உலகத்தரத்தில் லதாவின் கதை த்தொகுப்பு

உலகத் தமிழ் இலக்கியத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் சிங்கப்பூர் எழுத்தாளர் லதாவின் கதைகள்

தமிழவன்(சிற்றேடு இதழில் வெளியான கட்டுரை)

 

லதா அவர்கள் (கனகலதா) சிங்கப்பூரிலிருந்து வருகிற தமிழ்முரசு இதழின் செய்தி ஆசிரியர். இவருடைய “நான் கொலை செய்யும் பெண்கள்” என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பில் பத்துக் கதைகள் உள்ளன. பொதுவாக, சிங்கப்பூர், மலேசியா போன்ற இடங்களிலிருந்து வரும் சிறுகதை, நாவல், நாடகம் போன்றன தமிழகத்திலிருந்து வரும் எழுத்துக்களின் நகலாக அமையும். அதனால் சீரிய இலக்கிய முயற்சிகள் இந்நாடுகளிலிருந்து எதிர்பார்க்க முடியாது என்று ஓர் எண்ணம் தமிழகத்திலுள்ள சீரிய வாசகர்கள் மத்தியிலுள்ளது.

அதனைப் பொய்யாக்குவது போல் இத்தொகுப்பு அமைந்துள்ளது.

இந்தப் பத்துக்கதைகளையும் படித்தபோது தமிழடையாளம், தமிழ்ப்பண்பாடு, தமிழர் மதம், பழக்க வழக்கம், உணவுமுறை, பிறரோடு – சீனர்களோடு – அல்லது ஆப்பிரிக்கர்களோடு, முஸ்லீம்களோடு வைத்துக்கொள்ளும் உறவு போன்ற முக்கியமான பண்பாட்டு அடையாளங்கள் அலசலுக்குட்பட்டிருப்பதைப் பார்க்கலாம். தமிழகம் இந்தியாவோடு சேர்ந்த பின்பு, பிற கலாச்சாரங்களுடன் தமிழ்ப்பண்பாடு உடனுறைய வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. தமிழகக் கிராமங்கள் தமிழர்களின் நம்பிக்கை, சாதி, வழிபாடு, உணவு போன்றவற்றைக் காலங்காலமாக மாறாமல் வைத்திருந்தாலும் தமிழகத்தின் எல்லைகளில் பிறமொழியினர் வந்து தமிழுக்குள் மாற்றங்களை உருவாக்குகின்றனர். நவீனத் தமிழகத்தில் எல்லைப் பிரச்சனையை முக்கியப்படுத்திய முன்னோடிப் போராட்டக்காரர்களான ம.பொ.சி.யையும், நேசமணியையும், தமிழ் அடையாள அரசியலின் மையத் தலைவர்களாக்க வேண்டும். எல்லைப் பிரதேசங்களில் தமிழ்ப் படைப்புக்கள் உருவாக்கும்போது மொழி ஒரு பிரச்சனையாக்கப்பட வேண்டும். குமரி மாவட்டத்தின் படைப்பில் தமிழ் மரபில் மலையாள மரபை எந்தளவு அனுமதிக்க முடியும் என்ற விவாதம் தற்சமயம் தோன்றியுள்ளது. இது விரிவுபட வேண்டும். ஏனெனில் குமரி மாவட்டத்தில் உள்ள கலப்பு எழுத்தாளர்களைத் தமிழக, மையப் பண்பாட்டுக்குள் இருப்பவர்கள் புகழவும், தங்கள் முன்மாதிரிகளாக வர்களைச் சித்திரிக்கவும் ஆரம்பித்துள்ளனர். கண்ணகியைப் பகவதியாகக் கற்பனை செய்யும் படைப்பெழுத்தாளர் தமிழ் மரபை உள்வாங்கியவர் அல்லர். எனவே, பிற கலாச்சாரங்களோடு நவீன தமிழ்ப் பண்பாடு கொள்ளும் தொடர்பை மைய விவாதம் ஆக்கும்போது பல பிரச்சினைகள் ஏற்படு கின்றன.

 

லதா அவர்களின் கதைகள் தமிழகத்து மலையாளி எழுத்தாளர்களிடம் நாம் பெறமுடியாத ஆழத்தைக் காட்டி நம்மை அதிசயப்படுத்துகின்றன. இன்றைய இந்தியாவின் பிற பண்பாடுகளைத் தமிழர்கள் மதிக்க வேண்டும்; தன் கலாச்சார வேரை மதித்தபடியே பிறவற்றை, பிற என்று கருதி மதிக்க வேண்டும். லதாவின் கதைகள் கதை சொல்லும் போக்கிலேயே இங்கு நாம் சுட்டிக்காட்டும் பிரச்சினையைப் படைப்பியல் நோக்கில் அணுகுகின்றன – கதைகளை அவற்றின் போக்கில் விட்டுக் கையாள்வதால் அவை முன்கூட்டிய சுய பண்பாட்டு நிலைப்பாட்டை உடைத்துச் செல்கின்றன. தமிழன், அல்லது தமிழ் இந்து இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்ற முன்தீர்மானம் எந்தக் கதையிலும் உருவாகவில்லை என்பதுதான் கதைகளின் அழகியல் தளத்தின் வழிக்கதைகள் செயல்படுகின்றன என நாம் கூறுவதற்கான காரணம். இதுதான் லதா அவர்களின் கதைகளைப் “புதிய சிங்கப்பூர் கதைகள்” என்று அழைக்க வைக்கின்றன. என் போன்றோருக்கு வேறு கதைகள் இக்கதைகள் போல் படிக்கக் கிடைக்கவில்லை என்பதை வெளிப்படையாகக் கூறமுடியும். கதை ஏற்படுத்தும் வாசக மனச்சலனம், விரைவில் கதைகளின் புனைவினால் வேகம் பெற்று ஒரு அரசியல் தளமாய் விரிகிறது. அது புதிய அர்த்தப் பிராந்தியத்தை ஏற்படுத்திப் பழைய மதிப்பீடுகளை இடைநீக்கம் (suspend) செய்கிறது.

