தமிழவன் புது புனைவு

        ஆடிப்பாவைபோலநாவல்

              (ஓர் உரையாடல்)

 

(கே. சேகர் மற்றும் தமிழவன்,ஆடிப்பாவை போலநாவல் பற்றி நடத்திய

                                        உரையாடல்)

 

கேள்வி:          உங்கள் ‘ஆடிப்பாவைபோல’ நாவல்  பற்றிய வாசகர்களின் மதிப்பீடுகள்

எப்படி உள்ளன?

பதில்:   பலர் நல்லவிதமாகப் பேசுகிறார்கள். சாதாரண  வாசகர்கள் தொலை

பேசியில்  அதுபற்றிப்பேச அழைக்கிறார்கள்.

அதாவது அகம்சார் இயல்களையும்(ஒன்று,மூன்று என்று) புறம்

சார்  இயல்களையும் தனித்தனியே

வாசித்தவர்கள் இப்படி இருவகையினர். இப்படியே இரண்டு

இயல்களையும்   இணைத்துவாசித்தவர்கள் மூன்றாம் பிரிவினர். மூன்று

வகை எதிர்வினை இந்த நாவலின் வாசகர்களிடம், இருக்கக்கூடும்.

அல்லது பெருவாரியினர்  கூறியதுபோல் அகம்வழியாகவோ, புறம்

வழியாக  வாசித்தாலும் இரண்டும் இணைந்த முழுமை

வாசகர்களுக்கு    மனதுக்குள் எளிதாய் இறங்கியது. சில இளம் வாசகர்களும்              இந்த எண்ணம் தான் கொண்டிருந்தனர்.

கேள்வி: இப்படி நாவலை மூன்று வகையில் வாசிக்கலாம் என்ற எண்ணம் எதற்காக

வாசகர்களுக்கு விதைக்கப்பட்டது?உங்கள் விளக்கம் என்ன?

பதில்:         வாசகர்கள் எப்போதும் அவர்களுக்கான பிரதியை உருவாக்குகிறார்கள். ஒரு

வாசகர்போல் இன்னொருவர் வாசிப்பதில்லை.ஆனால் நாவலிலேயே

‘இப்படி வாசியுங்கள் அல்லது அப்படி வாசியுங்கள்’ என்பதுபோல

ஆலோசனை இதுவரை யாரும் கொடுத்ததில்லை.ஒவ்வொருவருக்கும்

ஒரு  வாசிப்பு உள்ளது என்பதால்………

கேள்வி: அதற்காக இப்படி வாசகர்களுக்கு ஆலோசனை வழங்கப்பட்டதா?

பதில்:         அல்ல. இந்த நாவலின் உள் மூன்றுவகை பிரதிகள் இருந்தாலும் மூன்றையும்

இணைக்கும் இரத்தம் ஒன்றுதான். ஒன்று, ஒன்றாகவும் வேறாகவும்

இருக்கிறது.இன்னொன்று விமரிசகனும் வாசகனும் இந்த மாதிரி

வாசிப்பில் ஒன்றிணைகிறார்கள்.

 கேள்வி: மேலும் ஒரு விசயம் உள்ளது. இன்று காலம் மாறி

விட்டது.   சமூகத்தில்அதிகமதிகம் இயந்திரங்கள் மனிதர்களைத்

தீர்மானிக்கின்றன.இயந்திரத்தன்மை வாசிப்பிலும் தாக்கம் செலுத்துகிறது.

பதில்:         மனிதர்களுக்குப் பதிலாகவும் இயந்திரங்கள் வந்துவிட்டன. மேற்கத்தியர்கள்

மட்டுமல்ல. கணினி மூன்றாமுலக வளர்ச்சியடையா நாடுகளையும் கட்டுப்

படுத்துகிறது. மனிதர்கள் கையை நம்பி ஓட்டுபோட்டது மாறி அதனை

எந்திரம் தீர்மானிக்கும் காலம் வந்துவிட்டது.  மனிதத்தன்மை என்றால்

என்ன? இயந்திரத்துக்கு ஏற்ப வாழ்தல் அல்லது எந்திரமாய்

வாழ்தல்  என்றாகிவிட்டது.முகநூல் வேறு என்ன?

கேள்வி: நீங்கள் மறைமுகமாய் தமிழ்ச்சூழலில் –தமிழ் எழுத்தில்–வாசிப்பில்  இந்தவித

மாற்றத்தை அறிந்தவர்கள் உள்ளனரா என்று கேட்கிறீர்கள். சரிதானா?

பதில்:         உள்ளொளி மூலம் எழுதவேண்டும் என்றார்கள். சரஸ்வதி கடாட்சம் வேண்டும்

என்றார்கள். அவர்கள் நவீன உலகை எழுத்தில் கொண்டுவரவில்லை. பின்பு

சூழல் மாறியது. பெரிய பெரிய உள்ளடக்கச் சோதனைகள் வந்தன. தட்டச்சும்,

ட்ரெடில் அச்சு எந்திரமும் மாறி கணினியும் நவீனமுறை அச்சடிப்பும் வந்து

வாசகன் – படைப்பாளி உறவில் பெரிய மாற்றத்தை கொண்டு வந்துவிட்டன.

‘ஆசிரியன் இறந்து போனான்’ என்ற முழக்கம் ஒரு பக்கத்திலிருந்து நீர்பாயும்

என்ற கருத்தை மாற்றியது. வாசகன் ஆசிரியனின் இடத்துக்கு இங்கே

வருகிறான். இரண்டு பக்கங்களில் இருந்தும் நீர் பாயமுடியும்.

கேள்வி: எழுத்தாளனைப் போல வாசகனும் வேறுவிதமான பிரதியைப் படைக்கும்

காலம் வந்துவிட்டது என்று சொல்ல இந்த உத்தி வருகிறது

என்று விளக்குவதற்காக இந்த நாவலில் மூன்றுவித வாசிப்பு….

பதில்:         ஆமா… எண்பதுகளில் இருந்த இந்தவித விவாதங்கள் வந்தவண்ணம் உள்ளன.

எனவே, கணினியும் செயற்கை அறிவு (Artificial Intellignece)ம் வந்ததுபோல்

Dismantler text – உடைக்கப்பபட்ட நாவல் பிரதியும் வருகிறது.The politics

of the parts and the whole.

கேள்வி:உள்ளடக்கதிற்குப் போவோம். அகம் என்பது பழைய தமிழில் ஒரு பெரிய

வாசிப்புமுறை. புறம் என்பதும் என்பது அதுதான்.நாவலோ

தமிழகத்தின் அரசியல் பற்றியது. இந்தி

எதிர்ப்பு, அதற்கிடையில் நடைபெறும் இருவித காதல்கள் (வின்சென்ட் –

காந்திமதி, கிருபாநிதி – ஹெலன்). இரண்டும் இருவிதம். ஒன்று உளவியல்

தொடர்புடைய அகக்காதல். இன்னொன்று புறக்காதல். கிருபாநிதி ஒரு

எக்ரோவெர்ட், எதையும் மறைக்காதவன். தமிழக அரசியலை இந்தத் தனி

மனிதர்கள் எப்படித் தீர்மானிக்கிறார்கள்? அப்புறம் ஒரு நடிகை வருகிறாள்.

அவள் அரசியலில் நுழையவில்லை. இந்தக் காதலோடு தொடர்பற்ற தமிழ்த்

தேசியத்தின் பிரதிநிதி – இருவித கம்யுனிஸ்டுகள் இப்படி இப்படி….

