கன்னடக்கவிஞர் குவெம்பு

தமிழ்ச்சூழலிலிருந்து     கன்னடக் கவிஞர் குவெம்புவை  வாசித்தல்

(குவெம்பு பற்றிய தமிழ் நூல் ஒன்றில் வந்துள்ள முன்னுரை)

 

தமிழவன்

 

தமிழகத்திலிருந்து கர்நாடகத்து வரும் இலக்கியத் தொடர்புடைய யாருக் கும் கன்னடர்களின் இலக்கியப் பற்றுக் கவனத்தைக் கவரும். முதலமைச்சர்கள் பதவிப் பிரமாணம் எடுப்பதற்கு முன்பு இலக்கியவாதிகளைச் சந்திப்பார்கள்.  குவெம்பு என்ற பெயரில் அறியப்படும் கன்னடர்களின் மதிப்புக்குரிய இலக்கியவாதியை, அவர் வழ்ந்தபோது முதலமைச்சராகப் பதவிப் பிரமாணம் எடுப்பதற்கு முன்பு போய் சந்தித்த கர்நாடக முதலமைச்சர்கள் பற்றி நான் அறிந்தபோது ஆச்சரியமடைந்தேன். அதுபோல் ரோட்டோரங்களில் இலக்கியவாதிகளின் படங்கள் காட்சிக்கு வைக்கபட்டுள்ளன. பல்கலைக் கழகங்களிலும் பள்ளிகளிலும் இலக்கியவாதிகளின் புகைப்படங்களைப் பார்த்தபோது இலக்கியத்துக்கு மதிப்புக் கொடுப்பவர்கள் கன்னட மக்கள் என்றறிந்தேன். அதற்கு அடுத்த படிக்குச் செல்ல வேண்டும். மொழியின் அடிப்படையில் 1956-இல் ஒன்றிணைக்கப்பட்ட கர்நாடகம் தன்னுடைய அடை யாளத்தைக் கட்டமைக்க இலக்கியத்தை அடிப்படையாக வைத்துள்ளது.

 

தமிழகத்தை இங்கு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம். தவறில்லை, திராவிட அடை யாளத்தை முதன்மைப்படுத்தித் தமிழக அரசியலை உருவாக்கியவர்கள் சுமார் 60 ஆண்டுகளாய் தமிழகத்தில் ஆட்சி புரிகிறார்கள். ஆனாலும், கர்னாடகம் அளவு இலக்கியத்துக்கும் இலக்கியவாதிகளுக்கும் இன்றைய – அதாவது 1970 களுக்குப் பிறகு – தமிழகத்தில் மதிப்பில்லை. 20ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி  முழுவதும் புகழ்பெற்றவர் கவிஞர் பாரதிதாசன். திருச்சியில் ஒரு அரசுப் பல்கலைக்கழகத்துக்குப் பாரதிதாசன் பெயர் சூட்டப்படும் அளவு பாரதிதாசன் புகழ்பெற்றவர். அதன்பிறகு தமிழிலக்கியம் வேறு திசையில் பயணம் மேற்கொண்டதாலோ என்னவோ தமிழகம் முழுவதும் பரவலாகத் தெரியும் அடையாளமாகும் வேறு கவிஞர்களோ எழுத்தாளர்களோ வரவில்லை. தமிழிலக் கியமும் சிறுசிறு குழுக்களின் செயல்பாடாயிற்று. இந்த இடத்தில் சற்று ஆழ்ந்து சென்று பார்த்தால் புதுக்கவிதை இக்கட்டத்திற்குப் பிறகு முக்கியமான இலக்கிய வடிவமானதும் புதுக்கவிதையின் உள்ளடக்கத்தோடு ஒட்டிய சிறுகதைகள், புதுவகை நாடகங்கள், நாவல்கள் தோன்ற ஆரம்பித்ததையும் குறிப்பிட வேண்டும்.

 

தமிழக வாசகர்களுக்காக மொழிப்பெயர்க்கப்படுகிற இந்த நூலில் தமிழக இலக்கியப் போக்கின் வரலாற்றோடு குவெம்பு அவர்களின் வரலாற்றையும் சிந்தனையையும் கவிதையையும் ஒப்பிட்டும் இணைத்தும் சிந்திப்பது தவிர்க்க இயலாதது. அப்போதுதான் குவெம்பு பற்றிய தெளிவு ஏற்படும். பாரதிதாசனை எப்படிக் கன்னட இலக்கிய வாசகர்களுக்குத் தெரியாதோ, அதுபோல குவெம்புவைத் தமிழக்கியத்தின் இன்றைய வாசகர்களுக்கும் தெரியாது. இதுதான் உண்மை. நம் மொழிகளின் அடையாளங்களான (ICON) இலக்கிய வாதிகளை நாம் ஒப்பிடுவதும் இல்லை, இணைத்துச் சிந்திப்பதும் இல்லை.

 

குவெம்பு அவர்களின் தேர்ந்தெடுத்த படைப்புகளைத் தமிழில் மொழி பெயர்த்து அறிமுகப்படுத்தும் இந்த வேளையில், எனக்கு குவெம்பு மற்றும் பாரதிதாசனின் ஒப்பீடு தவிர்க்க இயலாததாகத் தோன்றுகிறது. குவெம்புவை அப்படித்தான் தமிழ் வாசகர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்த முடியும். திடீரென்று ஒரு கன்னடக் கவிஞரை – அவர் எப்படிப்பட்ட மகோன்னதமானவராக இருந்தாலும் – தமிழ் வாசகர்கள் படிக்க விரும்பமாட்டார்கள். அவரைப் படிக்க அந்த ‘அந்நியமான’ படைப்பாளியோடுஒரு பாலத்தை உருவாக்க வேண்டும். பாரதி தாசனுக்கும் குவெம்புக்கும் அந்தப் பாலத்தை உருவாக்குவது எளிது. 20ஆம் நூற்றாண்டின் இரு பெருந்தமிழ்க் கவிஞர்கள் என்றால் முதலில் சுப்பிரமணிய பாரதி. இரண்டாவது பாரதிதாசன். சுப்பிரமணிய பாரதி சுதந்திர போராட்ட காலத்து விழுமியங்களைக் கொண்டவர். பாரதிதாசன் பாரதி இறந்த பிறகும் பல காலம் வாழ்ந்தவர். பாரதியின் பல விழுமியங்களைமுதலில் ஏற்றாலும் அவரின் கடைசிக்காலத்தில்  மறுத்தவர்.

