தமிழவன் புதிய சிறுகதை நூலிலிருந்து(நடனக்காரியான 35 வயது,,,)

 (மாதிரிக்கான இரண்டு கதைகள் மட்டும் )

1.உங்களுக்குப் பாரம்பரியம் இல்லையென்பது உண்மையா?

 

வயதான காலத்தில் இராமநாதனுக்கு இப்படி ஒரு பழக்கம்.

தமிழ்நாட்டில் கோயம்புத்தூரில்  ரயில் ஏறி கேரளத்தில் பாலக்காடு வரை பயணம். பெரும்பாலும் அவர் செல்லும் ரயில் காலியாக இருக்கும். மனம் சோர்வாக இருக்கும்போது இப்படிச் செய்வார். பின்பு பாலக்காடு சென்றபின்பு யாருடனும் பேசாமல்  கேரளக் காற்றை  சுவாசித்தபடி ரயில்வே ஸ்டேஷனில் அமர்ந்து வருவோர் போவோர், பெரியவர்கள், இளைஞர்கள், இளம்பெண்கள், உடல் நலமுள்ளவர்கள், நோயாளிகள், வசதியானவர், ஏழைகள் நடுத்தர வயதினர் எல்லோரையும் பார்த்துப்பார்த்து நிறைய ஆலோசனைகளை மேற்கொள்வார். எப்போது திரும்ப வேண்டுமென்று தோன்றுகிறதோ அப்போது திரும்புவார். முன்பு அவருடைய மனைவி ருக்மணி உயிரோடிருந்தபோது திரும்ப இன்ன நேரத்தில் வீட்டுக்கு வரவேண்டுமென்று ஒரு கண்டிப்பை மனதில் ஏற்படுத்தியிருந்தார். இப்போது அப்படி ஏதும் மனதில் உறுதிப்பாடு இல்லை.

 

அன்று மற்ற கம்பார்ட்மென்டுகளில் கூட்டம் அதிகம் என்று வழக்கமாகப் பயணம் செய்யும் எஸ்4 என்ற கோச்சில் பயணம் செய்யாமல் எஸ் 8 –இல் பாலக்காட்டிலிருந்து பயணம் செய்தார் இராமநாதன். கோச் எஸ் -8 இல் அதிகமான ஆட்கள் இல்லை. அதிகம் பயணிகள் கோயம்புத்தூரில் இறங்கிவிடும் ரயில் அது.

 

கவனித்தபோது ஒரு வெள்ளைக்கார முதியவர் அமர்ந்திருந்தார். முதியவர் அவருடைய நாட்டில் பேராசிரியராக இருந்தவராம். ஏதோ ஆய்வு செய்கிறாராம். பேராசிரியரிடம் எதற்கு ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என்று கேட்டபோது எதையும் தெரிந்துகொள்வதில் சந்தோஷம் இருக்கிறதென்றார். இராமநாதன் இந்தியாவில் ஒரு கல்லூரியில் தத்துவப்பேராசிரியராக இருந்து ஓய்வு பெற்ற பின்பு மனம்போன போக்கில் இருக்கவேண்டும் என்று வாழ்ந்து  வருபவர்.

வெள்ளைக்காரரின் பெயர் ஜார்ஜ் மேயர் என்பது என்றும் பல ஆண்டுகள் இந்தியா பற்றி ஆய்வுகள் செய்து வருபவர் என்றும் புரிந்தது. சமஸ்கிருத மொழியை அமெரிக்காவில் படித்தபோது அந்த மொழி மூலமாகப் பழைய மனித குலத்தின் குரல் ஒன்று தனக்குக் கேட்கத் தொடங்கியது என்று கருதினார் ஜார்ஜ் மேயர். பின்பு தமிழ் படிக்க விரும்பியதையும் தமிழ் சமஸ்கிருதத்துக்கு மாறுபட்ட மனநிலை கொண்டது என்று கண்டு கொண்டதால் இந்தியாவில் வேறு உண்மைகளும் உண்டு என்று தான் அறிந்ததையும் விளக்கிச் சொன்னார் ஜார்ஜ் மேயர்.

 

இராமநாதனுக்கு எல்லாம் வியப்பாக இருந்தது. தன்னுடைய மொழியைப் படித்து அதில் உள்ள ரகசியங்களைத் தேடி வந்திருக்கிறார் ஒருவர் என்பது ஞாபகங்களைத் தாண்டிய உணர்வுகளை எழுப்பியது. அவை என்ன உணர்வுகள் என்று தெரியவில்லை.

 

திடீரென்று உங்களைப் பற்றி ஒன்றும் சொல்லவில்லையே என்றார் ஜார்ஜ் மேயர்.

 

நான் சாதாரண மனிதன். மனைவி பெயர் ருக்மணி. ஐந்தாண்டுகளுக்கு முன்பு இறந்துபோனார். ருக்மணி போன பின்பு எல்லாம் போனது போல் பட்டது. அது மகிழ்ச்சி என்றும் பட்டது. தனக்குக் குழந்தைகள் இல்லை. இப்படிப்பட்ட தகவல்களைச் சொன்னார் இராமநாதன்.குழந்தைகள் இல்லயா எனத்தனக்குதானே வெள்ளைக்காரர் சொல்லிக்கொண்டார். இருவரும் பேசிக் கொண்டிருந்த போதும் இராமநாதன் ரயில் ஜன்னல்வழி மரச்சீனி கம்புகள், வாழை, மா, பலா, முருங்கை மரங்களைக் கவனித்தபடியே பேசினார். வீடுகள், வேலிகள், வீசும் காற்று, சூரியக் கதிர், ஓடும் ரயிலைக் கண்டு பயப்படாமல் மேயும் ஆடுகள், ரயிலைப் பார்க்கும் வழிப்போக்கர்கள் என இராமநாதன் எதைப் பார்க்க வந்தாரோ, அதில் எதையும் விடாமல் கவனித்த படியே பேசினார்.

 

பேசப்பேச ஜார்ஜ்மேயருக்கு இராமநாதனிடம் ஏதோ இருக்கிறதென்று பட்டிருக்கவேண்டும்.

 

தனது தந்தையைப் பற்றியும் அவரது தந்தை அதாவது தாத்தா பற்றியும் சொன்னார் இராமநாதன். அதற்குமேல் தனது குடும்பம் பற்றித் தெரியாதென்றார்.

 

ஜார்ஜ் மேயர், இராமநாதனின் தாய் பற்றிக் கேட்டபோது தாயின் பழக்க வழக்கங்கள், தாயின் மரணம் பற்றியெல்லாம் சொல்லிவிட்டுத் தாயின் தாய், அதாவது தனது பாட்டி பற்றி ஓரளவு தெரியும் என்றார் இராமநாதன். தெரிந்ததைச் சொன்னார்.

 

அவர்களுக்கு முந்தியுள்ள யாரையும் தெரியாதா என்று கேட்ட ஜார்ஜுக்குத் தெரியாது என்றார் இராமநாதன். அப்படியென்றால் உங்களுக்குக் குழந்தை இல்லை. எனவே உங்கள் அறிவு மூன்று தலைமுறை வரை மட்டுமே விரிந்தது. அதற்கு முன்பும் யாரைப் பற்றியும் ஒன்றும் தெரியாது. உங்களுக்குப் பின்பும் எதுவும் தெரியாமல் போகப்போகிறது என்றார். உங்கள் மரணத்தோடு மூன்று தலைமுறைகளின் சரித்திர ஞாபகம் முற்றுபெற்று விடும்.

 

இராமநாதன் ஆச்சரியத்துடன் ஜார்ஜ் மேயரைப் பார்த்தார்.

 

உங்கள் நாகரிகத்தை மிகவும் பழமை வாய்ந்தது என்று எல்லோரும் பொய் சொல்கிறார்களே என்று மீண்டும் அந்த வெள்ளைக்காரர் சொன்னபோது இராமநாதன் ஏதாவது சொல்லலாமா என்று நினைத்தாலும் ஏதும் சொல்ல வில்லை.  உங்கள் ஞாபகத்தில் உங்கள் குடும்பம் பற்றிக்கூட இல்லை. இரண்டு தலைமுறை ஞாபகம்தான் உங்கள் சொத்து என்றார் வெள்ளைக்காரர்.

 

எதையோ தெரிந்தவர்போல் இராமநாதன் மௌனமானார். அது வெள்ளைக்காரருக்குப் புரிந்தது.

 

நான் நிறுத்த வேண்டும் என்று திடீரென மௌனமானார் ஜார்ஜ் மேயர்

 

அந்த மெளனம் நீடித்தது.

2.நீ புரிந்துகொள்வாய் இறுதியாக

 

வார்ஸா நகரம். வெயில் சுள்ளென்று அடிக்கும் ஜுலை மாதம். அன்னா ஸ்தானோவிச் அவனிடம் கையைக் கோர்த்தபடி ‘ஸ்தாரி ம்யாஸ்தோவ்’ என்று போலிஷ் மொழியில் அழைக்கப்படும் பழைய அந்த நகரில் நின்றபடி பேசினாள்.

 

சொல் அப்போது என்ன நடந்தது.

டக்டக் என்று அவன் கையைப் பிடித்தபடி நடந்துகொண்டே மீண்டும் கேட்டாள்.

சொல்லேன் பிளீஸ் அப்போது நான் எப்படி நடந்துகொண்டேன், ராஜா பிளீஸ் சொல்.

 

இப்போது பெரிய மைதானம் வந்தது. தூரத்தில் சர்ச் தெரிந்தது. அதன் உயரமான கோபுரமும் அதன் உச்சியில் பொருத்தப்பட்ட சிலுவை அடையாளமும் வானமேகத்துக்கு நடுவில் தென்பட்டன.

கையை விட்டாள். அவளுடைய ஸ்வெட்டரை இடுப்பிற்குக் கீழ் இழுத்தாள்.

ராஜா கோட் அணிந்து சிவப்பு நிற டை கட்டியபடி அவளுடன் நின்றான்.

. நேற்று இரவு முழுதும் அன்னா ஸ்தானோவிச் கால்கள் வலிக்க வலிக்க நடனமாடினாள்.

ராஜாவுக்கு நடனம் வராது. அது பிடிக்காது. ஆனால், அன்னாவுக்காக எதுவும் செய்யமுடியும் அவனால். அதுதான் அவனுடைய பலம் என்று நினைப்பவன். டெல்லியில் அவனது தாய் தந்தையர்கள் வசிக்கிறார்கள்.

 

சொல் ராஜா என்று மீண்டும் வற்புறுத்தியபோது சொன்னான்.

பலதும் நினைவில்லை..சரி, தொல்லை கொடுக்காதே சொல்கிறேன்.

ஆனால் உண்மையில் பல விஷயங்கள் அவனுக்கு மறந்துவிட்டன.

பரவாயில்லை உனக்கு எப்போதும் ஞாபகம் இருக்கும் என்று எனக்குத் தெரியும்.

 

உன் நம்பிக்கைக்கு நன்றி என்றான்.

சொல்.

நீ கோபத்துடன் இருந்தாய். நமக்குத்  திருமணம் ஆகியிருந்தது. இந்து முறைப்படி டெல்லியில் வைத்துத் திருமணம். நீ ஒரு ஸ்காலர்ஷிப் பெற்று டெல்லியில் நடனம் கற்பதற்காக வந்திருந்தபோதுதான்  நம்மிடையே நட்பு ஏற்பட்டது. உனக்கு இந்தியா மிகவும் பிடிக்கும். ஆனால் உன் நாட்டுக் கலாச்சாரத்தில் வளர்ந்தவள் நீ. அப்போது உனக்கு சரியாக பதினெட்டு வயது.

 

அவள் திருத்தினாள். பதினெட்டு  வருடம் ஆறு மாதங்கள். பதினெட்டரை வயது.

 

அப்போது அதிகம் வெயில் அடித்தது. அவன் அணிந்திருந்த கோட்டைக் கழற்றினான். வார்ஸா பழைய நகரத்தைப் பார்க்க  நிறைய வெளிநாட்டுப் பயணிகள் தூரத்தில் நின்ற பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கினார்கள். பெண்களும் குழந்தைகளும் இருந்தனர். பிரஞ்சு மொழி பேசினார்கள். பெரும்பாலும் எல்லோர் கைகளிலும் காமெரா இருந்தது. அன்னாவிடமும் ராஜாவிடமும் தங்கள் தங்கள் காமெராவைக் கொடுத்து கருங்கற்களால் கட்டப்பட்ட உயர்ந்த சர்ச்சைப் பின்னணியாக வைத்துப் புகைப்படம் எடுக்கக் கூறினார்கள். பின்பு அவர்கள் மறைந்தனர்.

 

நீ டெல்லியில் நடனம் கற்கப்  போகும்போது நான் தினசரி உன்னைச் சந்திப்பேன். நாம் காதலர்கள் ஆனோம்.

 

இனி நான் சொல்கிறேன் என்றாள்.

ஓர் ஒடுங்கிய பாதை வார்ஸாவின் பழைய நகரத்தில் இருந்தது.  சூரிய நிழல் அதில்  விழவில்லை. அதில் இரு பக்கமும் தெருவில் கடைபோட்டிருந்தார்கள். ஸ்வொட்டர், பொம்மைகள், ஆம்பர் கற்கள் எல்லாம் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தன. வயதான டூரிஸ்டுகள் மெதுவாக வருவதும் போவதுமாக இருந்தனர்.

