தமிழ் நாவல் பின்னணியில் வார்ஸாவில் ஒரு கடவுள் .

தமிழ் நாவல் பின்னணியில்

வார்ஸாவில் ஒரு கடவுள்.

–ஜெயலலிதா(விரிவுரையாளர்,கன்னடத்துறை,திராவிடப்பல்கலைக் கழகம்)

 

(இக்கட்டுரை தமிழவனின் தமிழ் நாவல் வார்சாவில் ஒரு கடவுளின் கன்னட மொழிபெயர்ப்பின்  முன்னுரை)

தமிழவனின் இந்த “வார்ஸாவில் ஓடும் ட்ராம்கள்” என்ற நாவலை மொத்த தமிழ் நாவல் சரித்திரத்தின் பின்னணியில் பார்க்கலாம்.

 

தமிழில் வந்த முதல் நாவலின் பெயர்: பிரதாப முதலியார் சரித்திரம், கன்னடத்தின் முதல் நாவலான இந்திராபாய் போல் இந்நாவலும் நீதிதுறை சார்ந்த ஒரு முன்சீப்பான வேதநாயகம் பிள்ளையால் 1879-இல் நாட்டுப்புறவியல் பாணியில் எழுதப்பட்டது. தமிழில் வந்த இரண்டாம் நாவல் வேதாந்தக் கொள்கைகளைக் கூறும் கமலாம்பாள் சரித்திரம் (1896), நாவலாசிரியர் விவேகானந்தரின் சீடர். மூன்றாவது தமிழ் நாவலின் பெயர் பத்மாவதி சரித்திரம் (1900) பிராமண சமூகத்தில் சீர்திருத்ததைக் கொண்டுவர எழுதப்பட்ட எதார்த்த வகை நாவல்.

 

அடுத்த கட்ட தமிழ் நாவல்கள் நாட்டுப்புறவியல், மர்மவகை நாவல்கள், பிரிட்டிஷ் Folklore Society – யின் மெம்பரான நடேச சாஸ்திரியால் எழுதப்பட்டது. இவர்தான் தமிழில் முதல் மர்மநாவலாசிரியர்.

 

தமிழ் நாவல் வரலாற்றின் 19-ஆம் நூற்றாண்டை ஒட்டிய காலகட்டம் 1. நாட்டுப்புறவியல் 2 மேற்கத்திய நவ இலக்கியப் போக்குகள் 3 சமூக விமரிசனப் போக்குகள் ஆகிய மூன்று புள்ளிகளைச் சுற்றி அமைந்தன. எல்லாத் தொடக்க நாவலாசிரியர்களும் ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் வல்லவர்களாதலால் இவர்கள்  நவ இலக்கியத்தின் மூலம் நவ தமிழ் வாழ்வின் தேடல்களையும் இலட்சியங்களையும் சிக்கல்களையும் அறிமுகப்படுத்தினார்கள். சமீபகாலங்களில்  தமிழ்த்தன்மை என்ற ஒரு புதிய போக்கும் தற்காலத் தமிழ் இலக்கியத்தில்  முக்கிய அம்சமாகியுள்ளது.

சுப்பிரமணிய பாரதி பாரதமும் தமிழகமும் என்ற இரண்டு தேசியக் கருத்தாக்கத்தை முன்வைத்தார். பாரதிக்கு முன்பு முதல் தமிழ் நாவலாசிரியரான வேதநாயகம் பிள்ளை தான் தமிழ்த் தன்மை பற்றி கவலைப்பட்ட முதல் புனைகதை ஆசிரியர் (Fiction Writer). அவர் தமிழ்மொழியின் புகழையும் பழமையையும் பற்றி கூறி அதன் உயர்வைத் தமிழர்கள் ஸ்தாபிக்க வேண்டும் என்று தனது முதல் நாவலில் ஒரு பாத்திரத்தின் மூலம் கூறி இத்தகைய தமிழ்த்தன்மையை ஒரு concept  ஆக உருவாக்கினார். இது பின்னர் கடந்த ஒரு நூற்றாண்டுகால தமிழக அரசியலையும் இலக்கியத்தையும் தீர்மானிக்கிற சக்தி ஆகி 1967-இல் காங்கிரஸ் கட்சியை ஆட்சியிலிருந்து விரட்டி, திராவிடக் கட்சிகளை அன்றிலிருந்து மாநில ஆட்சியில் வைத்துள்ளது. மலையாள இலக்கியத்தில் ‘கேரளியதா’ தோன்றியதுபோலவும் கன்னடத்தில் ‘கன்னடத்தன’ என்ற கருத்துத் தோன்றியது போலவும் தமிழகத்தில் ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக ‘தமிழ்த்தனம்’ நவீன இலக்கியத்தையும் நவீன அரசியலையும் தீர்மானிக்கும் சக்தியாகியுள்ளது. பாரதிதாசன் என்ற கவிஞர், கன்னடத்தில் புட்டப்பா போன்று பிராந்திய விழுமியங்களைச் சார்ந்து நின்றார். அவர் சங்க இலக்கிய வேருக்குப் போய் புதுவிதமான ‘தமிழ்த்தனத்தை’ மையமாக்கிய கவித்துவத்தை உருவாக்கினார். இது திராவிடக்கட்சி இலக்கியத்தில் மலினமானாலும் முற்றிலும் ஆற்றல் இல்லாததாய் ஆகிவிடவில்லை. ஏனெனில் 21-ஆம் நூற்றாண்டில் 2009-இல் ஈழத்தில் (Srilanka –வின் வடபகுதி) சுமார் 1½ இலட்சம் தமிழ் மக்களை சிங்களர்கள் கொன்றபோது மீண்டும் இந்தத் ‘தமிழ்த்தனம்’ முக்கிய அடிப்படைஅறிவுத் தளமாய்   தற்காலத் தமிழ் இலக்கியத்தில் புதுவடிவம் பெற்றுள்ளது.