பதில்:         நீங்களே ஆழமாகப் பார்க்கிறீர்கள். அகம் ஒரு சுழற்சி என்றும் புறம் வரலாறு

என்று இந்நாவலைப் படித்த நாகார்ச்சுனன் சொன்னார். சுழற்சியின் ஒருமுகம்

இன்னொன்றாய் மாறும். அதன்பின்பு அடுத்தது வரும். இப்படித்தான் தமிழ்ப்

பேசும் மனிதர்கள் முன்னால் ஒரு ஆடியானது பிடிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆடியில்

பாவையோ நம் முகமோ தெரிந்துகொண்டிருக்கிறது.

கேள்வி:அதுதான் ஆடிப்பாவை போல……

பதில்:         ஆமா. வேறு என்ன?

கேள்வி:நாவலைப் படித்துமுடிக்கையில் இப்படிப் பலவிதமான பொருளும் சூரியஒளி

நிழல்பட்டுத் தெறிப்பதுபோல் பொருள், திவலையாகத் தெறிக்கவேண்டும்..

பதில்:         மிகச்சரி. இப்போது எப்படி வாசிக்கிறார்கள். வாசகனை மாதநாவல்,ஒரு மணி

நேரம் கட்டிப்போடுகிறது. மூழ்குகிறார்கள், வாசிக்கும் வாசகர்கள். கடைசி

பக்கத்துக்கு வந்ததும் மூச்சுவிடுகிறார்கள். தன்னை மறக்கடிக்கும் நாவல்

வாசகனை ஏமாற்றுகிறது. ஒரே மூச்சில் படித்துவிட்டேன் என்பது சரியான

வாசிப்பு அல்ல. எம்.ஜி.ஆர். சினிமாவைப் பார்த்து அவருக்கு வாக்களிக்

கிறோம். அவருக்குள் நாம் நம்மைஇனங்காண்கிறோம். இந்தத் தவறான கலை

இங்கு  விமரிசிக்கப்படுகிறது.

கேள்வி:வாசிக்கிறவன் அகன்று நின்று, சற்று இடைவெளி கொடுத்து இது வெறும்

சினிமா, நாவல், என்று பிரக்ஞாபூர்வமாக இருப்பதை இழக்கக்கூடாது

என்கிறீர்கள்.இன்றைய கலைரசனை பிரக்ஞாபூர்வமானது.

பதில்:         ‘ஆசிரியன் இறந்து போனான்’ என்ற குரல் தமிழிலும் கேட்கப்பட்டு சுமார்

30 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. அந்த முழக்கம்தான் இன்று மூன்று வகையில்

வாசிக்கும்முறை கொண்ட நாவலைப் பிறப்பிப்பதற்கான தாரகமந்திரம் போல்

உள்ளது. அதாவது அந்த வாக்கியத்தை நீட்சிப்படுத்திக் கொண்டே போக

முடியும்.அதுமேற்கிலிருந்து வந்தாலும்…

கேள்வி:இன்னும் தொடர்ந்து பேசவேண்டும், இந்த நாவல் பற்றி.இப்போதைக்கு இது

போதும்!!!!……………..

தமிழவனின் ‘வார்சாவில் ஒரு கடவுள்’கன்னட மொழிபெயர்ப்பு.

(பேயோ, கடவுளோ அல்லது இரண்டும் ஒன்றோ!)