 

நம் திருமணம் நடந்த பிறகு இந்தியாவில் உன் வீட்டில் உன்தாயும் தந்தையும் நம் திருமணத்தை விரும்பவில்லை என்பதை அறிந்தேன். அது எனக்குப் பெரிய ஏமாற்றத்தைக் கொடுத்தது.

 

அப்போது ஒரு மியுஸியத்தை இருவரும் பார்க்க டிக்கட் வாங்கினார்கள். ரெம்பரான்ஸ்ட் ஓவியங்கள் ஒரிஜினல் காட்சிக்கு வந்திருந்தன. தூரத்தில் யாரோ  ஒரு இந்தியக் குடும்பத்தினர் ஓவியம் பார்த்தபடி இருந்தனர். இவனைப் பார்த்ததும் அக்குடும்பத்தினர் சிரித்தனர். அக்குடும்பத்தின் மூத்த மனிதர் ஹலோ  என்றார் ராஜாவைப் பார்த்து. கோட்டைக் கழற்றி வைத்திருந்த கையை உயர்த்தி ராஜாவும் ஹலோ என்றான். பின்பு அவர்கள் போய்விட்டனர்.

 

சொல் என்றான் அன்னாவைப் பார்த்து ராஜா. அவள் தொடர்ந்தாள்.

 

நீ ஏன் உன் வீட்டினரிடம் சரியாகச் சொல்லவில்லை அவ்விஷயத்தை என்பதில் எனக்கு உன்மேல் கோபம் ஏற்பட்டது. நான் பல தடவை, நடனத்துக்குப் போகும்போது உன்னைச் சந்தித்த போதெல்லாம் கேட்டேன். அவர்கள் எதிர்ப்புச் சொல்ல மாட்டார்கள, நாம் திருமணம் செய்ய எந்த எதிர்ப்பும் இருக்காது என்றாய். நான் உன்னை முழுவதும் நம்பினேன். அதனால் என் அம்மாவுக்குப் பிடிக்காத போதும் நான் டெல்லியிலேயே உன் குடும்பத்தைத் திருப்திப்படுத்த உங்கள் வழக்கப்படி திருமணம் செய்தேன். என் தாய் தந்தையர் யாரும் வரவில்லை. உன் நண்பர்கள் மட்டும் வந்தார்கள்.

 

கல் பாவப்பட்ட பெரிய மைதானத்துக்கு, ஓவியக்கூடத்தைப் பார்த்துவிட்டு வந்தவர்களுடன் சேர்ந்து அன்னாவும் ராஜாவும் வந்தார்கள். வார்ஸாவின் அழகு அங்கிருக்கக்கூடிய சிறியதும் பெரியதுமான ரெஸ்டாரண்டுகள். வார்ஸாவின் பழைய நகரத்தில் பல ரெஸ்டாரண்டுகள் திறந்தவெளியில் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.

 

ராஜாவின் மனம் லேசாக இருந்தது. வார்ஸாவின் காற்றில் சுத்தம் இருந்தது என்றான். அன்னா சிரித்தாள். பழைய நகரம் பிடிக்கிறது என்றான். தனக்கும் பிடிக்கும் என்றாள்.

ஒரு ரெஸ்டாரென்டில் அவள் அவனை அழைக்காமல் நுழைந்தாள். அவன் அவளைப் பின்தொடர்ந்தான். இருவரும் சாப்பிட்டனர்.

 

நீ வார்ஸாவுக்கு முதல் முதலாய் வந்திருக்கிறாய். போலீஷ் நாட்டு சாப்பாட்டைச் சுவைத்துப்பார். இந்தியச் சாப்பாட்டுக்கும் எங்கள் சாப்பாட்டுக்கும்  உள்ள வேறுபாட்டைப் பார்.

 

சில உணவுப் பொருட்களை அவனால் சாப்பிட முடியவில்லை. ஒதுக்கி வைத்தான். அவற்றை அவள் விரும்பிச் சாப்பிட்டாள். அவன் சிரித்தபடி பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

உன் முடி ஏன் இப்படி நரைத்து இருக்கிறது என்றாள்.

அவன் சிரித்தான்.

 

நீ முன்பு போலவே இருக்கிறாய். பனிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எனக்குத் தெரிந்தது போலவே இருக்கிறாய். அதுவும் சாப்பிடும்போது அழகாய் இருக்கிறாய். நீ இந்தியாவிலிருந்தபோது நடனப் பயிற்சி  முடிந்த பிறகு பசியோடு இருப்பாய். மிகுந்த பசியோடு இருக்கிறேன் என்பாய். முதலில் இந்திய உணவு உனக்குப் பிடிக்கவில்லை. காரமான பொருள்களை ஒதுக்கினாய். ஒதுக்கவில்லை என்றால் இரண்டு நாட்கள் நோய்வாய்ப்பட்டிருப்பாய். ஆனால், போகப்போக உனக்கு இந்திய உணவுக்கு உடம்பு ஒத்துக்கொண்டது. எதையும் சாப்பிடுவாய். எனக்கும் நீ தான் சாப்பாடு வாங்கித் தருவாய். மகோன்னதமான நாட்கள் அவை. நான் நிறைய கனவுகள் கண்ட நாட்கள் அவை.

 

ரெஸ்டாரண்டிலிருந்து இருவரும் வெளியில் வந்தனர். சற்றுதூரம் நடந்தபோது ஒரு பழைய கட்டடம் இருந்தது. பல பயணிகள் அதன்  உள்ளே நுழைந்தனர். அன்னாவும் ராஜாவும் உள்ளே நுழைந்தனர். போலிஷ்நாட்டு வரலாறு  அங்கு விளக்கப்பட்டுகொண்டிருந்தது. அவர்கள் நாட்டுச் சரித்திரத்தின் முக்கிய கட்டங்கள் ஒலி ஒளி மூலம் போலிஷ் பாஷையிலும் ஆங்கிலத்திலும் யாரோ விளக்கினார்கள்.

வெளியே வந்தபோது அவனுக்கு வெறுமையாக இருந்தது.

அதன் பிறகு அவள் ஏதும் பேசவில்லை. அன்னா தனக்கு நேரமாகிறது என்று திடீரென்று புறப்பட்டாள். நீ புரிந்துகொள்வாய் என்றாள் இறுதியாக.

 

மறுநாள் காலை ராஜா புறப்பட்டான். அவளுடன் வாழும் பத்து வயதான அவனுடைய மகளை ஒருமுறை பார்க்கலாம் என்று  கருதி வந்தவன் அவன். மகளை அவள் காட்டாததோடு அவளுடைய புதிய கணவனையும் அறிமுகம் செய்ய மென்மையான குரலில் அன்னா மறுத்தது அவன் எதிர்ப்பார்த்ததுதான்.

 

 

The Panorama of Tamil literature Today (Paper read in a seminar in Kerala)

The Panorama of Tamil Literature Today

Carlos-Thamizhavan

As I taught in the Centre of Kannada Studies of Bangalore University, as a Professor of another language, Tamil, in the Comparative section, comparing different trends and the undercurrents of the two language literatures of Tamil and Kannada is inevitable; and as such this endeavour is also profitable to the students and litterateurs of these two South Indian languages. A general look at the activities of specific groups, relevant magazines, and literary institutions both supported by Governments and individuals of the two literatures will make one understand that Kannada literary activities are more visible getting  support from Government and culturally alert social milieu than Tamil. There is not even one Govt. institution meant exclusively for the support of Tamil literature except one section in a Department of culture to support all genres of fine arts such as Music, Drama and Iyal, which means whatever is rendered in prose. This section, as expected, is now in charge of an erstwhile film comedy actress and needless to say that the allotment of fund of this section of the cultural Department is very meagre. The usual activities of central Sahithya Akademy related to Tamil are more of a routine one, and Tamil Departments of different Universities and a University meant exclusively for Tamil studies virtually do not consider modern Tamil – be in the evaluation of modern creative writing, other studies of modern literature or critical theories – worth its attention as their concern is with old and medieval literatures, though most of the works are uninspiring.

The above picture of modern literary scenario of Tamil may make one think that there is nothing worthwhile in today’s literary world in Tamil. But that is far from the fact. There are lots of activities in Tamil specially in little magazine circles. One publisher has recently brought out the Tamil translation of Nobel awardee Orhan Pamuk’s celebrated novel ‘ My Name is Red’. The translations of the booker awardee  Arundhati Roy’s ‘God of Small Things’, and another  Nobel award winner Gabriel Garcia Marquez’s famous novel ‘One Hundred Years of Solitude’ have appeared in Tamil. This translation, it should be noted, appeared almost twenty years later than the publication of the novel of Tamil magical realism, avidly inspired by Marquez. Coming to Indian languages, Kannada writers get a preference over their counterparts in other languages as far as Tamil rendering of the works of these authors are concerned.  Almost complete works of Ananathamurthy and Girish Karnad have come into Tamil, but still the Tamil critical attention is not yet focused on these writers. I have read not even a single notable critical essay on these two writers. So is the case with other Kannada and Indian language writers like  Shivarama Karanth, Vyasaraya Ballal, Tejeswi, Shanthinath Desai, Chandrasekara Kambar etc. Some other writers could appear in Tamil as central Sahithya Akademi has a publication policy to translate an award winning author to another language. Needless to say that these authors, whatever be their standing in their languages, do not provoke even a single reader or critic to write about them . The Marathi work Upara and the Kannada poet Siddalingaiah’s biographical writings and other works are mentioned in a few meetings when the Tamil Dalit writers started a debate as to understand what the priorities of a Tamil Dalit writers are. But, according to me and as noted by many others, Dalit writing in Tamil ( which means Dalits who write in Tamil with a specific philosophy) has not made any impact on the Tamil on-going literary milieu in terms of criticism, discussion or influence on other modes of writing or marking a turning point in the literary trends of new emerging writers. But the Tamil social and cultural history necessitated Dalit political parties which have considerable following as one or two Dalit party MLAs or MPs are elected at least with the help of major political parties of Tamil Nadu. But still one can  assume that Dalit literature, with all its resources, will  become a major voice in future given the fact that Tamil speakers and their tradition largely encourages equalitarian traits since the time of Thirukkural, a text of earlier era which speaks that ‘all living beings are born equal’ .

The dominant cultural thrust of twentieth century, without doubt, is the Dravidian movement which even made an impact on Malaysian, Singapore and Sri Lankan Tamil writers and altered the cultural and literary series of events of Tamil Nadu. The reformist point of view made prominent during this mass-based movement which originally was a curious by-product of the ideology introduced by a single book of linguistics , ‘ Comparative Grammar of Dravidian Languages or South Indian Languages'(1856) by Robert Caldwell, a Protestant Bishop who came from England to propagate Christianity. E.V. Ramaswami Periyar and Annadurai took cue from this ideology and they fashioned two reformist parties – one a non-Political rationalist movement and another a Political Party which later became the ruling party of Tamil Nadu. The legacy of these two leaders continue even today in such a way that no other national Party could come to power in the state thereafter. Dravidianism  – a strange mix of anti – Brahminism, atheism, Tamil-pride, demand of Dravidasthan, pride of place for women etc. could not be swept away from Tamil consciousness in whatever was written  in Tamil till today. The pan-Indian phenomenon of western  modernism that made an impact in the 50s in almost all the State language writings of India -be it  in Kannada where Gopalakrishna Adiga was an icon,  in Malayalam where Ayyapappa Panicker played a pivotal role,or  in Bengali where Bishnu Dey started this trend – could not influence  Tamil writing till 70s  of 20th Century. Even this Tamil modernist elements of writing, compared to such prose writers of the same school in Kannada,  Ananthamurthy, Shantinath Desai etc. , was strong in the genre of poetry, exemplified in the poetry of N. Pichamurthy, C. Mani, Admaanam and few others. One should not forget that this Tamil Modernism is formed as a backlash against Dravidianism, as this modernist poetry of N. Pichamurthy was fostered in a little magazine called ‘Ezhuthu’ which is counted in  the caste  hierarchy as the last Bastian of Brahmin writers.

This modernist literary phase of a short duration after DMK came to power in 1967 marks a plethora of many ideological, religious, psychological, linguistic and philosophical moorings  of literary forms, modes of expression, representation of ideas and a host of other things. The shift, of meanings brought forth during this modernist period paved way for charting new courses of thinking and writing; this introduced new international trends of philosophical discourses. During the seventies just before the death of Jean Paul Sartre, whose death was reported with a special article in Kannada by none other than Ha.Ma.Nayak, a noted Professor, critic, linguist and folklorist in Prajavani, if I am right. At this period  two books were published in Tamil by a small publishing house, Crea, (which later became an important institution) on Alienation and Existentialism, an endeavour considered very revolutionary then amidst publishers who never crossed traditional norms of publications of books on national leaders and repeated Dravidian themes. This movement of neo-Marxism as a philosophical backdrop of modernism, coupled with a few incidents of Naxalit activities in Annamalai University brought in the Tamil social milieu a restlessness which witnessed the declaration of national emergency in India in during 1975-1977. A little magazine called ‘Pragnai'(consciousness), a regular monthly devoted to translations, literature , film criticism and literary debates published one of Sartre’s plays that  portrayed characters whose commitment to a political cause was so urgent, thus reflecting the mood of the time.

