தமிழ்த்துறைகள் கருத்துக்களின் ஊற்றுக்கண் ஆகவேண்டும்

 

தமிழ்த்துறைகள் கருத்துக்களின் ஊற்றுக்கண் ஆகவேண்டும்.

தமிழவன்

 

        கருத்துக்கள் எப்படி உருவாகின்றன? கருத்துக்களுக்கும் மொழிக்கும் சமூகத்தின் அமைப்புக்கும் சம்பந்தம் உண்டா?

 

இந்தக் கேள்விகளைக் கேட்ட சிந்தனையாளர்கள் உண்டு. மார்க்சியம் தமிழ்ச்சமூகத்தில் பல ஆண்டுகளாக வேர்விட்டுள்ளது. கருத்துக்களின் உற்பத்தி பற்றி மார்க்சியத்தில் பல சர்ச்சைகள் உள்ளன. நாம் வீடுகளில் இருக்கும்போதும், பஸ்களில் பயணம் செய்யும்போதும் பேசுகிறோம். நாம் சும்மா இருக்கும்போதும் நம் மனதில் பேசிக்கொண்டேயிருக்கிறோம். மனதில் பேசுவதன் பெயர்தான் கருத்துக்களை உருவாக்குவது. தமிழ்ச்சமூகம் மனதில் தோன்றிய – பேசிய – கருத்துக்களைப் பல வேளைகளில் எழுதி வைத்துள்ளது. திருக்குறள் அப்படி மனதில் தோன்றிய கருத்துக்களை எழுதிவைத்த ஒருவரின் நூல். இப்படிப் பல தரப்பட்ட கருத்துக்களைத் தமிழ்ச்சமூகம் எழுதிவைத்துள்ளது.

 

