களையும் சேர்த்தே சிந்திக்க வேண்டும்.

 

அன்ரிக்கஸுக்குப்பின் இந்தத் தமிழ்த்தேசியத்துக்கு ஒரு தொடர்ந்த வடிவம் கொடுத்தவர்கான்ஸ்டன்டைன் சோசப் பெஸ்கி என்ற வீரமாமுனிவர். இவருடைய அகராதிகள் தமிழை உலகமொழிகளோடு இணைக்கும் ஆச்சரியகரான காரியத்தை 18-ஆம் நூற்றாண்டில் செய்கின்றன. பிரஞ்சு-தமிழ் இலணக்கம், தமிழ் – இத்தாலிய இலக்கணம் என்று ஒரு அகில உலகத்தைத் தென்தமிழகத்தின் கடற்கரையோரம் உருவாக்கினார் இந்த பாதிரி. அகராதிகள் இரண்டு மொழிகளின் மக்களை ஒரே தரப்படுத்துகின்றன என்கிறார் ஆண்டர்சன். இவ்வாறு தமிழ்த்தேசியம் ஒரு அனைத்துலக அஸ்திவாரத்தில் 18-ஆம் நூற்றாண்டில் பலமாக நிலைப்படுத்து கிறது. இந்த அகராதிகள் இன்னும் விரிவாக்கப்படுகின்றன பின்னர். இன்று பயனற்றவை என்று தமிழர்களால் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ள இத்தகைய அகராதிகள் தமிழடையாளத்தைப் பிற அகில உலக ஐரோப்பிய மொழிகளின் தோளோடு தோளாக நிற்கவைத்துக் கட்டப்பட்ட காரியம் இன்று தமிழின் நிலையை நினைத்துப் பார்த்து எல்லோரையும் வெட்கப்பட வைக்கிறது. தமிழின் தேசிய அடையாளம் இருவழிகளில் கட்டப்பட்டவை. ஒன்று, தமிழின் – மொழி, இலக்கியம், இலக்கணம் என்றும் அரச வரலாறு என்றும் கட்டப்பட்டது. இன்னொன்று, அனைத்துலக தேசியங்களின் உருவமைப்போடு இணைக்கப் படுமாறு கட்டப்பட்டது.  ஒன்று உள்ளிருந்து வெளியே வரும் அசைவுப்பாதை யிலும் உருவாகின்றன. முதலாமதை ஆங்கிலத்தில் ‘வெர்டிக்கல்’ என்றும் இரண்டாமதை ‘ஹாரிஸான்டல்’ என்றும் கூறலாம். எவை இரண்டாவது கட்டமைப்பு இலத்தீனிலிருந்த வெளியே வந்து சுயஅடையாளத்தை நிலைநிறுத்திய பிரஞ்சு, ஜெர்மன், இத்தாலியன் மொழி உறவாய் கட்டப்படுகிறது என்பது தமிழின் அகில உலகக் குணத்தை வலியுறுத்துகிறது. இதுபற்றி அவ்வளவு தெளிவற்ற தி.அண்ணாதுரைதான் 1950-வாக்கில் ஒரு தமிழரசியலை வடிவப்படுத்த கனவு கண்டார். அவருடைய மக்கள்கூட்டத்தைக் கவரும் சக்திக்குள் அவருடைய திறமையைவிட தமிழடையாளத்தைக் கனவாய் கொண்ட ஒரு மக்கள்திரள் காலங் காலமாய் இருந்தது என்பதுதான் உண்மை. ஆனால், சென்னையில் கூட்டிய இரண்டாம் தமிழ்மாநாட்டில் வீரமாமுனிவருக்குத் திறக்கப்பட்ட சிலை அண்ணா அவர்கள் 18-ஆம் நூற்றாண்டின் உள்வரலாறாய் தொடர்ந்த தமிழ்த்தேசியத்தை இனங்கண்டதைத் தான் காட்டுகிறது. வீரமாமுனிவர் அன்று தமிழகம் சின்னா பின்னப்படுத்தப்பட்டு நாயக்கர்கள், சந்தாசாகிபு மற்றும் கடற்கரைகளில் வெளி நாட்டு ஆதிக்கம் என்று பின்னப்படுத்தப்பட்ட தமிழ்த்தேசிய ஒருங்குணர்வின் அடையாளமாய் திகழ்ந்திருக்கிறார் என்று இன்று பின்னோக்கிப் பார்த்துக் கூற முடியும்.