 

இங்குத்தான் தொல்காப்பியர் காலத்திலிருந்து தமிழிலக்கியம் மட்டுமே உயர்சாதிகளுக்கு எதிரான தமிழ்க்காவிய மீமாம்சையைத் தென்கிழக்காசியாவில் அறிமுகப்படுத்திய உண்மையை அறியவேண்டும். குறிஞ்சிமுல்லை, மருதம் நெய்தல், பாலை என்ற சமஸ்கிருதத்துக்கு மாற்றான கவிதை ‘Aesthetics’ இந்தியாவின் தெற்குப் பகுதியில் தோன்றியதைப் புரிந்துகொள்ள  வேண்டும். கன்னடத்தில் தொன்னூறுகளில் தமிழ்க்காவிய மீமாம்சை என்ற நூல் தோன்றிய பிறகு வந்த கன்னடகாவிய மீமாம்சை சார்ந்த Discourses பலமிழப்பதற்குக் காரணம் கன்னடத்தில் ஒரு தொல்காப்பியமோ, அதனால் தென்கிழக்காசியா எங்கும் இல்லாத சிலப்பதிகாரம் தோன்றியதோ சம்பவிக்கவில்லை. கன்னடத்தின் தேசி பரம்பரையின் மகுடமான வசன சாகித்தியம் தமிழ் பக்தி இலக்கியத்தின் (புராதனரு) தொடர்ச்சி (தமிழ்ப்பக்திக்கு சங்க இலக்கியத்தின் சில போக்குகளின் பாதிப்பு உண்டு என்பது எல்லோரும் அறிந்ததே) என்பதனை ஆழமான இருமொழி ஆய்வுகள் ஸ்தாபிக்கும்.

 

தொல்காப்பியமும் அதன் விதிகளுக்கேற்ப உருவான மிகவும் வித்தியாசமானதும் சமஸ்கிருத காவியம் பற்றிய விதிகளை மீறியும் எழுந்த சிலப்பதிகாரமும் இந்தியாவுக்கும் தெற்கிழக்காசியாவுக்கும் சாதாரண மக்களின் பிரதிநிதிகளான நூல்களாகும். சாதாரணர்களின் வாழ்விலும் இலக்கியத்துக்கும் கற்பனைக்கும் இடமுண்டு என்று பல நூற்றாண்டுகளாகக் கூறிக்கொண்டு இந்த நூல்கள் இருக்கின்றன. அவை எவை என்றால் தமிழின் ஆதி இலக்கியங்களும் இலக்கணங்களும்.

 

(2)

 

வேதநாயகம் என்ற முதல் தமிழ் நாவலாசிரியன் தமிழ்த்தனத்தை – தமிழில் இதுவரை இல்லாத உரைநடை இலக்கியத்தைத் தோற்றுவிப்பதற்காக நாவல் எழுதிய மரபு தொடர்ந்து பேணப்படவில்லை.

 

தமிழவனின் (முனைவர் கார்லோஸ்) ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள் என்ற நாவல் (இதன் கன்னடமொழிபெயர்ப்பு இவரு கதெயாதவரு என பிரியதர்ஷினி பிரகாஷன மூலம் 2000-இல் வெளியானது). தமிழில் 1985-இல் வந்த அந்நாவல் தமிழக பிரத்தியேக மரபான சுயபண்பாட்டின் கதைகூறு முறைமையை லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்தாளர் கார்சியா மார்க்கேஸ் பாதிப்புடன் மறுகண்டுபிடிப்புச் செய்து, தமிழில் பரபரப்பான விமர்சனங்களுக்கு வழிவைத்தது. சுமார் 25 விமரிசனஙகள் வெளிவந்தன. எதார்த்தவாதத்தை, அக்காலத்தில் தாங்கிப்பிடித்த இடதுசாரியினர் அந்நாவலை எதிர்த்தது துரதிருஷ்டவசமானது. அவர்கள் பல கருத்தரங்குகளில் கண்டித்தனர். இதனால் இப்பாணி எழுத்துப் பிரபலமானது .தமிழ்த்துறைகளில் பல முதுகலை மையங்களில் பாடமாக அந்நூல் ஆனது. இன்றைய தமிழ்ப்பல்கலைக்கழகம் (தஞ்சாவூர்) துணைவேந்தரான ம. திருமலை அவர்கள் ஆதரித்து எழுதிய விமரிசனம் பலர் கவனத்தைப் பெற்றது. க.நா.சுப்பிரமணியன் அந்நாவலை வைத்து ஒரு கருத்தரங்கம் நடத்த ஆசைப்பட்டார். பல வாதவிவாதங்களை உருவாக்கிய  தமிழின் அந்த முதல் மாய எதார்த்த நாவலின் பாணியைத் தொடர்ந்து இன்று சுமார் 15 எழுத்தாளர்கள், இடதுசாரிகளையும் சேர்த்து, அப்பாணியில் நாவல்களும், சிறுகதைகளும் கடந்த 25 ஆண்டுகளாக எழுதி வருகின்றனர். கிறிஸ்தவக்கதையை உருவாக்கித் தமிழிலக்கியத்தின் பல்சமய Space – க்கு வழிவகுத்தது இந்நாவல்.