 

சில கதைகளைப் பார்க்கலாம். முதல் கதையான அடையாளம் என்ற கதையில் மலாய் டாக்ஸி ஓட்டுநன் ஒரு சிங்கப்பூர் தமிழ்ப்பெண்ணைப் பார்த்து “யு கம் ஃப்ரம் இண்டியா? கம் டூ ஹவுஸ் வர்க்?”  என்று கேட்கிறான். அதே பெண்தான் கணவனால், அவன் குடும்பத்தால் “மெய்ட்” போல் வேலை வாங்கப்படுவதைச் சித்திரிக்கும் கதை இது. இங்கே ஏன் யாருமே தனக்கு நெருக்கமாயில்லை? ஒருவேளை தன்னால் தான் இந்த ஊர் மக்களை, அவர்கள் வாழ்க்கையை நெருங்க முடியவில்லையோ? என்று நினைப்பவளுக்குச் சிங்கப்பூரில் தனக்குத் திருமணமாகும் முன்பு இந்தியாவில் தெரிந்த நண்பனின் நினைவும் வருகிறது. கடைசியில் கதை, “ஐ ஆம் சிங்கப்பூரியன்”, ‘அவளுக்கு அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை’ என்று முடிகிறது. தமிழர்களுக்குள்ளேயே, தமிழகம், சிங்கப்பூர் என்பதான உள்வேறுபாடு வெளிப்படுகிறது இக்கதையில். ஒரே மூலத்திலிருந்து கிளை பிரிந்த முற்றிலும் முரண் படாத இரு தமிழ்ப் பிரிவுகளை எப்படிப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று கதை சர்ச்சிக்கிறது. தமிழ்ப்பண்பாடு, குடும்பம், உறவு போன்றன உலகமயமாகும்போது ஏற்படும் பிரச்சனைகள் வருகின்றன. சிங்கப்பூர் தேசியத்தின் வேர்களும் அலசப்படு கின்றன. சிங்கப்பூர் தமிழன் என்ற புதிய தேச எல்லைக்குள் ஏற்படும் குணவிளக்கம் 2000 ஆண்டு தமிழிலக்கியத்தில் இல்லாதது. இங்குத் தன்னைப் புது அம்சமாக அது அறிமுகப்படுத்துகிறது.

 

“தமிழுக்கு அமுதென்று பேர்” என்ற கதை, தமிழ்மொழியானது உலகத்தில் அழிந்தபிறகு 2200 ஆண்டில் நடக்கிற கதை. எதிர்கால நோக்கில் நடக்கும் விஞ்ஞானக் கதை போன்ற உத்திகளுடன் எழுதப்பட்ட அபூர்வமான கதை இது. கம்ப்யூட்டர் மூலமே பாத்திரங்கள் பேசுகிறார்கள். “எனக்கு நீ ஓதுக்குகிற இந்தச் சில விநாடிகளைக் கூட உன்னோட கணினியால பொறுக்க முடியலியா?”  என்று கதை சொல்லியான பெண் பாத்திரம் பேசுகிறது. பேச்சு தொடர்கிறது:

 

“நான் இந்தியா போகணும்” என்கிறாள். எதற்கு என்றால் அவளுடைய மகனுக்குத் தமிழ் கற்றுக்கொடுக்க. கணவன் “இந்தியாவில் தமிழ் கற்றுக் கொடுக் கிறார்களா?” என்று சாதாரணமாகக் கேட்கிறான். அதற்கு அவள் “நான் கண்டுபிடிச்சேன், கணினி மூலம். தமிழ் தெரிஞ்சவங்க இருக்காங்களாம். ஆனா அவங்களுக்கும் எழுத்துத் தெரியாதாம். பேசமட்டுந்தான் தெரியும்” என்கிறாள். ஆனால் குழந்தை, தமிழ்ப்படிப்பு இல்லை என்று சொல்கிற பள்ளியை விரும்புகிறது. கடைசியில் ஒரு ஜப்பானியரை அழைத்து அவருக்குப் பழைய மொழிகளை எழுதத் தெரியும் என்பதால் தமிழ் எழுத்துக்களை அவள் வைத்திருக்கும் வடிவப் பிரதியைப் பார்த்து எழுத வேண்டும் என்று கேட்கிறாள்.

 

இக்கதை தமிழுக்கு என்ன நடக்கப் போகிறதென்று யூகித்து எழுதப்பட்ட கதை. கதையின் இடையில் ஓரிடத்தில் மகன் படிக்கும் பள்ளிக்கூடத்தை நடத்தும் குழு தமிழை நிறுத்திவிடலாம் என்று முடிவு செய்கிறது. ஏனெனில் தமிழ் கட்டாய பாடமில்லை என்று கதையில் ஒரு பகுதி வருகிறது. இன்று தமிழ்நாட்டில் வைகைச்செல்வன் என்ற அமைச்சரும் தமிழக முதல்வரும் எடுத்துள்ள நிலைப்பாட்டை ஒரு சிங்கப்பூர் பெண் எழுத்தாளர் எதிர்காலத்தில், நடக்கப் போகிற தமிழ்மொழி அழிப்புச் செயல்பாடு என்று 2007-இலேயே எழுதி வைத்திருக்கிறார், ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

 

தமிழின் பயன்பாடு அருகி வரும் நாடுகளில் வாழும் எழுத்தாளர்களுக்கு மட்டுமே ஏற்படக்கூடிய இந்தக் கற்பனையைப் பத்துக்கோடி தமிழர்களும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். இக்கதையை இணையத்தளத்தில் தமிழர்கள் பரப்ப வேண்டும். சிங்கப்பூர் தமிழர் ஒருவரின் கற்பனை இது. தமிழகத் தமிழர்கள் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு தற்கால நிலமையை 2200-இல் தான் நடக்கப்போகிறதென்று இந்த எழுத்தாளர் எழுதியுள்ளார். ஆனால் இன்றைய அரசு சுமார் இருநூறு ஆண்டு களுக்கு முன்னாலேயே தமிழுக்கு விபத்தை உருவாக்கியிருக்கிறது.