 

ஆண்டர்சன் பலநாட்டு முதல் நாவல்களைத் தேசிய இனஅடையாளத்தோடு சேர்த்துச் சிந்திக்கிறார். வேதநாயகம் பிள்ளையின் முதல் நாவலில் வெள்ளைக்காரர் கள் கொண்டுவந்த நீதித்துறை பற்றிய சிலாகிப்பு மிக முக்கியமான ஒரு குறிப்பு ஆகும். மக்கள் கதைவழி தமிழ் உளவியலை ஒருங்கிணைக்கும் முகமாக ஒரு கண்டுபிடிப்பைச் செய்த  வேதநாயகம் அதில் அரசர்களைக் கற்பனை செய்கிறார். ஞானம்பாள் என்னும் பெண் தத்துவத்தைத் தமிழின் உள்உளவியலில் இருந்து உருவாக்கி கதையாடலை (narrative) தமிழ்த்தேசியத் திசைவழி நகர்த்துகிறார். அதனாலேயே தமிழ்மொழியின் சிறப்பு மீனாட்சியம்மைப் பிள்ளைத்தமிழுக்கும் தமிழ்விடு தூதுக்கும் அப்புறம் உரைநடை காவியம் ஒன்றில் பல பக்கங்களுக்கு நீள்கிறது. இந்த நாவல் தோன்றி சுமார் நாற்பது அல்லது ஐம்பது ஆண்டுக்குப் பின்னர் பாரதிவழியாக இந்தியத்தேசியத்தோடு தமிழ்த்தேசியம் முதன்முதலாக இணைக்கப்படுகிறது. கருவாகி வந்த ஒரு தமிழ்அடையாளம் முதன்முதலாக சுதந்திரப் போராட்டம் என்னும் பிறமொழியிலிருந்து வந்த (பெங்காளி மொழி) கருத்துருவம் ஒன்றோடு சமன்படுத்தப்பட்டு வீரியம் இழக்கிறது. வீரமாமுனிவர் தோற்றுவித்த தமிழின் அனைத்துலக வியாபகம் தமிழை உலகமயப்படுத்தி எழுச்சி பெற வைத்தபோது – பாரதிவழி வௌளிப்பட்டது, முற்றிலும் வேறு. அது எதிர்கால அரசியலில் எத்தகைய தன்மையைக் கொண்டுவரும் என்பதை உணர்ந்த அண்ணா அவர்கள் ஒரு புதிய முறை சிந்தனையைக் கொண்டு வந்தார்.

 

ஆண்டர்சனால் புதுவகையில் சிந்திக்கப்பட்ட கலாச்சார அடிப்படையிலான சமூகக் கருத்துருவான தேசியவாதம், அச்சு – முதலாளியத்தையும் கலாச்சாரத்தை யும் இணைக்கிறது. தமிழிலும் அதுதான் நடந்தது. பிரதாப முதலியார் சரித்திரமும் பரமார்த்தக் குருவின் கதையும் கதையாய் சமூகத்தைத்  தமிழ்மக்களின் பிரக்ஞைக் குள் முதன்முதலாக வடிவமைக்கப்படுகின்றன.