பசவராஜ் கல்குடி
கன்னடத்திலிருந்து:கிரீஷ்;கங்கையா;சகாஸ்.
(இக்கட்டுரை ஏப்.2-(2017) ஆம் தேதி கன்னட நாளிதழான ‘பிரஜாவாணி’ ஞாயிறுமலரில் லட்சக்கணகானவர்கள் வாசிக்கும்படி பிரசுரமானது. இதுபோல் ஒரு தமிழ்நாவல் கன்னட வாசகர்களுக்கு இதுவரை அறிமுகம் ஆனதில்லை.ஏற்கனவே இந்து ஆங்கிலப்பதிப்பில் (8-12-16)இந்நாவல் சிறப்புக்கள் எழுதப்பட்டிருந்தன.பசவராஜ் கல்குடி அவர்கள் மிகவும் உயரிய, இந்திய அளவு புகழ்பெற்ற, கன்னட விமரிசகராவார்.பெங்களூர் பல்கலை.யின் முன்னாள் கன்னடப்பேராசிரியர்.கன்னடர்கள் தமிழ் நாவல் ஒன்றை
இதுபோலக் கொண்டாடியுள்ளது கன்னட இலக்கிய உலகத்தில் இந்த நாவலை மிகவும் முக்கியமானதாக்கியுள்ளது.வேறு இரண்டு தமிழ் நாவல்கள் கன்னடத்தில் சமீபத்தில் வந்தும் இந்த நாவலுக்கு கன்னடர்கள் அதிக கௌரவம் அளித்துள்ளது அனைத்திந்திய இலக்கிய உலகத்தின் போக்கு வேறு என்பதைச்சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.கர்நாடக மாநில சாகித்திய அக்காதமியின் சிறந்த மொழிபெயர்ப்பு நாவலுக்கான விருதையும் தமிழவன் நாவல் பெற்றுள்ளது.விரைவில் தமிழில் இந்த நாவலின் அடுத்த பதிப்பு வரவுள்ளது.)
தமிழ்ச் சமூகம் தனது கதாநாயகர்களை உருவாக்கும் விதம் விசித்திரமானது. ‘திராவிடக் கழகம் ’ வர்ணமயமான உலகத்தின் பிரமையோடு கூடிய நாயகர்களைக் கண்டுபிடிக்கக் காரணமாயிருந்தது. அப்படித் தமிழ்த்தன்மை ஒன்றைக் கட்டும் கனவு, வெறும்கனவாகவே எஞ்சியதை நாம் கண்டோம். அபரிமிதமான உருவமுடைய அம்மா, மற்றும் சின்னம்மாக்களின் சிருஷ்டியும் அதுபோல வெள்ளைநிற வேட்டியும் ஆடையும் தரித்திருப்போர் ஆளும் அரசியல்வாதிகளாய் தனிகுனிந்து நின்றதையும் கண்டோம். இத்தகைய சித்திரத்துக்கும் கறுப்புநிறமும் பலசாலியானதுமான தேகத்துடன் கூடி இவர்கள் காட்சி தருவதற்கும் பொருத்தம் இல்லை அல்லவா என நினைக்கும் நேரத்தில் எனக்குப் பயம் தோன்றுவது தமிழ்ப் பண்பாடு தனது சுயத்தை உருவாக்கிக் கொள்ளும் முறை எத்தகையது என்று யோசிக்கையில் தான்.
தமிழவனின் ‘வார்ஸாவில் ஒரு கடவுள்’ நாவலை வாசிக்கும்போது எனக்கு தமிழ்ப்பண்பாடு குறித்த மேலே கூறிய சித்திரங்கள், யோசனைகள், வந்துபோயின. மேலோட்டமாய் அப்படி இல்லை என்றாலும் ஆழத்தில் தமிழவனின் இந்த நாவல் மேலே பார்த்த பிரச்சனையை எதிர்கொள்கிறது என்றுதான் பட்டது. தற்கால யுகத்தில் சமுதாயங்களின் அநாதைத் தன்மையையும் மனிதசக்தியின் மையமின்மையையும் தமிழ் மொழியில் உருவகமாகப் பிடித்த சிறப்பான ‘கதைச்சித்திரம்’ இந்த நாவல். நாடுவிட்டுப் போதல் மற்றும் இருத்தலியல் நிலைகொண்ட வாழ்வின், பதற்றம்(anxiety) போன்றன சாவைப் போலவோ அல்லது கடவுளைப் போலவோ எவ்வளவு தூரம் ஸ்தம்பித்தநிலைகொண்டவை என்பது இந்த நாவலைப் படிக்கையில் நமக்கு அனுபவம் ஆகிறது.
தமிழ்ப்பண்பாடு தன் சுயத்தன்மை பற்றி மிகவும் பெருமைப்படுகையில் அது பெறும் உத்வேகம் எத்தகைய மேலோட்டமான ஒரு ஜல்லிக்கட்டு என்பதை ஆதங்கத்துடனும் துக்கத் துடனும் இந்த நாவல் விளக்குகிறது என்பேன். ஏனெனில் எது சக்தியுள்ள தமிழ்தன்மையோடு ஒப்பிடப்படுகிறதோ அத்தகைய ஜல்லிக்கட்டுச் சடங்கு வெறும் சடங்காகவே எஞ்சிப் போன வரலாற்றைத் தன் அகத்தில் பிரதிபலிக்கிறது இன்றைய தமிழ்ப்பண்பாடு. நிலத்தில் உழும் மாடுகளைத் தோற்கடிப்பது என்பது, தன்னைத்தானே தோற்கடிப்பதுபோல் என அறியாத துக்க கரமான சூழல்.
இன்றைய காலனியவாத பாரதம் என்னும் இந்தப் பிரதேசத்தில் தனது என்பதை விட்டுவிட்டுப் பிழைக்க ஊர்விட்டுப்போகும் சமுதாயங்களில் தமிழ்ச்சமூகம் முன்னணியில் இருக்கிறது. 1931-இல் சிலோன், மலேயா, பர்மாவுக்கு, காலனித்துவக் கூலிகளாய் வன்முறைமிக்கதும், மனிதாபிமானமில்லாமலும் பிறந்தநாடு விட்டு தாண்டி நாடோடிகளாய் போகும் கதை – தமிழ்ச்சமூகத்தின் துக்ககரமான கதை. உலகமகா யுத்தத்தின் சந்தர்ப்பத்தில் பர்மாவிலிருந்து ஓடியவர்களில் தமிழர்கள் அதிகமான எண்ணிக்கையுள்ளவர்கள். சில காலத்துக்கு முன்பு ஸ்ரீமாவோ சாஸ்திரி ஒப்பந்தத்தில் பல இலட்சம் தமிழர்கள் தம் வீடுவாசல்விட்டுத் தமிழ்நாட்டுக்கு ஓடிவந்தது எத்தகைய ஒரு துக்ககரமான கதை. இப்படித் தமிழ்ச்சுயத்துவத்தின் பிரச்சனையைப் பரீட்சித்துப் பார்க்க வைக்கும் உள்பார்வைகளின் தேவை இச்சமூகத்துக்கு இருக்கிறது.
தமிழவனின் நாவலின் கதை இந்தத் துன்பியலின் அடையாளத்தை உருவகமாய் சித்தரிக்க முயன்ற முதல் படைப்பு. இது கர்வம் கொண்டவர்களின் கர்வத்தை உடைக்கும் கதையல்ல. தன் அகத்தைத் தானே அடிமட்டத்திலிருந்து பார்க்கும் கதை சொல்லல். இந்த நாவல் மொழி எதார்த்தமுறையை வேண்டுமென்றே விட்டுவிட்ட மொழி. இவரின் முதல் நாவல் ‘ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள்’ தமிழில் முதன்முதலில் எதார்த்தமுறையைச் சிதைத்து எழுதப்பட்டது என்று குறிப்பிடப்பட்டது. ‘வார்ஸாவில் ஒரு கடவுள்’ அதிஎதார்த்தத்தின் மிகை பரிமாணங்களை நாவல் மொழியாகப் பயன்படுத்தியுள்ளது. கற்பனை, அதர்க்கம், இவையெல்லாம் காலதேசப்பரிமாணத்தின் வெளியே ஊஞ்சல்போல ஆடவைக்கப்பட்டு மனமானது ஒவ்வொன்றையும் அனுபவிக்கும் முறையில் பக்குவமுள்ள முறையில் நாவல் உருவாக்கப்படும் கட்டத்தை இந்தப்புதுமையான கதைச்சித்திரத்தில் நான் கண்டேன்.
இந்த நாவலை நான் வேண்டுமென்றே கதைச்சித்திரம் அல்லது சித்திரக் கதை என அழைக்க இஷ்டப்படுகிறேன். ஏனெனில் அதிஎதார்த்தத்தினால் இந்த நாவல் கட்டும் நிகழ்ச்சிகள் மற்றும் விபரங்கள் கற்பனையான நிலையில் ஒரு வித்தியாசமான படைப்பை உருவாக்குகின்றன.
நவீன காலத்தின் குரூரமான வாழ்வின், சுயஆசைகள் உலகம் எங்கும், சாமான்ய சமுதாயங்களின் மீது ஏற்படுத்திய காயத்தின் அடையாளங்களைக் காலங்களைத் தாண்டி உருவாக்கிய பரிமாணங்களை இந்த நாவல் சித்தரிக்கிறது. அந்தியந்த தனிப்பட்ட வாழ்வின் காதல் sex, படைப்பு, சம்பந்தங்கள் – இவைகளிலிருந்து தொடங்கிச் சமூக வாழ்வு பலவீனமாவதைத் தமிழவன் சித்திரிக்கிறார்.
பர்மாவில் இரண்டாம் உலகயுத்தத்தில் நடக்கும் நிகழ்வு ஒன்றிலிருந்து கதை ஆரம்பிக்கிறது. நாவலின் முக்கிய பாத்திரம் சந்திரன். இவனை இதன் கதைச் சொல்லி எனலாம் அல்லது இவனே சரித்திர நிகழ்வுகளின் பகுதியாய் ஆகிறான்.