 

குவெம்பு கடவுள், மூடநம்பிக்கை, சமூகச் சீர்திருத்தம், தாய்மொழி அடையாளத்தை மதித்தல். அறிவியலை ஏற்றல், சாதி சம்பிரதாயம் மற்றும் புரோகித எதிர்ப்பு போன்றவைகளால் பாரதிதாசனைப் போன்று தென்படு கிறார்.  இவ்விருவரின் படைப்பு உந்துதல் பெரும்பாலும் ஒத்த மூலங்களின் (Sources) நிலைகொண்டிருக்கின்றன. குவெம்பு எப்படிக் கன்னடர்களின் ஒட்டு மொத்த இலக்கிய அடையாளமோ அதுபோலவே பாரதிதாசன் ஒட்டுமொத்த தமிழர்களும் மதிக்கும் இலக்கிய அடையாளமாக விளங்குகிறார். மக்கள் மதிப்பது, அரசியல்வாதிகள் ஏற்பது, பரிசுகள் பெறுவது போன்ற புறக்காரணங் களால் படைப்பாளிகள் அணுகப்படுவதைவிட அவர்களின் படைப்பின் அகக்காரணங்களும் அவர்கள் தத்தம் மொழியில் ஏற்படுத்திய பிரதியியல் (Textual) மாற்றங்களும் முக்கியம். பிரதியியல் மாற்றம் என்பது படைப்பாளியின் அகமும் புறமும் இணையும்போது உருவாகும் படைப்பின் புதுநெறி என்கிற புதிய வாழ்வுப் பார்வையாகும். இதுபோன்ற புது படைப்பியல் பார்வைகள் தமிழ் விமரிசனத்தில் இன்று அதிகம் பேசப்படுகின்றன.

 

குவெம்புவுக்கும் பாரதிதாசனுக்கும் உள்ள ஒற்றுமைகள் வழி குவெம்புவை முதலில் அணுகுவோம்.

 

குவெம்பு மேற்கத்திய அறிவியலில் (விஞ்ஞானத்தில்) நம்பிக்கை கொண்டவர் என்பது அவருடைய பல எழுத்துக்களில் தெரிகிறது. விஞ்ஞான நோக்கம் மக்களுக்கு வேண்டும் என்று குவெம்பு வலியுறுத்துகிறார். அதுபோல் சாதியில் உயர்வு தாழ்வு உண்டென்பதை மறுக்கிறார். உயர்வு தாழ்வை போதிப்பவர்களை எதிர்க்கிறார். “பண்பாட்டுப் புரட்சிக்கு சங்கநாதம்” என்ற இந்தத் தொகுப்புக் கட்டுரையில் இதனைக் கூறுகிறார். இங்குப் பாரதிதாசனுக்கும் குவெம்புவுக்கும் ஒத்த பார்வை உள்ளது. பாரதிதாசன் பெரியாரின் சிந்தனையை ஏற்றுக் கொண்ட பிறகு நாத்திகத்தையும் பிராமணர்களை எதிர்ப்பதையும் வெளிப்படையாய் ஏற்றதோடு விஞ்ஞானம் ஒன்றே மக்களுக்கு நல்ல வழி காட்டும் என்ற கருத்தையும் ஏற்றார். இங்கே குறிப்பிட்ட, குவெம்புவின் கட்டுரையில் பாரதிதாசனுடன் மறுக்கக்கூடிய கருத்தும் உள்ளது. குவெம்பு நாத்திக விஞ்ஞானவாதத்தை ஏற்கவில்லை. ஆன்மீகத்தையும் கடவுள் நம்பிக்கையையும் ஏற்பவர். எனவே கடுமையான விஞ்ஞான ஆதரவாளரான குவெம்பு விஞ்ஞானம் ஆன்மீகத்துக்கும் கடவுளுக்கும் எதிரானதாக இருக்க வேண்டியதில்லை என்று கருதுகிறார். இருவரின் படைப்புக்களின் வேரில் இந்த வித்தியாசமான பார்வைகள் நீராய் பாய்ந்துள்ளன என்பதை இவ்விரு படைப்பாளிகளையும் அறிவதற்கான அடிப்படையாய் வைத்துக் கொள்ளலாம்.