 

இத்தகைய எழுத்துக்களைப் பார்க்கும்போது தமிழகத்துச் சிறுகதைகளைப் போல முதிர்ச்சியும் உத்தி சிறப்பும் பிறநாடுகளின் தமிழ் எழுத்தாளர்களுக்கும் வாய்க்கப்பெற்றிருக்கிறதென்று அறிகிறோம். ஆனால் இந்த எழுத்தாளர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய மதிப்பையும் தகுதிச் சான்றையும் தமிழகம் கொடுக்கவில்லை. தமிழக ஊடகங்கள், பல்கலைக்கழகங்கள், பிற நிறுவனங்கள் இத்தகைய அற்புதமான எழுத்தாளர்களையும் அவர்களின் ஜீனியஸையும் கண்டுகொள்ளாத அளவு மூடத் தனமும் உணர்வின்மையும் கொண்டு செத்துப் போயுள்ளன. உலகத் தமிழிலக்கியம் என்ற கருத்தாக்கத்தை வளர்த்தி எடுக்க வேண்டும். தமிழகப் பண்பாட்டைச் சொல்வது போல் பிற பண்பாடுகளைப் பற்றிச் சொல்வதிலும் தமிழ் புதுச்செழிப்புடன் வளரு கின்றது.

 

அடுத்ததாகத் தமிழில் வாசிக்க விரும்பும் உலகத் தமிழ் வாசகர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்த நான் விரும்பும் கதை “முகாந்திரம்” என்பது. இதன் கதையாடல் (கதை சொல்முறை) அமைப்பு, ஆழமாகிச் சிக்கல் கொண்டதாக இருந்தாலும் சிங்கப்பூரின் தமிழர்களும் தமிழ் முஸ்லீம்களும் ஒற்றுமையாய், குடும்ப உறுப்பினர்கள் போல் வாழ்ந்த பழங்காலத்திலிருந்து மும்பாய் குண்டுவெடிப்பு வரை நீள்கிறது. உலக முஸ்லீம் மற்றும் பிற மக்கள் மத்தியில் இக்காலகட்டத்தில் ஏற்பட்ட கலாச்சார, ஆச்சார, நடைமுறை மாற்றங்களைக் கூறுகிறது இக்கதை. மனதைத் தொடும் வளர்ச்சிப் பிரவாகமாய் கதை முன்னோக்கி நகர்கிறது. எல்லோரோடும் சகஜமாகப் பழகிய ஒரு பாத்திரத்தின் தற்கொலையைச் சுற்றி, பூடகமாய்க் கடைசி வரை எதற்காகத் தற்கொலை செய்தாள் என்ற கேள்விக்கு விடை வருவிக்கப்படாமலே கதை முடிகிறது. இந்துக்கள் அதிகம் இந்துவாகிறார்கள். முஸ்லீம்கள் அதிகம் ஆசாரவாதி முஸ்லீம்களாகிறார்கள். ஒரே குடும்பத்து உறுப்பினர்களாய், குழந்தையிலிருந்தே பழகியவர்கள் மனஅளவில் தமிழ் இந்து – முஸ்லீம் என்று பிரிக்கிறார்கள். இந்தியாவில் இந்துத்துவக் கட்சி ஒன்று உருவாகும்போது – அது தமிழகத்தைப் பாதிக்காமலிருக்கலாம் – ஆனால், தென்கிழக்காசியாவை முழுதும் பாதிக்கிறது. மலேசியாவில் சிங்கப்பூரில் இந்தியர்கள் என்றால் தமிழர்கள். ஆனால் இந்த இலங்கை, மலேசியத் தமிழர்களுக்கு இந்தியாவில் – டெல்லியில் ஆளுபவர்களுக்கு ஈழம் போன்ற பிரச்சனையில் தமிழர்கள் இந்தியர்கள் இல்லை என்ற மனோபாவம் இருப்பது தெரியாது போலிருக்கிறது. லதா அவர்களின் கதை திடீரென்று தென்கிழக்கு ஆசியப் பிரச்சனைகளைப் பேசும் ஊடகமாகி பெருவிரிவு பெறுகிறது. இந்தப் பரிமாணம் மிகச்சிறந்த தமிழகக் கதைக்கும் கூட இல்லாத ஒரு விஷயமாகும் என்று பதிவு பண்ண விரும்புகிறேன்.

 

இந்தக் கதை பல கதைப்பாத்திரங்களின் குரலில் பேசுகிறது. அதுபோல் உரையாடல் மூலம் கதை நகர்த்தப்படும் உத்தி அதன் தீவிர எல்லைக்கு எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது லதாவால் இக்கதையில். முஸ்லீம் பெண்தோழியும் இந்துத் தோழியும் குழந்தையிலிருந்தே ஒன்றாய் வளர்க்கப்பட்ட பின்னனி லேசாய்ச் சிதைய ஆரம்பித்துள்ள சூழ்நிலை கீழ்வரும் உரையாடலில் வருகிறது.

 

“ரொம்ப வேல செரீன் (முஸ்லீம் பெயர்). தேவாரங்களைத் தொகுத்தாச்சு. அதை டைப் செய்யணும். அதுக்குக் கூட நேரமில்லை”

 

“நான் செய்து தரலாம் ஆனா நீங்க ஒத்துக்க மாட்டீங்க”

 

“உனக்கு என்ன ஆச்சி செரீன்”

 

“திடீர்னு ரொம்ப பயமாயிருக்கு சென்னா”

 

இப்படி உரையாடல், புரியாமையைக் கூட, பொருட்படுத்தாமல் கதையின் தீவிர மையத்தின் சக்தியால் தொடர்கிறது.