After the declaration of national emergency the Tamil literary situation which was the battle ground of new interpretations of Marxism went to the next phase of understanding of Structuralism which unlike in the West, facilitated the new recognition to native Tamil traditional poetics as embodied in the native grammar Tolkappiyam which is indigenous and demonstrates that phonemes as a unit leads to meaning which ends in the writing of poetry with 34 elements (of different techniques).

That a study of the history of influences of one tradition on another does not function in simplistic binary oppositional method is amply demonstrated in the Tamil situation. Structuralism, a systematic method of thinking as a sequel to Existentialism and its corollary thoughts of French intellectuals such as Alienation and the debates associated with these themes and the subsequent introduction of Structuralism of Claude Levi-Strauss stirred native reaction in the literary arena of Tamil language. This was the period when Gabriel Garcia Marquez’s  ‘One Hundred Years of Solitude’ made different world languages react to this new magical realist novel. This period witnessed the collapsing of Soviet union and the Left in Tamil Nadu gave in to the local pressure exerted by the above Alienation & Structuralism debates: the main argument now revolved around was whether the world or the reality got reflected in literature directly as a mirror reflects its objects placed in front of it or through innumerable other levels. Till the 70s, the Tamil Left and their powerful vanguard forums of activities were spread all over the many districts of Tamil Nadu. These organizations did not allow young people entry to the groups of neo – Marxists of Tamil. The groups of leftists slowly changed their tactic after the fall of Soviet Union. Now many Tamil young writers felt a sigh of freedom and started writing poems of their liking using surrealist, magical and meaning – free poems of many cues and colours and this period was fertile for new writing. Simultaneously this period saw  the slow death of Dravidian school of writing as they were busy with reaping  the fruits of political power and this stage marked an end to the usual style and writing of Dravidian literature except one inimitable poet of enormous strength, Bharathidasan who reversed the then existing trend of drawing strenght from the day to day Sanskritised idiom of language by going back to the age old and archaic language of Sangam poems, thus providing inspiration to Annadurai to model his Tamil politics which was something new in the arena of Indian politcs of post- independent India.

In the middle of eighties there appeared in Tamil the first magical realist novel and this new style of writing, no doubt, opened many possibilities of experimenting with narration and thus breaking, for the first time, the realist mode of writing in Tamil. Realist mode was hitherto considered the only style to portray the economic and other social problems of Tamil society which is on the contrary guided by unchanging mythic narrative patterns, rituals and folklore. This new consciousness of magical portrayal of history and society brought to the fore the new understanding that the relation between fiction and social reality is not uni-directional as was made out in Tamil progressive groups, but it is multi-faceted. The strict rule and mode of close and simplistic adherence to social values enforced by the self-styled, ill -informed and insulated progressive groups was given up, after knowing that

Marquez and the Latin American literary writing came from a leftist philosophy and background. This opened a floodgate of new styles of writing in different genres like new poetry, theatre and fiction, and the best use of the situation was made by the young leftist writers, who did not much know that these styles were banned by their elders of the same group . There emerged some very good writers who portrayed in different stories the different Tamil speaking areas, communities and religions. New writers heaved a sigh of relief as they were left with many methods of portrayal of a family, character,situation and community. Either they go to focus on the folklore of a family or portraycustom and religious specificities. These writers have come  from Christian, Muslim, Dalit and trans-gender groups.

The debate whether poetry should be written with prosody or not came to an end only in the seventies in Tamil, whereas Kannada and other Indian languages opted for free verse much earlier.

The perspectives that surfaced in the period of much upheaval in society due to  the Dravidian political movement coming to power and women getting more space and importance in the society and later the declaration of national emergency, are worth our attention. The gradual change of villages, introduction of education among backward communities and the appearance of small towns throughout Tamil Nadu helped spread film theatres to large number of places. This was useful for the Dravidian ideologues to come into the  world of films and  film -goers constitute the main chunk of their supporters and later their voters. Visual knowledge as mode of understanding had spread among the lower classes and castes. This had perhaps brought in a change in the general relation between the masses and the intellectuals and there emerged a mass – culture with the mixing up classical and folk cultures. There was a drastic perspective change at this point of time. The subjectivity or self of a generation changed. Literary outlook of this generation was looking for more experimental forms. This period could be marked as between seventies and eighties of the twentieth century. The most effective plea is made to the Tamil readers by way of new critical theories to shun the age-old writer’s point of view of a literary text and his intension; in its place the reader’s response to a text was advocated. During such debate was found that a sinister collaboration existed between the high castes in literary circles and the idea that only certain individuals of high spiritual capacities are liable to be authors of texts. The new slogan that the author is dead came in handy for a new interpretation which is reader- oriented. The text is, now explained as not having a centre and hence it is polyphonic. What is curious is that these new arguments were supported by resorting to a close study of Tolkappiyam and its poetics, which now many readers of Indian literature know as an alternate model to age old Sanskrit poetics. Here western theories were not understood directly, but through a cultural interpretation or urai, an endeavour acknowledged in traditional Tamil by way of writing as many as 18 commentaries on the universally acknowledged great book ‘Thirukkural’. This tradition of writing commentaries to this book is continuing according to the important modern tenets of Christianity, Islam and of course, atheism. Since there is an interpretative tradition of  accepting different world views as to suit modern life these new theories of literature , be it Deconstruction or  ideas of Gilles Deleuze and Felix Guattari, are accepted by a traditional mind and thus erasing the binary of Western versus Eastern debates with which many languages of India are still engaged in including Kannada. And another point is that new thoughts have come not from English Departments, as they largely refrain from intruding into another Department, Tamil,but from Tamil academics which proved fruitful as the new  concepts were seen not as mere imitations, but contesting ones with native thoughts, thus paving the way for coelescense of western and eastern literary thoughts.

Thus the concept of an author of a revered text is not only deconstructed and cast away by using concepts (or non – concepts) of poststructuralists but also by a commentatory (bhashya) tradition of Tamil. This enabled entry to all castes and classes into the portals of Tamil writing and hence the activities of writing and reading are rendered endeavours of equal calibre. Writer is neither superior nor is he/she hierarchically or symbolically placed above the ranks of a reader. Thus text and book are differentiated. The centre – less text could be a computer monitor, painting of glass, or an advertisement.  The e-book negotiates a machine and a reader; the dimensions of time, space and ‘signification’ of text is conditioned by different factors. All these discussions have appeared in Tamil small magazines and they slowly influence creativity of the era on the eve of the end of twentieth century. Now the readers look for very different writers who usually write for a small circle of readers and writers who are mostly not even known to commercial readers who do not distinguish between Telephone Directory and an experimental novel such as the one written by the late important writer Nakulan. This is the reason why there are no names  which  compete for Jnanpith award from Tamil Nadu . These kinds of Tamil writers of little magazines write a kind of objective texts where fiction sometimes may not be differentiated from an essay. The plot is erased and the beginning and end of a story is indistinct as in the stories of George Luis Borges of Argentina. That almost all his stories have been translated in Tamil by little magazine writers in the eighties, may be a pointer to a Kannada serious reader who is not very familiar with Borges’ ‘flat’ stories which are rated very high  among the gamut of world renowned writers and thinkers. Is it true that Kannada has not come out of the large image of its Modernist history of writing where the grammar of a good story is centred around a unified plot?

The twentieth century Tamil creative writing as is the case of other Indian language literatures is formed of influences of English and French (as Pondicherry was a colony of the French) and to an extent Malay in the case of Malaysian Tamil writing (as we have about 8 lakhs Tamil speaking population there). Here what happened is that Tamil, as other Indian languages, is not a mere recipient language. The influences of a foreign languages on an Eastern language is to be understood as an active influence in the sense that the many historical remembrances stored in our languages come to the fore as our languages accept the influences; thereby our language is stirred in its many layers and thus influence is a kind of negotiation with certain elements and layers of the foreign language; what comes as a resulting -output due to this negotiation is a completely new quality of writing. This theoretical delineation could be utilized to the benefit of a large number of questions that our regional literatures face. Having this in mind, let me emphasise, many observations are made and questions are raised  in the above sections of this article.

One specific area of Tamil literature hitherto unexpected having the vast expanse of the history of Tamil literature, is the emergence of women’s writing. In the end of eighties, there appeared a group voice of young women’s poetry; this happened in a genre specific manner in the new poetry domain which itself is only 30 years old if one has to understand the emergence of this genre, free verse, in spite of the opposition from three powerful groups, i.e. academies, leftists and Dravidian writers. What is new in their poetry is a specific emphasis on describing women’s independence; these poets come with largely suppressed and sexually coloured images. Their anger and social concerns are also coloured by this orchestrated and obsessive outlook. Some notable poems of these relatively young women are the result of unleashing a supressed energy which throws up unexpected diction, imagination, metaphors, similes and new ambience of emotions. Along with these new voices their use of language developed a search for the root of a lost tone of poetry, description and setting: most of these poems used the age –old Sangam description of nature as a backdrop of their poetry, though this element of looking for the root started slightly differently with the Tamil nationalist poet, Bharatidhasan, in his traditional poetic pursuit.

As observed earlier, this negotiation with elements that are from the past or forgotten and what constitutes poetry unconsciously is a fall back  providing our modern poetry of men and women a strength and social relevance hitherto unknown. This has happened almost at all the stages of modern literary history. The tragedy of the death of almost one lakh Tamils in Sri Lanka in 2009 through phosphorous bombs against all norms of U.N. rules has shaken the conscience of Tamils all over the world and this makes Tamil language a crisis ridden one now. Different forms of mental and psychological manoeuvrings are attempted today by Tamil writers worldwide to tide over this crisis as all the Tamils witnessed the Sri Lankan massacre perpetrated by that Govt. as a blatant violation of all known humanitarian rules. The search for a new literary paradigm which will give expression to the suffering of fellow human beings and echo the on-going destruction of the identity of these people, and there will come a global awareness that ultimately will help literature bring in a meaningful search for a new literature and criticism which complement each other in order to create a relevant twenty first century Tamil literature. This will recognise fully well that the earlier brands of ‘committed literature’ or ‘progressive literature’ which are narrow and representational in character do not provide an answer to the question.

The student of modern Kannada literature as well as others will find, what is being discussed now in Tamil, useful. There is a theoretical attempt to forge a global alliance with Tamil writing as it is practiced all over the world, as the war in Sri Lanka has made many Sri Lankan Tamils migrate to different parts of the world. So the Tamils of Malaysia, Europe, U.S, Canada and Australia  come together to form a new identity as to develop a ‘Diaspora Tamil Writing’ about which there was a seminar recently in Singapore. Global intercultural elements and national motifs  have started merging with modern twenty first century Tamil creative writing. This has been discussed among the modern Tamil writers and again a new negotiating paradigm is emerging to force different inner currents of the Tamil life of the modern age to make its meanings felt.

I want to repeat  at the end that all these details given above as the  account of Tamil writing and thinking in the field of literature and criticism are the result of the strength of creative human spirit unmindful of whether one gets institutional help or not.So the question we face is  whether a language literature is promoted with generous funding from Govt. or some Institution,  is irrelevent as far as Tamil situation is concerned where the creative dynamics is intense and no less creative during the 20th century .By being creative what I mean is that  out -put of writers and momentom of energy of  every generation is unhampered. The influences of different streams of thought of intellectuals of the world, and experiments in genre, form and content keeping the multifaceted reading public who are spread over many continents are note worthy in Tamil.So the question now is how a language literature flourishes,and under what circumstances, if external agencies do not contribute to its growth.This is the million dollar question one has to face if he/she is a serious student of  literature.

தமிழவன் பற்றி ஓர் எளிய அறிமுகம்.நிதாஎழிலரசி(முகநூலில்)

தமிழவன் பற்றி

நிதா எழிலரசி( முகநூலில்)

அழகிய சிங்கரின் கருத்துகளின் தொடர்ச்சியாக இன்னும் சில..  தமிழவனின் விமரிசன முறை ஒருவகையில் எழுத்து பத்திரிக்கையின் தாக்கத்தால் ஏற்பட்டிருக்கலாம். இவர் முதுகலைத்தமிழ் படிக்கும் போதே எழுத்து பத்திரிக்கையால் கவரப்பட்டவர். சி.சு. செல்லப்பாவுடன் பழகியதால் அவருடைய விமரிசன பார்வை இவருக்கு வாய்த்தது எனலாம். ஓரிடத்தில் சி.சு.செ.யும் நா.வானமாமலையும் தன்னைப்பாத்தித்தவர்கள் என்கிறார்.இவ்விருவரின்  சிந்தனா பள்ளியின் தொடர்ச்சியால் தொடர்ந்து தன்னை வளப்படுத்திக்கொண்டதாலும் படைப்பிலக்கியம், திறனாய்வு, விமரிசனம் என்ற முப்பரிமாணங்களில் ஆழமாகச் சிந்திப்பதும் செயல்படுபவதுமாக இயங்கி வருகிறார். இவரின் பயணம் 70களில் துவங்கி 2016 வரையிலான நீண்ட இடைவெளியில் இயங்குகின்றன.படைப்புகள் அனைத்தும் வெவ்வேறு தளங்களை மையப்படுத்தியும் புதிய பாய்ச்சல்களை வெளிப்படுத்தியும் வெளிவந்திருக்கின்றன.

