மலேசிய நாவல்: உலகத் தமிழ் நாவல் பரிமாணம்

 

 

தமிழகத்தில், ஈழத் துன்பியலுக்குப் பிறகு மௌனமாக ஒரு மாற்றம் நடந்திருக்கிறது. படைப்பில் குறிப்பிட்ட மொழியைப் பேசுபவர்களின் வரலாறும் இனஉணர்வும், அவர்களின் மரபுக்குள்ள முக்கியத்துவமும், அந்த முக்கியத்துவத்தால் உருவாகும் புது அர்த்தங்களும் இடம்பெற வேண்டும் என்ற நிர்பந்தம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. மொழிதான் அந்த நிர்பந்தத்தை உருவாக்கி இருக்கிறது. இந்திய சுதந்திரப் போராட்டக் காலத்தில் காந்திய இலக்கியமும் சுதந்திர போராட்டமும் ஓரளவு தமிழ்ப்படைப்பைப் பாதித்தன. திராவிட இலக்கிய காலத்தில் சினிமா மோகம் கெடுத்தாலும் பாரதிதாசன் மட்டும், கவிதைக்கு இனவேர் முக்கியம் என்று உணர்ந்ததால் அவர் மட்டும் 20-ஆம் நூற்றாண்டின் வேர்ப்பிடிப்புள்ள கவிஞராய் எஞ்சினார். இக்காலத்துக்கு அடுத்து மார்க்சியம் தமிழைப் பொறுத்தவரையில் சில சூழல்களை உருவாக்கியது. 2009-இல் ஈழப்போர் தோற்கடிக்கப்பட்ட சூழலில் பெரிய மாற்றங்கள் மொழித்தளத்தில் ஏற்பட்டதால் அனைத்துலகத் தமிழர்கள் என்ற புதுத் தமிழ்ப் பிரக்ஞை ஏற்பட்டது.

 

இதனால் தமிழகம் பிரக்ஞை அளவில் தனியாக இல்லை, மலேசியா-சிங்கப்பூர் மற்றும் ஈழம் தொடங்கி அனைத்துலக நாடுகளின் எழுத்து ஒருங்கிணைந்த ஒருவித நவீன ஓர்மை தோன்றியுள்ளது என்ற கோட்பாடு தோன்றியுள்ளது. இதன் பின்னணியாக மலேசிய, சிங்கப்பூர் எழுத்தில் வெளிப்படும் உள்ளமைவுகளைத் தமிழக எழுத்தோடு இணைக்கும் முயற்சி தொடங்கியுள்ளது.

 

இந்தச் சூழலில் தமிழகத் தமிழில் இல்லாத பாடுபொருள்கள் மலேசிய மண்ணில் பிறந்து வளர்ந்த எழுத்தாளர்களிடம் எப்படிக் காணப்படுகின்றன என்பதைத் திறனாய்வில் வடிவமைக்க வேண்டும்.

 

“நகர்ந்துகொண்டிருக்கும் வாசல்கள்” என்ற தலைப்பில் வெளிவந்துள்ள கே.பாலமுருகனின் மலேசியத் தமிழ் நாவல், வாசித்தவுடன், பல புது அம்சங்களைக் கொண்டிருப்பதைக் காட்டுகிறது.

 

தமிழர்கள் மலேசியாவிலும், சிங்கப்பூரிலும், ஈழத்திலும் பூர்விகமாக வாழ்கிறார்கள். மலேசியாவில் தோட்டங்கள் அழிக்கப்பட்ட பின்னுள்ள வாழ்க்கையும் நகரத்துக்கு வரும் சரித்திரத்தின் தொடக்கமும் இந்த நாவலில் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன.