 

இந்த நூற்றாண்டின் முதல் எண்பது வருடங்களில் தமிழ் நாவல் பல ‘மாதிரிகளை’க் கண்டுள்ளது. எனினும் அவை வெகுசில முக்கியமான மாதிரிகளையே (Model)  முன்வைத்தன. 1910களிலும் 20களிலும் தமிழில் நாவல் எழுதிய பொன்னுசாமிப்பிள்ளை பற்றி 20 – ஆம் நூற்றாண்டின் நாவல் வரலாறு விசேஷமாய் குறிப்பிடுவதில்லை. 1926 – 50 – க்கும் இடையில் கோதை நாயகி அம்மாள் என்ற பெண் எழுத்தாளர் தமிழ் மர்மநாவல்களாய் எழுதித் தள்ளினார். வேறுசிலரும் இதையே செய்தனர். 50கள் காலகட்டத்தில் தமிழில் வரலாற்று நாவல்கள் அறிமுகமாயின. அவை இலக்கியக் குணம் இல்லாவிட்டாலும் வரலாற்று உணர்வைப் பரப்பி தமிழ்த்தனத்தின் வீரவரலாற்றைப் பிரச்சாரம் செய்தன. அத்தகைய நாவல்களை எழுதிய கல்கி தொடர்கதைகளாய் வரலாற்று நாவல்களை வாசகர்கள் ரசிக்கும் விதமாய் திருப்பங்களை மையமாக்கி எழுதினார். எனவே, வாசகர்கள் கூட்டமிருந்தது. எனவே, தமிழில் ஒரு மாஸ்தி வெங்கடேச ஐயங்காரின் சிக்க வீர ராஜேந்திரா மாதிரி நாவல் தோன்றவில்லை. கல்கியின் வரலாற்று நாவல்களை மேற்கத்திய ஆய்வாளரான கமில் ஸ்வலபில் (Kamil ZVelebil) அவர்கள் Historical Romances  என்கிறார். வால்டர் ஸ்காட், டூமாஸ் போன்றோர் போல் இந்த வரலாற்று ரொமான்ஸ் நாவல்கள் எழுதப்பட்டன. 1941-இல் வந்த பார்த்திபன் கனவு, ஐந்து நூல்களாக வந்து வாசகர்களைக் கவர்ந்த பொன்னியின் செல்வன் (1955), சிவகாமியின் சபதம் (1948) போன்ற நாவல்கள் தமிழில் சிறந்த ரசனையைப் பாழ்படுத் தின என்பது விமரிசகர் க.நா.சுப்பிரமணியம் கருத்து. அத்துடன் பாரத தேசியக் கருத்தை அலையோசை (1953) போன்ற நாவல்கள் மூலம் கல்கி பரப்பினார்.

 

தமிழவனின் இரண்டாவது நாவல் ‘சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்’ (1993) என்பதாகும். அதிலும் சரித்திரம் முக்கியமான கதாவஸ்து ஆகிறது. ஆனால் வாசகர்களைச் சிந்திக்கிறவர்களாக மாற்றும் பூடகமான கதைசொல்முறை மூலம் தற்கால தமிழக அரசியலின் தலைவர்களும் திராவிடக் கட்சிகளின் சினிமாத் தனங்களும் கேலி செய்யப்படுகின்றன. தொல்காப்பியர், பாரதிதாசன் வழி ஒரு நவீனமான கதை அமைப்புமுறை தமிழ்க்கதைப் பாடல்கள், பழமொழிகள், நாட்டுப்புறக் கதைகள் வழி இங்கு உருவாகின்றன. ஒருவித புதுமையான அங்கதம் வழி ‘சரித்திரம்’ பற்றி எழுதப்பட்ட நாவலாகும் இது.  தமிழவன் பெங்களூர் பல்கலைக்கழகக் கன்னடத் துறையின் தமிழ்ப்பேராசிரியராக இருந்தாலும் இந்நாவல்கன்னட மொழியில் பெயர்க்கப்படவில்லை. தமிழில் இப்போது இரண்டாவது பதிப்பாக வந்துள்ளது இந்நாவல். தமிழில் எல்லோரும் சரித்திரத்தைப் பற்றி வாசகப் பரபரப்புக்குத் தீனி போடும் திருப்பங்களும் மர்மங்களும் சேர்த்து இலக்கியத் தரம் பற்றிக் கவலைப்படாமல் பத்திரிகை தொடர்கதைகளாக  எழுதிக் குவித்தபோது முதன்முதலில் இந்த நாவல் தமிழின் Mass Culture  சார்ந்த பைத்தியக்காரத் தனத்தை நாவலின் கதாநாயகனாக்கியது.

 

தமிழில் மர்மக்கதைகள் இந்த நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்தே எழுதப்பட்டன என்று பார்த்தோம். தமிழவன் 1999 –இல் எழுதிய ‘ஜி.கே. எழுதிய மர்மநாவல்’ என்பது மர்மநாவல் உத்தியைப் பயன்படுத்தி எழுதப்பட்ட சுருங்கை என்னும் ஊரைச் சுற்றி எழுதப்பட்ட நாவல். சொந்தஊர் என்பது தமிழ் வரலாற்றில் முக்கியமான தேடலாகும். தமிழர்களின் தாயகம் எது என்ற சர்ச்சைகள் அடிக்கடி ஆய்வுலகில் நடக்கும். அந்த Identity சர்ச்சையையுடன் சமணம், பௌத்தம் போன்ற தத்துவங்கள் பற்றிய உரையாடலாகவும் பொதுவான மனித அர்த்தத்தை reconstruct செய்வதாகவும், ஈழத்தமிழன் ஒருவன் நூல்களைப் பயன்படுத்தித் தமிழனின் ஊர் எது என்று ஒரு தத்துவப் பயணம் மேற்கொள்வதாகவும் நாவல் அமைந்தது. Umberto Eco தனது Name of the Rose, என்ற நாவலில் ஏற்கனவே இருந்த மர்மநாவல் genre-யைப் பயன்படுத்தியதுபோல்  இந்த நாவல் தமிழ் மர்ம நாவல் பாணியைப் பயன்படுத்தியது. முக்கியமாய் நடேச சாஸ்திரி ஆங்கிலப் பாத்திரமான Dick Donovan – யைப் பின்பற்றி “தானவன் என்ற போலீஸ் நிபுணன் கண்டுபிடித்த அற்புத குற்றங்கள்” என மர்ம நாவல் எழுதிய முறையில் (Method) இந்தத் தமிழ்நாவல் எழுதப்பட்டது எனலாம்.