ஆனால் கருத்துக்கள் எப்படி உருவாகின்றன என்ற கேள்வியோ, கருத்துக்களுக்கும் மனதுக்கும் அல்லது சமூகத்துக்கும் உள்ள தொடர்பென்ன என்ற கேள்வியோ தமிழில் பெரிய அளவில் கேட்கப்படவில்லை. அப்படிக் கேட்டவர்கள் வெளிநாட்டில் உள்ளனர். அவர்களில் சிலர் தமிழிலும் பேசப்படும் நபர்களாக உள்ளனர். சுமார் 1920 வாக்கிலிருந்து சிங்காரவேலர் போன்றவர்கள் மார்க்சியம், பொதுமைச்சிந்தனை என்றெல்லாம் பேசினார்கள். பெரியாரும் கூட சிங்காரவேலரை அழைத்துத் தனது இயக்கத்துக்கு சில சிந்தனைகளை – கருத்துக்களை – தந்து தெளிவுபடுத்தும்படி கேட்டுக்கொண்டதுண்டு. அந்தப் பொதுவுடைமைச் சிந்தனையை  உருவாக்கிய கார்ல்மார்க்ஸ் கருத்துக்களைப் பற்றிச் சிந்தித்தவர். ஆனால் சமூகத்தை இயக்குவது பொருளாதாரம் என்றும் அதனால் மனிதனிடம் தோன்றும் கருத்துக்கள் இரண்டாம்பட்சமானவை என்றும் மார்க்ஸ் கருதினார். இவரைக் காலங்காலமாகப் பின்பற்றியவர்கள் இருந்தனர்.சோவியத் ஒன்றியம் வீழ்ச்சி அடைந்தபின்பு, சமீப காலங்களில் இவரைப் பின்பற்றுபவர்கள் இவருடைய இந்தச் சிந்தனையை ஏற்கவில்லை. ஆனாலும் இவர்கள் இவருடைய ஆதரவாளர்கள்தாம். இவர்களின் சிந்தனைகளைப் “பின்-மார்க்சியம்” (Post- Marxism) என்று, இன்று மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் அழைக்கின்றனர். இந்தச்சொல்லை அறிமுகப்படுத்தியவர் அர்ஜென்டினாவிலிருந்து இங்கிலாந்துக்கு வந்து அங்குப் பேராசிரியரான எர்னஸ்டோ லக்லாவ்(Ernesto Laclau) என்பவராவார். சமூகத்திலிருந்து கருத்துக்கள் வருகின்றன என்பதைச் சற்று மாற்றி, சமூகமும் கருத்துக்களிலிருந்து வருவதுண்டு என்றனர் இந்தப் பின்-மார்க்சியர்கள். சோவியத் யூனியன் சிதறிய பிறகு இந்தப் பின்-மார்க்சியர்களின் கருத்துக்கள் உலகம் எங்கும் பரவ ஆரம்பித்துள்ளன.பின்மார்க்சியம் என்பது மர்க்சியத்தின் கருத்துக்களை நவீன முதலாளியத்தின் குணங்களுக்கு ஏற்ப மாற்றி வடிவமைப்பதாகும்.இந்தச் சிந்தனையில் இன்று சிறந்துவிளங்குபவர் ஸ்லவாய் சீஸெக் என்பவராவார். புதுக்கம்யூனிசம் என்ற சிந்தனையை இவர் பரப்பிவருகிறார்.முதலாளியம் மார்க்ஸ் எதிபார்க்காத புதிய குணங்களைப்பெற்றுள்ளது என்பதை லக்லாவ் மற்றும் சீஸெக் போன்றோர் கூறுகின்றனர்.சமூகவியல் என்ற தனிப் பல்கலைக்கழகத்துறைப் பாடம் ஒன்று உண்டு. தமிழகத்தில் இந்தப் பாடம் ஏனோ முக்கியமாகவில்லை. துணைவேந்தர்கள் நினைத்திருந்தால் இப்பாடத்தைத் தமிழகத்தில் பரப்பி இருக்கலாம். முதலமைச்சர்களின் கடைக்கண் பார்வைக்கு ஆளானால் மட்டும் துணைவேந்தர்கள் ஆகமுடியும் என்ற விதி இருப்பது வரை தமிழகத்துக்கு வேண்டிய பாடம் எப்படி வரும்? ஆனால் இந்த முக்கியமான பாடம் நம் சமூகத்தில் பரவாததாலோ என்னவோ தமிழ்த்துறைகளிலும் தமிழிலக்கியத்தைச் சமூகச் சிந்தனையுடன் இணைக்காமல் உள்ளனர். அதனால் தமிழ்த்துறை என்பது புதிய சிந்தனை பற்றியதல்ல என்ற அபிப்பிராயம் பல பேராசிரியர்களிடமும் உள்ளது. அதனால் தமிழ்க்கருத்துக்களின் உற்பத்தியில் தமிழ்த்துறைகளுக்குப் பங்கு இல்லாதபடி பார்த்துக் கொள்கின்றனர். உலகம் எங்கும் சமூகவியல், அறிவு பற்றிய சமூகவியல்  (Sociology of Knowledge) என்ற தனிப்பிரிவைக் கூடத் தொடங்கியுள்ளது. அதுபோல் தத்துவத்துறை கூட சிந்தனை, அறிவு, கருத்துப் போன்றவைகளைப் பற்றிய ஆய்வில் ஈடுபடுகிற ஒருதுறைதான். துறை (Department) என்பது பிரிவு என்று பொருள். சிந்தனையைப் பிரித்துப்பிரித்து வைத்துப் படிக்கிறார்கள். தமிழ்த்துறையைச் சிந்தனையின் பிரிவாகக் கட்டமைப்பதற்குப் பதிலாக சிந்தனையின்மையைப் பரப்பும் துறையாக அமைத்து வைத்திருக்கிறார்கள். கன்னடம், மராட்டி, வங்காளி போன்ற மொழிகள் சுமார் 10ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பின்பு வந்தவை. எனவே, ஆயிரம் ஆண்டு பழமையை மட்டும் படிக்கின்றனர் இம்மொழி மாணவர்கள். தமிழ் 1-ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்தே இலக்கியங்களுடன் வாழ்ந்து வருகின்றது. அதனால் இரண்டாயிரம் ஆண்டு பழமையை மாணவர்கள் படிக்கவேண்டும். பழைய வாக்கியங்கள், நூல்கள், பழைய சிந்தனை, பழைய சொற்கள், பழைய இலக்கணம், பழைய யாப்பு இப்படி இப்படி. இந்தப் பழைய விசயங்களில் பாதிக்குமேல் இன்றுள்ள சமூகத்தோடோ, சிந்தனையோடோ சம்பந்தப்படாதவை.  ஆக மொத்தமாய் தமிழ் படிக்க வரும் அதிகமான மாணவர்களான தலித் மாணவர்கள் பழமையைப் பழமைக்காகவே இரண்டு ஆண்டுகள் முதுகலை  படிக்கவும், மூன்று ஆண்டிலிருந்து முனைவர்பட்டத்தை முடிக்க எடுக்கும் பல ஆண்டுகள் தொடர்ந்து படிக்கவும் விதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். இந்தப் பழமை மூலமாக  நவீன சமூகம், நவீன உலகம், அதன் பிரச்சனைகள் என்று கேள்வி கேட்கும் எந்த முறைமையும் ஊக்கப்படுத்தப்படுவதில்லை. இன்று, இந்தியாவிலும் இலங்கை, மலேசியா, சிங்கப்பூரிலும் உள்ள தமிழ்ப்படிப்பே தமிழனை அடிமையாக வைப்பதற்கான நல்ல இரும்புக் கவசம். சுயச் சிந்தனை என்னும் கிளியைப் பழமை என்னும் பெருமை பொருந்திய கூட்டிற்குள் அடைத்து வைத்துவிட்டோம். மீண்டும் மீண்டும் எந்த மாற்றமும் வராதபடி பார்த்துக் கொள்கிறோம். பெரும்பாலும், இன்று தமிழ்ச் சிறப்புப்பாடம் படிக்க வருபவர்கள், சமூகத்தில் உள்ள ஏழைகளும் பெண்களும். கொஞ்சம்கூட ஈவு இரக்கம் ஏதும் இன்றி தமிழை ‘மானேஜ்’ செய்கிற பேராசிரியர்களின் தனிச்சொத்து ஆகிவிட்டது தமிழ்ப்படிப்பு.