 

இந்தக் கிறிஸ்தவத்தன்மை மிகவிரைவில் தமிழர் மத்தியில் ஒரு சமயமாக சைவத்தை மாற்றுகிறது. அகில உலகளவில் புதிய சிந்தனையைப் பரப்பிய சீர்த்திருத்தக் கிறிஸ்தவம் தரங்கம்பாடி வழியாகத் தமிழகத்தின் மக்களை அணுகு கிறது. அதனைச் சார்ந்த கால்டுவெல் மீண்டுமொரு வரலாறு படைக்கிறார். தமிழ் மொழியும் அதன் தொடர்புடைய வேறு மொழிகளும் சமஸ்கிருதக் குடும்பத்தைச் சார்ந்தவை அல்ல என்றம் தனிக்குடும்ப மொழிகள் என்றும் கூறுகிறார். தமிழ் இந்த மொழிகளில் மூத்த மொழி அதிகமான குடும்பக் குணத்தை இன்றும் காப்பாற்றும் மொழி என்று விவாதித்து ஒர நூல் எழுதுகிறார். தமிழ் அகிலம் என்ற புது உணர்வு தோன்றுகிறது. இந்திய சுதந்திர போராட்டம் தெற்கில் புதுமாதிரியை எதிர்கொள்ள ஜஸ்டிஸ் கட்சி தோன்றுகிறது. மதராஸ் ராஜதானி என்பது புதுவகைத் தமிழ்த் தேசியத்துக்கும், அதேநேரத்தில் சிதைவிற்கும் காரணமாகிறது.

 

ஜி.யு.போப் சீர்த்திருத்தக் கிறிஸ்தவத்திற்கும் சைவசிந்தனைக்கும் ஓர் சமன்பாட்டைக் காண்கிறார். திருவாசக ஆங்கிலமொழிபெயர்ப்புத் தோன்றுகிறது. சைவசிந்தனையில் புதிய விளக்கங்களுளம் விரிவாக்கங்களும் தோன்றுகின்றன. மேற்கத்திய தத்துவம் சைவசித்தாந்தத்தோடு ஒப்பிடப்படுகிறது. சைவச்சிந்தனை விழிப்பு ஏற்படுகிறது. இது தமிழ்த்தேசிய கட்டமைப்பைக் கொண்டிருந்தாலும் பிரம்மஞானசபை சார்ந்து அன்றுவரையில்லாத வேறொரு வங்காளி மையப் படுத்தப்பட்ட, மராட்டி மையப்படுத்தப்பட்ட அடையாளமும் தமிழ்வேரும் அற்ற ஒருங்கிணைவுத் தேசியத்தை தனது முகமாக்குகிறது.

 

சைவப் புதுவிழிப்பு ஆறுமுகநாவலர் வழி ஈழத்தின் பக்கம் பரவி அங்குத் தமிழ்மொழி சார்ந்த தமிழ்த்தேசியம் பிற்காலத்தில் தமிழ்த்திராவிடத்தின் மரபுசார்ந்து வளர்வதற்குக் காரணமாகிறது. இருபதாம் நூற்றாண்டு ஈழத் தமிழ்த் தேசியம் பல வரலாற்றுக் கட்டங்களைக் கண்டுவிட்டது. இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இப்போராட்டம் ராணுவப் போராட்டம் என்ற உச்சத்தை அடைந்து அகில உலகத்தின் கவனத்தை ஈர்த்த பல துக்ககரமான சம்பவங்களைத் தன்னுள்ளடக்கியுள்ளது. அத்துடன் இரண்டு மூன்று தேசங் களுக்கு மத்தியில் தமிழர்களும் தமிழ் அடையாளமும் பரவிக் கிடப்பதால் ஏற்படும் புதுப்பிரச்சனைகளும் முன்னுக்கு வந்துள்ளன. இந்திய அரசு பற்றிய குணமும் இக்கட்டத்தில் உலகத் தமிழர்களுக்கு விளங்கியது. வரலாறு வரலாறாக உருவான தமிழர் என்ற ஒற்றை அடையாளத்தை இந்தியா ஏற்காது என்பதையம் அதை உடைக்க முனையும் என்பதையும் தமிழர்கள் உணர்ந்தனர்.