 

தமிழ்மொழி இலக்கியம் பெரியாரின் பார்வையால் பெரும்பாலும் மத நீக்கம் செய்யப்பெற்றதாக 60 களுக்குப் பிறகு காணப்படுகிறது. ந.பிச்சமூர்த்தி என்ற  ஒரு எழுத்தாளர் மட்டும் மதம், ஆன்மீகம் போன்றவற்றை ஏற்றார். வேறு யாரும் கடந்த சுமார் 70ஆண்டு தமிழிலக்கியத்தில் மதத்தையோ ஆன்மீகத் தையோ ஏற்றவர்களல்லர். ஆனால் குவெம்புவின் நிலைபாடு சற்று வேறுபட்டதாக உள்ளது. உதாரணமாக பெங்களூர் பல்கலைக்கழகத்தில் 8-12-1974-இல் குவெம்பு, ஆற்றிய பத்தாவது பட்டமளிப்பு விழா சொற்பொழிவு முக்கியமானது. 70களில் திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் தமிழகத்தில் ஆட்சிக்கு வந்துவிட்டது. அதன்பின்பு அவர்கள் வெளிப்படையாய் நாத்திகத்தை தமிழகம் முழுவதும் பரப்புரை செய்தனர், விஞ்ஞானம் வளரவேண்டும் என்றனர். மடங்களின் ஆதிக்கம் குறைந்தது. பாடநூல்களில் பெரியார் கருத்துக்கள் உள்நுழைந்தன. சாதி மேலாண்மைக் கருத்துக்களை விமரிசித்தனர். தனிநபர்கள் தங்கள் பெயர்களில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த சாதிப்பெயா்களான முதலியார், பிள்ளை, நாடார், தேவர் போன்ற சாதிப்பெயர்களை நீக்கினர். இது கர்னாடகத்தில் நடக்கவில்லை. மொத்த தமிழ் அறிவுவெளி(Intellectual Space) ‘செக்குலரானது’. பாரதிதாசன் இந்த மனநிலையைப் பிரதிபலித்தார்.

ஆனால் குவெம்புவை இங்கு ஒப்பீட்டு முறையில் வைத்து ஆராயும்போது குவெம்புவின் தனித்தன்மை வெளிப்படுகிறது. சந்தேகமில்லை.அதுபோல் அந்த ஒப்பீடு ஏன் சாதிப்பெயர்களுக்கு எதிரான மனநிலை தமிழகம் போல் கர்னாடகத்தில் ஏற்படவில்லை என்ற கேள்விக்கான பதிலை நோக்கி நம்மை உந்தும். அதற்கான விடை என்ன? ஏன் பெயர்களோடு ஒட்டியுள்ள சாதிப்பெயர்கள் கர்னாடகத்தில் மதிக்கப்படுகின்றன? குவெம்பு மேலே குறிப்பிட்ட பெங்களூர் பல்கலைக்கழகத்தின் உரையில் இப்படிக் கூறுகிறார்:

 

“மதமாயையில் உலகத்துக்கு ஏற்பட்டுள்ள அளவு தீங்கு வேறு எதனாலும் ஏற்படவில்லை எனத் தெரிகிறது. இனிமேலாகியும் நீங்கள் ஆன்மாவைக் காப்பாற்றிக் கொண்டு மதம் மற்றும் அதிலிருந்து பிறப்பெடுத்துள்ள மதமாயை மற்றும் மத அறிவீனத்தையும் நிராகரிக்காவிட்டால் உண்மையான மக்களாட்சி யாகட்டும் சமுதாயவாதமாகட்டும் சமத்துவ எண்ணத்தின் நிறுவனமாகட்டும் சாத்தியமாகாது. ஐக்கியத்துக்கும் நட்புக்கும் சாதனமாகும் அந்த நிலையான ஆன்மாவை அறியாமையால் பிறப்பெடுத்துள்ள இந்த மதவெண்ணம் ஆக்கிர மித்து வருணம், சாதி, பிரிவு, சாதியக் குழுக்கள் என்கிற நூற்றுக்கணக்கான எண்ண வேற்றுமைகளின் விரிசல் வடுக்களுக்குள் சமுதாயத்தை அகப்படவைத்துச்  சின்னாபின்னமாக்குகிறது”.

 