தென்னிந்தியாவின் நபர் ஒருவர் இரண்டாம் மகாயுத்த சந்தர்ப்பத்தில் பர்மாவிலிருந்து ஓடி வரும்போது பல பொருள்களைக் கொண்டுவருகிறார். நாய்க்குட்டி எனக் கருதி 3 வயசு அநாதையான பர்மிய பெண் குழந்தையைக் கொண்டு வந்து காப்பாற்றி, தன் உறவினனுக்குத் திருமணம் செய்விக்கின்றார். அவர்களின் திருமணத்தின் பலன் சந்திரன். தன் தாயைப்போல நெருப்பு பற்றுவதை, அது நடப்பதற்கு முன்பே தன்னுள் காணக்கூடியவன் சந்திரன். கணினி நிபுணரான சந்திரன் போலந்தின் வார்ஸாவுக்கு வந்து அங்குச் சந்திக்கும் ஒருத்தி மலினோவ்ஸ்கா. இன்னொரு பெண்மணி லிடியா. அவள் அண்ணன் லியோன். லிடியாவின் சிறு வயதுக் காதலனும் உள்ளான். சந்திரனை விமானநிலையத்தில் சந்திக்கும் சிவநேசம் –மற்றும் இவர்கள் எல்லோரின் உள்ளே அடங்கியிருக்கும் கதைகள் சந்திரனுடைய பிம்பங்களே.அவை தர்க்கரீதியாகவும் சகஜமாகவும் அமைகின்றன. தற்சமய வாழ்வில் இருந்து பிய்த்துக் கொள்ளும்படி எல்லோரின் பழைய மற்றும் futureless present உருப்பெறுகிறது. இக்கதைகள் ஒன்றினுள் ஒன்று கலந்துகொள்ளும் நாவலின் கதையுத்தி மர்மமாக உருவம் பெறுகிறது. நாஜிகளின் தாக்குதலுக்கு உட்பட்ட போலந்துபோலவே, காலனியத்துக்கு உட்பட்டதுதான் பாரதநாடும். இவ்விரண்டு சமுதாயங்கள் அனுபவித்த கஷ்டங்கள் ஒன்றேதான். மக்கள் பெறும் உன்னதத்தின் பெயரில் நடந்த நாஜிகளின் அட்டூழியங்களை அனுபவித்த போலந்து, பலரீதியான மக்களின் இனக்கலப்புக்குள் பிறந்த சந்திரனை ஆன்மீகமாக அறிந்திருக்கிறது என்பதுபோல் நாவலின் கதைச்சொல்லல் உள்ளது. ஆனால், இந்த இரண்டு வகை வாழ்வுகளின் துக்கங்கள் ஒன்றேதான்.
காமம் வாழ்வின் இச்சையையும் பிறப்பையும், அதுபோல் படைப்பூக்கத்தை உருவாக்கி வாழ்வுக்குப் பிரயோசனம் தருவதாய் இருக்கவேண்டும். ஆனால் இந்த உறவு கள் சாவையையே மீண்டும் கொண்டுவருவது நாவலில் ‘சமுதாயங்களின் ஜீவ அழிவுக்கான’ உருவகம் (metaphor) போல மீண்டும் மீண்டும் காட்சி தருகிறது. லிடியாவின் தன் காதலனுடன் சேரும் சூழலை இப்படிக் கூறுகிறாள்: “என் இரண்டு முலைக்காம்புகளை அவன் பிசைந்தபோது நான் என்கிற என்னுடையது என்னை விட்டுப் போகிறது என்பதை நான் அறிந்தேன். அவனுடைய தலையை என் இரண்டு கைகளினால் இழுத்துப் பலமாகத் தூரத்தில் தள்ளினேன். அப்போது ஏதோ ஒன்றை மீண்டும் யோசித்தபடி என் இளம் மார்பகங்களை மூடியபடி மீண்டும் அழுதேன். அதே சமயத்தில் ஆச்சரியமான சம்பவம் ஒன்று நடந்ததுபோல எனக்குள் தோன்றியது. அவன் என் ஸ்கர்ட்டின் உள்தொடையில் கைவைத்த இடத்தில் ஒரு நிழல் விழுந்தது போல் காணப்பட்டது”.
ஆண் மற்றும் பெண்களின் பாலியலானது தோல்வியில் மட்டுமல்லாமல் சாவிலும் இறுதியாவது எல்லாப் பாத்திரங்களின் உறவின் கதையும் ஆகிறது.
பழைமையின் பரிமாணம் தான் இன்றைய காலம் என நம்புகிற ‘வார்ஸாவில் ஒரு கடவுள்’ நாவலின் கதையாடல் ‘நவீனம்’ என்கிற பேய் வந்து ஆட்டம் போட்டு வியாக்கியானம் எழுதியதுபோல உள்ளது. நாவலில் வார்சா நகரம் குறித்த வர்ணனை வருகிறது. லிடியா கதைசொல்லும் சந்திரனிடம் வார்ஸாவில் ஓரிடத்தில் சந்திக்கக் கூறுகிறாள். அவளைச் சந்திக்கப் புறப்பட்டவனுக்கு லிடியா பற்றி இப்படித் தோன்றுகிறது:
“வெள்ளை மற்றும் பிரவுன் லெதர்பையுடன் காத்திருக்கும் லிடியா ஒரு எதார்த்தமான பெண்ணாக இருப்பதைவிட வாஸ்தவமான பெண் மறைந்துவிட்டால் அந்த எதார்த்தத்தின் பிரதிபிம்பம் தன் ஜீவிதத்தை முன்னே நீட்சிப்படுத்தினால் எப்படியிருக்குமோ, அந்த வடிவத்தில் இருக்கிறார் என யோசித்தேன்”.
பிரமைக்காளான மற்றும் வாஸ்தவ உலகங்களின் வேறுபாடே முற்றாய் மறைந்துபோன சூழல் தான் நாவல் முழுவதும் வியாபகமாகும் இன்னொரு உருவகம்(metaphor)ஆகும். இங்குப் பழைமை சுற்றிச்சுழன்று பேசுகிறதோ, தற்காலம் பழைமையாக இருக்கிறதோ எனக்கூறமுடியவில்லை.
சாவின் வர்ணங்களான நீலம், கருப்பு, சாம்பல், வெள்ளைநிறம் நாவலின் கதைஉடலில் மீண்டும் மீண்டும் பின்னணியில் வருகிறதைக் காணலாம். கால் விரலில் லாத அமலா வருகிறாள். கையின் சில விரல்களை இழந்த சிவநேசம் – எஞ்சிய விரலின் நடுவில் நீலநிறப் பேனா பிடித்தபடி, நிறத்தைச் சந்திரனின் உடலுள் போகும்படி செய்யவல்லவன். வார்ஸாவின் காலத்தை மீறிய கடவுளைப்போல இருக்கிறான் சிவநேசம். இறந்தானோ, இருக்கிறானோ என்னும் மாயம்காட்டி வாசகனுக்குக் குழப்பமாகிற ரீதியில் சிவநேசம் காட்சி தருகிறான். இவன் பேயா அல்லது கடவுளா? அல்லது இரண்டும் ஒன்றேயா? கர்னாடகத்தின் மேற்குக்கடற்கரைகளில் எல்லாப் பேய்களும் தெய்வமே ஆக இருப்பதுபோல மக்களால் வணங்கப்படுவதுண்டு. மனிதர்களைக் கள்ளத்தனமாய் கடத்தும்போது வாழ்கிறானா, சாகிறானா இவன் எனக்கருதுமாறு கும்மாம்குத்து சிவநேசமாக மறுபிறப்புப் பெறுகிறான். சிவநேசம் என்கிற பேய் கடவுளாகையில் சாவின் கையைப்பிடித்து எதிகாலஜோஸ்யத்தைக் கூறுகிறான்.
தமிழவன் நாவல் திக்பிரமை உருவாக்குகிறது. அந்தளவு இருப்பின் ஆதங்கத்தை வாசகன் முன்பு கொண்டுவருகிறது.கோபாலகிருஷ்ண அடிகாவின் கவிதைவரிபோல ‘நொண்டியின் முதுகில் குருடன் அமர்ந்திருக்கிறான்’. பாதையில் அவர்கள் எப்படி நடக்கப் போகிறார்கள் எனப் பார்க்க வேண்டும்; இந்தக் கவிதையில் வரும் உருவகத்தின் மூலம் வெளிப்படும் பொருளை மீறிய ஸ்தம்பித்தல் தொனி இந்த நாவலில் உள்ளது. யூரோப்பின் நவீன எந்திர நாகரிகத்தின் சூழலில் உருவாகும் தீவிர இருப்பின் சிக்கலின் கதையை ஒரு தடவை நினைவுபடுத்தி, அதன் மூலம் வெளிப்படும், நடுங்கும் படியான மனிதர்களின் ஆசையற்ற வாழ்வினுடைய பயம் இந்தக் கதையில் உள்ளது. அனேகர் இந்த நாவலை போஸ்ட்மாடர்ன் என்று அழைத்துள்ளார்களாம். அத்தகைய இக்கட்டான விமர்சனத்தின் ‘ஜார்கன்களை’ விட்டுவிட்டு நாவலை ஒரு கலாச்சார கதையாடலின் தத்துவ உருவகமாக வாசித்தால் நவீனகாலத்தின் எல்லாவித சத்துவமும் கண்ணில் விழும்.
இந்த நாவலை எழுத்தெழுத்தாய் நுட்பமாய் படித்து, படைப்புரீதியாய் மொழிபெயர்த்துள்ளார் ஜெயலலிதா. தமிழவனின் வாக்கியங்களை வாசிப்பது எளிதல்ல. அது கதையோட்டத்தில் ஓடிவந்து விழும் வாக்கியங்களல்ல. கதையின் அர்த்தம் புரிய வேணுமென்றால் நாவலின் மொழியைப் பொருளுக்குள் கொண்டுவரும் திறமை வேண்டும். அத்தகைய படைப்புச் செயலாய் உருமாற்றி மொழிபெயர்ப்பினை நிறைவேற்றியுள்ளார் ஜெயல்லிதா. சமீபத்தில் – எல்லாம் எந்திரத்தனமான மொழியில் மொழிபெயர்ப்பு நடக்கையில், ஜெயலலிதா கன்னட வாக்கிய அமைப்பின் ஒழுங்குக்கேற்ப பொருளைஉருவாக்கித் தந்துள்ளார். தமிழிலிருந்து கன்னடத்திற்கு மிகச் சிறப்பாகக் கொண்டுவந்திருக்கிறார்.