1985இல் மாயா யதார்த்தம் என்ற கதை சொல்லல் முறையைத் தமிழிற்கு முதல்முறையாகத் தமிழவன் ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள் என்ற நாவல் மூலம் முன்வைத்தவர். நவீன கதை சொல்லலையும் அறிமுகப்படுத்தியவர். இந்தக் கதைசொல்லல் முறை அதுவரை இருந்த கதைசொல்லல் முறையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதொரு கதையாடல் முறையை மிக நுண்மையாக முன்வைத்தது. அந்தக் காலகட்டத்தில் மிகப்பெரிய விவாதத்தை ஏற்படுத்தியது. இந்த விவாதம் தமிழின் 80களிலான கதைசொல்லல் முறைகளைப் புதியதொரு பரிமாணத்திற்குக் கொண்டுசேர்த்தது. இதன் தாக்கத்தால் தமிழில் பல அறிவுஜீவிகளும் ஏற்பதா மறுப்பதா என்று குழப்பம் அடைந்த எண்ண அலையை மாயாயதார்த்தம் உருவாக்கித்தந்தது. பலரும் வரவேற்றனர். 85க்குப் பிறகான இலக்கியப் பிரதிகளின் வடிவத்தையும் உள்ளடக்கத்தையும் புதியதொரு பாய்ச்சலுடன் சொல்லியும் சொல்லாமலும் ஏற்றுக்கொண்டது தமிழ்ச்சமூகம்.”ஏற்கனவே…”.நாவலை கல்விப்புலம் சார்ந்த பலரும் பல்கலைக்கழகப் பாடதிட்டத்தில் வைத்தனர். இதைத்தொடர்ந்து கல்விப்புலம் சாராத எஸ். சண்முகம், ஜமாலன், நாகார்ஜுனன், கோணங்கி,  போன்றவர்கள் ஒவ்வொரு முறையில் முன்னெடுத்தனர். இதை அடுத்து “சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்”, “ஜி.கே. எழுதிய மர்மநாவல்”, “வார்சாவில் ஒரு கடவுள்”, “முஸல்பனி “போன்ற நாவல்கள் வெளிவந்தன.

தமிழவனின் அமைப்பியல் வந்த பிறகு தமிழிலக்கிய விமரிசனம் முற்றிலும் மாறியது. பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. இதை இன்னும்  பலரும் முன்னெடுத்தனர். அதன்பிறகு “தமிழவன் கதைகள்”, “இரட்டைச்சொற்கள்”, “நடனக்காரியான 35வயது எழுத்தாளர்” என்ற மூன்று சிறுகதைத் தொகுப்புகள் வெளிவந்துள்ளன. தமிழில் இதுவரை யாரும் கையாளாததொரு நடையையும் கதைசொல்லல் முறையையும் முன்வைத்துள்ளது இது. குறிப்பாகத் தமிழவனின் ஏனைய பிரதிகளில் இருந்து நடனக்காரியான 35வயது எழுத்தாளர் மாறுபட்டதொரு உலகச்சூழலில் குவலயமாதலின் நுட்பமிக்க இருத்தலியல் தன்மையையும் இருண்மையையும் உள்முகங்களாகக் கொண்டு விளங்குகின்றது.

இச்சிறுகதைத்தொகுப்பு மூன்றாவது ஆகும். இச்சிறுகதைத்தொகுப்பில் உள்ள சிறுகதைகளின் அழகியல் பரிமாணம், உள்ளடக்கப் பரிமாணம் தமிழில் முன்னுதாரணம் இல்லாதவை. இதை விவாதித்து சூழல் மையப்படுத்த வேண்டியிருக்கிறது. தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் இதன் இடம் என்ன? இந்த மாற்றம் ஏன் வந்தது? எப்படி உருவானது? இதன் பரிமாற்றம், தொடர்பு என்ன? என்பதை விவாதித்து உறுதிப்படுத்தும் போது தமிழ் இலக்கியத்தை அடுத்தக் கட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லமுடியும். இந்தப் புதிய மாற்றங்களை எதிர்கொள்ளும் போதும் சமாளிக்கும் போதும் பலம் பொருந்திய மொழியாகத் தமிழ் மொழியை மாற்ற முடியும். விவாதம் நடக்கவில்லை என்றால் பலம் பொருந்திய மொழியாக மாற்றமுடியாது. ஒரு கதையை எப்படி வாசிக்கிறோம் எப்படி விவாதிக்கிறோம் அதன் பொருளைப் பல பரிணாமங்களில் எவ்வாறெல்லாம் கொண்டுசெல்வது என்பதை யோசிக்கவேண்டும். தமிழ்த்துறைகளில் 21ஆம் நூற்றாண்டின் நவீன தமிழ் மூலமாக அதன் அழகியல் தன்மையைக் கலை இலக்கியத்தோடும் வாழ்க்கையோடும் இணைக்க வேண்டும். பழைய இலக்கியமும் தற்கால வாழ்க்கையும் இணையும் போது புதியதோர் அழகியல் உருவாகின்றது. இது போல புதிய இலக்கியத்தைப் பழைய இலக்கியத்தில் புகுத்தி மரபின் பகுதியாக மாற்றவேண்டும்.

தமிழிலக்கியத்தில் ஆங்கிலப்பாதிப்பு(தீராநதி மாத இதழ்)

வண்ணத்துப்பூச்சியின் கனவுகள்

32.தமிழிலக்கியத்தில் ஆங்கிலப்பாதிப்பு.

தமிழவன்

 

          தமிழர்களுக்கு இன்று ஆங்கில அறிவு அதிகமாகி உள்ளது.ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தமிழர்களுக்கு இருந்த  ஆங்கில அறிவுக்கும் இன்று அவர்கள் பெற்றுள்ள ஆங்கில அறிவுக்கும் வேறுபாடு உண்டு. அதனால் ஆங்கில நூல்களை எப்படிப் படிக்க வேண்டும்,எப்படிப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்  என்று கேட்க வேண்டிய காலம் வந்துள்ளது. அதுபோல் ஆங்கிலம் நமக்குள் புகுந்துவிட்டது என்பதையும் ஒத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

 

ஒரு காலத்தில் அண்ணா அவர்கள் ஆங்கிலம் தெரிந்தவர் என்பதைத் தமிழ் மக்கள் சொல்லி மகிழ்ந்தார்கள். பல கதைகள் கட்டினார்கள். இன்று அப்படி அல்ல. இலட்சக்கணக்கான தமிழர்கள் ஆங்கிலத்தில் பேசவும் எழுதவும் படிக்கவும் வல்லவர்கள். ஆனால் ஒரு பிரச்சனை இருக்கிறது. தமிழில்  இன்று எழுதுகிறவர்கள் பலர் ஆங்கிலம் படிக்காத சூழலில் இருந்து வந்தவர்கள். கதை, நாவல், கவிதை, விமரிசனம் எழுதுகிறவர்களில் மிகச்சிலரே ஆங்கிலம் படித்து அதன் கருத்துக்களால் தாக்கம் பெற்றவர்கள். ஆனால், ஆங்கிலம் தெரிந்தவர்களின் மொழிபெயர்ப்புகள் இன்றைய தமிழைப் பாதித்துள்ளது. புதுக்கவிதை தமிழில் இன்று நிலைநின்றுவிட்டது. அதற்கிருந்த எதிர்ப்பு மறைந்துவிட்டது. புதுக்கவிதை ஒரு வகையில் ஆங்கிலப் பாதிப்புத் தமிழில் வந்து ஏற்கனவே இருந்த தமிழின் ஒரு மரபான சிந்தனை மாறிய சரித்திரத்தை வெளிப்படுத்தும். ஆமாம் சிந்தனையே மாறியது என்பதை அறியவேண்டும். யாப்பு மட்டுமே மாறியது என்று சிலர் நினைக்கிறார்கள். அப்படி அல்ல. வானம்பாடிக் கவிதைகளும் அன்றைய எழுத்து இதழில் வெளியான கவிதைகளும் முற்றிலும் வேறு பட்டவை. பிற்காலத்தில் தமிழ் மரபுள்ளவை என்று கருதப்பட்ட வானம்பாடி பாணி மறைந்தது. எழுத்து இதழ்ப்பாணியின் வளர்ச்சியான இன்றைய புதுக்கவிதையின் நூற்றுக்கணக்கான கிளைப்பிரிவுகள் இன்று  மரபாகிவிட்டன.

 

அதுபோல் ஈழக்கவிதைகளின் சரித்திரம் வேறு. ஆங்கிலப் பாதிப்பில்லா மல்  மஹாகவி எனன்ற உருத்திரமூர்த்தி மூலம் ஒருவித மங்கலான நவீன கவிதை மரபு அங்கு உருவாகி முருகையன்,  த. சிவராமலிங்ககம்,சண்முகம் சிவலிங்கம் என ஒருவகை ஈழக் கவிதையின் அடித்தளம் உருவானது. இவை எவற்றிலும் ஆங்கில வாக்கிய – அல்லது கவித்துவ பாதிப்பு “எழுத்து”போல இருக்கவில்லை என்பது கவனித்துப் பேசப்பட வேண்டும். மலேசியா – சிங்கப்பூரிலும் புதிய தமிழ்க்கவிதை உருவானபோது தமிழகத் தாக்கம் இருந்ததேயன்றி, ஆங்கிலப் படிப்பின் தாக்கம் அவர்கள் கவிதையில் ஏற்படவில்லை.

 

ஆனால் தமிழகத்தில் எழுத்து இதழிலும் (1959 – 71) க.நா.சு.வின் “இலக்கிய வட்டத்திலும்” தமிழர்களின் ஆங்கிலப் படிப்பானது தாக்கம் செலுத்தியது. புதுமைப்பித்தன் ஆங்கிலப்பாதிப்பால் எழுதினார். க.நா.சு. நாவலில் ஆங்கிலப் படிப்பின் தாக்கத்தைப் பெரிய அளவில் கொண்டு வந்தார். பல நாவல்களை ஆங்கில மாதிரியில் எழுதினார். அத்தகைய வடிவத்தை நிலை நாட்ட விமரிசனத்தையும் ஒரு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தினார். ‘படித்திருக்கிறீர்களா’, ‘முதல் ஐந்து நாவல்கள், ‘விமரிசனக் கலை’ போன்ற நூல்கள் மூலம் தமிழ் மரபில் இல்லாத ஒரு நவீன Creative Writing மரபை நிலைநாட்டினார். அதனால் தமிழின் மரபு வழியில் மு.வ. போன்றோர் மேற்கொண்ட படைப்பிலக்கிய- விமரிசன மரபு பலமிழந்தது. நாம் சரித்திரத்தை ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அப்போதுதான் இன்று அமைப்பியல்  கொடுத்த தூண்டுதலில் தொல்காப்பிய மாதிரி இலக்கிய விமரிசனம் என்ற புரட்சிகர செயல்பாடு மீண்டும் தலையெடுத்துள்ளது புரிந்துகொள்ளப்படும். அதாவது மு.வ.மரபு மீண்டும் தலையெடுக்கிறது.  ‘நல்லா இருக்கு – நல்லா இல்லெ’ என்ற ருசி பார்ப்பு விமரிசனம் காலாவதியாகிவிட்டதையும் அறியமுடியும். புதுவகை விமரிசனம் அமைப்பியல் மற்றும் தொல்காப்பியப்பாணியில் மு.வ.மரபில் வளர்ந்துவருவதை அறியாதவர்கள் விமரிசனம் இன்று இல்லையே என்று பிலாக்கணம் வைக்கிறார்கள். மு.வ. மரபிலும் ஆங்கிலப்பாதிப்பு உண்டு. மு.வ. மரபில் உள்ளவையாக க.நா.சு.சுட்டிய  தவறுகள் இன்று உருவாகியுள்ள தொல்காப்பிய மரபு விமரிசனத்தில் நிவர்த்தி செய்யப்பட்டுள்ளன. அதாவது நான் சொல்வது ஆங்கில வாசிப்புத் தமிழோடு இரண்டற கலந்துவிட்ட கதை. க.நா.சு. ஆங்கிலம் படித்து உருவாக்கிய மரபை சுந்தரராமசாமி போன்ற ஆங்கிலம் படிக்காதவர்கள் பின்பற்றினார்கள். ஆங்கிலம்தெரியாத வேறு பலரும்  பின்பற்றினர். அதர்க்கர்த்தம்  இவர்கள் படைப்பில்  ஆங்கிலப்பாதிப்பு இல்லை என்பதல்ல.

 

அதாவது நவீன தமிழ்ப்படைப்பும், விமரிசனமும் மொழியியலும், நவீனச் சிந்தனையும் தமிழர்களின் ஆங்கில அறிவுடன் இரண்டறக் கலந்தன என்பதுதான் உண்மை. இங்கு ஒரு கேள்வி வரும். ஈழத்தில் எப்படி ஆங்கிலத் தாக்கமில்லாத கவிதைகள் தோன்றின? எனது பதில் இதுதான். ஈழக்கவிஞர்கள் எல்லோரும் எழுத்து இதழை மிகுந்த அக்கறையுடன் வாசித்தார்கள். தற்கால இலக்கிய சரித்திரம் எழுதப்படும்போது இவைகள் நிரூபிக்கப்படும். அதாவது ஆங்கில உந்துதல் மூலம் உருவான எழுத்து இதழுக்கான ஏதோ ஒரு விதமான பதில்தான் முருகையன், த.சிவராமலிங்கம், சண்முகம் சிவலிங்கம் தர்முசிவராம் எல்லோரும். மொத்தத்தில் ஆங்கில – தமிழ் இருமொழியாளர்களின் (Bi-lingual) கலாச்சாரமே தற்கால அனைத்துச் சிந்தனையும்.