இந்த இடத்தில் நாம் சற்று நிறுத்தி யோசிக்க வேண்டும். ஏனென்றால் 19-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் தமிழகத்தில் வாழ்ந்த இராமலிங்க சுவாமிகள் கூறிய அதே கருத்து குவெம்பு அவர்கள் மூலம் வெளிப்படுகிறது. ஆன்மீகவாதி யாக வாழ்ந்த – தமிழகத்தின் கௌரவத்தைப் பெற்ற கடைசி ஆன்மீகவாதி என்றும் இவரைச் சொல்லலாம் – இவர் “மதமெனும் பேய் பிடியாதிருக்க வேண்டும்” என்கிறார். மதம் வேறு; ஆன்மீகம் வேறு என்ற வேற்றுமையை ஒரு உலகைத் துறந்த சுவாமி இராமலிங்கர் புரிந்திருக்கிறார். ஆனால், இராமலிங்க சுவாமிகளின் அடுத்த சில ஆண்டுகளில் தமிழகம் முற்றிலும் மாறுகிறது. பெரியார் மூலம் மத எதிர்ப்பு பரவுகிறது. மதமும் வேண்டாம் ஆன்மீகமும் வேண்டாம் என்ற நாத்திகம் தமிழகம் முழுவதும் மிக சக்திவாய்ந்த சொற்பொழிவாளர்களால் பரப்பப்படுகிறது. ஒருவகை மேற்கத்திய விஞ்ஞானவாதம் பரவுகிறது என்று சொல்லலாம். அதாவது வரலாற்றின் நடுக்காலகட்டத்தில் இருந்த பக்தியால் பெரிய மாற்றமுற்று ஆன்மீகவாதத்தால் சமூக முன்னேற்றம் கொண்டு வரலாம் என்ற கனவு பரவிய காலகட்டம் இராமலிங்க சுவாமிகளோடு முற்றுப்பெறுகிறது. இந்த்த் தமிழ்நாட்டுச் சரித்திரத்தை அதிர்ச்சியோடு நாம் எதிர்கொள்கிறோம். ஆனால், குவெம்பு சுதந்திர போராட்ட காலத்தில் இந்தியாவின் பிற பகுதிகளில் பரவிய மதமறுமலர்ச்சியின் தொடர்ச்சியைத் தன் சிந்தனைக்குள் கொண்டு வருகிறார். “மதம் ஒரு தூக்குக் கயிறு” என்று “ஆன்ம மேன்மைக் காக…” என்ற கட்டுரையில் மிகக்கடுமையாகக் கூறும் குவெம்பு அவர்கள் அதே கட்டுரையில் “ராமனைத் தியானித்தால் பிளேக் நோயை விரட்டமுடியுமா” என்ற கேள்வியையும் நக்கலாக கேட்கிறார். இதுபோலவே மனுஸ்மிருதியை எதிர்க்க வேண்டும் என்று “பண்பாட்டுப் புரட்சிக்குச் சங்கநாதம்” என்ற கட்டுரையில் குறிப்பிடுகிறார் குவெம்பு. தமிழகத்தில் பரவிய பகுத்தறிவுப் புரட்சியைப் பரப்பிய பெரியாரும் மதங்கள் பரப்பிய ராமன் போன்றோரை ஏற்கவில்லை. இராமாயணத்தை எதிர்த்தார்கள். அதனை எதிர்த்துப் பரப்புரை செய்ததோடு பல கட்டுரைகளும் நூல்களும் எழுதினார். மனுஸ்மிருதி கூறும் ‘பிராமினிசத்தைப்’ பகுத்தறிவாளர்கள் மறுத்தனர். அந்த நூல், வருண பாகுபாட்டையும் சாதி உயர்வு தாழ்வுகளையும் கூறுவதால் பல இடங்களில் அந்த நூலை எரித்து மக்களை இயக்கமாய் ஒன்றிணைத்தனர் தமிழக மத எதிர்ப்பாளர்கள். குவெம்புவோடு பல அம்சங்களில் ஒன்றிணைத்து ஒப்பிடத்தக்க பாரதிதாசன் முழுயளவில் பெரியாரின் இயக்கக் கருத்துக்களை ஏற்றவர். குவெம்பு அவர்களும்  இக்கருத்துக்களை ஏற்கிறார். வருண வேறுபாட்டை ஏற்கவில்லை; சாதி ஏற்றத்தாழ்வை ஏற்கும் மனுஸ்மிருதியைப் படித்த பின்பு, அந்த நூலை வெறுக்கிறேன் என்று “பண்பாட்டுப் புரட்சிக்குச் சங்கநாதம்” என்ற கட்டுரையில் கூறுகிறார்.

இவைகளை வைத்துப்பார்க்கும்போது குவெம்பு, பெரியார் கருத்தை ஏற்பதைப் பார்க்கிறோம். ஆனால், ஒரு பெரிய வேறுபாடு காணப்படுகிறது. மேற்கத்திய அறிவியலை – பெரியார் போலவே – ஏற்கிற குவெம்பு விஞ்ஞானத் தின் எந்திரத் தன்மையை ஏற்கவில்லை. மேற்கத்தியச் சிந்தனையாளர்களான ஹேபர்மாஸ் (Hebermass) போன்றவர்கள் மேற்கத்திய அறிவியலை ஏற்கிற அதே நேரம் அந்த அறிவியலின் எந்திரத்தன்மையை (instrumentality) ஏற்க வில்லை. ஜெர்மனியின் நவீனச் சிந்தனையாளரான ஹேபர்மாஸ் பொதுவாக பின்நவீனத்துவர்கள் கூறுவது போலன்றி, Enlightement-இன் அறிவு முதன்மையை ஏற்று அதன் எந்திரமய நோக்கை மறுப்பார். குவெம்பு அறிவியலை ஏற்று அதன் ஓரங்கமாய் உலகமெங்கும் 18,19ஆம் நூற்றாண்டு களில் பரவிய எந்தரமயத்தன்மையை வேறுபடுத்துவது கவனிக்கத்தக்கது. இத்தகைய கருத்துக்கள் குவெம்பு போற்றும் விவேகாநந்தர், அரவிந்தர் போன்றோரின் பார்வைகளிலிருந்து வந்திருக்கலாம். மேலும், இத்தகைய சிந்தனையாளர்களின் ஆன்மீகச் சிந்தனையும் குவெம்பு ஏற்றுக்கொண்டிருக் கிறார். இந்த அனைத்திந்திய 19-ஆம், 20-ஆம் நூற்றாண்டுகளின் சிந்தனையை பெரியார் முற்றாக உதறியுள்ளது குறித்து இந்தியச் சிந்தனையாளர்கள் கவனித்து ஆயவேண்டும். முழுமுற்றான நாத்திகத்தை ஒரு மொழிச் சமூகத்தினர் ஏற்பதற்கும் இன்னொரு மொழிச் சமூகத்தினரான கன்னடர்கள் ஏற்காததற்கும் உள்ள வேறுபாடுகள் என்ன? இத்தகைய ஆராய்ச்சிகள் இந்தியாவின் பிராந் தியங்களின் வேறுபட்ட பண்பாடுகளைப் பற்றியும் அதனோடு தொடர்புடைய அரசியல், பொருளாதார வளர்ச்சி போன்றவற்றையும் தெளிவுபடுத்தப் பயன் படும். இந்தியாவின் மொழிவேறுபாடுகள்  பண்பாட்டு வேறுபாடுகளையும் உள்ளடக்கிக்கொண்டுள்ளதனை  இங்கு விளங்குகிறோம்.