 

தமிழ் நாவல் வரலாற்றில் ப. சிங்காரத்தின் நாவல் “கடலில் ஒரு தோணி” மலேசியா, சிங்கப்பூர் தமிழர்கள் பற்றிக் கூறுகிறது. ஜெயகாந்தனின் பாரிஸுக்குப் போ, பாரிஸ் என்ற அயல் கருத்துப் பற்றிக் கூறுகிறது. அதுபோல் தமிழவனின் நான்காவது நாவல் “வார்ஸாவில் ஓடும் டிராம்கள்” – என்ற நாவல் வார்ஸாவை மையமாகக் கொள்கிறது. அவர் 2001 – இலிருந்து 2005 வரை வார்ஸா பல்கலைக் கழகத்தில் தமிழும், ஆரம்ப level கன்னட மொழியும் (முதன்முதலில் அப்பல்கலைக் கழகத்தில் கன்னடம் கற்பிக்கப்பட்டது) கற்பித்தார். இந்நாவல் வார்ஸா ஓடும் ட்ராம்கள் என்று கன்னடத்தில் மொழிபெயர்க்கப்படுகிறது. பெங்களூர் பல்கலைக்கழகக் கன்னடத்துறையில் தமிழ்ப்பேராசிரியராக  இருந்தபோது (இன்று பிரபலமாகி உள்ள பல மாணவர்களுக்கு) புகழ் பெற்ற கன்னடப் பேராசிரியர்கள் பலருடன் Comparative Literature –ம்,  Folklore – உம் கற்பித்த தமிழவன் Globalization – இன் பின்னணியில் கிழக்கு ஐய்ரோப்பிய  நாடுகளைப் பின்னணியாக வைத்து Pan – Indian  நாவல் ஒன்றை எழுதியுள்ளார். தனிவாழ்க்கை – பொதுவாழ்க்கை (நாக்ஸலிசம்) பாலியல் – ஆன்மீகம், கிழக்கு – மேற்கு, எதார்த்தம் – Magic, விஞ்ஞானம் – Fantasy, ஈழச்சிக்கல் – ஐரோப்பிய Diospora என்று பல விஷயங்களை நாவல் தொடுகிறது. கன்னட வாசகர்கள் வரவேற்பார்கள் என்பது என் உறுதியான நம்பிக்கை.

 

தொல்காப்பியர் எழுதிய Alternate Poetics – ஆன திணை சித்தாந்தத்தின் அடிப்படையில் narration –  உத்திகளும் அர்த்தங்களும் தமிழவனின் மொத்த நாவல்  எழுத்தில் பின்பற்றப்படுகிறது. வழக்கமாக தற்கால தமிழ் வாழ்க்கையில் மரபு மிகவும் இறுக்கமாகி நவீன விஷயங்களை ஏற்கமுடியாத மொழியாக தமிழ் ஆகியுள்ளது என்ற குற்றச்சாட்டு உண்டு. புதுக்கவிதை கூட 50களில் கன்னடத்தில் வந்ததென்றால் 70களுக்குப் பிறகுதான் தமிழில் தோன்றியது. மாற்றத்தைக் கண்டு பயப்படும் சுபாவம் தமிழில் காணப்படுகிறது. அத்தகைய மொழியில் மேற்கை நன்றாக ஜெரித்துவிட்டு அதனால் தமிழ்மரபுகளைச் சுதந்திரமாகத் தமிழவன் கையாள்வதை அவருடைய விமரிசனத்திலும் நாவல்களிலும் காணலாம். இதற்குக் கன்னட இலக்கியச் சர்ச்சைகளை அவர் கவனித்ததே காரணம் என்பர்.

 

நாவல்களில் திணைவழி உருவான சங்கப்பாடல்களான பத்துப்பாட்டு, சிலப்பதிகாரத்தின் கதை அமைப்பைப் பல்வேறு சோதனைகள் மூலம் கொண்டு வருகிறார். (through many experiments in narration). பெரும்பாலும் Borges (தமிழவன் Borges மீது ஆழ்ந்த புலமை உள்ளவர் – பார்க்க அபினவா வெளியிட்டுள்ள Borges பற்றிய கன்னட நூல்) கதை உலகத்துக்குக் கொண்டு வந்துள்ள புதுமைகளைப் போல் பல புதுமைகளைப் புனைகதை செய்யும் முறைக்குத் தமிழவன் கொண்டு வந்துள்ளார். திணை Poetics – லிருந்து உணர்வை (Feeling) உதறி எறிந்துவிட்டு அறிவை (Knowledge) பிரதானமாக்கும் Narration உத்தியானது அதிகம் இலக்கிய ஈடுபாடு இல்லாத தமிழ் வாசகர்களைத் திக்குமுக்காட வைத்தாலும் தமிழவன் சீரிய சிறுபத்திரிகை வாசிக்கும் உலகத் தமிழ் வாசகர்கள் மத்தியில் தொடர்ந்து சர்ச்சிக்கப்பட்டு வருகிறார். மலேசியா, ஈழம், மேற்கு நாடுகளில் இவரின் வாசகர்கள்  இருக்கிறார்கள்.

 

இந்த நாவல் மொழிபெயர்ப்புக் கன்னடத்தில் நம் சகோதர மொழியான தமிழின் இலக்கியப்போக்குகள் பற்றிய ஆரோக்கியமான சர்ச்சையை ஏற்படுத்தும் என்று நம்பலாம். அதற்கு இந்த அரிதான (rare) நாவல் பயன்படுமெனில் என் இதுநாள்வரைய மொழிபெயர்ப்பு பிரயத்தனங்களுக்கு அர்த்தம் ஏற்படும் என்று நம்புகிறேன்.