மலெசிய இலக்கியம்

மலேசிய தமிழ்மரபின் ஒற்றை அடையாளம்

தமிழவன்

–  வல்லினத்தில் பிரசுரம்  –

 

நவீன் தொலைபேசியில் கேட்டுக்கொண்டதன் காரணமாக இப்போது இந்தக் கட்டுரையை எழுதுவதற்காக என் நினைவுகளையும் கருத்துக்களையும் ஒருங்கமைக்க முயல்கிறேன். நான் இரண்டுமுறை மலேசியாவுக்கு – ஒருமுறை சிங்கப்பூரில் கருத்தரங்குக்கு அழைக்கப்பட்டதன் பேரிலும் இரண்டாம் முறை நவீனும் நண்பர்களும் அமைப்பியல் பற்றிப் பேசக் கேட்டுக்கொண்டதன் பேரிலும் – சென்று முடிந்த அளவு இலக்கியம் மலேசியாவில் உருவாக்கம்பெறும் முறை, மலேசிய தமிழர்களின் இன்றைய வாழ்முறை போன்றவற்றைக் கிரகித்துக் கொண்டேன். ஓரளவு மலேசியத் தமிழர்கள் பற்றிய அமெரிக்கப் பேராசிரியர் ஆண்ட்ரு வில்போர்டின் நூல்களும் எனக்கு மலேசியா பற்றித் தெரிந்து கொள்ள உதவின. இவற்றில் மலேசியாவின் தமிழர்களின் வாழ்முறையைக் கிரகிப்பதில் ஒரு அனுகூலமான தன்மை, நானும் தமிழ்ச்சமூகத்தில் பிறந்தவன் என்ற உண்மையில் அடங்கியிருக்கிறது. அதாவது அவர்கள் 90விழுக்காடு நம்மைப்போல் தமிழர்கள்.பத்து விழுக்காடு மலேசிய மொழி, மண், வாழ்முறையால், மலேசிய வரலாற்றால், அரசியலால் தீர்மானிக்கப்பட்டவர்கள் என்ற வேறுபாட்டைக் கொண்டவர்கள். எனவே, அங்கு நான் சென்ற பின்னணியில் அவர்களுடன் கொண்ட உறவு, உரையாடல்கள், குறைசொல்லல்களாலும்,மேலும் அவர்கள்பற்றிய என்னுடைய  அறிவு – அறிவின்மைகள், போதும் –போதாமைகளின் பின்னணியில்  அவர்களின் இலக்கியம் பற்றி எழுதுகிறேன். அப்படி அவர்களைப் பிரதிபலிக்கும் அவர்களின் இலக்கியம் பற்றிய என் மதிப்பீடாக இக்கட்டுரையை அமைக்க முயல்கிறேன்.

 

எனக்கு, அங்கிருந்து வந்த “காதல்” இதழ்கள் “வல்லினம்” இதழ்கள் சிலரின் நூல்கள், அதுபோல் தொகுதிகள் படிக்கக் கிடைத்தன. அதில் என்னை ஈர்த்த ஒரேயொரு நூலின் அடிப்படையில் (இது அதிகப்படியானது என யாரேனும் கூறும் வாய்ப்பு இருக்கிறது) சிந்திக்க வேண்டும் என்ற என் இதுவரை காலத்திய தமிழிலக்கிய அறிவிலிருந்து ஏன் ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன் என்ற கேள்வியைச் சட்டகமாக்கி முன்னேறுகிறேன். அந்த ஒரு நூல்: மகாத்மனின் சிறுகதைத் தொகுப்புகள். அதற்கு முன்பு மலேசியாவின் இலக்கியத் தொகுப்புகள் (கவிதை – சிறுகதை) சில என் பார்வைக்குக் கிட்டியுள்ளன. பெரும்பாலும் முக்கியமான நூல்கள் / ஆசிரியர்கள் / எதனையும் / யாரையும் விட்டுவிடாத ஒரு மதிப்பீடுதான் இது என்ற எண்ணத்துடன் எழுதுகிறேன்.

 

கட்டுரைக்குள் நுழையுமுன்பு வாசலில் நின்றவாறே என் சிந்தனைக் கட்டமைப்பு ஓரளவு என் கல்விப்புலம் சார்ந்ததாகவும், ஓரளவு என் தனிப்பட்ட வாசிப்பு, என் படைப்பு ‘எழுத்துக்கள் (சிறுகதை – மூன்று தொகுப்புக்கள்) – நாவல்கள் – ஆறு நாவல்கள்) மற்றும் சுமார் 1500 பக்க விமரிசன நூல் தொகுப்புகள் போன்றன என் பின்னணியில் உள்ளன என்ற ஓர்மையுடன் இக்கட்டுரையை வாசிப்பவர்கள் மேற்செல்லும் கடமை உண்டு.

 

சரி, விஷயத்துக்கு வருகிறேன். சில மலேசிய இலக்கியப் போக்குகள் ஏற்கனவே இன்றைய மலேசிய இலக்கியத்தை நிர்ணயிக்கின்றன. தமிழகத்தின் திராவிடப்பாணி, வானம்பாடி பாணி, இடதுசாரி (தாமரை இதழ்) மற்றும் இவைகளைத் தாண்டி இன்று கணினி ஊடகம், முகநூல் பாதிப்புகள் வழி உருவாகும் புதிய தன்மைகள் மலேசிய மனங்களை – எழுத்தை – நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் பாதித்து அதன்பின்பு 21ஆம் நூற்றாண்டின் மலேசிய இலக்கியம் என்ற உண்மை சம்பவித்து வருகிறது. அந்த மலேசிய இலக்கியம் என்ற உண்மையின் பின்னணி வரலாறு, அதன் மீதான தாக்கங்கள் பற்றிய வரலாறு பற்றிய அவதானிப்பாக ஓரளவாவது இக்கட்டுரை அமையவேண்டும் என்பது என் அவா.