 

காலனி ஆதிக்கத்தின் போது இந்தியா என்ற கருத்தாக்கம் வந்தது. தயானந்த சரஸ்வதி, பரமஹம்சர், விவேகானந்தர் போன்றோர் அன்றைய எதிரியான பிரிட்டீஷாரை எதிர்க்க வேதம் உபநிஷத்துக்கள் போன்றவற்றின் போதனைகளை அனைத்திந்திய மாற்றுப்பார்வையாய் ஏற்றனர். சமஸ்கிருதத்தையும், சுதந்திரம் வந்த பிறகும் ‘இந்தியாவின்’ ஒரே மொழியாய் கட்டமைத்தனர் (Construct). இது ஒரு காலனியத்துக்குட்பட்ட, பிரிட்டிஷ் x மாற்று (British x Counter British) கட்டமைப்பாகும். அனைத்திந்திய பிரிட்டிஷாரை எதிர்ப்பதற்காக அனைத்திந்திய பிரிட்டிஷார் அல்லாதாரைத் தேடிக்கண்டுபிடித்த செயல் ஆகும். இந்தச் சூத்திரத்தை மேலே கூறியவர்களின் ஆன்மீகம், சமஸ்கிருதம் போன்றவற்றோடு சேர்த்தே குவெம்பு ஏற்றுக்கொண்டதாகத் தெரிகிறது. இந்தச் சிந்தனையில் தமிழ் வேறுபட்டது என்பதைச் சொல்ல வேண்டும். செவ்வியல் இலக்கண நூலான தொல்காப்பியத்திலிருந்தே சமஸ்கிருதமல்லாத அடையாளத்தை வலியுறுத்துகிறது தமிழ்மொழி. தமிழ்மொழியின் அமைப்பே அதுதான். தமிழகத்தில் 20-ஆம் நூற்றாண்டில் சமஸ்கிருதத்தை எதிர்க்கிற ஆய்வாளர்கள் பலர் உள்ளனர். அவர்கள் தனித்தமிழை ஆதரிக்க வேண்டும் என்றனர்.தத்தம் பெயர்கள் சஸ்கிருதத்தில் இருந்தால் அதனை மாற்றினர். சமஸ்கிருதப் பெயர்களைத் தமிழாக மாற்றும் காரியம் தனியான ஒரு மக்கள் இயக்கமாக நடைபெற்றது. சமஸ்கிருதம் மேல் சாதியின் மொழி;  மேல்சாதியாருக்குச் சமமாக தாம் ஆவதற்கு கேரளத்தில் ஈழவர்கள் மத்தியில் தோன்றிய நாராயணகுரு சமஸ்கிருதத்தை ஈழவர்கள் படிக்க வேண்டும் என்றார். அத்தோடு நின்றுவிடாமல் பல சமஸ்கிருதப் பள்ளிகளைத் தோற்றுவித்தார். குவெம்பு அவர்கள் கட்டுரைகளில் சமஸ்கிருத மேற்கோள்கள் வருவதைப் பார்க்கையில் மேல்சாதியாரின் உதாசீனத்தைத் தடுக்க அவர்களைப் போல் ஆகவேண்டும் என்று குவெம்பு கருதியிருக்கலாம். ஆனால், தமிழ்மொழி, மற்றும் சிந்தனை வரலாறு வேறுபட்டது. அவர்கள் தொடர்ந்து தமிழை மட்டும் போற்றினர். சமஸ்கிருதம் தேவையில்லை என்றனர்.

 

கன்னடக் கவிஞரான குவெம்பு 1956-க்கு முன்னும் பின்னும் கன்னட மொழியின் முதன்மையான கன்னடப் பற்றாளர்.   என்றாலும் பாரதத்திற்கும் கர்னாடகத்துக்கும், நடுவில் எந்த முரண்பாடும் வந்துவிடக்கூடாது என்று கவலைப்படுகிறார். எனவே, பாரதிதாசன் மற்றும் பெரியார் போன்றோர்களது தனித்தமிழ்நாடு என்ற முழக்கத்தோடு ஒத்துக்கொள்ளமாட்டார் என்பது அவரது எழுத்துக்களில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஒரு கட்டுரையில்,

 

“நூறு தேவர்களைத் தூர எறி

பாரத தேவியை வணங்குதல் நமது குறி”.

 

என்ற தன் கவிதையை மேற்கோள் காட்டுகிறார் குவெம்பு. “ஆன்ம ஒருமை” என்ற உள்ளடக்கத்தை மிகுந்த ஆழத்தில் சென்று நம்புகிறார். அந்த ஆழமான ஒருமையே அவரது வாழ்வு, படைப்பு போன்ற எல்லாவற்றின் அடிப்படை. இந்த ஒருமை பின்னால் வந்த படைப்பாளிகளான யு.ஆர். அனந்தமூர்த்தி, தேவனூர் மகதேவ் போன்றோரிடம் உண்டா, இல்லையா, அல்லது குசுமபாலெ எழுதிய தேவனூரிடம் நூறு தேவர்களின் மீதான கவர்ச்சி ஏன் எப்படி வந்தது என்ற கேள்விகள் முக்கியமாகின்றன. ஆன்மஒருமையை முற்றாக நிராகரித்த தமிழ்மொழி நூறு தேவர்களில் கொஞ்சம்பேரை ஏற்கிறது. ஒருமை, வித்தியாசமின்மை போன்ற விழுமியங்கள் குவெம்பு அவர்களுக்கு எந்த அளவு முக்கியமோ அந்த அளவு தமிழ்மொழிப் படைப்பாளர்களுக்கு முக்கியமில்லை. பாரதிதாசன் வெளிப்படையாகவே தமிழ்நாடு அல்லது திராவிடநாடு என்ற கருத்தை வலியுறுத்திப் பல பாடல்களை இயற்றியுள்ளார். அதுபோல் பாரதிதாசன் படைப்புக்களின் வேர் தமிழ்ச்செவ்வியல் இலக்கியமான சங்க இலக்கியத்திற்குப் போகிறதே ஒழிய சமஸ்கிருதத்திற்குப் போவதேயில்லை. இந்தியா என்ற காலனியக் கருத்தாக்கம் இன்றைய இந்திய இலக்கியத்திலிருந்து மெதுமெதுவாக மறைந்து வருவதையும் நவீன இந்திய மொழிகளின் இலக்கியப் படிப்புக் காட்டும் என்றே நான் கருதுகிறேன்.