 

லதா அவர்களின் உரையாடல் அவ்வளவு ஆற்றலுடன் அதே நேரத்தில் பல பண்பாடுகளை இழுத்து வரும் வாகனமாய் அமைகிறது. ஓர் உதாரணம்: பயணம் என்ற கதை. பழைய தமிழில் ஒரு சக்தி வாய்ந்த கவிதைச் சொல்முறை உண்டு. பழைய தமிழ்ப் படித்தவர்கள் அதனை “கூற்று” என்று அழைப்பார்கள். அதுபோல் லதாவின் கதையில் அந்தக் கூற்று (உரையாடல்) ஒரு தத்துவ உயரத்தில் கதையின் உள்பிரதியை (sub-text) உயர்த்தும் முறையில் அமைந்துள்ளது. அது நமக்குத் தெரியாமல் ஒரு தொனி அர்த்தத்தை வாக்கியங்களுக்கிடையில் நுழைக்கிறது.

 

சீன கார் ஓட்டுநன் பேசுவதை லதா முன்வைக்கிறார், பாருங்கள்:

 

“உனக்குத் தமிழ் தெரியுமா?”

 

“தெரியாது”

 

“தமிழ் காசெட் வாங்கி வைத்திருக்கிறாய்”

 

“பயணிகளுக்காகத்தான். பார் நிறைய காசெட் வாங்கி வைத்திருக்கிறேன். வயதானவர்களுக்கு இது. இளைஞர்களுக்கு இது. பெண்கள் என்றால் இந்த காசெட்”.

 

முன்னால் சாய்ந்து அவனோடு பேசத் தொடங்கினேன்.

 

அவன் திடீரென்று “சாரி” என்றான்.

 

“எதுக்கு?”

 

“உள்ளே சாப்பாடு வச்சிருக்கேன்”

 

“அதனாலென்ன? பரவாயில்லை”

 

“இன்று வெள்ளிக்கிழமை. நீங்கள் சாமி கும்பிடுவீர்கள். இது மாடு. வாடை அடிக்கும் நீ பூ வாங்கி இருக்கிறாய் தானே”.

 

”ஆமாம். பரவாயில்லையே நீ இந்தியர்களைப் பற்றி நிறைய தெரிந்து வைத்திருக்கிறாய்”.

 

இப்படி பல்வேறு மொழி, மத, சம்பிரதாயங்களைச் சங்கமிக்க வைக்கிறது லதா அவர்களின் சிறுகதைகளின் ஆற்றல் வாய்ந்த உரையாடல்.

 

இன்னொரு கதையைப் பற்றிச் சொல்லாமல் லதாவின் கதைகளைப் பற்றிய இக்கட்டுரையை முடிவுக்குக் கொண்டுவர முடியவில்லை.

 

“மழை – அப்பா” என்ற தலைப்பில் ஒரு கதை. அப்பா அழுக்காடையுடன் இருக்கிறார். மகள் வேறு ஒரு சுத்தமான உலகில் வாழ்கிறாள். ஒருநாள், “என் அப்பா என்று அறிமுகப்படுத்தவே நான் கூச்சப்படும், கூட நடந்து செல்லவே வெட்கப்படும், இவருக்குப் போய் மகளாய் பிறந்தேனே என்று தினமும் நான் வேதனைப்படும் அப்பாவா….. அப்பா ரேடியோ கேட்பாரா?” என்று மகள் ஆச்சரியப்படும் அப்பா, சந்திரனுக்குப் போகும் நீல் ஆம்ஸ்ட்ராங் பற்றிப் பேசுகிறார். ஒருநாள், எப்போதும் பீர் குடிக்கும், அழுக்கு ஆடையுடன் இருக்கும் அப்பா, சிகரெட் குடிக்கும் அவளை அழைத்துப் பேசுகிறார். அவர், அவளுக்குக் காப்பி கலக்கிக் கொடுத்தபோது, அவர் குவளையைக் கழுவியிருப்பாரா என யோசிக்கிறாள் மகள். தந்தை மலேசிய தோட்டத்திலிருந்து நகரத்துக்கு வந்த மகளுடன் இருக்கிறார். அவர் சொல்கிறார்:

 

“நான் கலக்கினா நீ குடிக்க மாட்டேன்னு தெரியும். ஆனா காலேலேர்ந்து வெறும் வயித்தோட இருக்கிற. அதான் கலக்கினேன். அவ வேலுச்சாமியோட தான் போயிருக்கணும்” என்று அவரது மனைவி ஓடிப் போனதைச் சொல்கிறார்.

 

அவளுக்கு அப்போது மட்டும் கண் கலங்குகிறது. அதன்பிறகு 16 ஆண்டுகள் தந்தை மகளிடம் அம்மா பற்றிப் பேசவே இல்லை, என்று கதையாசிரியர் எழுதுகிறார். ஓவர்டைம் வேலை செய்ததில் ஏற்பட்ட முதுகுவலி சுளீரென்று உறைக்க வருமானத்தை தாண்டிய செலவுகள் பற்றி மகள் நினைக்கிறாள்.

 

தமிழ் மக்கள் வேறுநாட்டில் அவர்களின் அழுக்குப்பிடித்த தந்தைமாரை நினைத்தபடி வாழ்வதையும் தந்தை மகளுக்குள் இருக்கும் வேறுபாடுகளையும் சொல்லும் கதை இப்படி முடிகிறது:

 

“முப்பது வருஷம் முன்னாடி ஒருநாள் இப்படி மழைபெய்தபோதுதான் நிலவுக்கு அப்பொல்லொ போச்சுது”

 

கதைசொல் முறையாலும் உரையாடல் அமைப்பாலும் கவனத்தைக் கோரு கிறது. சிங்கப்பூர் போன்ற இடங்களில் உள்ள ஓரளவு பணம் புழங்கும் குடும்ப வாழ்க்கையில், முந்திய தலைமுறையில் அழுக்கும் தாய் ஓடிப்போனதை நினைவில் கொண்டு வராமலும் வாழும் வாழ்க்கை அச்சடையாளமாகப் பதிவாகிறது. இந்தியா வில் தமிழக மத்தியதர வாழ்க்கையும் சென்னை, பெங்களூர் – நகரங்களில் நடை பெறும் வாழ்க்கையும் லதா சித்தரிப்பதுபோல் – கதைகளாகவில்லை என்பதையும் நாம் மறப்பதற்கில்லை.