 

அடுத்த விஷயத்துக்கு வருவோம். விமரிசனச் சிந்தனையின் தோற்றமே ஆங்கிலப் படிப்பில்தான் அடங்கி உள்ளது. சமூக ஆய்வியல், இலக்கிய விமரிசனம், தத்துவம் ஆகிய மூன்றும் ஆங்கிலம் வழி வந்தால்தான் உண்டு. தொல்காப்பிய – உரையாசிரியர் மரபில் உறைந்துகெட்டித்தட்டிப் போன பழந்தமிழ் அறிவு மத்திய காலத்துக்குப் பிறகு வளரவே இல்லை. அப்போது வரலாற்றில் மெதுமெதுவாக சமஸ்கிருதம் நுழைகிறது. தமிழ் – சமஸ்கிருத இணைவு இன்று ஆபத்தானதாக இருக்கலாம். ஆனால் அன்று அப்படி இல்லை என்பதைத் திருக்குறள் போன்றன விளக்கும். எத்தனை சிலைகள்தான் வையுங்கள் திருக்குறள் தமிழ்-சமஸ்கிருத இணைவின் அடையாளம் தான். தமிழும் சமஸ்கிருதமும் இணைந்தபோது நமக்குச்சில புதுச்சிந்தனைகள் வந்தன. வள்ளுவர் தமிழ்ச் சிந்தனையின் எல்லையை ஓரளவு உடைத்துவளர்த்தி காமத்துப் பாலைத் தமிழ்வழியில் எழுதி தப்பித்துவிட்டார். அதாவது அன்று மத்திய காலத்தில் தூயதமிழ் – சமஸ்கிருதம். இன்று தூயதமிழ் – ஆங்கிலம். இந்த  இருமொழிப்பயணம் இல்லை என்றால் சிந்தனை இல்லை.

இனி பேசவேண்டிய விஷயங்கள் முக்கியமானவை. இன்று என்ன நடக்கிறது? ஆங்கிலத்தில்  உம்பர்த்தோ எக்கோவையோ, டெர்ரிடாவையோ, ஃபூக்கோவையோ படிப்பவர்கள் இந்தச் சிந்தனையாளர்களை எப்படி அணுகுகிறார்கள்? நான்  ஆங்கிலம் நன்கு கற்ற ஒரு கட்டுரையாளரின் கட்டுரையைப் படித்தேன். மறைந்த இத்தாலி எழுத்தாளர் உம்பர்த்தோ எக்கோவின் கட்டுரையிலிருந்து இரண்டு வரிகளை மேற்கோள் காட்டி இன்னொரு தமிழ் எழுத்தாளரின் படைப்பை அணுகியிருந்தார். எக்கோவின் இரண்டு வரிகள் ஏன் எடுக்கப்பட்டன? எந்த நூலில் இருந்து எடுக்கப்பட்டன? எக்கோவிடம் பல வகையான சிந்தனைப் பிரிவுகள் உள்ளன. எக்கோ, மொழியியல், குறியியல், இலக்கியம், விமரிசனம், தத்துவம் இதழ்களில் எழுதும் பத்தி என பல பிரிவுகளில் நூல்களும் கட்டுரைகளும் எழுதியுள்ளார். எந்தப் பிரிவிலிருந்து எதற்காகத் தமிழ்க் கட்டுரையாளர் இரண்டு வரிகளை உருவினார் என்பதைக் கட்டுரையைப் படிப்பவர்கள் அறியவே முடியாது. அப்படியென்றால் அக்கட்டுரை பயனுடையதாக இருக்க முடியாது. இளைஞர்கள் ஆர்வத்தில் இப்படிச் செய்தால் உடனடி கண்டிக்கக்கூடாது. அவர்கள் வளர்ந்து வரட்டும் என்று விட்டுவிடலாம்.  பின்னால் புரிந்து கொள்வார்கள். ஆனால், யாருமே இந்த இரண்டு வரி மேற்கத்திய மேற்கோளைப் பற்றிக் கருத்துச் சொல்வதே இல்லையே. இவ்வாறு ‘நான் எக்கோயெல்லாம் படித்து விட்டவனாக்கும்’ என்று ஜம்பம் அடிக்கவும் முகநூலில் நண்பர்களிடம் பகிர்ந்து போலிக்கௌரவம் தேடவும் இந்த இரண்டு வரி எக்கோ சிந்தனை பயன்படலாமே ஒழிய வேறு பயன் இல்லை.

 

ஆங்கிலம் படித்தவர்கள் தமிழில் ஆங்கில கருத்தாக்கங்களைப் பயன் படுத்தும் போது பல சிக்கல்கள் எழுகின்றன. உதாரணமாக ஒன்றைச் சொல்கிறேன். எண்பதுகளில் ஆசிரியன் என்ற மையத்தைச் சுற்றி விமரிசனம் தமிழில் எழுதினார்கள். அதாவது வள்ளுவரைத் தெய்வப்புலவன் என்பார்கள். அதே சிந்தனையைத் தொடர்ந்து கதை எழுதுபவரையும் தெய்வக் கடாட்சம் பெற்ற எழுத்தாளர் என்று சொன்னார்கள். நீங்கள் நம்பமாட்டீர்கள். ந.பிச்ச மூர்த்தி என்ற சிறுகதை, புதுக்கவிதை, எழுத்தாளர் லட்சுமிகடாட்சத்தால் தான் எழுதுவதாக நேர்காணல் கொடுத்திருக்கிறார். சிவன் பற்றி தர்முசிவராமு புதுக்கவிதை எழுதினார். இவை அத்தனையும் மறைந்து பெரியாரின் செக்குலர் பரப்புரைகளால் இன்று நல்லகாலம்  பிறந்துள்ளது. மதச்சிந்தனை இன்றைய தமிழ் எழுத்தில் இல்லை. மதச்சிந்தனையை அப்புறப்படுத்தவும் ஆசிரிய மைச்சிந்தனையை அமைப்பியல் கோணத்திலிருந்து ஒதுக்கவும் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஓர்  உதாரணத்தைப்பார்ப்போம். ஆங்கிலம் படித்தவர்கள் நிகழ்த்துதல் (Performance) என்ற நாடக அரங்கில் புழங்கும் கலைச்சொல்லைக் கவிதையின் கவித்துவத்தை (லட்சுமி கடாட்சம் ஆபத்திலிருந்து மீட்டெடுக்க) விளக்கப் பயன்படுத்தினார்கள். கவனியுங்கள், இந்த ‘நிகழ்த்துதல்’ என்ற கலைச் சொல் நாடகத்தைச் சார்ந்தது. ஒரு விமர்சனச் சர்ச்சையில் நாடகத்துறையிலிருந்து புலம்பெயர வைத்துக் கவிதைத் துறைக்குக் கொண்டு வந்தனர். இன்னும் சற்று விளக்கவேண்டும்.நகுலனின் கவிதை ஒன்று உள்ளது.ஐந்து வரிகள் தான்.

“எங்கிருந்தோ வந்தான்

என்கிறோம்

அவனும் இங்கிருந்து தான்

வந்தான்

அவன் அங்குச் சென்றதால்.”

இந்தக்கவிதையில் “கவித்துவம்” உள்ளது என்றுகூற முடியாது.ஆனால் இது கவிதை. இங்கு வரும் சொற்களின் அர்த்தத்தின் திசை மாற்றிப் போடப்பட்டுள்ளது.அதனால் இது வேறுவகைக் கவித்துவம். இதை விளக்க ஒரு புதுப்பெயர் கொடுக்க வேண்டும். பாரதிதாசனின் கவித்துவம் போன்றதல்ல இக்கவிதையின் கவித்துவம். இல்லையா? அதனால் நாடகத்துறையில் புழங்கும் கலைச்சொல்லை இங்கே கொண்டுவந்து விளக்குவதற்கு ஆங்கிலம் படித்த சிலர் முயன்றனர்.இது ஆங்கில  இலக்கிய சர்ச்சையில் சாதாரணம்.அதனால் இந்தப் புதுவகைக் கவித்துவத்தை விளக்க “நிகழ்த்துதல்” என்று புதுப்பெயர் சூட்டினர் ஆங்கிலம் படித்த தமிழர்கள்.. இந்த விமரிசனத் துறை சர்ச்சை இருமொழிகளில் படிப்பு உள்ளவர்களுக்குச்சொல்லிப் புரியவைக்கத் தேவை இல்லை. இது பற்றி அறியாத ஒருவர் முகநூலில் திடீர் என்று குதித்தார். அவருக்கு ஆங்கில  இலக்கிய சர்ச்சைபற்றிய அறிவு இல்லை. தான் பெரிய இலக்கிய அறிவாளி என்று காட்டவும் அமெரிக்கா, ஈழம், கனடா, ஆஸ்திரேலியா, சிங்கப்பூர் என்று பல நாடுகளில் பரவியுள்ளள தன் நண்பர்களைக் கவரவும் விரும்பினார். நிகழ்த்துதல் என்பது கவிதையின் உள்ளடக்கத்தில் வரும் சிவனுடைய நாட்டியம் என்று நினைத்துக் கருத்துச் சொல்ல ஆரம்பித்துவிட்டார். அவருடைய சிங்கப்பூர் சீடர்கள் சிதம்பரம் கோயிலுக்குப் போனது பற்றியும் சிவனின் சிதம்பர ரகசியம் பற்றியும், கோயிலுக்குப் போகும்போது பார்த்த பிச்சைக்காரர்கள் பற்றியும் அங்குக் காணப்பட்ட அழுக்குப் பிடித்த தெருக்கள் பற்றியும்  எழுதினார்கள். கவிதையின் நிகழ்த்துதல் என்ற கருத்தாக்கம் தடம்புரண்டு சிதம்பரம் கோயில் பக்கத்து அழுக்குப் பிடித்த தெரு பற்றிய சர்ச்சையாய் மாற ஆரம்பித்தது. விபரீதம் எங்கு நடந்தது? ஆங்கிலம் படித்தவரின் சிந்தனையின் அலைவரிசையில் ஆங்கிலம் படிக்காமல் ‘தனக்குத் தெரியாத இலக்கிய சர்ச்சை இருக்க முடியுமா?’ என்ற அகங்காரத்தால் வந்து சர்ச்சை செய்தவர் கலந்துகொண்டபோது தான். முகநூலில் பின்னூட்டம் போட்டுச் சர்ச்சையை வழிமாற்றிக் கொண்டு போகிறவர்களைப் புன்முறுவலுடன் நீங்கள் கவனிக்கலாம். இலக்கியம் பற்றிய உயர்சர்ச்சையில் ஒன்றும்தெரியாதவர் கலந்துகொண்டு தமிழ் அரசியல் அல்லது சினிமாவில் புழங்கும் சீப்பான அறிவை கலக்கப்பார்ப்பார்கள். அதுபோல் நிகழ்த்துதல் என்ற கருத்தாக்கம் (Concept) பட்ட பாட்டை, நான் ஆனந்தமாய் கவனித்தேன்.

 

ஆங்கிலம், தமிழ் இரண்டு மொழிகள் மூலம் சிந்தித்து எழுதும் இன்றைய நடைமுறையை நாம் இன்றைய குவலமயமாதல் (Globalization) காலகட்டத்தில் தடைபோட முடியாது. எப்.டி.ஐ.வேறு வந்துவிட்டது.தமிழன் வாழ்க்கைமுறை மாறிவிட்டது. ஆங்கிலம் பள்ளிக் கல்வியில் மட்டும் திறந்தவீட்டில் நாய் புகுந்ததுபோல் புகுந்துவிட்டது என்று நாம் பொதுமேடைகளில் ரொம்பவம் விசனப்படுகிறோம். விஷயம் அப்படி அல்ல. மனதுக்குள்ளேயே புகுந்துவிட்டது. கால்சட்டை அணியாமல் வேட்டி மட்டும் கட்டினால் போதாது. நம் சிந்தனை பற்றி ஆழமாய் சர்ச்சிக்க வேண்டும். தமிழ்மொழியைச் சிந்தனையின் மொழியாக்க வேண்டும். தமிழின் பாரம்பரியத்தில் சமஸ்கிருதம் -தமிழ் இணைவு இச்செயலை ஒருகாலத்தில் செய்தது இன்று ஆங்கிலம்- தமிழ் செய்கிறது.

 

ஆங்கில மொழி தமிழ்ப் படித்தவர்கள் மத்தியில் வந்துவிட்டது. இது ஒரு எதார்த்தம். அந்த நேரத்தில் நம் சிந்தனைத் துறைகளில் ஆங்கிலம் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் எத்தகைய பாதிப்பைச் செலுத்துகிறது? என்று சிந்திப்பதுதவிர்க்க முடியாதது. இதனை விரிவாகச் செய்யவேண்டும்.(Pictures: Umberto Echo, Derrida, Mu.Varatharajan etc)

உயிருள்ள தமிழை நாம் ஆய்வுசெய்யவில்லை(தீராநதி மாத இதழ்)

வண்ணத்துப்பூச்சியின் சிறகுகள்

 

  1. உயிருள்ள தமிழை நாம் ஆய்வு செய்யவில்லை.