 

பொதுவாக கன்னட இலக்கியம் பாரம்பரியமாக சமஸ்கிருத விழுமியங் களையும் இலக்கண வரையறைகளையும் நிராகரிப்பதில்லை. மரபான இலக்கண நூல்களிலும் கன்னட கவிதையியலிலும் (காவ்ய மீமாம்சை) இதற்கு அதிகமான உதாரணங்கள் உண்டு. ஆனால், பெருவாரி தமிழ் இலக்கணம், சமஸ்கிருதத்திலிருந்து எவ்வளவு தூரம் விலகியுள்ளது என்று விளக்கிக் கூறுவதையே பெருமையெனக் கருதுகிறது. ஆனால், 20ஆம் நூற்றாண்டில் “கன்னடத்திற்கு வேண்டும் கன்னட இலக்கணம்” என்ற முழக்கமும் கன்னட கவிதையியல் சமஸ்கிருதக் கவிதையியலில் இருந்து மாறுபட்டது என்ற வாதமும் தலையெடுத்துள்ளது தமிழ்க்கோணத்திலிருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு வியப்பையும் குதூகலத்தையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது.

 

இந்தப் பின்னணியில் குவெம்பு அவர்களின் ‘கன்னடக் காதல்’ பற்றி அறிவது முக்கியமானது. ‘பண்பாட்டுக் கருநாடகம்’ என்ற தலைப்பில் 1957-இல் ஆற்றியுள்ள கன்னட இலக்கிய மாநாட்டுத் தலைமை உரை முக்கியமானது. குவெம்பு அவர்களிடம் ஒரு தத்துவவாதியும் இலக்கியவாதியும் ஒரு அலசல்வாதியும் (analyst) ஒரு சேர்க்கைவாதியும் (synthesist) அரசியல் பார்வையாளனும் ஒருங்கே இணைந்து இருந்ததைப் பண்பாட்டுக் கருநாடகம் என்ற கட்டுரை மிக நுட்பமாக முன்வைக்கிறது. என் அக்கரை தமிழ்மொழி பற்றிய 20-ஆம் நூற்றாண்டின் சிந்தனைகளுக்கும் குவெம்பு முன்வைத்த கன்னடமொழிச் சிந்தனைகளுக்கும் உள்ள ஒற்றுமை வேற்றுமைகளைக் காண்பதாகும். பெரியார், அண்ணா, பாரதிதாசன் இன்னும் பலர் தமிழ் மொழியை ஒரு அறிவுமுறையாக முன்வைத்துள்ளனர். அண்ணா என்ற சி.என்.அண்ணாத்துரை தேர்தலை ஏற்று முதன்முறையாகத் தமிழகத் தனியடையாள அரசியலை 1962-இல் திராவிட நாட்டுப் பிரிவினையைக் கைவிட்ட பின்பு வடிவமைத்தார். அரசியல், ஆட்சியியல், தமிழ்வகைச் சிந்தனை ஆகியன இணைந்தன. ஆனால், தமிழை இந்தத் தமிழ்ச் சிந்தனையாளர்கள் அணுகிய விதமும் குவெம்பு அணுகிய விதமும் முற்றிலும் வேறாக உள்ளன. இது சுவராசியம் மிக்கதாகத் தெரிகிறது. குவெம்பு ஒரு தத்துவ – ஆன்மீக பின்னணியை கைக்கொண்டு, அதனை எப்போதும் விடாதபடியே கன்னடச் சிந்தனையை விரிவாக்கம் செய்கிறார். சுருக்கவில்லை.

 

இங்கு ஒரு முக்கியமான சிந்தனை மையம் தென்படுகிறது. ‘பண்பாட்டுக் கருநாடகம்’ என்ற கட்டுரையின் தொடக்கப் பகுதியில் கர்னாடக நிலத்தின் வடி வமைப்பான அதன் நீர், மலை, கடல் எல்லைகள் போன்றன முக்கியமல்ல; கர்னாடகத்தின் ஆன்மீக நிலப்பரப்பே முக்கியம் என்ற கருத்தை முன்வைக் கிறார். அதாவது அனைந்திந்திய ஞானப்பாதை ஒன்றின் வழி உடல் – ஆன்மா என்ற இருமை வழியில் பயணப்படுகிறார் குவெம்பு. அவரிடம் ஆன்மா சில வேளையில் முக்கியமாகிறது; உடல் சிலவேளைகளில் முக்கியமாகிறது. ஆன்மா வழி நடத்தும் உடலையே அவர் விரும்புகிறார். தமிழ்வழிச் சிந்தனை தமிழகத்தில் உருவான வரலாற்றை ஓரளவு விரிவாய் நாம் ஆய்ந்து நூல் எழுதியுள்ளேன். (பார்க்க என் தமிழ்நூல்; திராவிடம், தமிழ்த்தேசம், கதையாடல்) அதில் ஆன்மீகத்தையும் தமிழ்ச்சிந்தனையையும் ஓரிருவர் வலியுறுத்தினாலும் நாத்திகத்தின் வழி தமிழ்ச் சிந்தனைக்கு வந்தவர்களான பெரியார், அண்ணா, பாரதிதாசன் போன்றோர்களே முக்கியமானார்கள். இது கர்னாடக மொழிச்சிந்தனை வடிவமைந்த விதத்திற்கும் தமிழகம் வடிவமைந்த முறைமைக்கும் உள்ள வேறுபாடாகும். இந்த வேறுபாடுகள் இரண்டு மாநிலங்களை வேறுவேறு பண்பாட்டு வகை மாதிரிகளாக உருவாகியுள்ளன. இந்தியா என்ற தேசத்திற்குள் இரண்டு உப தேசங்கள் (Sub-nationalities) இரண்டு விதமான பண்பாட்டு வடிவங்களாய் உருவானதைக் குவெம்புவின் ஆன்மீகக் கன்னடச் சிந்தனையும் தமிழகத்தின் நாத்திகத் தமிழ்ச் சிந்தனையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.