 

இதில் பழந்தமிழில் தீர்க்கப்படாத பிரச்சனைகள் எத்தனை என்று சொல்ல முடியாது. பல பழந்தமிழ்ச் சொற்களுக்கு இன்றுவரை பேராசிரியருக்கும் பொருள் தெரியாது. பேராசிரியரின் பேராசிரியருக்கும் பொருள் தெரியாது. உதாரணமாய் பழனம் என்ற சொல்லை மிக அற்புதமான நூல் ஒன்றை எழுதியுள்ள குளோரியா சுந்தரமதி அவர்கள் பல பொருள் உள்ள சொல் என்கின்றார். நூலின் பெயர்: ‘சங்க இலக்கியம், மருதம்’  என்பது 1973-இல் வந்துள்ளது. ஒவ்வொரு இடத்திலும் மருதம் என்ற பகுதியைச் சார்ந்த பாடல்களில் வரும் இச்சொல் எத்தகைய பொருளைத் தரும் என்று விளக்குகிறார். அதுபோல்  தொல்காப்பியத்தின் 3-ஆம் பகுதியான பொருளதிகாரத்தின் சில பிரிவுகளை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்த ஒரு பேராசிரியர் ‘இந்தச் சொல்லுக்கு அல்லது வாக்கியத்துக்குச் சரியான பொருள் தெரியவில்லை. நான் இப்படி இருக்க வேண்டும் எனக் கருதுகிறேன்’ என்கிறார். சுமார் 150 வருடங்களாகிவிட்டன சங்க இலக்கியத்தை அச்சிட்டு. இன்றும் உறுதிபட  அர்த்தம் சொல்ல முடியாத பல பகுதிகள் உள்ளன. பழம்பெரும் பேராசிரியர் ஒருவர் ஒருமுறை சொன்னார், ‘எனக்குத் தெரியாததால்  அப்படியே இருக்கும் வாக்கியத்தை எழுதுகிறேன்’ என்று. சமீபத்தில் பல பேராசிரியர்கள் ஒன்றாய் அமர்ந்து பேசும்போது ஒருவர் சொன்னார். உ.வே.சா. எந்த ஆதாரமும் இல்லாமல் ஒருசொல்லை இந்தப்பொருள்  என்கிறார். நான் உ.வே.சாவை நம்பினால் அச்சொல்லுக்கு அது அர்த்தம். நம்பாவிட்டால் அது அர்த்தமல்ல. இன்னொருவர் உடனே சொன்னார்: ‘உ.வே.சா. என்ன கடவுளா அவரை நாம் எல்லாம் நம்ப’. எனவே, பழந்தமிழ் ஒரு பெரிய பிரச்சனை. பலகோடி பணம் செலவு செய்தும்கூட சங்கப்பாடல்களுக்கு  இறுதியான அர்த்தம் என்று ஒரு கமிட்டி மூலம் உறுதி செய்யப்படவில்லை. இந்த நிலையில் பழமையை ஆராய்ச்சிக்கு உட்படுத்தாமல் நம்பிக்கையின் மூலம் செயல்படுத்தும் துறையே தமிழ்த்துறை. எனவேதான், பாடத்திட்டத்தை மாற்றவோ, சர்ச்சைக்கு  உட்படுத்தவோ மறுக்கிறார்கள்.