 

இதுவரை சில கதைகளை மட்டுமே இங்கு அறிமுகப்படுத்தியுள்ளேன். “நாளை ஒரு விடுதலை” என்ற கதையில் வீட்டுவேலை செய்கிறவள் கஷ்டங்களுக்கிடையில் கடைசியாக வீட்டு எஜமானனின் உடல் பசிக்கு இணங்கும்போது “நமக்கும் தான் வேண்டியிருக்கிறதே” என்கிறாள். “இதுவரை” என்ற கதை விமான ஓட்டியான கதை சொல்லியின் கஷ்டங்கள், நினைவுகள், முடிவு என அமைகிறது. வீடு, அறை என்ற இரண்டு கதைகளும் இடத்தோடு மனித உயிர்கள் கொள்ளும் உறவு பற்றிச் சொல் கின்றன. படுகளம் என்ற கதை சமயம், புராணம் இவற்றில் ஊறிப்போன வாழ்வு வழி பாட்டை தன்னிலிருந்து வேறுபடுத்தாமல் அவையாகவே மாறிவிடும் பாத்திரத்தைக்  காட்டுகிறது.

 

உலகத் தமிழ் இலக்கியம் என்ற எதார்த்தம் உண்மை உருவாகிவிட்டது. இவற்றை ஆய்வு செய்ய, விவாதிக்கப் போதிய பயிற்சி, தமிழ்ச் சமூகத்தில் இல்லை எனினும் லதாவின் கதைகள் உலகத்தரமான தமிழ்க்கதைகள் என்று தயக்கமில்லாமல் கூறலாம்

தமிழவனின் இரு புனைவுகள் பற்றி மிகாத் விமரிசனம்.

தமிழவனின் ” ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள் ” மற்றும் ” ஜீ.கே எழுதிய மர்ம நாவல் ” ஆகிய புனைவுகள் குறித்து மிஹாத் முன்வைத்த கருத்துகள்.
________________________________________

தமிழவன் தற்போதைய தமிழ் எழுத்துச் செயல்பாடுகளின் முக்கியமான ஆளுமைதான். தமிழின் அண்மைக்கால மரபார்ந்த அணுகுமுறைகளைத் தகர்த்தெறிந்து அங்கு புதுவிதமான எழுத்து முறைமைகளை அறிமுகம் செய்தவர்களில் முதன்மையானவர். எண்பதுகளின் ஆரம்பத்தில் இலக்கியப் புனிதப் பிரதியாக தன்னை நிலை நிறுத்தும் தோரணையில் தமிழின் பிற எழுத்துக்களை மோசமாக எள்ளலாடியபடி வெளிவந்த “ஜே ஜே : சில குறிப்புகள் ” வாசகர்கள் மத்தியில் ஒரு காய்ச்சலை ஏற்படுத்தியது. அதுவரையிலான புனைவுகளை விட அது எடுத்துரைப்பிலும் வடிவக் குறிப்புகளிலும் சற்று மாறுபட்டிருந்ததை பலரும் வியந்து பார்த்தாலும் அது அக்காலத்தில் தோற்றம் பெற்றிருந்து புதிய இலக்கிய வழிமுறைகளை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் ஒருதலைப் பட்சமான எழுத்ததிகாரமொன்றை வலியுறுத்தியது. அதன் புனிதப்படுத்தல் உண்டாக்கிய மூளைச்சலவையில் மயங்கியிருந்தவர்களின் பித்தினை கலைத்து விடும் விதமாக அடுத்த சில வருடங்களில் வெளிவந்த புனைவுதான் தமிழவனின் ” ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள் ” என்பதாகும்.

கடந்த நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் உலக இலக்கியக் களத்திலும் பண்பாட்டின் நடைமுறைகளிலும் தீவிரமாக நிலைகொள்ள முயன்ற புதுவிதக் கோட்பாட்டு மாற்றங்களின் தமிழ் அடையாளமாக தமிழவன் போன்றவர்கள் செயல்பட ஆரம்பித்த நேரமது.

ஏற்கனவே தமிழ் மனதில் பீடித்திருந்த பொதுப்புத்தி சார்பான பார்வைகளை சிதறடிக்கும் எழுத்தாகவே தமிழவனின் ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள் எனும் கதையை விபரிக்க வேண்டும்.

மொழியின் மீதான பிந்திய கால புரிதல்களை அடிப்படையாக வைத்துக் கொண்டு எழுந்த கதையாக இதனைக் குறிப்பிடலாம். அதேவேளை கடந்த நூற்றாண்டில் பிரபலமடைந்த லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்து வடிவ பாதிப்பாகவும் தமிழவனின் கதை அமைந்திருந்தது.

மொழி பற்றிய பிந்திய கால புரிதல் என்பதனை நாம் விளங்கிக் கொள்ளாமல் எழுத்துகளை அணுகுவது குறைபாடு மிக்கது எனக் கருதுகிறேன்.அதுமட்டுமல்லாமல் தமிழவனின் எழுத்துகளைப் புரிந்து கொள்ள அது அவசியமானதும் கூட. அதனால் அவை பற்றிய சிறியதொரு அலசல் அவசியமாகிறது.

மொழியில் அர்த்தம் என்பது நிரந்தரமற்றது.
அது எப்போதும் மாற்றமடையக் கூடியது.

எதார்த்தம் என்பது போலியானது. அதுவும் குறிப்பிட்ட படைப்பொன்றில் தற்செயலாக உருவாகுவது.