 

குவெம்பு கர்னாடகத்தின் தனிஅடையாளமும் கர்னாடகம் இந்தியாவின் ஒரு பகுதி என்ற இந்திய அடையாளமும் முரண்படாத பார்வை கொண்டிருப்பதற்கு அவருடைய பிரபஞ்ச விசாலமான ஆன்மீகப் பார்வையே காரணம். மிக வெளிப்படையாக இந்திய அரசியல் சட்டம் ‘செக்யுலர்’ என்று கூறுவது மதமற்றது  என்று பொருள் இல்லை, எல்லா மதங்களையும் அரவணைப்பதே என்று கூறுகிறார் குவெம்பு. அதனால் அவருடைய ஆன்மீகம் எல்லா மதங்களுக்குள்ளும் இருக்கும் உள்சாரமே என்று முடிவு கூறலாம். இது மிகவும் விழிப்புற்ற தாகவும், துடிப்பானதாகவும், படைப்புத்தன்மை (Creative) கொண்டதாகவும் உள்ள ஆன்மீகமாய் புதுவிளக்கங்கள் கொடுப்பதற்குத் தகுதியானதாய் உள்ளது என்று குவெம்புவின் விளக்கங்களைப் பார்த்து வியப்படைகிறோம்.

 

கன்னட வீரம் கூட இந்திய ஆன்மீகம் சார்ந்த ஒன்றாகவே குவெம்புவால் வடிவமைக்கப்படுகிறது. உதாரணமாக,

 

“தீட்சை ஏற்றிடு இன்றே

கங்கணம் கட்டிடு இன்றே”

 

என்ற பாடலில் கர்நாடக வீரர்களின் உறுதியான செயல்வடிவ உறுதிப்பாடு கூட, இந்த ஆன்மீக உறுதியாய் வெளிப்பட முடியும் என்று காட்டுகிறார் குவெம்பு.

 

பாரதிதாசனின், ‘கொலைவாளினை எடடா மிகு கொடியோர் செயல் அறவே’ என்ற பாடலில் வெளிப்படும் செயல் உறுதியைக் குவெம்பு கருத்துக்களுடன் நாம் ஒப்பிடலாம்.

 

அதுபோல் குடும்பநலம், குழந்தைகள் நலம், பறவை விலங்குகளின் நலம், மக்களின் நலம், தத்துவம், காப்பியங்களின் நலம். கலை ஆன்மீகம் போன்ற மேல்நோக்கிய சாகசங்களின் மனவளர்ச்சியின் வடிவின் நலம் – இவைகளில் கர்னாடகத்தின் படைப்புச்சிந்தனையானது தொடர்கிறது.

குவெம்பு அவர்களின் பாடலைப் பார்ப்போம்.

 

“மழலைவடிவு விலங்குவடிவு மக்கள்வடிவு மனவடிவு

கலகலப் பறவை வடிவு

புதிய குளமதுபோல புதிய நெல்வயல்போல

புதிய இளமை புதிய மணமக்கள் போல

புதுக்கவிஞன் நவரசப் புதுநூலது போல

புனித வீணையிசையின் நடைபோல

உதிக்கிறது பாரங்கே ஒன்றுப்பட்ட கருநாடகம்”

என்கிறார்.

 

இதே கருத்து, பாரதிதாசனின் தமிழ்மொழி நாடு பற்றிய கவிதைகளிலும் காணப்படுகிறது. மிகப் புகழ்பெற்ற ஒரு பாடலைப் பார்ப்போம்.

 

“எங்கள் வாழ்வும் எங்கள் வளமும்

மங்காத தமிழென்று சங்கே முழங்கு!

எங்கள் பகைவர் எங்கோ மறைந்தார்

இங்குள்ள தமிழர்கள் ஒன்றாதல் கண்டே!

 

திங்களொடு செம்பருதி தன்னோடும் விண்ணோடும் உடுக்களோடும்

மங்குல் கடல் இவற்றோடும் பிறந்த தமிழுடன் பிறந்தோம் – நாங்கள்,

ஆண்மைச்

சிங்கத்தின் கூட்டமென்றும் சிறியோர்க்கு ஞாபகம்செய் முழங்கு சங்கே!

……………….. ………………… …………………… ………”

 

அதாவது குவெம்புவும் பாரதிதாசனும் அவர்கள் அவர்கள் மொழிகளை வெறும் மொழியாகப் பார்க்காமல் ஒட்டுமொத்த இயற்கை, வாழ்க்கை, உலகம் என்று விரிவாக வடிவமைக்கிறார்கள். ஆச்சரியப்படத்தக்க ஒற்றுமை, ஒரு ஆன்மீகக் கவிஞரிடமும் வேறொரு நாத்திகக் கவிஞரிடமும் ஒன்றுபோல் காணக்கிடைக் கின்றன.