 

 

தமிழ்மொழியைப் பாதுகாக்க வேண்டுமென்று யாராவது சொன்னால் உடனே எல்லோரும் ஒத்துக்கொள்கிறார்கள். தமிழ்மொழி தமிழர்களின் சிந்தனையோடும் வரலாற்றோடும் பின்னிப் பிணைந்தது என்றாலும் ஒத்துக்கொள்கிறார்கள். ஆனால், இன்று தமிழ்மொழி எப்படி இருக்கிறது, எப்படி மாறுகிறது என்ற ஆராய்ச்சி இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

அதாவது தமிழ்ச்சொற்களும் வாக்கியங்களும் எப்படி மாறுகின்றன என்ற சிந்தனை இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.சொற்கள் என்று சொன்னவுடன் இது இலக்கணம் பற்றிய பேச்சு என்று நினைத்துவிடாதீர்கள்.இலக்கியம் பற்றிப்பேசுகிறேன். இன்னும் அதிகம் தெளிவுடன் இதனை விளக்க வேண்டும். ஓருதாரணம் தருகிறேன். சமீபத்தில் நான் வாசித்த கவிதை நூலின் பெயர் “நகுலனின் வளர்ப்புப் பூனை” என்பது. அதன் ஆசிரியர் ஜெம்சித் ஸமான் என்றிருந்தது. முதல் கவிதைத் தொகுப்பு. இலங்கை முஸ்லீம் என்று யூகிக்கமுடிந்தது. ஓரிடத்தில் அந்தக் கவிதை இப்படி  முடிந்திருந்தது.

 

உதட்டிலிருந்து மரித்துப் போன கடவுள்

மறுபடியும்

மறுபடியும்

பிறந்து கொண்டிருந்தார்.

 

இந்த வரிகளை நூலின் நடுப்பக்கம் ஒன்றிலிருந்து புரட்டிப்படித்தபோது மனம் அடுத்த பக்கத்துக்குப் போக விடாதபடி செய்தது. ஏன் கடவுள் மரிக்க வேண்டும், ஏன் உதட்டில் கடவுள் வந்தார் என்ற கேள்விகள் யாருக்கும் தோன்றும். எனக்கும் தோன்றின. உடனே இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதில் காணக் கவிதை முழுதையும் படிக்க மனம் தூண்டியது. அப்போதுதான் புரிந்தது. கவிதையின் தொடக்கமே கடவுளின் மரணத்திலிருந்துதான் என்பது. எதற்காகக் கடவுள் சாகவேண்டும்? ஜெர்மன் தத்துவாதி நீட்சே கடவுள் செத்துப்போய்விட்டார் என்று சொன்ன செய்தி ஒரு தகவலாக ஞாபகத்தில் வந்தது. ஆனால் இந்தக் கவிதையில் அந்தத் தகவல் எதுவும் இல்லை. நீட்சே பெயரும் இல்லை. எனவே கடவுளின் மரணம் வேறு விதமானது என்று புரிந்தது. மீண்டும் கவிதையைப் படித்தேன். கடவுள் கொலை செய்யப்பட்ட தேசம் அது என்று கவிதைத் தொடங்கியது. அதன்பிறகு அந்தக் கடவுளை கடற்கரையில் வீசி எறிந்திருந்தார்கள் என்று கவிதையின் நடுப்பகுதியில் தகவல் இருந்தது. இறுதிப் பகுதியில்,

 

மீன்களைப் போல நீந்தத் தெரிந்த

ஏழைவீட்டுக் குழந்தை

கட்டிச் சிரிக்கும்

மணல் வீட்டினுள்ளே

உதட்டிலிருந்து மரித்துப்போன கடவுள்

மறுபடியும்

மறுபடியும்

பிறந்து கொண்டிருந்தார்.

 

என்று எட்டு வரிகளுடன் கவிதை முடிந்திருந்தது. மொத்தக் கவிதையையும் வாசித்து முடித்த பிறகும் கடவுள் எதற்குக் கொலை செய்யப்பட்டார் என்ற தகவல் இல்லை. கவிதை எழுதியவருக்கு அத்தகவல் தேவை இல்லை என்று கவிதை எழுதிய முறை என்னை யூகிக்க வைத்தது. நானும் ஏற்றுக்கொண்டேன். மீண்டும் வரிகளை வாசிக்க வைத்தது கவிதை. ‘மீன்களைப் போல நீந்தத் தெரிந்த ஏழைவீட்டுக் குழந்தை கட்டிச் சிரித்த மணல் வீடு’ என்ற சித்தரிப்பு என்னைக் கவர்ந்தது.

 

கவிதையின் முதல் வரியில், இறந்த கடவுள் அந்த வீட்டில் கடைசியாகப் பிறந்த செய்தி இருந்தது. அதாவது கடவுள் இறந்ததே மணல் வீட்டில் பிறப்பதற்காக என்று கவிதை கூறியது என்று எடுத்துக்கொண்டேன். ஒட்டுமொத்த கவிதையும் மீண்டும் வாசிக்க மனம் தூண்டியபோது,

 

குகையின் மறுகதவைத் திறக்க

உதடுகளில் பூக்கள் வளர்க்க வேண்டும்

 

என்ற வரிகள் மனதில் பதிந்தன. அதுபோல் சிலவரிகள் தாண்டி,

 

பொத்திய

கைகளுக்குள்ளிலிருந்து

கடலை விரிக்கிறாள் சிறுமி.

 

என்ற வரிகளிலும் ஒரு நம்பமுடியாத காரியம் சொல்லப்படுகிறது. படிக்கும் நம் மனம் ஒரு நம்பக்கூடிய யூகம் செய்து அனுபவிக்கக்கூடிய உலகத்தை உருவாக்குகிறது. இந்தக் கவிதை ஒரு கற்பனை உலகை வெறும் கற்பனையாகவே எழுதி மகிழ்வதைச் செய்துள்ளது. இதுதான் என்னைப் பொறுத்தவரையில் உண்மை. கவிதைகளை வாசிப்பதற்கான உத்தி, முறை, தந்திரம், கருத்தாக்கம், மரபுவழி, இப்படி இப்படிப் பல பாதைகள் உள்ளன. அவைகளைப் பொருத்திப் புதுப்புது அர்த்தங்களைக் கண்டுபிடித்து ஒன்று இரண்டு என்று அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். அது அடுத்தகட்டம்.

 

கவிதை வரலாற்றுக்குப்போய் நம் ஞாபகத்தில் இருக்கும் சங்க காலக் கவிதை, அடுத்துப் பக்திக் காலக் கவிதை, காவியகாலக் கவிதை, சிற்றிலக்கியக் கவிதை என்று யோசிக்கலாம். 2000 வருட கவிதைகளில் இது போல கவிதை இல்லையே என்று உடனே தோன்றும். எனக்குத் தோன்றியது. இதற்கு அடுத்த விஷயம். இந்தக் கவிதை வெளிப்படுத்தும் மொழி புதியதல்லவா என்ற செய்தி. பொத்திய கைகளுக்குள் விரியும் கடல் என்ற காட்சி கவர்கிறது. கவிதை ஒட்டுமொத்தமாய் பெரிய ஒரு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. அதற்கான காரணம் இல்லை. மகிழ்ச்சியைச் சொல்லும் முறை புதிதாய் இருக்கிறது. இதற்கான பின்னணி கவிதை எழுதியவரின் வாழ்வில் இருக்கிறதா இல்லையா, அவர் மதம், அவரது பிராந்தியம் என்பவைகள் இந்த விளக்கிச் சொல்லமுடியாத ஒரு மகிழ்ச்சிக்குக் காரணமா என்று ஏதும் எனக்குத் தேவையில்லை. ஒரு வேளை பிற கவிதைகளையும் படித்து அவரது மொத்த கவிதைகளிலும் வெளிப்படும் உணர்வு, உத்தி, வாழ்வுப் பார்வை பற்றிப் பேசலாம். அல்லது பேசாமல் இந்தக் கவிதையை வாசித்துவிட்டு நிறுத்திவிடலாம். நிறுத்தி விட்டால்  என்ன மனநிலை ஏற்படுகிறது என்ற கேள்விக்கூட நியாயமானதுதான். ஒரே ஒரு கவிதை. அதை வாசித்ததோடு  நிறுத்திக் கொண்டு விடுகிறோம். அல்லது நான் நிறுத்திக் கொண்டுவிடுகிறேன். இது நான் எடுத்த முடிவு.

 

அடுத்து வேறு சில விஷயங்களை யோசிக்கலாம். அதாவது இந்தக் கவிதையின் மூலமாகத் தமிழ் மொழியில் என்ன சம்பவித்தது என்று ஒரு கேள்வி கேட்டால் என்ன பதில் கிடைக்கும்?

 

‘பூக்கள் வளரும் உதடுகள்’

 

என்று ஒரு சித்திரம் மனதில் பதிகிறது.

 

‘சிறுமியின் கைகளில் கடல் வருகிறது’

 

என்று இன்னொரு காட்சி விரிகிறது.

 

‘மரித்த கடவுள் மணல் வீட்டில் பிறந்தார்’

 

என்று வேறொரு சித்தரிப்பு வருகிறது.

இவை போல வேறு சில காட்சிகள் கூட கவிதையில் வந்தாலும் அவற்றை நான் விட்டு விடுகிறேன். எளிதான இந்த மூன்று காட்சிகளையும் மட்டும் ஒரு வசதிக்காக நான் சுட்டிக்காட்டிப் பேசுகிறேன்.

 

இந்தக் கவிதைபோல பல கவிதைகளைக் சுட்டிக்காட்டலாம். இப்போதெல்லாம் பலர் எழுதுகிறார்கள் இதுபோல. 1970களில் புதுக்கவிதைக்கான தமிழ்மொழி தோன்றியது. ஈழம், தமிழகம், மலேசியா என்று எந்த நாட்டுத் தமிழானாலும் தமிழ்மொழி 1970களுக்குப் பிறகு மாற்றமுற்றது. அதாவது யாப்பை இனி விட்டுவிடலாம் என்ற செய்தி தமிழில் பரவிய பிறகு தமிழர்கள் இந்த நாடுகளில் எழுதிய கவிதை இப்படிப் புதிய வகையாக மாறியது. அதுவரை இது போன்ற தமிழ்மொழி இல்லை. இது இப்படியே தானே இனி இருக்கப்போகிறது. அதனால் புதிய வகை தமிழ்மொழி தமிழ் மக்களின் எழுத்திலும் பேச்சிலும் தொடர்ந்து இருக்கப்போகிறது. மனதோடு இணைந்த மொழி மாறும் போது தமிழர்கள் மட்டும் மாறாமல் இருக்கமுடியுமா? இதைச் சிந்தித்துப் பார்த்திருக்கிறோமா?

 

இப்போது பாரதியாரின் தமிழ்மொழியை எடுத்துப் பாருங்கள். பாரதிதாசனின் தமிழ்மொழியை வாசித்துப் பாருங்கள். மேலே காட்டிய உதாரணக் கவிதையின் மாதிரி அவை இல்லை என்று உடனே முடிவுக்கு வந்துவிடுகிறோம். அவர்களின் தமிழை விட இந்தத் தமிழ் சிறப்பானது என்று கூறக்கூடாது. அப்படிச் சொல்வது தவறு. இது வேறு. அவை வேறு. இங்கு நான் சொல்ல முயல்வது தமிழ்மொழி மாறிக் கொண்டேயிருக்கிறது. அந்த மொழியில் தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள். 2000 ஆண்டுகளாய் மாறிக்கொண்டேயிருக்கிறது. இங்கு ஒரு விஷயத்தைக் கவனிக்க வேண்டும். அது முக்கியம். இந்த மாறிய நவீனத் தமிழில் இலக்கணம் மாறவில்லை. வாக்கிய அமைப்பு மாறவில்லை. அவள் என்று தொடங்கினால் வந்தாள் என்றுதான் வாக்கியத்தை முடிக்க வேண்டும். ஆனால் புதிதாய் ஒரு கவிதையை வாசித்தவுடன் மொழி மாறிவிட்டது என்று அறிகிறோம். பாரதி, பாரதிதாசன், இன்றைய புதுக் கவிஞர்கள் என எல்லோரும் ஒரே இலக்கணத்தைத்தான் பயன்படுத்தினாலும் ஒவ்வொருவரின் தமிழும் மாறிவிட்டது.