 

அதாவது நாம் பார்த்துக்கொண்டுவந்த விசயம் தமிழ்ப்படிப்பை மாற்றி சிந்தனை உற்பத்திக்கான துறையாக, அதனை வடிவமைப்பு செய்யமுடியுமா என்பது. அதாவது மரபை அதன் அர்த்தத்தைப் புரிந்தோ புரியாமலோ  பாதுகாக்க இன்று தமிழ்ப்படிப்புப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இது ஒரு சடங்குபோல் நடக்கிறது. தமிழ்ப்படிப்பு என்னும் சடங்கு. இதனைக் கருத்துக்கள் உருவாக்கும் அமைப்பாக எப்படி மாற்றுவது? மாற்றமுடியுமா? இதில் ஒரு ஆரம்பச்செயல்பாடாக இன்றைய தமிழிலக்கியத்தைத் தமிழ்த்துறைக்குள் கொண்டு வரலாம். இன்று கவிதை எழுதும் இளம்பெண்ணிடம் புதிதாய் தோன்றும் கற்பனைக்கும் நற்றிணை – கலித்தொகை – போன்றவற்றில் வந்துள்ள கற்பனைக்கும்  தொடர்புண்டா என்ற கேள்வி வரும்;  அது விவாதமாகும். அவ்விவாதம் ஆராய்ச்சிக்கு இட்டு செல்லும். பழமையைப் பயன்படு பழமை, பயன்படா பழமை என்று பகுக்கவேண்டும். ஒவ்வொரு நிமிடமும் மாறிக்கொண்டிருக்கும் தமிழ்ச் சமூகத்திலிருந்து இன்று கவிதை எழுதும் இளம்பெண் தனது புதிய வாக்கியததைக் கொண்டு வருவாள். இப்படி நுட்பமாகப் பார்க்கும்போது பழமையும் புதுமையும் உரசுகின்றன. அன்றைய வாழ்வும் இன்றைய வாழ்வும் சந்திக்கின்றன. ஆனால் நிதர்சனம் என்ன என்றால், தற்கால இலக்கியத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் இன்று தமிழ் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கின்றது. பெரும்பாலான தமிழ்த்துறைகளின் நிலை இது. தீக்கோழி மண்ணுக்குள் தலையைப் புதைத்திருக்கும் என்பார்களே அதுபோல் தமிழ்ப்படிப்பு பழமைக்குள் தலையைப் புதைத்துவிடக்கூடாது. அது நவீன வாழ்வுக்குப் பயன்படாது. நவீன சமூகத்தோடும், நவீன வாழ்வோடும் தொடர்பில்லாத எந்தச் செயல்பாடும் மனக்கிளர்ச்சியைத் தராது; மனக்கிளர்ச்சி, கேள்விகள், வருத்தங்கள் இல்லை என்றால் கருத்துக்கள் தோன்றா. கருத்துக்களைத் தோற்றுவிக்காத – விமர்சிக்காத – பிற கருத்துக்களோடு ஒப்பிடாத செயல்பாடாகத் தமிழ்த்துறை  என்ற ஒரு மிக முக்கியமான தமிழ்நிறுவனம் அர்த்தமில்லாமல் போய்விடக்கூடாது. அர்த்தமில்லாமல் போனால் தமிழர்கள் என்ற அடையாளம் ஊனமுறும். தமிழரசியல் பொருளிழந்து போகும். இன்றைய உலகில் பொருத்தம் இல்லாதவர்களாகிப் போவோம்.