 

ஆண்டர்சனின் நூலைப் படித்தபோது தனிப்பட்ட வாசக நிலையில் எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்களையும் இங்குக் கூறுவது பொருந்தும். அவர் முக்கியமாய் கற்பனை, கொள்ளையிடல் (priacy) புனித பயணம், ரஷ்ய மயமாக்கம் என்னும் உருவங்களை அடிப்படையாய் வைத்து ஒரு கருத்தக்கமான தேசியவாதத்தை வரலாற்று நோக்கில் ஆய்ந்தார். நான் அவருடைய நூல் சுருக்கம் தரும்போது இவ்வுருவகங்களை முடிந்த அளவு பாதுகாத்து ஆங்காங்குப் பல அத்தியாயங்களில் கொடுத்தேன். ஆனால் ரஷ்யமயமாக்கம் (Russification) என்ற கருத்தாக்கத்தை ஓரளவு உதாசீனப்படுத்தினேன் என்று நினைக்கிறேன். ஏனெனில் என் நூல் சுருக்கம் தமிழ்ச்சூழலுக்காக என்று அமைந்தபோது ‘ரஷ்யமொழிவயமாக்கம்’ என்ற உருவகம் அரசவம்சங்களின் ஆட்சியிலிருந்து உருவான அந்த தன்மை தமிழ்மொழிக்குப் பொருந்தாது என்று நினைத்தேன். மேலும், ஒரு நூலை எப்படிப் படிக்க வேண்டும் என்று தமிழ் வாசகர்களுக்குத் தெரிவிக்கும் நோக்கம் எனக்கிருக்கிறது. எனவே, சற்று விரிவான சுருக்கமாகவே நான் அமைத்திருக் கிறேன் என்பதையும் கூறிக்கொள்கிறேன். கற்பனை என்ற உருவகப் பிரயோகம் தமிழில் ஓரளவு சர்ச்சையை உருவாக்கியுள்ளதால் அப்பதம் எப்படியெல்லாம் நூல் முழுவதும் பொருள் மாற்றியபடி போகிறது என்பதை வாசகர் கவனிக்கும்படி நூல் சுருக்கத்தை அமைத்தேன். இப்படிச் சுருக்கும்போது குறைகளும் தோன்றமுடியும் என்பதையும் சொல்லிக்கொள்கிறேன். ‘கொள்ளையிடல்’ என்ற உருவகமும் ‘புனிதப் பயணம்’ என்ற உருவகமும் எப்படிக் கருத்துக்களை ஆய்வுகளில் உருவாக்கி அவை போன்ற பிற நிகழ்வுகளை மாற்றுப் பெயர்கொடுத்து அறிவது என்பதற்கு உதாரணங்களாகப் பயன்படுத்தியுள்ளேன். ஒருவகையில் இலக்கிய ஆய்வுபோல் இவற்றை ஆண்டர்சன் செய்வதால் அன்று அவருடைய நூலுக்கு அகில உலக முக்கியத்துவம் கிடைத்தது. இன்று இத்தகைய ஆய்வுகள் மிக அதிகமாகியுள்ளன. எனினும் சமூகவிஞ்ஞானமும் இலக்கியம்பொல் மாறிக் கொண்டு வருகிறதென்ற மேற்கத்திய ஆய்வுலக பாதைமாற்றத்தையும் பல்துறை ஊடாட்டங்கள் எப்படி அமைகின்றன என்பதையும் விளக்க இவை பயன்படும்.