 

‘வார்ஸாவில் ஓடும் டிராம்கள்’ என்ற தமிழ் நாவல் கனடா நாட்டின் Literary Garden என்ற அமைப்பால் 2008 – ஆம் ஆண்டில் சிறந்த தமிழ் நாவலாய் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுப் பரிசு அளிக்கப்பட்டது. இந்த நாவல் இவரது பிற நாவல்கள் போலவே சோதனை ரீதியானதாகவும் மனிதமனங்களின் மர்மங்கள் கொண்டதாகவும் உள்ளது.

 

இந்நாவல் கதை இதுதான். சந்திரன் என்ற இந்தியாவிலிருந்து வார்ஸாவுக்குச் சென்ற பாத்திரம், வார்ஸா போன பின்பு ஒரு பத்திரிக்கைக்குத் தனது கதையைக் கூற ஒரு போலந்து நாட்டு இளம்பெண். அதனை இந்தியன் ஒருவனின் கதை எனப் பிரசுரிக்கிறான். அவளுக்கும் ஒரு கதை இருக்கிறது; அது போலந்து நாடு ஜெர்மன் பாசிசத்தால் தாக்கப்பட்டபோது அந்நாடு சந்தித்த துயரத்தோடு அவர்களின் இன்றைய வாழ்வும் பின்னிப் பிணைந்திருப்பதைச் சுட்டுகிறது. சந்திரனின் தாய் பர்மாவிலிருந்து 2-ஆம் உலகப்போர் சந்தர்ப்பத்தில் குழந்தையாய் கோயம்புத்தூருக்கு அருகில் வளர்க்கப்பட்ட கதையைச் சந்திரன் கூறுகிறான். சந்திரன் சந்திக்கும் இன்னொரு பெண் லிடியா. இவளுடைய அண்ணன், மற்றும் இளம்காதலன், ஆகியோரைச் சுற்றிப் பிணைந்த கதையை லிடியா கூறுகிறாள். சந்திரனை வார்ஸாவில் வரவேற்கும் சிவநேசம் தன் இளம்வயது கதையைக் கூறுகிறார். சந்திரனே தான் இந்தியாவிலிருந்தபோது தனக்கு நடந்த திருமணம்,மற்றும் அவனது மனைவிக்கு நேர்ந்த துயரம் – இவற்றை எல்லாம் கூறுகிறான். மிகச்சிறிய கதைச்சுருக்கம் இது.

 

தமிழவனின் ஒவ்வொரு கதையும் Non – linear பாணியில் பின்னிப்பிணைந்து பல தளங்களில் இயங்கி, பல தத்துவங்கள், வரலாறுகள், பண்பாட்டு மோதல்களை வெளிக்கொண்டு வருகின்றது. இவ்வாறு ஒரு Postmodernist இந்திய நாவலின் சமீபத்திய உதாரணமாக அமைகிறது. இது கன்னட நாவல்களுடன் தமிழ் நாவல்களை ஒப்பிட்டுத் தீரவேண்டிய கட்டாயத்தில் நாம் இருக்கிறோம் என்பதைக் காட்டுகிறது என எனக்குப்படுகிறது.  (தமிழில்:ஜெயலலிதா,விரிவுரையாளர்,கன்னடத் துறை,திராவிடப் பல்கலைக் கழகம்,குப்பம்)

 

சிந்தனையின் இன்றைய பரிமாணங்கள் என்ன?

 

தமிழ்ச்சமூகம் எப்படி இயங்குகிறது என்று ஒரு கேள்வி கேட்கப்பட வேண்டும். அந்தக் கேள்வி கேட்கப்படும்போது தான் நாம் யோசிக்க ஆரம்பிப்போம்.

நாம் எப்படிச் சிந்திக்கிறோம் என்றறிய ஒரு சிறு உதாரணத்தைச்சொல்கிறேன் .தமிழ்ப் பெண்களுக்கும் தாலிக்கும் உள்ள தொடர்பு என்ன என்ற கேள்வி சமீபத்தில் கேட்கப்பட்டுள்ளது. இப்படிப்பட்ட கேள்வி தமிழகத்தில் கடந்த 50 ஆண்டுகளாகக் கேட்கப்படுகின்றது. வன்முறையும்கூட இந்தக் கேள்விக்குக் கொடுக்கப்படும் பதிலோடு சமீபத்தில் இணைக்கப்பட்டது. சுதந்திரமாக இஷ்டம் போல் பதில் கொடுக்கக்கூடாது என்று வன்முறையாளர்கள் கூறினர். இது பற்றிக் கொஞ்சம் சிந்திக்க வேண்டும். கர்னாடகத்தில், ஆந்திராவில் கேரளத்தில் இப்படிப் பிரச்சனை இல்லை. அங்குத் தாலி வேண்டுமா வேண்டாமா என்ற கேள்வி வரவில்லை. ஏனெனில் தாலி வேண்டாம் என்று ஒரு கருத்து சொல்லும் சமீபத்திய சீர்திருத்தவாதி அங்குத் தோன்றவில்லை. எதையும் கேள்வி கேள் என்று கூறும் சீர்த்திருத்தவாதி அவர்களிடம் இல்லை.ஆம் எதையும் என்பது முக்கியம். இது பிரச்சனையின் ஒரு பக்கம். இன்னொரு பக்கமும் இருக்கிறது. தாலிக்கு எதிரிகள் என்று கூறுகிறவர்கள் தங்களைக் கடவுளுக்கு எதிரிகள் என்று கூறியவர்கள்; சமஸ்கிருதத்துக்கும் எதிரிகள் என்று கூறியவர்கள்.