 

நான் அடிக்கடி கூறும் விஷயம்தான், மீண்டும் சொல்கிறேன். டி.எஸ்.எலியட் மாடர்னிசக் கவிதையை உலகம் கண்டுபிடிக்கக் காரணமானவர். அவர் இன்று நாம் எழுதும் கவிதை நம் மொழியின் எல்லாக் கவிதைகள் மீதும் தாக்கம் செலுத்துகிறது என்ற விசித்திரமான கருத்தைக் கூறுகிறார். அதாவது 2016-இல் எழுதும் கவிதை 2000 வருடக் கவிதை மீதும் தாக்கம் செலுத்துமாம்.கபிலர் எழுதிய கவதை மீதும்  தாக்கம் செலுத்தும். இளங்கோவடிகள் எழுதிய கவிதை மீதும் தாக்கம் செலுத்துமாம். ஜெம்சித் ஸ்மான் என்பவரின் இந்தக் கவிதை எப்படிச் சங்க காலக் கவிதைகளின் மீது தாக்கம் செலுத்தும்? இது ஒரு கேள்வி. சங்ககாலக் கவிதைகளும்கூட இயற்கையும் மனித சமூகமும் பின்னிப்பிணைந்த கவிதைகள். இங்கே நாம் பார்த்த கவிதையிலும் இயற்கையும் மனித உணர்வும் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. யாரும் மறுக்கமாட்டார்கள். பூக்கள், இறகு, பூக்காம்பு, பறவை, கடல், சூரியன், சந்திரன், மீன்கள் போன்ற சொற்கள் கவிதையில் காணப்படுகின்றன. ஆனால் இக்கவிதை சங்ககாலக் கவிதை போல இல்லை என்றும் கூறலாம். அதாவது சொல்லப்பட்ட விதம் வேறு. ‘கடவுள் கொலை செய்யப்பட்ட தேசம்’ என்ற சித்தரிப்பைப் பாருங்கள்.மேற்கத்திய சமய நம்பிக்கையில் இப்படியொரு தொல்கதை(Myth) உள்ளது. இது சங்ககாலக் கற்பனையில் இல்லை. முழுவதும் இல்லையென்றும் கூறமுடியாது. சங்கம் மருவிய கால இலக்கியமான சிலப்பதிகாரத்தில் கடவுள் கொல்லப்படவும் மலைமீது உயிர்த்தெழவும் செய்கிறார். கோவலன் இறந்தபிறகு உயிர்க்கிறான். இறந்தபின்பு உயிர்பெறுகிறவன் கடவுள்தானே. அப்படியென்றால் சங்கமும் சங்கம் மருவிய காலமும் ஈழ முஸ்லீமான ஜெம்சித் ஸமான் என்ற கவிஞரிடம் இணைகின்றன. தமிழிலக்கிய வரலாறு புதுவிதமாக வாசிக்கப்படுகிறது. என்ன அற்புதமான காரியம். தமிழ் மரபுக்குள்ளேயே ஒரு புத்தாக்கம் நடைபெறுகிறது. டி.எஸ். எலியட் கருத்து இதுதானே. அவர்கூறிய பெரிய விஷயம் இது. காலங்காலமாகத் தமிழ் இரத்தம் பாயாத மூளைக்குள் இந்தத் தமிழ் அற்புதம் நடக்குமா? உடனேயே ஈழமுஸ்லீம்கள் தமிழ் இனம் இல்லை என்று கூறுகிறார்கள் என்று ஒரு ஈழ அறிஞர் கூறியதும் என் நினைவில் வருகிறது. எனக்கு அவரை நம்ப முடியவில்லை. ஒருவேளை வேறு இனத்தில் தோன்றியிருந்தாலும் இந்தக் கவிதையைத் தரும் ஜெம்சித் ஸமான் தமிழின் ஆதி உணர்வு கொண்ட அச்சு அசலான தமிழர்தான். இரண்டு மூன்று தலைமுறைகளாகத் தமிழகத்தில் பிறந்து தமிழில் எழுதும் தமிழகத்தில் வாழும் – அத்தனை பேரும் தமிழர்கள்தாம். இன்று எழுந்துள்ள குரலான ‘தமிழர்கள் என்பவர்கள் யார்? என்ற கேள்வியின் அசட்டுத்தனம் இங்கே வெளிப்படுகிறது.

 

இன்று தமிழ்த்துறையில் ஆய்வு செய்யப்படும் தமிழ்மொழி செத்த தமிழ். இந்தக் கவிதையில் வெளிப்படும் உயிரோட்டமான (live) தமிழ்மொழியை ஆய்வுசெய்ய மறந்துபோனோம். செத்த தமிழ் என்பது பழைய இலக்கண ஆய்வு. இலக்கணத்துக்காகவே இலக்கணத்தில் செய்யப்படும் ஆய்வு. அளபெடை பற்றி இன்னும் தேர்வில் கேள்விகேட்கிறோம். ஈறுகெட்ட எதிர்மறைப் பெயரெச்சம் பற்றிக் கேள்வி கேட்கிறோம். மேலே காட்டிய நவீனமான கவிதைக்குள் குமிழியிடும் நவதமிழின் உயிரை ஆய்வுசெய்ய மறந்துவிட்டோம். எந்த வார்த்தையில் எந்த அசையில் அந்த உயிர் உள்ளது? ஆய்வு செய்தோமா? இல்லையே. சரி,பழைய தமிழை மறக்கக் கூடாது. ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால் இன்றைய தமிழைச் சாகவிடலாமா? இதுதான் என் கேள்வி. நம் உயிருக்குள் உணர்வுக்குள் இன்றைய தமிழ் என்னென்ன மாற்றத்தைச் செய்கிறது என்று ஆய்வு செய்வதில்லை. இன்றைய உயிருள்ள தமிழ் என்று அறியாமையால் கோடானுகோடி தமிழன் சினிமாப்பாடலை முணுமுணுக்கிறான். அது பெரிய தவறு. இசையைத் தமிழ் என்று தவறாய் நினைக்கிறான். அதனால்தான் கூறவேண்டியதிருக்கிறது: சினிமாப்பாட்டு ஒரு காலத்திலும் பெரிய பாரம்பரியமிக்க தமிழிலக்கியத் தோட்டத்தின் பகுதியாகவே ஆகாது. வெட்டி வீசக்கூடிய வெறும் களையாக மட்டுமே இருக்க முடியும்.  (Photos: Nakulan,Bharathi, Bharathidasan etc)

வண்ணத்துப்பூச்சியின் கனவுகள்

32.தமிழிலக்கியத்தில் ஆங்கிலப்பாதிப்பு.

தமிழவன்

 

          தமிழர்களுக்கு இன்று ஆங்கில அறிவு அதிகமாகி உள்ளது.ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தமிழர்களுக்கு இருந்த  ஆங்கில அறிவுக்கும் இன்று அவர்கள் பெற்றுள்ள ஆங்கில அறிவுக்கும் வேறுபாடு உண்டு. அதனால் ஆங்கில நூல்களை எப்படிப் படிக்க வேண்டும்,எப்படிப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்  என்று கேட்க வேண்டிய காலம் வந்துள்ளது. அதுபோல் ஆங்கிலம் நமக்குள் புகுந்துவிட்டது என்பதையும் ஒத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

 

ஒரு காலத்தில் அண்ணா அவர்கள் ஆங்கிலம் தெரிந்தவர் என்பதைத் தமிழ் மக்கள் சொல்லி மகிழ்ந்தார்கள். பல கதைகள் கட்டினார்கள். இன்று அப்படி அல்ல. இலட்சக்கணக்கான தமிழர்கள் ஆங்கிலத்தில் பேசவும் எழுதவும் படிக்கவும் வல்லவர்கள். ஆனால் ஒரு பிரச்சனை இருக்கிறது. தமிழில்  இன்று எழுதுகிறவர்கள் பலர் ஆங்கிலம் படிக்காத சூழலில் இருந்து வந்தவர்கள். கதை, நாவல், கவிதை, விமரிசனம் எழுதுகிறவர்களில் மிகச்சிலரே ஆங்கிலம் படித்து அதன் கருத்துக்களால் தாக்கம் பெற்றவர்கள். ஆனால், ஆங்கிலம் தெரிந்தவர்களின் மொழிபெயர்ப்புகள் இன்றைய தமிழைப் பாதித்துள்ளது. புதுக்கவிதை தமிழில் இன்று நிலைநின்றுவிட்டது. அதற்கிருந்த எதிர்ப்பு மறைந்துவிட்டது. புதுக்கவிதை ஒரு வகையில் ஆங்கிலப் பாதிப்புத் தமிழில் வந்து ஏற்கனவே இருந்த தமிழின் ஒரு மரபான சிந்தனை மாறிய சரித்திரத்தை வெளிப்படுத்தும். ஆமாம் சிந்தனையே மாறியது என்பதை அறியவேண்டும். யாப்பு மட்டுமே மாறியது என்று சிலர் நினைக்கிறார்கள். அப்படி அல்ல. வானம்பாடிக் கவிதைகளும் அன்றைய எழுத்து இதழில் வெளியான கவிதைகளும் முற்றிலும் வேறு பட்டவை. பிற்காலத்தில் தமிழ் மரபுள்ளவை என்று கருதப்பட்ட வானம்பாடி பாணி மறைந்தது. எழுத்து இதழ்ப்பாணியின் வளர்ச்சியான இன்றைய புதுக்கவிதையின் நூற்றுக்கணக்கான கிளைப்பிரிவுகள் இன்று  மரபாகிவிட்டன.

 

அதுபோல் ஈழக்கவிதைகளின் சரித்திரம் வேறு. ஆங்கிலப் பாதிப்பில்லா மல்  மஹாகவி எனன்ற உருத்திரமூர்த்தி மூலம் ஒருவித மங்கலான நவீன கவிதை மரபு அங்கு உருவாகி முருகையன்,  த. சிவராமலிங்ககம்,சண்முகம் சிவலிங்கம் என ஒருவகை ஈழக் கவிதையின் அடித்தளம் உருவானது. இவை எவற்றிலும் ஆங்கில வாக்கிய – அல்லது கவித்துவ பாதிப்பு “எழுத்து”போல இருக்கவில்லை என்பது கவனித்துப் பேசப்பட வேண்டும். மலேசியா – சிங்கப்பூரிலும் புதிய தமிழ்க்கவிதை உருவானபோது தமிழகத் தாக்கம் இருந்ததேயன்றி, ஆங்கிலப் படிப்பின் தாக்கம் அவர்கள் கவிதையில் ஏற்படவில்லை.

 

ஆனால் தமிழகத்தில் எழுத்து இதழிலும் (1959 – 71) க.நா.சு.வின் “இலக்கிய வட்டத்திலும்” தமிழர்களின் ஆங்கிலப் படிப்பானது தாக்கம் செலுத்தியது. புதுமைப்பித்தன் ஆங்கிலப்பாதிப்பால் எழுதினார். க.நா.சு. நாவலில் ஆங்கிலப் படிப்பின் தாக்கத்தைப் பெரிய அளவில் கொண்டு வந்தார். பல நாவல்களை ஆங்கில மாதிரியில் எழுதினார். அத்தகைய வடிவத்தை நிலை நாட்ட விமரிசனத்தையும் ஒரு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தினார். ‘படித்திருக்கிறீர்களா’, ‘முதல் ஐந்து நாவல்கள், ‘விமரிசனக் கலை’ போன்ற நூல்கள் மூலம் தமிழ் மரபில் இல்லாத ஒரு நவீன Creative Writing மரபை நிலைநாட்டினார். அதனால் தமிழின் மரபு வழியில் மு.வ. போன்றோர் மேற்கொண்ட படைப்பிலக்கிய- விமரிசன மரபு பலமிழந்தது. நாம் சரித்திரத்தை ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அப்போதுதான் இன்று அமைப்பியல்  கொடுத்த தூண்டுதலில் தொல்காப்பிய மாதிரி இலக்கிய விமரிசனம் என்ற புரட்சிகர செயல்பாடு மீண்டும் தலையெடுத்துள்ளது புரிந்துகொள்ளப்படும். அதாவது மு.வ.மரபு மீண்டும் தலையெடுக்கிறது.  ‘நல்லா இருக்கு – நல்லா இல்லெ’ என்ற ருசி பார்ப்பு விமரிசனம் காலாவதியாகிவிட்டதையும் அறியமுடியும். புதுவகை விமரிசனம் அமைப்பியல் மற்றும் தொல்காப்பியப்பாணியில் மு.வ.மரபில் வளர்ந்துவருவதை அறியாதவர்கள் விமரிசனம் இன்று இல்லையே என்று பிலாக்கணம் வைக்கிறார்கள். மு.வ. மரபிலும் ஆங்கிலப்பாதிப்பு உண்டு. மு.வ. மரபில் உள்ளவையாக க.நா.சு.சுட்டிய  தவறுகள் இன்று உருவாகியுள்ள தொல்காப்பிய மரபு விமரிசனத்தில் நிவர்த்தி செய்யப்பட்டுள்ளன. அதாவது நான் சொல்வது ஆங்கில வாசிப்புத் தமிழோடு இரண்டற கலந்துவிட்ட கதை. க.நா.சு. ஆங்கிலம் படித்து உருவாக்கிய மரபை சுந்தரராமசாமி போன்ற ஆங்கிலம் படிக்காதவர்கள் பின்பற்றினார்கள். ஆங்கிலம்தெரியாத வேறு பலரும்  பின்பற்றினர். அதர்க்கர்த்தம்  இவர்கள் படைப்பில்  ஆங்கிலப்பாதிப்பு இல்லை என்பதல்ல.

 

அதாவது நவீன தமிழ்ப்படைப்பும், விமரிசனமும் மொழியியலும், நவீனச் சிந்தனையும் தமிழர்களின் ஆங்கில அறிவுடன் இரண்டறக் கலந்தன என்பதுதான் உண்மை. இங்கு ஒரு கேள்வி வரும். ஈழத்தில் எப்படி ஆங்கிலத் தாக்கமில்லாத கவிதைகள் தோன்றின? எனது பதில் இதுதான். ஈழக்கவிஞர்கள் எல்லோரும் எழுத்து இதழை மிகுந்த அக்கறையுடன் வாசித்தார்கள். தற்கால இலக்கிய சரித்திரம் எழுதப்படும்போது இவைகள் நிரூபிக்கப்படும். அதாவது ஆங்கில உந்துதல் மூலம் உருவான எழுத்து இதழுக்கான ஏதோ ஒரு விதமான பதில்தான் முருகையன், த.சிவராமலிங்கம், சண்முகம் சிவலிங்கம் தர்முசிவராம் எல்லோரும். மொத்தத்தில் ஆங்கில – தமிழ் இருமொழியாளர்களின் (Bi-lingual) கலாச்சாரமே தற்கால அனைத்துச் சிந்தனையும்.