 

ஒரு உதாரணமாக ம.பொ.சிவஞானம் நினைவுக்கு வருகிறார். ஒரு பல்கலைக்கழகத் துறைக்கு ஒருமுறை ம.பொ.சி. போனார். அந்தத் துறைத்தலைவர் தனது முனைவர்பட்ட மாணவர்கள் சொற்களைப் பிரித்து அவற்றின் மொழி வடிவத்தை (இலக்கணத்தை) எழுதும் மிகப் பிரம்மாண்டமான காரியத்தைச் செய்வதைப் பற்றிச் சொன்னார். 60களின் இறுதி. உடனே எதிர்காலத்தில் வரும் கணினி இதைச் செய்துவிடுமே என்று ம.பொ.சி. கூறிவிட்டார். துறைத்தலைவர் அதனை ரசிக்கவில்லை. ம.பொ.சி.யின் ‘வள்ளலார் கண்ட ஒருமைப்பாடு’ என்ற ஆன்மீக நூலை மீண்டும் படிக்கும்போதுதான் ம.பொ.சி.யின் கூற்றின் பொருளின் பரிமாணம் புரிகிறது. பாரதியார் கவிதை என்னும் விதையைப் போட்டார். ம.பொ.சி. என்ற ஒருவர்தான் அதனைக் கருத்துக்களாய் மாற்றித் தமிழ்ப்பற்று மூலம் தனது அரசியலான இந்திய ஒருமைப்பாட்டையும் தமிழர்களுக்குள் பக்திகாலத்திலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்ட ஆன்மநேயம் என்ற ஒரு நவீன செக்குலர் கருத்தையும் உருவாக்கினார். தமிழுக்கு இந்தியம் என்பது அன்னியமானது என்பது அவருக்கு ஏனோ புரியவில்லை. எனினும் கருத்து உருவாக்கத்தின் தத்துவம் புரிந்திருக்கிறது.என்ன ஆச்சரியம் பெரியார் மதமற்ற சிந்தனையாளர்; ம.பொ.சி. மதங்களுக்குள்  வித்தியாசமற்ற செக்குலர் அறிவைத் தேடிய சிந்தனையாளர். இன்றைய சூழலில் இந்தியா எங்கும் விவாதமாகியுள்ள பல கருத்துக்களை ம.பொ.சி. யின் இந்த நூல் தொடுகிறது. ‘ஏகஇந்தியா’ என்ற காலனியக் கருத்திலிருந்து பாரதியும் ம.பொ.சியும் விடுபடாத ஆபத்து இருந்தாலும் தமிழ் விழுமியம்  பல தேசிய இனங்கள் சேர்ந்து கட்டிய இந்தியக் கூட்டாட்சியை மட்டுமே ஏற்கும் என்பது உண்மை என்றாலும், ம.பொ.சி அன்றைய காலத்தின் சிறைக் கைதியாக இருந்தபடியே சிந்தனை வானில் கவர்ச்சியான ஒரு அதிசயப் பறவையாய் பறந்திருக்கிறார் என்பதை அந்த நூல் காட்டுகிறது. நான் சொல்ல வந்தது எந்தத் தமிழ்த்துறையும் ம.பொ.சி.யை உருவாக்கவில்லை. பல்கலைக்கழகம் ஏறாதவர். தமிழ்த்துறையோடு அவர் முரண்பட்டிருக்கிறார். ஆனால், தமிழ்த்துறைகள் செய்ய வேண்டியதை ம.பொ.சி. செய்திருக்கிறார். அருட்பா, மருட்பா பற்றிய விவாதம்  அன்று நடந்ததை அறியப் பலரைத் தான் தொடர்புகொண்டதைக் கூறும் ம.பொ.சி. ஆச்சரியமான அரசியல்வாதி.இந்த ஆச்சரியம் தமிழுக்குள்ளிலிருந்து முகிழ்த்திருக்கிறது. மிகப்பெரிய சிந்தனை ஆலமரம். வள்ளலாரையும் ஒரு அகில உலக நவீனச் சிந்தனையாளராய் செயல்பாட்டாளராய் கட்டமைப்புச் செய்கிறார் ம.பொ.சி.