புனைவு என்பது பன்மையான சாத்தியங்களை உருவாக்கிக் காண்பிக்கும் செயல்தான் என்பது போன்ற அறிதல்களை முன்கொண்டு செல்லும் பரந்து பட்ட பரிசீலிப்புகளூடான வாசிப்பையும் எழுத்தையும் சகஜமாக அணுகும் ஒரு நிலையிலிருந்தே எனது கருத்துகளைப் பகிர விரும்புகிறேன்.

“ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள் ” எனும் புனைவு ஆனது வெளிவந்து முப்பது வருடங்களாகிறது. அதன் கட்டமைப்பு பல்வேறு காரணங்களின் அடிப்படையில் இன்றளவும் ஆச்சரியங்களை நிகழ்த்தும் ஒன்றாகவே இருக்கிறது.

வெகு மக்களின் பொதுவான புரிதல் என்னும் அடிப்படை வழிகளுக்குள் நுழைய முடியாத உருவகங்கள் மற்றும் குறியீடுகள் மூலமாக சராசரியான மதிப்பீடுகளை சீர்குலைத்து விடும் கதைமொழி இந்நாவலின் தனித்துவமாகும்.

இதில் தமிழ் மனதின் நிலவியலும் அதன் பண்பாடுகளுக்குள் ஊறியிருக்கும் அரசியல் தன்மைகளும் ஒரு விதமான hyper events ஆக மாற்றப்படுகின்றன.

இதன் மூலம் ஒரு தளத்தில் அந்நியத்தன்மையாக உணரப்பட்டாலும் வேறு வகைப் பார்வையில் அரசியல் எள்ளலாகவே வடிவமைகிறது.

அத்துடன் காட்டூன் சலனப் படங்களில் மிக நேர்த்தியாகக் கையாளப்படும் அமானுஸ்ய சாகசங்களை எழுத்துகளுக்குள் படிமமாக மாற்றி அதன் மூலம் புதுவகை நகல் உண்மைகளை உண்டாக்கி தமிழ் வாழ்வின் புறக்கணிக்கப்பட்ட பண்பாட்டு அர்த்தங்களாக மீட்டுருவாக்கம் செய்கிறது.

ஒற்றை மத அடையாளமாக இந்தியாவை வடிவமைக்க முயலும் பாசிச சக்திகளுக்கு எதிரான இலக்கிய எடுத்துரைப்பாக மாறுவதற்காக வெவ்வேறு மத அடையாளக் குழுக்களின் வாழ்வியல் நெருக்கடிகளை அதீத தொன்மங்களின் வாயிலாக தகர்க்க முனைகிறது. அந்த நாட்டங்களை செறிவுள்ளதாக நிலைநிறுத்துவதற்கு புராணக் கதைகளைக் கூர்மைப்படுத்தி கதைக்குள் உலவும் மாந்தர்களின் எண்ணங்களை நிரப்பி விடுகிறது. பின்னர் பல்வேறு உரையாடல்களிலும் அதனை வெளிப்படுத்தல் என்னும் காரியச் செயலாக புனைவு பெருக்கமடைகிறது.
(பக்கம் 14,15)

இன்னொரு புறம் பல்வேறு அறிவியல் நம்பிக்கைகளையும் புனைவுக்குள் உரையாடும் நிகழ்வாக மாற்றி அதனை பின்னோக்கிய நிகழ்வில் தேயவைத்தல் அல்லது சராசரியான அறிவியல் நம்பிக்கைகளைத் தகர்த்துக் கலைத்துப் போடுவதன் மூலம் புராண வாய் வழிக் கதைகளையும் அறிவியல் சார்ந்த புரிதல்களையும் சமமான பரிசீலிப்புக்குள்ளான அம்சமாக மாற்றுதல் எனும் நிகழ்வை ஏற்படுத்தி ஓர நிலைச் சமுதாயக் குழுக்களின் வாழ்வியலை மேலெழுப்பி விருத்தியடைந்த சமுதாயத்திற்கு இணையானதாக சம தளத்தில் நிறுத்த முனைகிறது.
(14,15)

கவிதையின் கூறுகளை உடைய படிம முறைச் சொல்லாடல்களை சம்பவ விபரிப்பாக்குவதன் ஊடாகவும் அந்த எடுத்துரைப்புகளை வழமையான மனப்பதிவுகளுக்கு மாற்றான பாசாங்குகளாக கையாளவும் கதைத் திட்டம் பயன்படுத்தப் படுகிறது.
(33, 34 அந்த நாளிலிருந்து, ஒரு மலர் மாலை)

கதை சொல்லி புனைவின் சில சம்பவங்களின் எதிரே தோன்றி வாசகனைக் குறுக்கிடுவதும் நம்புவதற்கான சாத்தியங்களை விளக்குவதும் ஒரு தந்திரோபாயமாக இடம்பெறுகிறது.
(15, 36 )

இந்தக் கதையின் நிலவியலானது நகர வாழ்க்கைக்குத் தூரமான வட்டாரச் சூழலாக கட்டியெழுப்பப் பட்டிருந்தாலும் பொதுவான வாசிப்புக்குச் சௌகரியமான மொழியில் முன்வைக்கப்படுகிறது. ஆனால் பொதுவான வாசிப்பு மனங்களைத் தொடர்ச்சியாகத் தொந்தரவு செய்து வேறொரு வாழ்வியல் வெளியின் கலக வீழ்படிவாக நிறைகிறது.

ஆனால் ” ஜீ.கே. எழுதிய மர்ம நாவல் ” எனும் புனைவுப் பிரதியானது வேறு விதமான அனுபவங்களை பிறப்பிக்கும் சாத்தியங்களை நிரப்பி வைத்திருப்பதாகவே கருதுகிறேன். துப்பறியும் கதை வகையைச் சேர்ந்ததாக இது இருக்கிறது. இரண்டு வகையான கதை சொல்லும் உத்தியை இது கொண்டிருக்கிறது.