 

மகாத்மனின் சிறுகதைகளை அச்சிட்டு வெளிப்படுத்திய சக்திகள் எத்தகையவை என்ற என் கேள்வியை மறக்காமல் அக்கதைகளை அச்சமூகம் விளைவித்தது என்ற விஷயத்துக்கு வருவோம். (மகாத்மன் பற்றிய என் கட்டுரையை, வசதி உள்ளவர்கள் படிக்க வேண்டும். பார்க்க: tamizhavan.com) எதற்காக இந்த நூலை மீண்டும் மீண்டும் நான் குறிப்பிட்டு வருகிறேன்? இந்த நூல் “நாளை மற்றுமொரு நாளே”, அதுபோல் நகுலனின் “நினைவுப்பாதை” இரண்டையும் யாருக்கும் நினைவுக்கு கொண்டுவரும். நான் குறிப்பிடும் இவை தமிழகத்தின் மைய எழுத்தல்ல. ஆனால் அகில உலக அளவில் காஃப்கா மைய எழுத்தாளராக இருக்கும்போது இத்தகைய காஃப்கா போன்ற எழுத்துக்களில் உள்ள எதிர்மறைப் பண்பு –  நாகராஜன், நகுலன், மகாத்மன் ஆகியோரை இணைக்கின்றன என்பேன். இவ்வெதிர் மறைப்பண்பு ஏன் மொத்த உலகஅளவுத் தமிழின், பொதுப்பண்பாகக் கூட இல்லாமல் போகும்? உலகத் தமிழ்ச் சமூகம் (மலேசியா, சிங்கப்பூர், தமிழகம், ஈழம்) தன்னை ஒவ்வொரு நாட்டிலும் அடிமையின் இடத்தில் வைத்திருக்கும்போது அடிமை, நோய்மை உள்ளவனாகவும் (மகாத்மன் கூறுவதுபோல்) சிறையில் அடிபடுபவனாகவும் தானே இருப்பான். மலேசியப் பல்கலைக் கழகத்தில் தமிழ்த்துறையில் தமிழ்க் கற்பிக்கப்படுவதால் நோய் மையமற்ற இடத்தில் மலேசியத் தமிழ்ச் சமூகம் இருக்கிறதென்று ஆகிவிடாது. அதாவது இன்றைய அகில உலகமெங்கும் ஈழத்தின் அகதிகள் பரவியுள்ள சூழலில் – தமிழகத்திலேயே  தமிழன் தன்அடையாளத்தை நிலைநாட்டமுடியாத பின்னணியில் – ஏதோ ஒரு எதிர்மறைத் தன்மைதான் இன்றைய 21-ஆம் நூற்றாண்டின் தமிழனின் வாழ்நிலையின் இருத்தலியல் உண்மை. அத்தோடு புதுக்கவிதை, தமிழகத் தமிழில் உருவான பொதுஉலகப் போக்கு சார்ந்த சம்பவம். அதுவரை சாத்தியப்படாத மொழி, படிமம், கற்பனை, வாக்கியம், எண்ணம், சித்தரிப்பு யாப்பற்ற ஒலிநயம் என்பது போன்ற மிகப்பல மொழிசார் சத்தியங்களை அறிமுகப்படுத்தியது. இதனால் தமிழன் அறிந்த உண்மை முற்றிலும் தலைகீழாக்கப்பட்டது. நாடு, வீடு, கனவு, எல்லாம் பற்றிய மனக்கட்டமைப்பு ஒரு பக்கம் சிதறியது. இன்னொரு பக்கம் புதிதாய் மறுவடிவம் உற்றது. ஏதொவொன்றில் நிம்மதி கண்ட தமிழ்மனம் புதிதாய் இரண்டு துருவங்களுக்கு நடுவிலுள்ள அல்லாட்டத்தில் வைக்கப்பட்டது. உறுதிப்பாடு இல்லாமல் ஆனது. தமிழகத்தில் சி.மணி என்ற கவிஞர் இருந்தார். முதன்முதலில் பாரதிதாசனைச் சுற்றிக் கட்டப்பட்டிருந்த புராணிக கதையாடலை (Narrative) வாழ்வென ஊரெல்லாம் பறைகொட்டித் தமிழனடா என்று பெருமை பேசியது ஒரு தொன்மம் (Myth) என்ற நிர்தாட்சண்யமான செய்தியை சி.மணி கவிதையில் தெரிவித்தார். அப்போது அவர் பாரதிதாசனையும் புதிதாய் அணுகக் கற்பித்தார்.  தமிழக இலக்கியம் பற்றிய தீவிர உரையாடலை முழுசும் மலேசியா அறிந்திருந்தால் வெறும் இணையதளம் மூலம் எழுத்தாளர்களை அறியும் துக்ககரமான செயல் அவர்களுக்கு நடந்திருக்காது. மலேசியத் தமிழ் இலக்கியக் கல்வியும் கூட மேலோட்டமான தமிழக இலக்கியக் கல்வியால் கறைபட்டது என்பதுதான் என் கணிப்பு.

 

இந்தச் சூழலில் மகாத்மனின் சிறுகதைகளிலும் பாலமுருகனின் நாவல், ரேணுகாவின் கவிதைகள், நவீன் கவிதைகள் போன்றன இன்றைய தமிழக இலக்கியத்தோடு ஒரு வகை உறவை ஏற்படுத்துகின்றன. அவை தான் என் கவனத்தைப்பெறுகின்றன. மேலும் இங்கே குறிப்பிட்ட எழுத்தாளர்களுக்கும் தமிழ்க்கல்வி உலகத்துக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. மலேசிய பொதுத் தமிழ்க் கல்வி உலகம் பட்டிமன்ற தரத்தில் இலக்கியத்தை அணுகுகிறது. தமிழகமோ ஈழம் போலவேதான். இதில் ஏதோ குறைபாடு உள்ளது. தமிழகத்தில் வானம்பாடி இயக்கம் மரபுக்கவிதைக்கும் புதுக்கவிதைக்கும் நடுபட்ட மொழிவயப்பட்டதும் – புதுமையை முழுவதும் ஏற்க முடியாததுமான மனநிலையின் படப்பிடிப்பு. தோன்றி சிறிது காலத்துக்குப்பிறகு தமிழகத்தில் வானம்பாடி இயக்கம் மறைந்தது. இதற்கு மாறானரீதியில்  யாப்பற்ற புதுவித கவிதைகள் உரைநடை அமைப்பின் வழி உற்பத்தியானபோது அது மரபுத் தமிழ்க்கல்விக்கு வெளியில் வாழ்ந்தவர்களின் ஆசை, ஈடுபாடு, வாழ்க்கை முறையோடு இணைந்து வெளிப்பட்டது. இதில் கதைகள், நாவல்கள், எல்லாம் அமைந்தன. அக்காலகட்டத்தின் தர்மங்களைக் கொண்டு வந்தன. இறுகியதான 19-ஆம் நூற்றாண்டின் வாக்கியமுறை வித்தியாசப்பட்ட இக்கட்டத்தில் வந்த புதுவகையான புனைவை மௌனி, நாகராஜன், நகுலன், மா.அரங்கநாதன் போன்றோர் தமிழகத்தில் எழுதினார்கள். இவ்வெழுத்துக்களில் ஒருவகை பாசாங்குத் தனமான புராணீகம் (Quality of Myths) சிதைக்கப்பட்ட, தனிமனிதன் சார்ந்த, உணர்வு வழிப்பயணம் சித்தரிக்கப்பட்டது. எதார்த்த வகை எழுத்து இந்தியாவிலும் மலேசியாவிலும் கடினமான வாழ்க்கையை  மிகைப்படுத்தியோ அல்லது மலினப்படுத்தியோ எதார்த்தவாத சித்தரிப்புடன் முன்வைத்தன. உள்ளடக்கம், வடிவம், என்று சலீசாய் பிரித்துப்பேச வாகாய் இவை அமைந்தன. தமிழகம் – மலேசியாவில் – ஏன் ஈழத்திலும் இந்தவித மரபுரீதியான உரைநடை இலக்கியம் இருந்தது. இதனை சை.பீர்முகம்மது அவர்களின் உதாசீனப்படுத்த முடியாத, வரலாற்றுக்குப் பயன்படக்கூடிய, அதே நேரத்தில் உத்தம மானவை என்றும் கூற முடியாத தொகுப்புக்கள் காட்டின. இதனைச் சிதைக்கும் புதுமரபு இல்லாதிருந்தபோது மேலே கூறிய மலேசிய புதுவித எழுத்துக்காரர்கள் வெளிப்பட்டனர். இவர்களிடம் புராணிகத்தின் நம்பமுடியா தன்மைகள் இருக்காது. புராணிகம் தகும் கனவுத்தன்மைக்கு மாறாக ஒரு வெறுமை, அந்த இடத்தில் முன்வைக்கப்பட்டது.