 

20-ஆம் நூற்றாண்டில் தமிழகத்தில் மதத்தை எதிர்த்த சிந்தனையாளரும் மதத்தின் வழி ஆன்மநேயம் என்ற கருத்தை முன்வைத்த இன்னொரு சிந்தனையாளரும் ஒரே காலத்தில் இருந்திருக்கிறார்கள். இது தமிழ்ப்பண்பாட்டின் வளமான பன்மைத் தன்மையைச் சுட்டுகிறது. இந்தப் பன்மைக் கருத்துக்கள் ஒற்றைமுக மதவெறியை ஏற்காது. அதுபோல் ‘போஸ்ட் மார்க்சியம்’ என்ற சிந்தனை  இன்று அகில உலகமெங்கும் பரவுகிறது. மார்க்ஸ் எதிர்பார்த்ததுபோல் முதலாளியம் உச்சகட்டத்துக்குச் சென்றவுடன் சிதைந்துபோகும் என்ற கருத்துத் தவறாகியுள்ளது. முதலாளியம் பல்வேறு புதுமைகளைச் செய்து இன்டர்நெட்டாய் நவீன சமூக ஊடகமாய்,புதிய மருத்துவமாய் பன்முக அவதாரம் எடுத்துவருகிறது. சீன பொதுவுடமை முதலாளியத்தை வளர்க்கிறது. எனவே, மார்க்சை அடுத்த கட்டத்துக்கு எடுத்துச் செல்லவேண்டிய வாதவிவாதங்களின் தொகுப்பாய் போஸ்ட் மார்க்சியம் என்ற பின்மார்க்சியம் தோன்றிப் பரவுகிறது.ஸ்லவாய் சீஸெக்  அவர்கள் மார்க்சின் இந்த(முதலாளியம் சிதையுமென்ற)க்கருத்தைத் தவிர்க்க தத்துவவாதி ஹெகலையும் உளவியல்வாதி லக்கானையும் இணைத்து ஒரு மருந்தைக் கண்டுபிடிக்கிறார்.ஹெகலும் லக்கானும் வடிவமற்ற கருத்துக்கள் என்ற ஒரு சிந்தனையை முன்வைப்பவர்கள். இதனையும் நாம் கருத்தில் கொண்டால் பெரியாரும் ம.பொ.சி.யும் இணைந்து முரண்களற்ற ஒரு கருத்துக்களின் வலயம் உருவாகும். அதாவது, சில அடையாளங்கள்  இருவரின் கருத்துக்களிலிருந்தும் உதிர்ந்துபோகும். அழகியல் என்ற, ஓரளவு தனித்தனி அடையாளமற்ற கவிதையியல்சார் சிந்தனை – இருவரின் தொடர்கருத்துக்களின் உற்பத்தியாய்  ஏற்படும். சிந்தனையும் கவிதை எழுதுதல் மற்றும் படித்தலும்   அறிவு, உணர்வு போன்றனவும் இணையும். எதிர்ப்புச் செயல் வடிவங்களில்(விருதுகளைத் திருப்புதல்) ஏற்படும் மதமற்ற ஆன்மீக இன்பமும் (மதமெனும்பேய்) நாவல் உற்பத்திக்குப் பின்னால் இருக்கும் படைப்பு உந்துதலும் இங்குச் சேரும்.

 

மொத்தத்தில் மொழிசார் சிந்தனைப்பட்டறையாய் (Language  and Thinking Workshop) செயல்பட வேண்டியன தமிழ்த்துறைகள். அடைக்கப்பட்டிருக்கும் கருத்து ஊற்றுக்கண் அடைக்காமல்

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>