 

பழைய நாவல்களையோ, சிறுகதையையோ போலல்லாமல் நிலம் பெயர்ந்த தமிழ் வாழ்க்கை ஒருமையமற்ற (decentred) நாவலை உருவாக்கியுள்ளது. புதிய மலேசிய சிறுகதைகளும் கவிதைகளும்கூட இந்த எதார்த்தத்தைத் தைரியமாய் எதிர்கொள்கின்றன. ஜெயகாந்தன், அகிலன், நா.பார்த்தசாரதி போன்றோர் தமிழிலக்கிய முன்மாதிரிகளாய் இந்த எந்தப் படைப்பிலும் இல்லை. மலேசிய எதார்த்தத்திலிருந்து அதன்வாழ்க்கையிலிருந்து இயல்பாய் மலர்ந்துள்ள இந்த குரூரமான சித்திரிப்புகளில் வாழ்க்கையின் உள் உந்துதல் தென்படுகிறது. மலாய், சீனம் என்று எந்த வேறுபாடும் இல்லை. ஆனால், தமிழ்ச் சகோதரத்துவம் எல்லாரின் வாழ்விலும் எப்படியோ பூடகமாய், வாழ்விலும் தாழ்விலும் நீக்கமற பதிவு பெறுகிறது. புக்கிட் லெம்பு என்ற தமிழகத் தமிழர்களுக்குப் புரியாத சொல்லைப் பெயராகக் கொண்ட தோட்டத்தின் பாம்புகளுக்கும், நல்லதுக்கும் கெட்டதுக்கும், பால்வெட்டும் மரங்களுக்கும் பள்ளிக்கூடங்களுக்கும், கடனுக்கும் நடுவிலிருந்த வாழ்வு சிதைக்கப்பட்டுச் சீதாம்பரன் என்ற பால்வெட்டும் வேலைக்காரன் தன் மகன்கள், மகள், மனைவி, நண்பர்கள், எசமானர்கள், அவமானப் படுத்துபவர்கள்  என்ற சூழலை விட்டுவிட்டு நகரத்துக்குக் குடியேறுகிறான்.

 

அப்படிக் குடியேறும்போது அவனை வெறுக்கும் மூத்தமகன் ஏற்கனவே வெளியேறி இருக்கிறான். தாய் தந்தையர் பார்த்துத் திருமணம் செய்து அனுப்பப்பட்ட மகள் அஞ்சலியை மணந்தவன் ஏமாற்றுக்காரனாக வாழ்க்கையை நடத்தும் ஒரு தமிழன். அவனை விட்டுவிட்டு வெளியேறும் தைரியத்தை வாழ்க்கை அவளுக்குக் கொடுத்துள்ளது நாவல் இறுதியில் தெளிவாகிறது.

 

நாவலில் கதைத் திருப்பங்களோ, பெரிய கதையோ தொடர்ந்த மொழிநடை சாதுரியமோ துருத்திக்கொண்டு நிற்கவில்லை. மலேசியாவில் சீரழிந்து போய் விடுவோமோ என்று பயத்துடன் இயங்கும் தமிழ்வாழ்வு நாவலில் இயல்பாய் இருக்கிறது. “பிள்ளையைத் தூக்கி கைலி சட்டைக்குள் அதன் தலையை விட்டு, மார்புக்காம்புகளை, அந்தக் குழந்தையின் வாயில் திணிக்கும்போதெல்லாம் சாரதா மெய் சிலிர்த்துப் போவாள்” என்று பாலமுருகன் எழுதும்போது மொழியாற்றல் எங்கெங்கு வேண்டுமோ அங்கங்கு இருக்கிறது என்பதை அறிகிறோம்.

 

இந்த நாவலின் கட்டமைப்பு மிக முக்கியமானது. காட்சிகள் துண்டு துண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டு “ஒருவிதமான” கதை அமைப்புப் படிக்கிறவர்களின் மனதில் லேசாய் உருவாவதுபோல் ஜோடிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பெரும்பாலும் பழைய வாழ்க்கையும் புதிய வாழ்க்கையும் எந்த வித்தியாசமும் அற்ற வறுமையுடனான கொடூரத்துடன் அமைக்கப்படுகின்றன. கதையின் சுகத்தில் வாசகன் தன்னை மறக்கும் தமிழக டி.வி., சினிமா, தொடர்கதைகளின் சாபக்கேடு தன் எழுத்தில் வந்துவிடக் கூடாது என்று முழு பிரக்ஞையுடன் எழுதப்பட்டிருக்கிறது; இந்நாவலின் வெற்றிக்கான அடிப்படை இது.