தாலிக்கு மட்டும் எதிரிகள் அல்லர் இவர்கள். ஆனால் தாலிக்கு மட்டும் இவர்கள் எதிரிகள் என்பதுபோல் இவர்ளை எதிர்த்தவர்கள் கருதியுள்ளனர். தமிழ்ச் சினிமா வேறு தாலிக்காகப் பல ஆண்டுகளாகப் பரிந்து பேசிக்கொண்டே இருக்கிறது. தமிழ்ச் சமூகம் சிந்திக்கிற சமூகம் ஆகவேண்டும் என்கிறவர்கள் ஒன்று சேர்ந்து பல கருத்துக்களைப் பரப்பினார்கள். அவர்கள் தம் லட்சியத்தை அடையவில்லை. அதனால்தான் இன்று எதிர்ப்பு. ஒரு சமூகத்தைச் சிந்திக்கிற சமூகமாக மாற்ற ஒரு இயக்கமோ, ஒரு கட்சியோ பரப்புரை செய்வது ஒரு முறை. அதைவிட சிறந்தமுறை ஒன்று இருக்கிறது என்று உலக நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர். கருத்துக்களை உற்பத்தி செய்யும் நிறுவனங்களை உருவாக்குவது. உதாரணமாகப் பல்கலைக் கழகங்கள் கருத்துக்களை உருவாக்கவும் பரப்பவும் முடியும். தமிழகத்தில் சமூகம் பற்றிய கருத்துக்களை உற்பத்தி செய்து பரப்ப பல்கலைக்கழக வரலாற்றுத்துறை, பொருளாதார துறை, சமூகவியல்துறை, மொழியியல் துறை, தமிழ்த்துறை, தத்துவத்துறை, வெளிவிவாகரத்துறை போன்றன சரியாய் செயல்பட்டால் போதும். பல தனியார் மற்றும் அரசுப் பல்கலைக்கழகங்களும் உள்ளன. தமிழகத்தில் இங்கே சொன்ன எந்தத் துறையும் ஆய்விதழ்களை வெளியிடவில்லை. யு.ஜி.சி. போன்றன வலியுறுத்தினாலும் ஆய்விதழ்கள் வருவதில்லை. இங்கே சொன்ன துறைகள் வெறும் ஏட்டுச் சுரைக்காய் கல்வியை மட்டும் தருகின்றன. சமூகவியல் துறையில் சாதி பற்றி ஆய்வு நடக்கும். தர்மபுரியில் சாதிமுரண்பாடு என்பது பற்றி ஆய்வு நடந்திருந்தால் அடுத்து தமிழகத்தில் சாதிக்காகச் சாவு நடக்காதபடி அறிவைப் பரப்பலாம். அறிவை உற்பத்தி செய்வதும் பரப்புவதும் பல்கலைக் கழகங்களின் வேலை. அறிவு உற்பத்தியின் அடிப்படைகளில் மதச்சாயம் இருக்கிறதா சாதிச் சாயம் இருக்கிறதா என்று கண்டுபிடிப்பதும் பல்கலைக்கழகங்களின் வேலை. ஆய்வின் வேலை கல்வியை அறிவுக்கானதாய் மாற்றி இளைஞர்களை புத்தெழுச்சி பெறச் செய்வது பல்கலைக்கழகங்களின் வேலை.

அறிவுச் சேர்ப்பதுதான் கல்வியின் முக்கிய குறிக்கோள். சுதந்திரப் போராட்ட காலத்தில் வெள்ளைக்காரக் கல்வியைப் பெற்ற காந்தி, கோகலே, நேரு, சுபாஷ் போன்றோர் கல்வியின் மூலம் அறிவைப் பெற்றனர். கல்வியைப் கல்வியாய் மட்டும் பார்த்தவர்கள் குமாஸ்தாக்கள் ஆனார்கள். கல்வியை அறிவாக ஆக்கியவர்கள் புதிய வாழ்க்கையை உருவாக்கினார்கள். கல்வியை அறிவாக்கியவர்கள் கார்ல்மார்க்ஸ், மாவோ, பெட்ரண்ட் ரஸ்ஸல், ழான் பவுல் சார்த்தரு, நெல்சன் மண்டேலா,சாம்ஸ்கி போன்று புதிதாய் சிந்தித்தார்கள்.

தமிழ்ச்சமூகத்தில் இப்படி ஓர் அறிவுப் பாரம்பரியம் இருந்தது. அதாவது கல்வியை, தகவல்களை, புதிய திறமைகளை அறிவாக (Knowledge) மாற்றியவர்கள் 20-ஆம் நூற்றாண்டில் இருந்தனர். தாலி வேண்டுமா வேண்டாமா என்ற கேள்வி தன்னளவில் முழுமைபெற்ற கேள்வி அல்ல. வேறுசில கேள்விகளுடன் தொடர்புடைய கேள்வி அது. ஆணும் பெண்ணும் சமமா என்ற கேள்வியுடன் தொடர்புடைய கேள்வி. ஆணும் பெண்ணும் சமம் என்று சொல்கிறவர்களிடம் தாலியை ஆண் மடடும் பெண்ணுக்குக் கட்டுவதுபோல் பெண் ஏன் ஆணுக்குக் கட்டுவதில்லை? என்று ஒரு கேள்வி தோன்றும். ஆண்கள் தான் கட்டுப்படாமல் ஓடுகிறார்கள். எனவே அவர்களுக்குத்தான் கயிறு வேண்டும் இல்லையா? ஆனால், கதை அப்படியில்லையே. சாதி வேறுபாடு பார்க்கக்கூடாது என்பவர்கள் தாலி கண்டிப்பாக வேண்டும் என்பார்களா? இப்படிப்பட்ட தரவுகளை (Data) பல்கலைக்கழகங்கள் எடுக்கலாம். இதையெல்லாம் இயக்கங்கள் செய்யாது. பல்கலைக்கழகங்களும் உயர்ஆராய்வு மையங்களும் தற்கால வாழ்க்கையோடு கல்வியை இணைக்கையில் அங்கு அறிவு தோன்றும். தமிழ்த்துறை என்றால் சங்க இலக்கியம், பக்தி இலக்கியம், காப்பியம் முதலியவற்றில் உள்ள பெண்ணுரிமை பற்றிய கருத்துக்களைத் தொகுத்தும் பகுத்தும் தக்க முறையில் ஆய்ந்தால் நம் சமூகத்திலும் வீட்டிலும் பெண்களின் உரிமை பற்றிய கருத்தில் எவ்வளவு மாற்றம் ஏற்படும்! எத்தனை தமிழ்ப்பெண்கள் முனைவர்பட்டம் பெற்றுள்ளார்கள்? பெறப் பயிற்சி பெறுகிறார்கள். இதுபோன்று தமிழ்ப் பெண்களின் தற்கால நிலமையை இணைத்து எத்தனை ஆய்வுகள் நடந்துள்ளன? கல்வியைச் சான்றிதழுக்காகவும், பதவிக்காகவும் பெறுவது தப்பில்லை.அத்தோடு அறிவுபெறு வாயிலாகவும் மாற்றமுடியும்.