ஒரு கதை ஜீ.கே. எழுதிய மர்ம நாவலின் பகுதிகளாகச் செல்கிறது. இன்னொரு கதையானது நாவலின் கதை சொல்லி தருகின்ற குறிப்புகளாக நகர்கிறது. ஜீ.கே.எழுதிய மர்ம நாவலாகத் தொடரும் கதையானது ஒரு பயணத்தில் இணையும் இரண்டு பாத்திரங்களின் பொழுதுகளில் நிகழும் சம்பவங்களாக விரிந்து செல்கிறது. குறிப்புகளானது கதையை எழுதிய ஜீ.கே. சம்பந்தமான தகவல்களின் அடிப்படையில் அவனை அறிந்து கொள்ளும் புலனாய்வாக நகர்கிறது.

கதைக்குள் அரியநாதர் என்னும் விகடமான துப்பறிவாளனும் தேவமித்ரர் என்னும் மர்மங்கள் நிரம்பிய பௌத்த துறவியும் முக்கியமானவர்களாக இருக்கிறார்கள். இவர்களின் பயணத்தில் இடம்பெறும் பல்வேறு வகையான நிகழ்வுகளை வெவ்வேறு விதமான கருத்தியல் விபரணைகளாக்குகிறது கதை. கொலையாளியும் துப்பறிவாளனும் அருகருகே இருந்தாலும் கதை உத்தியானது அவர்களை இறுதி வரை தூரமாகவே வைத்திருக்கிறது.

இந்தக் கதை நகர்வின் அத்தியாயங்களுக்கிடையில் வரும் குறிப்புகள் ஜீ.கே. யார் என்பதற்கான பல்வேறு யூகப் பின்னணிகளையும் அதை தெளிவாக அறிந்து கொள்வதற்கான காரண காரியங்களையும் உருவாக்க எத்தனிக்கிறது.

மர்ம நாவலின் கதையானது பரபரப்புகளையும் திடீர் திருப்பங்களையும் கொண்டதாக ஆர்முகலடையும் திசையின் குறுக்கே குறிப்புகள் வழி மறித்து இன்னொரு கதையை முன்வைக்கிறது.

கதைக்குள் உலவும் கொலையாளியைத் துப்பறிவதா? அல்லது கதையை எழுதிய ஜீ.கே வை அறிந்து கொள்வதா என்னும் களேபரத்தினுள் வாசகன் அலைக்கழிக்கப்படும் தருணங்கள் பிரதியை இலக்கியத் தரமுள்ளதாக மாற்றி விடுகிறது.

துப்பறிவாளன் மற்றும் கொலையாளி மற்றும் கதையோடு தொடர்பு படும் ஏனையவர்களுக்குள் நிகழும் உரையாடல்களும் விவாதங்களும் வரலாறு, அரசியல் மற்றும் வாழ்வு என்பவற்றின் மீது மாற்றுத் தர்க்கங்களை உருவாக்குவதோடு பிரத்தியேக அரசியல் விருப்புறுதியின் எதிர் விளைவாகவும் கட்டமைக்கப்படுகிறது.

கதையின் போக்கை வாசிப்பின் நிலையிலிருந்து அணுகும் போது ஒரு தட்டையான புனைவு வரைபாகவே தோன்றினாலும் அதன் உள்ளீடுகளுக்குள் எடுத்தாளப்படும் சம்பவ உத்திகள் அரசியல் பிரக்ஞை மிக்க இனக் குழுமம் ஒன்றின் மூலங்களைக் கண்டடைவதற்கு வேறு வகை வரலாறுகளைச் சிதைக்கும் காரியத்தின் புனைவு நுட்பமாக தீவிரமடைகிறது.

வலுவாக நிலைபெற்றிருக்கும் பண்பாடுகள் கூட சில இடங்களில் முன்னணிப் பாத்திரங்களின் எள்ளலுக்குள் சிதைக்கப்படுவதும் சில மதம் சார்ந்த அடிப்படை நெறிகள் மாற்று விமர்சனத்தினுள் நசுக்கப்படுவதும் நிகழ்கிறது. ஏற்கனவே நடைமுறையிலுள்ள சம்பவங்களை மறுதலிப்பதன் மூலம் சிதைவுறச் செய்து வேறு புதிய அர்த்தங்களை உருவாக்குவதன் மூலம் கதையின் போக்கிற்கு பிரத்தியேகமான அரசியல் விழிப்புணர்வொன்றை பெற்றுக் கொள்ள முனைகிறது.

கதைச் சம்பவங்களுக்குள் அடிக்கடி விறுவிறுப்பான தருணங்களை உருவாக்குவதும் அதன் உச்ச நிகழ்வை ஹாஸ்யமாக்கிக் கடந்து போவதும் இந்தப் புனைவின் கிளசிக் விளையாட்டாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதாகும்.

வரலாறுகளை மூடி மறைக்கவும் அல்லது திரிபு படுத்தவும் எழுத்து இன்றியமையாததென இந்நாவல் பிரசங்கிக்கிறது.

22 அத்தியாயங்களையும், 11 குறிப்புகளையும் கொண்டிருக்கும் புனைவினுள் தமிழக வரலாறு பற்றிய நினைவில் என்றும் அழியாமல் ஞாபகம் வைத்திருக்க வேண்டிய போலியான சரித்திரமொன்றை புனைவுத் துணையுடன் உருவாக்கிச் செல்லுகையில் வாசகர்களின் கவனத்தை வேறொரு திசையில் இரு வகைத் துப்பறிபவர்களாக்கி அலைய விடுவதே இந்தப் பிரதி தரும் கிளர்ச்சியாகும்.

குறிப்புகளின் வழியாக நகரும் கதையானது ஏராளமான தகவல்களூடாக வாசிப்பை திசை திருப்பி இறுதியில் கதைசொல்லியையும் கொலையாளியையும் நாவலை எழுதிய ஜீ.கே வையும் அடையாளம் காட்டி விடுகிறது.