 

அடுத்த விஷயத்துக்கு வருவோம். விமரிசனச் சிந்தனையின் தோற்றமே ஆங்கிலப் படிப்பில்தான் அடங்கி உள்ளது. சமூக ஆய்வியல், இலக்கிய விமரிசனம், தத்துவம் ஆகிய மூன்றும் ஆங்கிலம் வழி வந்தால்தான் உண்டு. தொல்காப்பிய – உரையாசிரியர் மரபில் உறைந்துகெட்டித்தட்டிப் போன பழந்தமிழ் அறிவு மத்திய காலத்துக்குப் பிறகு வளரவே இல்லை. அப்போது வரலாற்றில் மெதுமெதுவாக சமஸ்கிருதம் நுழைகிறது. தமிழ் – சமஸ்கிருத இணைவு இன்று ஆபத்தானதாக இருக்கலாம். ஆனால் அன்று அப்படி இல்லை என்பதைத் திருக்குறள் போன்றன விளக்கும். எத்தனை சிலைகள்தான் வையுங்கள் திருக்குறள் தமிழ்-சமஸ்கிருத இணைவின் அடையாளம் தான். தமிழும் சமஸ்கிருதமும் இணைந்தபோது நமக்குச்சில புதுச்சிந்தனைகள் வந்தன. வள்ளுவர் தமிழ்ச் சிந்தனையின் எல்லையை ஓரளவு உடைத்துவளர்த்தி காமத்துப் பாலைத் தமிழ்வழியில் எழுதி தப்பித்துவிட்டார். அதாவது அன்று மத்திய காலத்தில் தூயதமிழ் – சமஸ்கிருதம். இன்று தூயதமிழ் – ஆங்கிலம். இந்த  இருமொழிப்பயணம் இல்லை என்றால் சிந்தனை இல்லை.

இனி பேசவேண்டிய விஷயங்கள் முக்கியமானவை. இன்று என்ன நடக்கிறது? ஆங்கிலத்தில்  உம்பர்த்தோ எக்கோவையோ, டெர்ரிடாவையோ, ஃபூக்கோவையோ படிப்பவர்கள் இந்தச் சிந்தனையாளர்களை எப்படி அணுகுகிறார்கள்? நான்  ஆங்கிலம் நன்கு கற்ற ஒரு கட்டுரையாளரின் கட்டுரையைப் படித்தேன். மறைந்த இத்தாலி எழுத்தாளர் உம்பர்த்தோ எக்கோவின் கட்டுரையிலிருந்து இரண்டு வரிகளை மேற்கோள் காட்டி இன்னொரு தமிழ் எழுத்தாளரின் படைப்பை அணுகியிருந்தார். எக்கோவின் இரண்டு வரிகள் ஏன் எடுக்கப்பட்டன? எந்த நூலில் இருந்து எடுக்கப்பட்டன? எக்கோவிடம் பல வகையான சிந்தனைப் பிரிவுகள் உள்ளன. எக்கோ, மொழியியல், குறியியல், இலக்கியம், விமரிசனம், தத்துவம் இதழ்களில் எழுதும் பத்தி என பல பிரிவுகளில் நூல்களும் கட்டுரைகளும் எழுதியுள்ளார். எந்தப் பிரிவிலிருந்து எதற்காகத் தமிழ்க் கட்டுரையாளர் இரண்டு வரிகளை உருவினார் என்பதைக் கட்டுரையைப் படிப்பவர்கள் அறியவே முடியாது. அப்படியென்றால் அக்கட்டுரை பயனுடையதாக இருக்க முடியாது. இளைஞர்கள் ஆர்வத்தில் இப்படிச் செய்தால் உடனடி கண்டிக்கக்கூடாது. அவர்கள் வளர்ந்து வரட்டும் என்று விட்டுவிடலாம்.  பின்னால் புரிந்து கொள்வார்கள். ஆனால், யாருமே இந்த இரண்டு வரி மேற்கத்திய மேற்கோளைப் பற்றிக் கருத்துச் சொல்வதே இல்லையே. இவ்வாறு ‘நான் எக்கோயெல்லாம் படித்து விட்டவனாக்கும்’ என்று ஜம்பம் அடிக்கவும் முகநூலில் நண்பர்களிடம் பகிர்ந்து போலிக்கௌரவம் தேடவும் இந்த இரண்டு வரி எக்கோ சிந்தனை பயன்படலாமே ஒழிய வேறு பயன் இல்லை.

 

ஆங்கிலம் படித்தவர்கள் தமிழில் ஆங்கில கருத்தாக்கங்களைப் பயன் படுத்தும் போது பல சிக்கல்கள் எழுகின்றன. உதாரணமாக ஒன்றைச் சொல்கிறேன். எண்பதுகளில் ஆசிரியன் என்ற மையத்தைச் சுற்றி விமரிசனம் தமிழில் எழுதினார்கள். அதாவது வள்ளுவரைத் தெய்வப்புலவன் என்பார்கள். அதே சிந்தனையைத் தொடர்ந்து கதை எழுதுபவரையும் தெய்வக் கடாட்சம் பெற்ற எழுத்தாளர் என்று சொன்னார்கள். நீங்கள் நம்பமாட்டீர்கள். ந.பிச்ச மூர்த்தி என்ற சிறுகதை, புதுக்கவிதை, எழுத்தாளர் லட்சுமிகடாட்சத்தால் தான் எழுதுவதாக நேர்காணல் கொடுத்திருக்கிறார். சிவன் பற்றி தர்முசிவராமு புதுக்கவிதை எழுதினார். இவை அத்தனையும் மறைந்து பெரியாரின் செக்குலர் பரப்புரைகளால் இன்று நல்லகாலம்  பிறந்துள்ளது. மதச்சிந்தனை இன்றைய தமிழ் எழுத்தில் இல்லை. மதச்சிந்தனையை அப்புறப்படுத்தவும் ஆசிரிய மைச்சிந்தனையை அமைப்பியல் கோணத்திலிருந்து ஒதுக்கவும் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஓர்  உதாரணத்தைப்பார்ப்போம். ஆங்கிலம் படித்தவர்கள் நிகழ்த்துதல் (Performance) என்ற நாடக அரங்கில் புழங்கும் கலைச்சொல்லைக் கவிதையின் கவித்துவத்தை (லட்சுமி கடாட்சம் ஆபத்திலிருந்து மீட்டெடுக்க) விளக்கப் பயன்படுத்தினார்கள். கவனியுங்கள், இந்த ‘நிகழ்த்துதல்’ என்ற கலைச் சொல் நாடகத்தைச் சார்ந்தது. ஒரு விமர்சனச் சர்ச்சையில் நாடகத்துறையிலிருந்து புலம்பெயர வைத்துக் கவிதைத் துறைக்குக் கொண்டு வந்தனர். இன்னும் சற்று விளக்கவேண்டும்.நகுலனின் கவிதை ஒன்று உள்ளது.ஐந்து வரிகள் தான்.

“எங்கிருந்தோ வந்தான்

என்கிறோம்

அவனும் இங்கிருந்து தான்

வந்தான்

அவன் அங்குச் சென்றதால்.”

இந்தக்கவிதையில் “கவித்துவம்” உள்ளது என்றுகூற முடியாது.ஆனால் இது கவிதை. இங்கு வரும் சொற்களின் அர்த்தத்தின் திசை மாற்றிப் போடப்பட்டுள்ளது.அதனால் இது வேறுவகைக் கவித்துவம். இதை விளக்க ஒரு புதுப்பெயர் கொடுக்க வேண்டும். பாரதிதாசனின் கவித்துவம் போன்றதல்ல இக்கவிதையின் கவித்துவம். இல்லையா? அதனால் நாடகத்துறையில் புழங்கும் கலைச்சொல்லை இங்கே கொண்டுவந்து விளக்குவதற்கு ஆங்கிலம் படித்த சிலர் முயன்றனர்.இது ஆங்கில  இலக்கிய சர்ச்சையில் சாதாரணம்.அதனால் இந்தப் புதுவகைக் கவித்துவத்தை விளக்க “நிகழ்த்துதல்” என்று புதுப்பெயர் சூட்டினர் ஆங்கிலம் படித்த தமிழர்கள்.. இந்த விமரிசனத் துறை சர்ச்சை இருமொழிகளில் படிப்பு உள்ளவர்களுக்குச்சொல்லிப் புரியவைக்கத் தேவை இல்லை. இது பற்றி அறியாத ஒருவர் முகநூலில் திடீர் என்று குதித்தார். அவருக்கு ஆங்கில  இலக்கிய சர்ச்சைபற்றிய அறிவு இல்லை. தான் பெரிய இலக்கிய அறிவாளி என்று காட்டவும் அமெரிக்கா, ஈழம், கனடா, ஆஸ்திரேலியா, சிங்கப்பூர் என்று பல நாடுகளில் பரவியுள்ளள தன் நண்பர்களைக் கவரவும் விரும்பினார். நிகழ்த்துதல் என்பது கவிதையின் உள்ளடக்கத்தில் வரும் சிவனுடைய நாட்டியம் என்று நினைத்துக் கருத்துச் சொல்ல ஆரம்பித்துவிட்டார். அவருடைய சிங்கப்பூர் சீடர்கள் சிதம்பரம் கோயிலுக்குப் போனது பற்றியும் சிவனின் சிதம்பர ரகசியம் பற்றியும், கோயிலுக்குப் போகும்போது பார்த்த பிச்சைக்காரர்கள் பற்றியும் அங்குக் காணப்பட்ட அழுக்குப் பிடித்த தெருக்கள் பற்றியும்  எழுதினார்கள். கவிதையின் நிகழ்த்துதல் என்ற கருத்தாக்கம் தடம்புரண்டு சிதம்பரம் கோயில் பக்கத்து அழுக்குப் பிடித்த தெரு பற்றிய சர்ச்சையாய் மாற ஆரம்பித்தது. விபரீதம் எங்கு நடந்தது? ஆங்கிலம் படித்தவரின் சிந்தனையின் அலைவரிசையில் ஆங்கிலம் படிக்காமல் ‘தனக்குத் தெரியாத இலக்கிய சர்ச்சை இருக்க முடியுமா?’ என்ற அகங்காரத்தால் வந்து சர்ச்சை செய்தவர் கலந்துகொண்டபோது தான். முகநூலில் பின்னூட்டம் போட்டுச் சர்ச்சையை வழிமாற்றிக் கொண்டு போகிறவர்களைப் புன்முறுவலுடன் நீங்கள் கவனிக்கலாம். இலக்கியம் பற்றிய உயர்சர்ச்சையில் ஒன்றும்தெரியாதவர் கலந்துகொண்டு தமிழ் அரசியல் அல்லது சினிமாவில் புழங்கும் சீப்பான அறிவை கலக்கப்பார்ப்பார்கள். அதுபோல் நிகழ்த்துதல் என்ற கருத்தாக்கம் (Concept) பட்ட பாட்டை, நான் ஆனந்தமாய் கவனித்தேன்.

 

ஆங்கிலம், தமிழ் இரண்டு மொழிகள் மூலம் சிந்தித்து எழுதும் இன்றைய நடைமுறையை நாம் இன்றைய குவலமயமாதல் (Globalization) காலகட்டத்தில் தடைபோட முடியாது. எப்.டி.ஐ.வேறு வந்துவிட்டது.தமிழன் வாழ்க்கைமுறை மாறிவிட்டது. ஆங்கிலம் பள்ளிக் கல்வியில் மட்டும் திறந்தவீட்டில் நாய் புகுந்ததுபோல் புகுந்துவிட்டது என்று நாம் பொதுமேடைகளில் ரொம்பவம் விசனப்படுகிறோம். விஷயம் அப்படி அல்ல. மனதுக்குள்ளேயே புகுந்துவிட்டது. கால்சட்டை அணியாமல் வேட்டி மட்டும் கட்டினால் போதாது. நம் சிந்தனை பற்றி ஆழமாய் சர்ச்சிக்க வேண்டும். தமிழ்மொழியைச் சிந்தனையின் மொழியாக்க வேண்டும். தமிழின் பாரம்பரியத்தில் சமஸ்கிருதம் -தமிழ் இணைவு இச்செயலை ஒருகாலத்தில் செய்தது இன்று ஆங்கிலம்- தமிழ் செய்கிறது.

 

ஆங்கில மொழி தமிழ்ப் படித்தவர்கள் மத்தியில் வந்துவிட்டது. இது ஒரு எதார்த்தம். அந்த நேரத்தில் நம் சிந்தனைத் துறைகளில் ஆங்கிலம் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் எத்தகைய பாதிப்பைச் செலுத்துகிறது? என்று சிந்திப்பதுதவிர்க்க முடியாதது. இதனை விரிவாகச் செய்யவேண்டும்.(Pictures: Umberto Echo, Derrida, Mu.Varatharajan etc)