தாலி வேண்டுமா வேண்டாமா என்ற கேள்வி எப்போதும் ஒரு பொதுஅறிவு வெளியுடன் (Public Sphere) இணைக்கப்படவேண்டும். தமிழகத்தில் ஓர் இருமை எதிர்வாக அதாவது எரிந்த கட்சி எரியாத கட்சி சமாச்சாரமாக இக்கேள்வி மாற்றப்பட்டது. அப்படி மாற்றப்படுவதற்கு இன்றைய தமிழகத்தில் ஒருவகை மனோபாவம் கோலோச்சுவதே காரணம். அதனைப் பட்டிமன்ற மனோபாவம் என்று கூறலாம். கண்ணகியா, மாதவியா என்று பிறந்த குழந்தைக்குக் கூட கேட்கத் தெரியும். நல்லது அல்லது கெட்டது என்பது தமிழ்ச்சினிமா போதிக்கும மனோபாவம். நல்லவன் வாழ்வான். கதாநாயகன் கடைசியில் வில்லனை மொத்துவான் என்ற மனோபாவம். இது ஒரு எளிய நாட்டுப்புறத் தர்க்கம் (Folk Logic). ஆனால், உண்மை அப்படியிருக்க வேண்டுமென்றில்லை. தாலி வேண்டுமா வேண்டாமா என்ற பிரச்சனை பல மதிப்பீடுகளை (Values) சமூக அக்கரைகளை, உள் ஆழங்களை, சாதி நடவடிக்கைகளைச் சார்ந்த பிரச்சினை. ஒன்று இன்னொன்றோடு பரஸ்பரம் உறவு கொண்ட பிரச்சினை. ஆனால், ஒரு பட்டிமன்ற மனோபாவத்தால் பீடிக்கப்பட்ட கல்வி அறிவு இல்லாத நான்கைந்து பேர் இக்கேள்வியின் உண்மை தங்களுக்குத் தெரியும் என்று நினைத்து வன்முறையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். கண்ணகியா, மாதவியா என்று தொலைக்காட்சியில் சிரிக்கச் சிரிக்க பட்டிமன்றம் நடத்தும் பேராசிரியர் தான் இந்த வன்முறையாளனை மறைமுகமாக உற்பத்தி செய்பவர் என்பது உண்மையில்லையா? தாலியால் பிரயோஜனமில்லை என்று கடா கண்ஷஸனாக முரட்டுத்தனமாய் ஒற்றை வாக்கியத்தில் பேசம் நபரும் இதே வன்முறையாளனின் இன்னொரு வடிவம் தான் என்று நாம் கூறத் தயங்கக்கூடாது. தாலி பல ஆண்டுகளாய் வளர்த்தெடுக்கப்பட்ட உணர்வின் பிரதிபலிப்பு என்கையில் அது “பவித்திரமானதாக” கோடிக்கணக்கானவர்களுக்குத் தென்படும். அதனையும் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதாவது ஒற்றை வாக்கியங்களில் உண்மையை வெளிப்படுத்தும் மேடைப் பேச்சுகள் தமிழ்ச்சீர்த்திருத்த இயக்கங்கள், சமயச் சொற்பொழிவுகள், தமிழ்வகைப்பட்ட சினிமாக்கள், தொலைக்காட்சிகள் இவைகளின் பிரதிபலிப்பான இன்றைய சமூக ஊடகங்கள் எல்லாம் சில அடிப்படைப் பிரச்சனைகளில் சிக்கிக் கொண்டுள்ளன. சாய்ந்தால் சாய்கிற குணங்களும் புனிதங்களும் நம்மை மூடியுள்ளன. எதையும் பார்க்க முடியாத கருத்துக்குருடராக நாம் இருப்பது மீண்டும் மீண்டும் பிரச்சனைக்குள் நம்மை அழுத்தத்தான் செய்யும்.

ஒட்டுமொத்தமாய் ஒரு அறிவுபெறு சமூகமாய் கருத்துமாறுபாடுகளை மதிக்கிற சமூகமாய் நாம் மாற வேண்டியதிருக்கிறது. அதுதான் நம்மை நவீனச் சமூகமாக மாற்றும்.