 

வெகுசனங்களுக்கு இவைகளில் இஷ்டமிருக்காது. வெகுசனத் தமிழ் சன உடம்புச் சுகமும் இருக்காது. (இதனைத் தமிழ் நடிகர்களும், தமிழக சினிமாவும் அவர்களுக்கு வழங்குகிறது). நிம்மதி சார்ந்த நிற்பும் கவலையின்மையும் இருக்காது. இதற்குப் பதிலாக மகாத்மனின் சிறுகதைகளில் வெளிப்படும் பாத்திரங்கள் படும் அவலம் முதலும் முடிவுமாக இருக்கும். ஜி.நாகராஜனின் கந்தன் என்ற பாத்திரம் இத்தகையவன். மா. அரங்கநாதன் படைப்புக்களில் சமய உணர்வும் அற்புதமும் சம்பவிக்கின்றன. கந்தனுக்கு மாற்று இந்த மா. அரங்கநாதன் படைப்புக்கள். வெறுமைக்குச் சமயஉணர்வு மாற்று. மலேசியாவில் இலக்கிய விமரிசனம், விமரிசனக் கோட்பாடு போன்றன ஏன் வளரவில்லை?ஒருவித போலிப்பாராட்டு நிறைந்துள்ளது. தமிழ்க்கல்வித் துறைகளின் உதவி இதற்குத் தேவைப்படும். ஆனால், மலேசியாவின் தமிழ்க்கல்வி உலகம் இத்தகைய காரியங்களுக்குத் தயாராக இல்லை. பெருவாரித் தமிழகக் கல்வி, நிறுவனங்கள் போலத்தான். மலேசியாவின் படைப்பு உந்துதல் ஒரு சமூக இயக்கமாக வளரவில்லை. கருத்துருவமாகத் திராவிடர்கழகப் பாதிப்புடன் செயல்முறைகளை மேற்கொள்வது அங்கு இருந்தது. அது நவீனத் தமிழைப் பாதிக்கும் உள்ளாழம் கொண்டிருக்க வில்லை.நான் ஒருமுறை அமைப்பியல் பற்றி பேசப் போனபோது அமைப்பாளர்கள் ஏற்பாடு செய்திருந்த செவிமடுப்போரின் ஓரிருவர் பேராசிரியர்கள். மற்றபடி பள்ளி மாணவர்கள். எனக்குப் பெரிய ஏமாற்றமாக இருந்தது. பல்கலைக்கழகத்தில் படிப்பவர்களுக்கும் படிப்பிப்பவர்களுக்கும் ஈடுபாடு இருக்கவில்லை. விதை ஊன்ற முடியாத விவசாயின் மனநிலையில் நான் திரும்பினேன். ஏதோ சில இடைவெளிகள் தமிழகத்துக்கும் மலேசிய அறிவுஜீவிகளுக்கும் உள்ளது. இதனைத் தாண்டி நடைபெறும் காரியங்களில் உள் உரம் ஒன்று எப்படியோ அந்த மண்ணில் இருப்பது மட்டுமே நம்பிக்கை தருகிறது. அந்த உள்உரத்திலிருந்து முளைத்த ஒற்றை மரம்தான் மகாத்மன். மகாத்மனின் வாழ்க்கைமுறை, நாகராஜனைப் போலவே, மரபு பிறழ்ந்தது. எனவே அவரது அடுத்த தொகுப்பு வரவில்லை போலுள்ளது. அந்த உள்உரம் எத்தனை நாட்கள் எடுத்துப் புதிய மரம் ஒன்றோ, ஒரு தோட்டமோ உருவாகக் காரணமாக இருக்கும்? வெறும் உற்சாகமும் நாலைந்து பேரின் இளம்வயதும் மட்டும் அந்தத் தோட்டத்தை நாளை உருவாக்குமா? தமிழ்க்கல்வியோடு இலக்கியம் சேராவிட்டால் எதிர்காலம் மலேசியாவுக்கும் – தமிழகம் போல – நம்பிக்கையில்லாததே.

 

இப்போது சிலருக்குக் கேள்வி ஒன்று வரும்: மகாத்மனின் பாத்திரங்களின் பிறழ்வும், மனநிலை பாதிப்பும், அடிமட்ட வாழ்க்கைத் தளத்தில் உழல்வதும், நம்பிக்கை இன்மையும் ஒரு தமிழனின் வாழ்வா? நான் சொல்கிறேன். அப்படி அல்ல. இன்றைய இலக்கியம் “சித்தரிப்பு” என்ற இலக்கிய இலக்கணத்தை மீறிப் போய்விட்டது. மலேசியாவில் உள்ள முருகன் வழிபாட்டைச் சித்தரிக்கும் கதைகளில் ஒரு தொடக்கம் ஒரு திருப்பம் ஒரு முடிப்பு  உள்ளது. ‘அமுதசுரபி’ என்ற தமிழக இதழ் கதைபோல் மலேசியாவில் எழுதப்பட்ட கதைகள் உள்ளன. எனக்கு மகாத்மனின் இலக்கியம் வாழ்க்கையை “சித்தரிப்பு” செய்யும் இலக்கியமல்ல. சித்தரிப்பு செய்யும் இலக்கியவாதிகள் தமிழகத்திலிருந்து மலேசியாவுக்கு அடிக்கடி வருகிறார்கள். இவர்கள் நவ இலக்கியம் அறிந்தவர்கள் அல்லர். நவீன இலக்கியம் பற்றிய அறிவை மலேசியத் தமிழிலக்கிய மாணவர்கள் முதலில் பெறவேண்டும்.அங்குக் கூட்டம் ஏற்படுத்தும் ஆர்வலர்கள் மலேசியாவில் இருக்கும் ஆங்கில இலக்கியம் கற்ற தமிழர்களை நாடி ஆங்கிலம் மூலம் வெளிப்பட்டுள்ள மேற்கின் இலக்கியத்தை  மலேசிய இளைஞர்களுக்கு அறிமுகம் செய்ய வேண்டும். அப்போது “சித்தரிப்புப் பாணி” இப்போது நவீனமாகிப்போய்விட்ட  வாழ்க்கையின் – சமூகத்தின் – இன்றைய வரலாற்றின் (நகரம் – கோலாலம்பூர் – இன்றைய உலக சரித்திரத்தின் குறியீடு) அர்த்த தீவிரத்தைத் தரமுடியாத பழைய பாணி என்பது விளங்கும். அடுத்து என்ன பாணி? காஃப்கா போன்றோர், ஹொர்கே லூயிஸ் போர்ஹேஸ்,  இட்டாலோ கால்வினோ போன்றோர் உலக இலக்கியத்தில் கொண்டு வந்துள்ள ஒருவகை குறியீட்டுப்பாணி இன்று சமூகப்பிரச்சனையின் அதிமுக்கிய வெளியீட்டுப் பாணி ஆகியிருக்கிறது. மகாத்மனின் எழுத்து இருள்மயமான அழிவின், சாவின், சிதைவின் எழுத்து மட்டுமல்ல. அது “குறியீட்டு” எழுத்து. எதன் குறியீடு? மகாத்மன், தோட்டத் திலிருந்து குரூரமாய் விரட்டப்பட்ட தமிழ்இனத்தின் நினைவிலியை அதே குரூரத்துடன் படைக்கிறார். State என்ற மலேசிய அரசின் கொடுங்கரம் கொண்ட வல்லாண்மையைப் படைக்கிறார். அதன் நீதிமன்றத்தை படைக்கிறார். இன்றைய தமிழ்மனிதன் தன் 2000ஆண்டு சரித்திரத்தை உள்மனக்கேடயமாய்  வைத்துத் தாக்குப் பிடிக்கும் சரித்திரத்தை ஓரிரு தகவல்கள் மூலம் நவீன உரைநடைக்காவியமாய்த் தருகிறார். “குறியீடு” என்பது ஆயிரம் பிரச்சனைகள் நான்கு ஐந்து தகவல்கள் மூலம் முன்வைக்கும் முறைக்குப் பெயர். ஒரு தேசத்துக்கு ஒரு கொடி இருக்கும். கொடி தேசத்தின் குறியீடு. கொடியை அவமானப்படுத்தினால் சிறைதண்டனை கொடுப்பார்கள் அல்லவா! அதுதான் குறியீடு. குறியீடு சாதாரணமானதல்ல. உயிர் உறிஞ்சும் சக்தி கொண்டது. உலகில் வாழும் பத்து இலட்சம் தமிழர்களின் உயிரை உறிஞ்சி வெளிப்பட்டிருப்பது மகாத்மனின் எழுத்துமுறை. அதாவது உண்மை என்பது எழுத்தின் வழி காட்டப்படும் என்ற இலக்கியக் கோட்பாட்டை தன் எழுத்தின் தொடக்கத்திலேயே தூக்கிவீசிவிட்டார் அவர். அவருக்குக் கோட்பாடு, கீட்பாடு எதுவும் தெரியாமல் இருக்கும். ஆனால் வாழ்தலின் சூழல்தீவிரம், அவரது கதைகள் எப்படிப்பட்ட பாத்திரத்தைக் கொண்டு இருக்கும், எந்தெந்த சம்பவங்களை அடிப்படையாக்கும் என்ற அறிவைக் கொடுத்து இருக்கிறது. கோட்பாட்டு அறிவு என்பது வேறு. அது வாசிக்கும் முறை. மகாத்மனை அறிய கோட்பாடு வேண்டும். அவர் படைப்புக்குக் கோட்பாடு வேண்டாம்.