 

நாவலின் பக்கங்கள் புரள புரள சாரதா என்ற குடும்பத் தலைவியும், சீதாம்பரம் என்ற தோட்ட வேலைக்காரனும் குடும்பத்துக்காய் படும்பாடு வாசிப்பவர்களை ஊசியால் தொடர்ந்து குத்துவதுபோல் உணர்வெழுப்பு கின்றன.

 

எந்த நிகழ்ச்சியும் பெரிதுபடுத்தப்படவில்லை. தலைபெரிதாய் பிறந்த நோயாளியான குழந்தையை யாரிடமோ கொடுக்கும்போதும் கடன்வாங்கி மகள் அஞ்சலிக்குத் திருமணம் செய்து அனுப்பும்போதும் ஒரே மாதிரியான கதைசொல்லல் நடைபெறுகிறது.

 

இந்த நாவலின் இன்னொரு உத்தி பற்றி கண்டிப்பாகச் சொல்ல வேண்டும். நாவலின் 46-ஆம் பக்கத்தில் சீதாம்பரம் கோலாலம்பூர் போகிற விஷயம் வருகிறது. நாவலின் இறுதியில் உதாரணமாக பக்கம் 234-இல் சாரதா “யேங்க, கோலாலம்பூரா அது பெரிய ஊரா?” என்று கேட்கும் போதும் நாவல் சுமார் 190 பக்கங்களைத் தாண்டியிருக்கிறது. அதாவது 19 ஜுன் மாதம் 1995-இல் ஒரே நாளில் நடக்கும் நிகழ்ச்சிகள் இரண்டு இடங்களில் தரப்படுகின்றன. தொடர்ச்சியின்மையை ஒரு உத்தியாய் நாவல் முன்வைக்கிறது. தொடர்ச்சி இல்லாத வாழ்க்கை. அன்றும் வறுமை இன்றும் வறுமை என்பதை நாவலின் உத்தி இவ்வாறு காட்டுகிறது.

 

இந்த நாவலில் குழந்தைகளைப் பிறருக்குக் கொடுத்துத் துன்பத்திலிருந்து விடுபடலாம் என்று நினைக்கும் சீதாம்பரம் மீண்டும் வாழ்வின் கொடூரத்தில் சிக்கி விடுபட முடியாமலாகிறான்.

பிரமை தொடர்வது, தேதிகள் குறிப்பிட்டுக் கதை நகர்த்துவது போன்றன நாவலை படிப்பவர்களுக்குச் சிரமத்தைக் கொடுத்தாலும் நாவல் சொல்லவந்த மைய உள்ளடக்கத்தை மையமற்ற கதையாடல் உத்தி மூலம் சொன்னதின் மூலம் மலேசிய இலக்கிய வரலாற்றில் இந்நாவல் யாராலும் நீக்க முடியாத அங்கமாகிவிட்டது என உறுதிபடக்கூறலாம்.

 

பல சொற்கள் (மலாய், சீன சொற்கள்) தமிழகத்திலிருப்பவர்களால் புரிந்து கொள்ளமுடியாதவை.

 

“சாப்டணே, இட்லி இருக்கு, கோரேங் எல்லாம் இருக்கு…. தோச இருக்கு”

 

இதுபோல் பேச்சுமொழியும் நமக்குப் புரியாத சொற்களும் தமிழ் நாவல் இலக்கியத்தின் பரப்பு விரிவாகிக் கொண்டு போவதை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

 

இவ்வாறு ஒரு உலகத்தன்மை தமிழ் எழுத்தில் வந்து சேர்ந்துள்ளது எனலாம்.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>