 

அடுத்து இன்னொரு விசயமும் இங்குச் சுட்டிக்காட்டப்பெற வேண்டும். பெஞ்சமின். அய்ர்பாக், டர்னர் ஆகியோரில் முதல் இருவரும் இலக்கிய ஆய்வாளர்கள். அவர்களின் கருத்துக்களே கொள்ளையிடல், புனிதப்பயணம் போன்றவை. அது நூல் முழுவதும் பெஞ்சமின்னின் ‘உள்ளீடற்று காலியான காலம்’ என்ற கருத்தாக்கமும், அதுபோல் விதித்தன்மை (fatality), ஆதிப்படிவத் தன்மை (primoralial) தற்காலத்தன்மை போன்ற கருத்தாக்கங்களும் வருகின்றன. தேசிய வாதத்தின் எழுத்து, நூல், இலக்கியம், பிரதித்தன்மையைச் சுட்ட இவற்றை ஆண்டர்சன் பயன்படுத்துகிறார். இதன்மூலம் தேசியவாதத்தில் உள்ள மாறா மனநிலை, உடனடித்தன்மை, காலம் கடந்த தன்மை அசைவுத்தன்மையின் ஒரு குறிப்பிட்ட முறைமை போன்றனவற்றின் பால் முதன்முதலாக ஆண்டர்சன் கவனத்தைத் திருப்புகிறார். தமிழர்களின் சிந்தனை வரலாறும், மொழி இலக்கிய, இலக்கண வரலாறும், பழமையும் ஆண்டர்சன் பரிச்சயத்துக்குட்படவில்லை. எனினும், அவரது பொதுவிளக்கம். தமிழுக்கும் மிகச்சரியாகப் பொருந்துகின்றன.

 

இன்ற தமிழில் சீரிய சிந்தனைகள் ஒருவகை கட்சிசாரா மார்க்சியர்பால் தான் அதிகமும் காணப்படுகிறது. அவர்களிடம் உள்ள சிந்தனையில் ஆண்டர்சன் கருத்துக்களுக்கு மாறான மார்க்சியச் சிந்தனைகளான இயங்கியல் தன்மை தான் அதிகம் காணப்படுகிறது. இதனை இங்குக் கூறும்போது ஒரு சிந்தனை மாற்றம் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.  தமிழ்ச்சிந்தனைகளில் காலங்காலமாக ஒருவித காலமற்ற தன்மை இருந்து வந்தது. ஆனால் மேற்கத்தியர்களின் தொடர்பால் காலத் தன்மையை நமது சிந்தனைமுறையாக நாம் வரித்துக்கொண்டோம். மீண்டும் தேசிய சிந்தனையின் ஊற்றுக்கண்ணாய் காலமற்ற அம்சத்தை நாம் திரும்பிப் பார்க்க வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது. அதுபோல் அசையும் தன்மைக்கு மாறான நிலைத்தன்மையை ஆண்டர்சன் தேசியவாதத் தன்மையினுள் இனம் காண்கிறா். இந்த நிலைத்தன்மை தமிழில் காணப்படக்கூடியது; அல்லது சக்கர வடிவமான சுழல்சிந்தனை தமிழின் ஆதிகாலத்தில் – தொல்காப்பியம் போன்றவை கூறும் காலம் பற்றிய கருத்தாக்கத்தில் காணப்படுவதாகும். இதனையும் நாம் மீண்டும் கவனத்திற்குக் கொண்டுவர வேண்டும் எனத் தோன்றுகிறது. இருபதாம் நூற்றாண்டில் ஹெகல் வழிப்பட்ட இயங்கியல் சிந்தனை தமிழிற்கு வந்தது. தமிழில் காலங்காலமாக இருந்த சிந்தனையை இயங்கியல் எவ்வாறு நவீன சமூகம் சார்ந்த சிந்தனை முறையாக்கியது என்பது யோசித்துப் பார்க்கத்தக்கதாகும்.