 

அதாவது நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன்? மகாத்மன் போன்ற ஓர் எழுத்தாளர் இருக்கும்போது மலேசியாவுக்குக் கதைபற்றி – கவிதைப்பற்றி – நாவல் பற்றி வகுப்பு எடுப்பதற்கு மலேசியர்கள் மகாத்மன் அளவு தரமற்ற எழுத்தாளர்களைத் தமிழகத்திலிருந்து ஏன் அழைக்க வேண்டும்? மகாத்மனைச் செயல்முறையில் கட்டுடைப்புச் செய்யும் (deconstruct) ஆட்களை மலேசியாவில் இருந்தே அழைத்து மகாத்மனைப் பற்றி மீண்டும் மீண்டும் பலவித கோணங்களில் அணுகுவது தவிர வேறு வழியில்லை. ஏனென்று கூறுகிறேன். மகாத்மனும் காஃப்காவும், மகாத்மனும் போர்ஹேஸும், மகாத்மனும் இட்டாலோ கால்வினோவும் மகாத்மனும் நாகராஜனும், மகாத்மனும் நகுலனும் என்றெல்லாம் பல்வேறு கருத்தரங்கு நடத்துங்கள். அதன் வழி மகாத்மனின் நூத்திச்சொச்சம் பக்க புத்தகத்தின் வியாக்கியானம் 1000 பக்கங்களை எட்டும் என்பதை அறிவீர்கள். அந்த 1000 பக்கங்களில் சிங்கப்பூர் லாதாவின் எழுத்தும் மற்றும்  அங்கும் வாழும் இந்திரஜித்தின் எழுத்தின் உள்வெளிகூட மகாத்மனிடம் இருப்பதை அறிவீர்கள். நாடகத்தில் இளங்கோவன். அதுபோல் தமிழகத்தின் உயர்எழுத்து மரபுகளும் அனைத்துலக எழுத்தும் மகாத்மன் என்ற மையப்புள்ளி வழி குறுக்கும்மறுக்குமாய் பல்வேறு திசைகளில் பயணப்படுவது தெரியும்.

 

மலேசியாவில் ஆரோக்கியமான ஒரு காரியத்தைத் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் செய்ததைக் கவனித்தேன். அதாவது மலேசிய மொழியில்  எழுதுபவர்களுடன்  நல்ல உறவு வைத்துள்ளனர். மலேசிய மொழி கிழக்காசியாவின் முக்கியமான உள்ளோட்டங் கள் கொண்ட மொழி. அம்மொழியின் பல்வேறுபட்ட காலங்களின் உள் அறைகளில் இருக்கும் கிழக்கத்திய மனிதனின் ஆன்மாவை மகாத்மனின் கதைகளில் காணலாம். மகாத்மனை உடனடியாக மிகச்சிறந்த மலேசிய படைப்பாளி மூலம் மலாயில் மொழி பெயர்க்க ஏற்பாடு செய்யுங்கள். இது மிக எளிது. ஏனெனில் தமிழ்ப் பட்டப்படிப்புக் கான ஆய்வேட்டைக் கூட மலாய் மொழியின் சமர்ப்பிக்கிறார்களாம், தமிழ் மாணவர்கள். எவ்வளவு பெரிய வாய்ப்பு! மகாத்மனை மலேசிய பண்பாட்டிற்கு அறிமுகம் செய்வதற்கு!

 

மகாத்மன் தமிழின் 2000வருட இலக்கிய வரலாற்றின் இரத்தம் ஓடும் கடைசி தமிழ்வம்சத்தின் விருட்சம்.அவர் தமிழகம்,மலேசியா, ஈழம்,சிங்கப்பூர் வழி ஓடும் ஒரு தமிழ் இலக்கிய மரபுக்குச்சொந்தக்காரர். அவரைப் புரிந்துகொள்ள பயிற்சிப்பட்டறை நடத்தாமல் அரைகுறை விருது வாங்கிவிட்டார் இன்னார் என்றும் எனவே, அவரை ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து விமானம் பயணச் செலவு கொடுத்து அழைக்கிறோம் என்பதும் எவ்வளவு தவறான காரியம்? முழுவதும் மகாத்மனை மையப்படுத்துவது மலேசிய இலக்கியத்தின் எதிர்கால வளர்ச்சி. மலேசியத்தமிழ் எழுத்தாளர்களில் என் மதிப்புக்குரிய பலர் மகாத்மனின் உள்ளே இருக்கிறார்கள். அவர்களில் ஒருவர்தான் எனக்கு எந்தெந்த நபரைப் படிக்க வேண்டும் என்றுகூறி மகாத்மனை இனங்காட்டினார். அச்செயல் மலேசியா, தன் அடையாளத்தை மகாத்மன் வழி அறிந்துகொள்ள தயாராக இருக்கிறது என்பதை எனக்குச் சுட்டியது. அந்த நபர் பெயரை, நான் வேண்டுமென்றே, இங்குத் தவிர்க்கிறேன். மகாத்மனைப் போல வாழத்தேவையில்லை. கூடாது. ஆனால் மகாத்மனை ஒரு முன்மாதிரி இலக்கியவாதிபோல வைத்துப் புதிய ஓர் இலக்கிய இயக்கத்தைத் தொடங்குவது முக்கியம். (இது எதிர்வினைக்காக எழுதப்படுகிறது. எதிர்வினை தாருங்கள்.அதாவது நான் உங்கள் சூழலிருந்து கற்கவும் வேண்டும்.)