பதினோராவது குறிப்பில் நாவலை எழுதிய ஜீ.கே.என்பவர் 1983 ஜூலைக் கலவரத்தில் பாதிக்கப்பட்டு லண்டனுக்குப் புலம்பெயர்ந்த தமிழர் என்றும் அவர் தமிழகத்தில் தங்கியிருந்த போது எழுதியதே இந்த நாவல் என்றும் முடித்து வைக்கப்படும் போது இயல்பாகவே ஜீ.கே. மேலே சந்தேகம் எழுந்து விடுகிறது. அதனால் இந்தப் புனைவுக்கு அவசியமாகின்ற பனிரெண்டாவது குறிப்பை நான் எழுத விரும்பினேன். இந்தக் குறிப்புத்தான் இப்புனைவுக்கான இறைய கால முடிவாக இருக்க முடியுமென நம்புகிறேன்.

பனிரெண்டாவது குறிப்பு :

இந்த நாவலை எழுதியுள்ள ஜீ.கே.இலங்கையைச் சேர்ந்தவராக இருக்கவே முடியாது. 1983 ஜூலைக் கலவரத்தில் பாதிக்கப்பட்டு முதலில் தமிழகத்திற்கு இடம்பெயர்ந்த அவர் அங்கு வைத்துத்தான் அதை எழுதினார் என்பதும் தவறான தகவலாகவே இருக்க முடியும்.அத்தோடு தேசமற்ற ஒருவன் வேறொரு நாட்டின் ஆவணக் காப்பகங்களில் தனது மண்ணுக்கான வரலாறுகளைத் தேடியதாக நம்ப வைக்கப்படுவதும் ஏற்றுக் கொள்ளப் பொருத்தமற்றதுதான். அது மட்டுமல்லாமல் தமிழக மண் வாசனை கொண்ட பௌத்த நகல் வரலாற்றை தனது தேச அக்கறைகளை வடிவமைப்பதற்கான சிதைப்பாகவும் செய்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஏனெனில் இலங்கை மண்ணில் நிலை கொண்ட பௌத்த வரலாறுகளின் மர்மக் கூறுகளுக்குள்தான் தனது மூதாதையரின் அரசியல் அடையாளத்தை அவன் தேட வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது.

ஜூலைக் கலவரம் இடம்பெறும் வரை இலங்கையில் வாழ்ந்து அச்சூழலில் அவதிப்பட்டு வெளியேறிய சிறுபான்மை இனத்தைச் சேர்ந்த ஒருத்தனுக்கு சரித்திரத்தின் மூலவேர்கள் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லாது போனாலும் அவன் வாழ்ந்த காலத்தை அண்மித்த வரலாற்றுப் பரிச்சயம் இல்லாமல் ஒரு எழுத்தாளனாக இருக்க வாய்ப்பில்லை.

ஜீ.கே.இலங்கையைச் சேர்ந்தவனாக இருந்திருந்தால் அநகாரிக தர்மபால வழியில் உருவான பௌத்த தேசியவாதத்தையும் அது சுதந்திர இலங்கையின் அரசியலில் ஏற்படுத்திய அதீத தாக்கத்தையும் புனைவுக்குள் கொண்டு வராமல் கடந்து செல்ல வாய்ப்பில்லை.

தர்மபாலவின் சிந்தனைகளை உள்ளீர்த்து தீவிரக் கருத்தை கக்கிய துறவிகளின் முன்னோர்களையும் எல்லாவல மேதானந்த போன்று செயற்கையான பௌத்த ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் சிறுபான்மை இருப்பை கேள்விக்குள்ளாக்க நினைத்த துறவிகளையோ அல்லது populist கடும் போக்காளரான கங்கொடவில சோம தேரரையோ அல்லது பௌத்த வன்முறைகளுக்குத் தூபமிடும் ஞானசாரவையோ அடையாள நீக்கம் செய்து தேவமித்திரராக புனைவுக்குள் உலவ விட்டிருப்பதனை மட்டும் ஒரு தடயமாகக் கொண்டு ஜீ.கே.வை இலங்கையர் என அனுமானித்து விட முடியாது.

நீண்ட கால பழியுணர்ச்சி கொண்ட இனத்தைச் சேர்ந்த ஒருவன் தன்னை அடக்கி வைத்திருக்கும் அதிகார இனத்தைச் சேர்ந்த துறவியுடன் பவ்யமாக அனுசரித்துக் கிடப்பதாக புனையும் ஜீ.கே. இலங்கை உணர்வுகளுக்குப் பொருந்தாத எழுத்தாளராக அந்நியப்பட்டுத் தெரிவதனால் அவர் இங்கிருந்தவர் அல்ல என்ற முடிவுக்கு வரலாம்.

மேலும் ஜெய்சங்கர் கால ஜேம்ஸ்பாண்ட் துப்பறியும் படங்களுக்கு இணையான சம்பவக் கோர்வைகளை அறிவார்ந்த வரலாற்று எள்ளலாக்கி புனைவுத் தர்க்கமாக இடம்மாற்றும் சாமர்த்தியம் இலங்கையைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு கைவருமா என்பதும் சந்தேகமே.

இலங்கைச் சிறுபான்மையினரின் அரசியல் நெருக்கடிகளை பொழுதுபோக்கும் காரியமாக எடுத்துக் கொண்டு தமது வசதி கருதி செயல்படும் அரசியல்வாதிகளின் பிழையான பிரசங்கம் போல ஜீ.கே.வை இலங்கையராக அறிவித்து விடுவது கதைசொல்லியின் உள்நோக்கமுடைய மூத்தண்ணன் மனநிலையை பறைசாற்றுவதாகும். அத்துடன் வாசகனுக்கு எதிரேயுள்ள புனைவின் புதிர்ப் பாதைகளை மூடி விடும் செயலுமாகும். அதனால் ஜீ.கே.வைத் தேடும் பணி நின்று விடக் கூடாதென்பதே எனது வாசிப்பின் அவா ஆகும்.
* *
ஏனெனில் இந்தக் குறிப்பு நாவலின் அர்த்தங்களை மேலும் பெருக்கிடும் என இப்போதைக்கு நம்பலாம்