இன்று உலகம் மாறியுள்ளது. உலகமயம் சமூகப் பண்புகளில் தோன்றி உள்ளது. தொலைக்காட்சிகளிலும் திரைப்படங்களிலும் பாரம்பரியப் பண்புகள் மாறியுள்ளளன. பெண்களின் உடலைப் பார்க்கும் முறை மிகப்பெரிய அளவில் மாறியுள்ளது. பாலியல் கிளர்ச்சி பற்றிய முன்பிருந்த கருத்தும் இன்றைய கருத்தும் மிகவும் மாறியுள்ளன. குடும்பத்தில் ஆணும் பெண்ணும் சேர்ந்து பார்க்கும் நடனக் காட்சிகளில் பழைய ஆண் பெண் பழகுமுறை இல்லை. தமிழ்ச் சமூகம் இதனை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளது. இதுதான் சமூகம் மாறுகிறது என்று புரிந்துகொள்ளும் அளவுகோல். இந்தப் பின்னணியில் தாலி என்னும் அடையாளம் பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டும். தாலி என்பது அடையாளமாகிறபோது அந்த அடையாளம் எப்படிப் பட்டது என்ற கேள்வி தோன்றுகிறது. புகைப்படம் கூட அடையாளம்தான். திரைப்படத்தில் ஒருவருடைய மதிப்பு குறைகிறது என்று காட்ட அந்தப் பெரியவருடைய புகைப்படம் நீக்கப்படுவதுபோல் காட்டுவார்கள். அல்லது காதலியின் படம் இளைஞனின் சட்டைப்பையில் இருக்கும். புகைப்படம் ஒரு வகை அடையாளம் . தாலி இன்னொரு வகை அடையாளம். கணவன் இறந்ததும் தாலி நீக்கப்படுகிறது. உயிரோடு இணைக்கப்பட்ட அடையாளம் தாலி. அதே நேரத்தில் பெண் – ஆண் என்ற சமத்துவத்தை மறுக்கிற அடையாளம் தாலி. புகைப்படம் அப்படி அல்ல. உப்பு பற்றி நமக்குத் தெரியும். உப்புக்கும் அரசியலுக்கும் தொடர்பு உண்டு என யாரும் சொன்னதில்லை. காந்தி வந்துசொன்னார். உப்பைப் பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்தின் அரசியலுக்கு எதிராய் பயன்படுத்தி உப்பு என்ற சமையலுக்குப் பயன்படும் பொருளை அரசியல் அடையாளமாக்கினார். புதிய அடையாளங்கள் உருவாக்க முடியும். பெரியார் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுக்கு “பிராமணர்” என்ற அடையாளத்தைக் காரணமாகச் சுட்டினார். அடையாளம் என்பது ஒரு அரசியல் சிந்தனையாக மேற்கத்திய பல்கலைக்கழகங்களில் கற்பிக்கப்படுகிறது. அரசியல் என்பது பல்கலைக்கழகங்களில் கற்பிக்கப்படுகிற கல்வி என்பது தமிழில் பலருக்குத் தெரியாது. அரசியல் என்பது பணம் சுருட்டுவதற்கான சுளுவான முறை என்று பலர் நினைக்கிறார்கள். அப்படி அல்ல. அது ஒரு சிந்தனை முறை. அந்தச் சிந்தனை “அடையாள அரசியல்” (Identity Politics) என்று மொழி, தேசம் போன்றவற்றினை அடிப்படையாய் வைத்து உருவாகிறது. மார்க்சீயர்கள் பொருளாதாரத்தை அடிப்படையாய் வைத்து அரசியலை விளக்குவதுபோல் அடையாள அரசியல் பேசுபவர்கள் மொழி என்றோ தேசம் என்றோ கூறி அவர்களின் அரசியலை விளக்குவார்கள். அமைப்பியல் என்ற பெயரில் பரவிய சிந்தனை மொழிதான் எல்லாவற்றையும் தீர்மானிக்கிறது என்று கூறியது. மொழி என்ற அடையாளம் மனிதகுலத்தின் சிந்தனையைக் கூட நிர்ணயிக்கிறது என்றது. சற்று மாறுபட்ட சிந்தனை. இப்படி இப்படி அடையாளம் பற்றித் தொடர்ந்து சிநதிக்க முடியும். தாலி பற்றி தமிழில் சமீபத்தில் சிந்தித்தவர்கள் பிற அறிவுமுறைகளுடன் பழக்கமில்லாதவர்கள் போலிருந்தது. இன்று கட்டுரை இலக்கியம் தமிழில் இல்லாததற்கும் பிற அறிவுத்துறைகளுடன் இணைத்து எழுதத் தெரியாததே காரணம். பிற சிந்தனைகளுடன் இணைத்து ஒரு சிந்தனையின் பல்வேறு சாத்தியப் பாடுகளுடனும் அச்சிந்தனையின் மனிதவியல் விழுமியத்துடனும் இணைத்துச் சிந்திக்கும்போதுதான் பிழை தவிர்க்கப்படுகிறது. இன்று சிந்தனை முக்கியமாகி இருக்கிறது. சிந்தனை என்பது தகவல்களை அறிவதிலிருந்து அடுத்தகட்டத்துக்குச் சென்றுள்ளது. அது சமூகஇயக்கத்தோடும் நம் வாழ்வோடும் இரண்டறக் கலந்துள்ளது. வெறும் கல்வி என்பது வெறும் தகவல் தொகுப்பு. சிந்தனை என்பது தகவல் தொகுப்பு மட்டுமல்ல.தகவல்களைப் பிழிந்தெடுத்த சாறு. இன்று உலகமயமான உலகம் அறிவால் ஆளப் படுகிறது. கல்வி அறிவாக மாறும்போது சமூகத்தோடும் வாழ்வோடும் இணைகிறது. எதையும் ஒற்றைப் பரிமாணத்தில் சிந்திப்பதை நாம் தவிர்க்க வேண்டும். ஒற்றைப்பரிமாணம் என்பது பட்டைபோட்ட குதிரைகளின் பார்வை.சாதீயப்பார்வை.இன்று கட்சிகள் இதனைத்தான் ஊக்கபடுத்துகின்றன. அதனை மறுக்கவேண்டும். அதுதான் சிந்தனையின் தொடக்கம்