 

கன்னடம் இயற்கையோடும், வாழ்வோடும் இணைந்தது என்ற கருத்து குவெம்புவிடம் இருப்பதுபோலவே பாரதிதாசனிடம் தமிழ் என்பது இயற்கை, விலங்கு, சூரியன், கடல் என்ற கருத்துக் காணப்படுகிறது. ஒருவர் ஆன்மீக வாதி இன்னொருவர் அப்படியல்ல; பெரியாரின் கடவுமறுப்பு கொள்கையை ஏற்பவர். ஆனால் மொழிபற்றிய வருணனையும் மொழி பற்றிய விளக்கமும் தத்துவமும் இருவரிடமும் ஒத்துள்ளன என்பது ஆச்சரியமளிக்கிறது. அதுபோல் மொழியை இருவரும் வெறும் கருத்தை வெளிப்படுத்தும் கருவி என்று பார்க்கவில்லை. மொழி  ஒருவகையில் வாழ்வு என்ற பார்வை உள்ளது. இது இருவரும் முக்கியமான கவிஞர்களாய் மொழியின் ஆழத்தைக் கண்டவர்கள் என்பதையும் சுட்டுகின்றது. கவிதைக்குள் செல்லும்போது இருவரும் உலக வாழ்வுக்கு அப்பால் மொழியின் மூலம் செல்லமுடிகிறது. அதாவது இந்த இடத்தில் முக்கியமான ஒரு செய்தி கூறப்பட வேண்டும். கவிதைக்குள் பயணம் செய்யும்போது லௌகீக உலகம் மறக்கப்படுகிறது. அதுபோல் மொழியே லௌகீக உலகமாகிறது. ஆன்மீகமா, நாத்திகமா என்பது கூட வித்தியாசமற்று மறைகிறது. குவெம்புவும் பாரதிதாசனும் ஒத்த தளத்திற்கு அதீதமான மொழிப்பயணத்தில் – கவிஞர்களாய் வந்தடைவதை இப்படித்தான் விளங்கிக் கொள்ள முடிகிறது.

 

அதுபோல் நேருவின் விஞ்ஞான அறிவு பற்றிய கட்டுரையில் நேரு, பலர் கூறியதுபோல் நாத்திகர் அல்ல என்று குவெம்பு கூறுவதைக் கவனிக்க வேண்டும். நேருவுக்கு எந்திர வளர்ச்சியில் நம்பிக்கை இருந்தது. கோயில் குளத்தில் நம்பிக்கை இருக்கவில்லை. அவர் பூணூல் போட்டுக் கொள்ள வில்லை. நாமம் வைத்துக்கொள்ளவில்லை.  புரோகிதர்களுக்குப் பாதம் கழுவி அந்நீரைக் குடிக்கவில்லை என்கிற குவெம்பு இதனால் அவர் நாத்திகர் ஆவாரா எனக்கேட்டுப்பதில் தருகிறார். ஆகமாட்டார். தனது இறுதி மரண சாசனத்தில் தன் உடலுக்கு மதரீதியான சடங்குகள் செய்யக் கூடாது என்றார் நேரு. அதேபோல் அவர் அறிவியல் பார்வை மீது மிகுந்த நம்பிக்கைக் கொண்டவர். தொழிற்சாலைகளைக் கட்டுவித்தார். அணைகள் கட்டுவித்தார். அறிவியல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சிக்காக உழைத்தார். காந்தி இந்தக் கோணத் தில் வேறு நம்பிக்கை உடையவர். இங்குக் குவெம்பு நேருவின் அறிவியல் நம்பிக்கையையும் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி மீதான ஆசையையும் ஆன்மீகத்திற்கு வேறுபட்டதாய் பார்க்கவில்லை என்பதுதான் முக்கியம். அதனைப் பார்க்கும் போது குவெம்புவின் ஆன்மீகம் விஞ்ஞானத்தை உள்வாங்கியதாய் தெரிகிறது. விஞ்ஞானம் வேறு அல்ல. அதுபோல் நாத்திகரான பாரதிதாசனின் கவித்துவ ஆழமும் குவெம்புவின் கவித்துவ ஆழமும் ஒன்றிணைந்தது கண்டோம். அதாவது குவெம்பு தன் ஆன்மீகக் கண்ணாடி வழியே உலகத்தைப் பார்த்து ஆன்மீகமாக்குகிறார். கண்ணாடிக்கு அத்தகைய ஆற்றல் உள்ளது என்கிறார். ஆத்திகம் நாத்திகம் கூட குவெம்பு அவர்களுக்கு முரண்பட்டவை அல்ல. நேருவின் அறிவியல் பார்வை என்ற கட்டுரையில் குவெம்பு சொல்லும் ஒரு வாக்கியம் முக்கியம் என்று நான் கருதுகிறேன். “யாருக்குத் தம்மைவிட பெரிதொன்றுளது என்கிற அஸ்தி எனும் உள்ளுணர்வு உளதோ அவர்கள் எல்லாம் ஆஸ்திகர் – ஆத்திகர்களே”. இந்த வாக்கியம் நேருவை ஆத்திகர்தான், நாத்திகர் அல்ல என்று கூறுவதற்கான ஆதாரமாய் குவெம்பு கருதுகிறார். ஆத்திகர் – நாத்திகர் என்ற முரண்பாட்டுக்கு வெளியில் உலகமும்  இலக்கியமும் அறிவியலும் மனிதர்களும் இயங்குவதாய் பார்த்திருக்கிறார் அவர்.

 

குவெம்பு பற்றிய இந்தத் தேர்ந்தெடுத்த எழுத்தோவியங்களின் தொகுப்பு தமிழில் வரும் போது குவெம்புவைப் புதிதாய் அறிந்துகொள்ளும் வியாக்கியானங்களுக்கான தேவையையும் அத்தொகுப்பு வலியுறத்துகிறது என்பது தமிழ்ச்சூழலின் மாணவனான எனக்குத் தோன்றும் கருத்தாகும்.

 

பெங்களூர்                                                                                                26.04.2016

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>