 

இவைகளுடன் நாம் இலக்கியத்தைப் பார்க்கும் சிந்தனையில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தையும் ஆண்டர்சன் சுட்டுகிறார் என்றே எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். இலக்கியம் வெறும் அபிப்பிராய உதிர்ப்பு சார்ந்தது அல்ல; திட்டவட்டமான சமூக உள்போக்குகளைச் சார்ந்தது இலக்கியம் என்பதைச் சுட்டுகிறார் என்று அறிய வேண்டும். அதாவது இலக்கியம் சமூகத்தின் படப்பிடிப்பு அல்ல. ஆனால் அது சமூகத்தின் பல்வேறு கருத்து உருவாக்கங்களோடு செயல்படுகிறது. அரசியல் கருத்து உருவாக்கம் மனிதனின் சாவு மற்றும் வாழ்வுடன் சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறது என்பதை ஆண்டர்சன் தன் நூலில் நன்கு விளக்குகிறார். இது இலக்கியத்தை அழகுணர்வு என்ற ‘காஸ்மெட்டிக்ஸாக’ பாவித்தவர்களுக்குக் கொஞ்சமும் ஏற்கமுடியாததாகும்.

 

நூல் முழுவதும் லத்தீன் மொழியின் இடத்தை மக்கள் மொழிகளான பிரஞ்சு, ஜெர்மன், லத்தீன், ஆங்கிலம், ஸ்பானிஷ் போன்றவை பிடித்த இடத்தில் தன் மாளிகையை எழுப்பிய தேசியவாதம் பற்றிப் பேசிக் கொண்டுவருகிறார் ஆண்டர்சன். இந்திய – தமிழ்ச்சூழலில் இச்சிந்தனை முக்கியமானதாகும். தமிழில் 6, 7-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் சமஸ்கிருதம் நுழைந்து 17, 18-ஆம் நூற்றாண்டுவரை மெதுமெதுவாகத் தமிழ்மொழியையும் இலக்கியத்தையும் தீர்மானித்தது. திராவிட மொழிக்குடும்பங்களில் அதிகம் சமஸ்கிருதமயமாகாத தமிழுக்கே இந்தக் கதி என்றால் மற்ற மொழிகளைப் பற்றிக் கேட்கவேண்டாம். இங்கு மொழிகள் ஒன்றின் இடத்தில் இன்னொன்று வருவதற்கும் தேசியவாதம் தோன்றுவதற்கும் தொடர்பு கூறப்படுகிறது. தமிழில் இந்தத் தேசியவாத உணர்வு முழுவீச்சைப் பெற்று பாரதிதாசனிடம் என்பது இப்போது எல்லோருக்கும் தெரியும். அதனால்தான் தமிழரசியலை ஏற்படுத்திய தலைவரான அண்ணாதுரையவர்கள் பாரதிதாசனைத் தனது அறிவுத்தோற்றவியலுக்கு அடிப்படையானவராகத் தேர்ந்தெடுத்தார். 1937-இலிருந்து தமிழ் மற்றும் சமஸ்கிருதம்  என்ற இரட்டை எதிரிணை தமிழ் மற்றும் இந்தி என்று எதிரிணையால் மாற்றம்கொண்டு தமிழ்த்தேசிய அரசியலை உருவப் படுத்தின. எனவே, ஆண்டர்சனின் நூலைத் தமிழர்கள் தங்கள் கருத்தாக்கங்களை வளர்த்தெடுக்கும் நோக்கிலும் படிக்க முடியும். இங்குத் தமிழைப் பிற அரசியல் கோட்பாடுள்ளவர்களின் அனைத்திந்தியத் தமிழ்த்தேசியம் என்றும் காங்கிரஸ் தமிழ்த்தேசியம் என்றும் கூறி பிரிவினை கருத்துக்குப் புறம்பான தமிழ்த்தேசிய உருவமைப்புக்குச் சிலர் இருபதாம் நூற்றாண்டின் அறுபதுகளில் முயன்றதையும் மறக்கக்கூடாது.

 

மொத்தத்தில் ஆண்டர்சனின் நூல் தமிழரசியலின் பண்பாட்டுத் தொடர்பு   களை அறிய ஒரு முக்கியமான தூண்டுகோலென்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது