நவீனின் மலேசியக் கவிதைகள்: உலகத் தமிழினத்தின் ரகசியம்

 

 

 

நவீன் என்ற பெயரில் மலேசிய இலக்கியச் சூழலில் புதிய இலக்கியச் செயல்பாடுகளில், தொடர்புபடுத்தி வருபவரும், இளைய வயதும், ஆழ்ந்த இலக்கிய அக்கரையும் கொண்டவரும் ஆன கவிஞரின் அபூர்வமான கவிதைகளை வாசிக்கும் வாய்ப்பு எனக்குச் சமீபத்தில் வாய்த்தது.

 

மலேசியாவில் தோட்டவாழ்க்கை என்னும் எதார்த்தம் சிதைந்த பின்பு நகரங்களுக்குக் குடிபெயர்ந்த முன்னாள் தமிழகத்துச் சகோதரர்கள் சுமார் 80 களிலிருந்து தங்கள் புதிய வாழ்க்கைமுறையை இலக்கியத்தில் புதிய முறையில் பதிவு செய்து வருகின்றனர். நவீன் பலரோடு முரண்படுகிற இலக்கிய ‘ஆக்டிவிஸ்டாகவும்’ சமரசமற்ற கவிஞராகவும் விளங்குவது மலேசிய இதழ்களான காதல், வல்லினம் போன்றவற்றைப் படித்தவர்களுக்குத் தெரியும். சிங்கப்பூர், மலேசிய இலக்கியச் சூழலை அறிந்தவர்களுக்கு இலக்கியத்துக்குப் புறம்பான காரணங்களை வைத்து இலக்கிய அந்தஸ்து கோருபவர்கள் நிறைய இருக்கிறார்கள் என்பது நாம் அறியவேண்டும். அதுபோல் தமிழகத்தின் பெரும் பத்திரிகை, டி.வி.க்கள், சினிமா போன்றவற்றின் பொதுஜனமனோநிலையின் இலக்கியம் அல்லாத கூறுகள் தமிழகத்தின் கும்பல் கலாச்சார மனோநிலையைச் சிங்கப்பூர், மலேசியா போன்ற நாடுகளுக்கும் ஏற்றுமதி செய்துள்ளன. கடந்த சில ஆண்டுகளாகச் சிறுபத்திரிகை சார் விழுமியங்கள் தமிழகத்தில் முக்கியமான சக்தியாக மாறியுள்ளன. அதனால் தமிழ்த்துறைகள் தமிழகத்திலும் (ஈழம், சீரிய மரபுக்குள் 70களில் வந்துள்ளது. சினிமா பாடலாசிரியனைத் தவறுதலாகக்  கவிஞன் என்று கருதாது) மாறத் தொடங்கியதை இருபதாம் நூற்றாண்டின் இறுதிப் பகுதியில் கண்டோம்.

 

தமிழகம் எப்போதும் மலேசியத் தமிழர்களின் தாய்ப்பூமியாகவே விளங்குகிறது. தமிழகத்தின் மாற்றங்களை நுட்பமாக வெளியிடும் தமிழிலக்கியம் மலேசிய இலக்கியத்தையும் பாதித்துள்ளது. மலாய், சீன, இலககிய பாதிப்புகள் அனைத்துலகப் பண்பை மலேசியா வழியாக தாய்த் தமிழிலக்கியத்துக்கு அறிமுகப்படுத்துகின்றன. இவ்வாறு மலேசியத் தமிழிலக்கியம் ஒரே நேரத்தில் தெற்காசிய இலக்கியமாகவும் மிகப்பிந்திய தமிழிலக்கியமாகவும் விளங்குகிறது. இந்தச் சிறப்புப் பண்பு இன்றைய இந்தி இலக்கியத்துக்கோ, மராட்டி, மலையாள, கன்னடம் போன்ற இலக்கியத்துக்கோ இல்லாதது; எனினும் இந்தியாவில் முக்கியமான இந்தப் பண்புள்ள தமிழிலக்கியம் கண்டு கொள்ளப்படவில்லை. சினிமா பாடலாசிரியர்களே சிறந்த கவிஞர்களாக ஊதிப் பெருக்கி டி.வி. ஊடகங்களும் தினத்தாள்களும் பரப்புரை செய்வதால் இந்திக்காரனோ, பிறரோ இந்திய அளவிலும் அனைத்துலக அளவிலும் நிஜமான தமிழிலக்கியத்தின் புதிய தன்மைகளை அறியாமல் உள்ளனர். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சிங்கப்பூரில் நடந்த தமிழில் புலம்பெயர் இலக்கியம் என்பது பற்றி நடந்த கருத்தரங்கில் தமிழிலக்கியத்தின் அனைத்துலக முக்கியத்துவத்தை சிக்காகோ பல்கலைக்கழகத் தமிழ் விரிவுரையாளரான ஒரு ஜெர்மன் தேசத்தவர் ஆங்கிலக் கட்டுரையாக முன்வைத்தார். “ஒப்பியல் இலக்கியம்” என்ற மேற்கத்தியச் சிந்தனைத் துறையில் இவ்விஷயங்கள் சிந்திக்கப்படும்போது நாடுவிட்டு நாடு பெயர்தல், இலக்கிய, கலாச்சார கலப்புப் போன்ற ஆய்வுகள் புதுப்பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்ளும்.

 

இந்தச் சிந்தனைகளை நம்முன் கொண்டு வரும் கட்டாயத்துடன் எழுதப்பட்டுள்ளன நவீன் கவிதைகள். மலேசியாவிலிருந்து வரும் கவிதைகளிலிருந்து தனித்துத் தெரிகின்றன இக்கவிதைகள். பல கவிதைக் கோட்பாடுகளை தொல்காப்பியத்திலிருந்து இன்றுவரை – எழுதும் தமிழ் அறிவு, இன்னும் பல புதிய கோட்பாடுகளைக் கண்டுபிடிக்கும் தேவையை நவீனின் ஒவ்வொரு கவிதையும் தோற்றுவிக்கும் பரிமாணத்தின் எல்லையைச் சுட்டுகின்றன. ஒரு கவிதை போல் இன்னொரு கவிதை இல்லை என்பதை நான் கண்டுபிடித்தபோது அவற்றின் மையமழிப்பும் நோக்கு வீச்சும் தொடர்ந்து வியப்படைய வைத்தன. தனி அடையாளத்தோடு இன்று தாயகத்திலிருந்தும் வெளிநாடுகளிலிருந்தும் வரும் ஈழக்கவிதைகளையும் தமிழகக் கவிதைகளையும் ஒப்பிடும்போது ஒரு தனியான வீச்சும் மொழிலாவகமும் கட்டமைப்பும், தொடக்கமும், முடிவும், உருவாக்கும் முழுமைத் தொனிப்பும் என்னை வியக்க வைத்தன.

 

குற்ற உணர்ச்சியைச் சேமித்தல் பற்றியும் (பக்.13), பொறுமை இழந்த கடிகார முட்கள் (13) பற்றியும், கொக்கு மரமாவதும் (17) யாரும் கழுத்து இறுகுவதை நினைவூட்டாமல் இருப்பதும் (17) கவிதையை உருவாக்கிய பெட்டி (18)யும் என்னைக் காணவில்லை (19) என்றும், பழைய பானையில் இருக்கும் யோனியும் அப்பானையை நடிகையின் முலை கேட்டு உடைக்கும் (20) செயலும், இறந்து கிடக்கும் ஒற்றைக்கரமும் (20) அசுத்தம் துறக்கும் நிமிடம் குறித்த சிந்தனைகளும் (24) இறக்கை மட்டும் மனித உடலிலிருந்து தனியே பறந்து செல்லுவதும் (24) என் தேவதைகள் பிறரது தேவதைகளைக் கொல்வதும் (27) மரணத்தின் மொழியில் நுட்பத்தைக் காண்பதும் (36) ஒரு குழந்தை கீழே விழுகையில் அது கால்களைக் கண்டுபிடிப்பதும் அக்குழந்தை தூக்கச் சொன்னபோது கால்கள் கவிதையானதும்  (26) எழுத்தை எறும்புகள் பொறுக்குதலும் (33) விழித்துக் கண்ணின்றிப் பார்த்தபோது இமையின்றி கைகளைக் காணமுடியவில்லை (47) என்பதும் இரண்டாவது முறை இறப்பதும் இரண்டாவது முறை வாழ்வதும் (48) பற்றிச் சொல்வதும் என கவிதைகள் ஒரு புதிய நுட்பத்துடனும் ஆகோஷிக்கும் அர்த்தங்களுடன், கும்மாளமிடும் மொழியாற்றலும் கவிதையும் ஒன்றோடு ஒன்று கவிஞரின் திறமையை வெளிப்படுத்துவதில் போட்டியிடுகின்றன. இப்படி ஆங்காங்கே நம்மைக் கவரும் வரிகளையும் படிமங்களையும் முழுக்கவிதையோடு இணைக்கையில்தான் இவரது கவிதைக்களுக்கு நியாயம் செய்தவர்கள் ஆவோம்.

 

“கடிகாரம்” என்ற கவிதை இப்படித் தொடங்குகிறது.

 

“குறிப்பிட்ட நேரத்துக்குப்பின்

பொறுமை இழந்த கடிகார முட்கள்

கண்ணாடியை உடைத்துக்கொண்டு வெளிப்பட்டன

————————

நீங்கள் தாமதித்துக் கொண்டிருந்தீர்கள்”

 

கவிதையின் முதல் பத்தியான இந்த வரிகளைப் படிக்கும்போது எதற்காக கடிகார முட்கள் பொறுமையிழந்தன என்று கவிதையில் எங்கும் இல்லை. அதுபோல் இதே கவிதையின் இன்னொரு பகுதி. அதாவது கவிதை முடிகிறது.

 

“ஏதோ ஒரு துவாரத்தில் நுழைந்து

இதயத்தை முற்றிலுமாய்

அறுக்க முற்பட்ட நேரம் நீங்கள்

வழக்கமான புன்னகையோடு வெளிப்பட்டீர்கள்

கடிகாரத்தில் முட்கள் இல்லாததை நீங்கள்

கவனிக்கவில்லை”.

 

கவிதையின் முதல் பகுதியும் கடைசிப் பகுதியும் இக்கவிதையின் அசாதாரணத் தன்மையைத் தன் அறிவுத் தோற்றவியலாய் (எப்பிஸ்டமாலஜி) கொண்டு கவிதையின் பிற உறுப்புகளை மொழித்தளத்தில் உருவாக்கியுள்ளன. இப்போது இந்த வரிகளை மீண்டும் ஒருமுறை படியுங்கள். ஏதோ ஒரு துவாரம் என்பதில் உள்ள “ஏதோ ஒரு” என்பதும் இதயத்தை அறுக்கமுயல்வதன் காரணம் கவிதையில் இல்லாததும் நீங்கள் புன்னகையுடன் வருகிறீர்கள்;  அந்தப் புன்னகை வழக்கமான புன்னகை; அப்போது நீங்கள் கடிகாரத்தில்  இருந்த முட்கள்  மறைந்திருப்பதை எந்தக் காரணத்தாலோ கவனிக்கவில்லை; ஏதோ ஒரு, காரணமற்ற விதமான இதய அறுப்பு, எதற்காகவோ கடிகார முட்கள் மறைகின்றன. இப்படிக் கவிதை ஒரு காரணமற்ற நிகழ்வை கவனத்தில் கொண்டு வருகிறது. அதாவது இக்கவிதையில் வந்தவைகளால் அன்றி கவிதையில் வராதவைகளால் கவிதையின் அர்த்தம் உருவாக்கப்படுகிறது. இது நவீன் கவிதைகளில் அகஸ்மாத்தாக ஏற்பட்ட அர்த்த கட்டமைப்பு முறை அல்ல. “கொக்குமரம்” என்ற கவிதையில்,

 

“கொக்குமரம்

இன்னும் ஒரு மீனுக்காகக் காத்திருக்கிறது.

அதன் கிளை பற்றி அமரும்

பிற கொக்குகளை

அது கவனம் வைப்பதில்லை.

 

என்ற பகுதியிலும் ஒரு மீனுக்காக ஏன் கொக்கு மரம் காத்திருக்கிறது என்றோ ஏன் பிற கொக்குகளை அது கவனம் வைப்பதில்லை என்றோ கவிதை சொல்வதில்லை. புதுக்கவிதை தமிழ்ச் சமூகத்தின் ரகசியங்களைச் சொல்கிறது. அதனை இன்றில்லாவிட்டாலும் இன்னொரு நாள் புரிந்துகொள்ளும் சூழலும், விளக்கமும், அரசியலும் உலகமெங்குமுள்ள இந்த இனம் கண்டுகொள்ளாமல் போகாது.

 

மொத்தத்தில், நவீனின் கவிதைகளைப் பற்றி விரிவாகத் தமிழ்ச்சமூகம் ஆய்வு செய்து தன்னை அறிந்துகொள்வதற்கான வேண்டுகோளாய் இச்சிறு மதிப்புரை அவருடைய “சர்வம் ப்ரம்மாஸ்மி” (2009-இல் வெளியிடப்பட்டது) என்ற நூலை அடிப்படையாய் வைத்துச் செய்யப்படுகிறது. (நூலாசிரியர் தொடர்பு: vallinamm@gmail.com)

 

 

 

மலேசியா

மலேசிய நாவல்: உலகத் தமிழ் நாவல் பரிமாணம்

எஸ்.சி.எஸ்.

 

தமிழகத்தில், ஈழத் துன்பியலுக்குப் பிறகு மௌனமாக ஒரு மாற்றம் நடந்திருக்கிறது. படைப்பில் குறிப்பிட்ட மொழியைப் பேசுபவர்களின் வரலாறும் இனஉணர்வும், அவர்களின் மரபுக்குள்ள முக்கியத்துவமும், அந்த முக்கியத்துவத்தால் உருவாகும் புது அர்த்தங்களும் இடம்பெற வேண்டும் என்ற நிர்பந்தம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. மொழிதான் அந்த நிர்பந்தத்தை உருவாக்கி இருக்கிறது. இந்திய சுதந்திரப் போராட்டக் காலத்தில் காந்திய இலக்கியமும் சுதந்திர போராட்டமும் ஓரளவு தமிழ்ப்படைப்பைப் பாதித்தன. திராவிட இலக்கிய காலத்தில் சினிமா மோகம் கெடுத்தாலும் பாரதிதாசன் மட்டும், கவிதைக்கு இனவேர் முக்கியம் என்று உணர்ந்ததால் அவர் மட்டும் 20-ஆம் நூற்றாண்டின் வேர்ப்பிடிப்புள்ள கவிஞராய் எஞ்சினார். இக்காலத்துக்கு அடுத்து மார்க்சியம் தமிழைப் பொறுத்தவரையில் சில சூழல்களை உருவாக்கியது. 2009-இல் ஈழப்போர் தோற்கடிக்கப்பட்ட சூழலில் பெரிய மாற்றங்கள் மொழித்தளத்தில் ஏற்பட்டதால் அனைத்துலகத் தமிழர்கள் என்ற புதுத் தமிழ்ப் பிரக்ஞை ஏற்பட்டது.

 

இதனால் தமிழகம் பிரக்ஞை அளவில் தனியாக இல்லை, மலேசியா-சிங்கப்பூர் மற்றும் ஈழம் தொடங்கி அனைத்துலக நாடுகளின் எழுத்து ஒருங்கிணைந்த ஒருவித நவீன ஓர்மை தோன்றியுள்ளது என்ற கோட்பாடு தோன்றியுள்ளது. இதன் பின்னணியாக மலேசிய, சிங்கப்பூர் எழுத்தில் வெளிப்படும் உள்ளமைவுகளைத் தமிழக எழுத்தோடு இணைக்கும் முயற்சி தொடங்கியுள்ளது.

 

இந்தச் சூழலில் தமிழகத் தமிழில் இல்லாத பாடுபொருள்கள் மலேசிய மண்ணில் பிறந்து வளர்ந்த எழுத்தாளர்களிடம் எப்படிக் காணப்படுகின்றன என்பதைத் திறனாய்வில் வடிவமைக்க வேண்டும்.

 

“நகர்ந்துகொண்டிருக்கும் வாசல்கள்” என்ற தலைப்பில் வெளிவந்துள்ள கே.பாலமுருகனின் மலேசியத் தமிழ் நாவல், வாசித்தவுடன், பல புது அம்சங்களைக் கொண்டிருப்பதைக் காட்டுகிறது.

 

தமிழர்கள் மலேசியாவிலும், சிங்கப்பூரிலும், ஈழத்திலும் பூர்விகமாக வாழ்கிறார்கள். மலேசியாவில் தோட்டங்கள் அழிக்கப்பட்ட பின்னுள்ள வாழ்க்கையும் நகரத்துக்கு வரும் சரித்திரத்தின் தொடக்கமும் இந்த நாவலில் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன.

 

பழைய நாவல்களையோ, சிறுகதையையோ போலல்லாமல் நிலம் பெயர்ந்த தமிழ் வாழ்க்கை ஒருமையமற்ற (decentred) நாவலை உருவாக்கியுள்ளது. புதிய மலேசிய சிறுகதைகளும் கவிதைகளும்கூட இந்த எதார்த்தத்தைத் தைரியமாய் எதிர்கொள்கின்றன. ஜெயகாந்தன், அகிலன், நா.பார்த்தசாரதி போன்றோர் தமிழிலக்கிய முன்மாதிரிகளாய் இந்த எந்தப் படைப்பிலும் இல்லை. மலேசிய எதார்த்தத்திலிருந்து அதன்வாழ்க்கையிலிருந்து இயல்பாய் மலர்ந்துள்ள இந்த குரூரமான சித்திரிப்புகளில் வாழ்க்கையின் உள் உந்துதல் தென்படுகிறது. மலாய், சீனம் என்று எந்த வேறுபாடும் இல்லை. ஆனால், தமிழ்ச் சகோதரத்துவம் எல்லாரின் வாழ்விலும் எப்படியோ பூடகமாய், வாழ்விலும் தாழ்விலும் நீக்கமற பதிவு பெறுகிறது. புக்கிட் லெம்பு என்ற தமிழகத் தமிழர்களுக்குப் புரியாத சொல்லைப் பெயராகக் கொண்ட தோட்டத்தின் பாம்புகளுக்கும், நல்லதுக்கும் கெட்டதுக்கும், பால்வெட்டும் மரங்களுக்கும் பள்ளிக்கூடங்களுக்கும், கடனுக்கும் நடுவிலிருந்த வாழ்வு சிதைக்கப்பட்டுச் சீதாம்பரன் என்ற பால்வெட்டும் வேலைக்காரன் தன் மகன்கள், மகள், மனைவி, நண்பர்கள், எசமானர்கள், அவமானப் படுத்துபவர்கள்  என்ற சூழலை விட்டுவிட்டு நகரத்துக்குக் குடியேறுகிறான்.

 

அப்படிக் குடியேறும்போது அவனை வெறுக்கும் மூத்தமகன் ஏற்கனவே வெளியேறி இருக்கிறான். தாய் தந்தையர் பார்த்துத் திருமணம் செய்து அனுப்பப்பட்ட மகள் அஞ்சலியை மணந்தவன் ஏமாற்றுக்காரனாக வாழ்க்கையை நடத்தும் ஒரு தமிழன். அவனை விட்டுவிட்டு வெளியேறும் தைரியத்தை வாழ்க்கை அவளுக்குக் கொடுத்துள்ளது நாவல் இறுதியில் தெளிவாகிறது.

 

நாவலில் கதைத் திருப்பங்களோ, பெரிய கதையோ தொடர்ந்த மொழிநடை சாதுரியமோ துருத்திக்கொண்டு நிற்கவில்லை. மலேசியாவில் சீரழிந்து போய் விடுவோமோ என்று பயத்துடன் இயங்கும் தமிழ்வாழ்வு நாவலில் இயல்பாய் இருக்கிறது. “பிள்ளையைத் தூக்கி கைலி சட்டைக்குள் அதன் தலையை விட்டு, மார்புக்காம்புகளை, அந்தக் குழந்தையின் வாயில் திணிக்கும்போதெல்லாம் சாரதா மெய் சிலிர்த்துப் போவாள்” என்று பாலமுருகன் எழுதும்போது மொழியாற்றல் எங்கெங்கு வேண்டுமோ அங்கங்கு இருக்கிறது என்பதை அறிகிறோம்.

 

இந்த நாவலின் கட்டமைப்பு மிக முக்கியமானது. காட்சிகள் துண்டு துண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டு “ஒருவிதமான” கதை அமைப்புப் படிக்கிறவர்களின் மனதில் லேசாய் உருவாவதுபோல் ஜோடிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பெரும்பாலும் பழைய வாழ்க்கையும் புதிய வாழ்க்கையும் எந்த வித்தியாசமும் அற்ற வறுமையுடனான கொடூரத்துடன் அமைக்கப்படுகின்றன. கதையின் சுகத்தில் வாசகன் தன்னை மறக்கும் தமிழக டி.வி., சினிமா, தொடர்கதைகளின் சாபக்கேடு தன் எழுத்தில் வந்துவிடக் கூடாது என்று முழு பிரக்ஞையுடன் எழுதப்பட்டிருக்கிறது; இந்நாவலின் வெற்றிக்கான அடிப்படை இது.

 

நாவலின் பக்கங்கள் புரள புரள சாரதா என்ற குடும்பத் தலைவியும், சீதாம்பரம் என்ற தோட்ட வேலைக்காரனும் குடும்பத்துக்காய் படும்பாடு வாசிப்பவர்களை ஊசியால் தொடர்ந்து குத்துவதுபோல் உணர்வெழுப்பு கின்றன.

 

எந்த நிகழ்ச்சியும் பெரிதுபடுத்தப்படவில்லை. தலைபெரிதாய் பிறந்த நோயாளியான குழந்தையை யாரிடமோ கொடுக்கும்போதும் கடன்வாங்கி மகள் அஞ்சலிக்குத் திருமணம் செய்து அனுப்பும்போதும் ஒரே மாதிரியான கதைசொல்லல் நடைபெறுகிறது.

 

இந்த நாவலின் இன்னொரு உத்தி பற்றி கண்டிப்பாகச் சொல்ல வேண்டும். நாவலின் 46-ஆம் பக்கத்தில் சீதாம்பரம் கோலாலம்பூர் போகிற விஷயம் வருகிறது. நாவலின் இறுதியில் உதாரணமாக பக்கம் 234-இல் சாரதா “யேங்க, கோலாலம்பூரா அது பெரிய ஊரா?” என்று கேட்கும் போதும் நாவல் சுமார் 190 பக்கங்களைத் தாண்டியிருக்கிறது. அதாவது 19 ஜுன் மாதம் 1995-இல் ஒரே நாளில் நடக்கும் நிகழ்ச்சிகள் இரண்டு இடங்களில் தரப்படுகின்றன. தொடர்ச்சியின்மையை ஒரு உத்தியாய் நாவல் முன்வைக்கிறது. தொடர்ச்சி இல்லாத வாழ்க்கை. அன்றும் வறுமை இன்றும் வறுமை என்பதை நாவலின் உத்தி இவ்வாறு காட்டுகிறது.

 

இந்த நாவலில் குழந்தைகளைப் பிறருக்குக் கொடுத்துத் துன்பத்திலிருந்து விடுபடலாம் என்று நினைக்கும் சீதாம்பரம் மீண்டும் வாழ்வின் கொடூரத்தில் சிக்கி விடுபட முடியாமலாகிறான்.

பிரமை தொடர்வது, தேதிகள் குறிப்பிட்டுக் கதை நகர்த்துவது போன்றன நாவலை படிப்பவர்களுக்குச் சிரமத்தைக் கொடுத்தாலும் நாவல் சொல்லவந்த மைய உள்ளடக்கத்தை மையமற்ற கதையாடல் உத்தி மூலம் சொன்னதின் மூலம் மலேசிய இலக்கிய வரலாற்றில் இந்நாவல் யாராலும் நீக்க முடியாத அங்கமாகிவிட்டது என உறுதிபடக்கூறலாம்.

 

பல சொற்கள் (மலாய், சீன சொற்கள்) தமிழகத்திலிருப்பவர்களால் புரிந்து கொள்ளமுடியாதவை.

 

“சாப்டணே, இட்லி இருக்கு, கோரேங் எல்லாம் இருக்கு…. தோச இருக்கு”

 

இதுபோல் பேச்சுமொழியும் நமக்குப் புரியாத சொற்களும் தமிழ் நாவல் இலக்கியத்தின் பரப்பு விரிவாகிக் கொண்டு போவதை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

 

இவ்வாறு ஒரு உலகத்தன்மை தமிழ் எழுத்தில் வந்து சேர்ந்துள்ளது எனலாம்.

புதுக்கம்யூனிசம்

சிறப்புக்கட்டுரை

புதுக்கம்யூனிசம்

தமிழவன்

 

திடீரென இந்திய அரசியலும் சூழலும் மாறியுள்ளன. மோதி இந்தியாவின் பிரதமரானதோடு இந்தியக் கல்வி, வரலாறு, பண்பாட்டுச் சூழல் போன்றன ஒரு பூகம்பத்துக்கு ஆட்பட்டுள்ளன:

 

“புக் ரிவ்யு லிட்டரரி அறக்கட்டளை” என்ற அமைப்பு டெல்லியில் நடத்திய  நிகில் சக்கரவர்த்தி நினைவுச் சொற்பொழிவில் புகழ்பெற்ற வரலாற்றியல் ஆய்வாளரான ரொமிலா தப்பார் ஒரு கருத்தை வெளியிட்டார்: “பாடங்கள் மாற்றப்படுகின்றன: நூல்கள் அழிக்கப்படுகின்றன. அறிவுஜீவிகள் அமைதியாகிவிட்டனர்”.

 

அறிவுஜீவிகள் அமைதியான செய்தி புதுமையானதல்ல. தமிழகத்தைப் பார்ப்போம். இடதுசாரி கட்சிகள் எந்தத் தெளிவுமின்றிச் செயல்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள். திராவிடக் கட்சிகள் இரண்டுமு் ஊழலில் சிக்கியுள்ளன. மூன்றாவது அணியான சிறுகட்சிகள் சாதி உணர்வையோ, சினிமா மயக்கத்தையோ, தமிழ் உணர்வையோ பயன்படுத்திச் செயல்படுகின்றன. சமீபத்தில் மோதியின் கட்சியுடன் கூட்டணி அமைக்கவும் தயங்கவில்லை. வேல பல “லெட்டர் பாட்” கட்சிகள் உள்ளன. ஈழப் பிரச்சனையில் சில அமைப்புகளும் சிறுகட்சிகளும் உண்மையாக மக்கள் கவனத்தை ஈர்த்தன. அணு உலை போராட்டம் என்ற புதுமையான போராட்டம் வெற்றிபெற முடியவில்லை. பெரிய கட்சிகள் அத்தகைய போராட்டத்தைத் தடுக்க முடியும் என்று காட்டின.

 

அதாவது தமிழர்களுக்கு அன்று பெரியார் இருந்ததுபோல் இன்று யாருமில்லை. அன்று பெரியார் சிந்தனையின் மூலம் தமிழகத்துக்கு வெளிச்சம் தந்தார். கடவுள் நம்பிக்கையையும் சாதி மேட்டிமையையும் மூடப்பழக்க வழக்கங்களையும் பிரித்தறிய மக்கள் பயிற்சி பெறும் பொருட்டு ஓர் இயக்கத்தை நடத்தினார். அவர்போல் ஒருவர் இந்தியாவில் கர்நாடகம், ஒரிசா, அசாம், வங்காளம் என்று எந்த மாநிலத்திலும் இல்லை. பெரியாருக்குச் செய்ய வேண்டியது: அவர் சிந்தனையைத் தொடர்வது.

 

அந்த வகையில் அவர் சிந்தனையை நாம் தொடரவில்லை. தமிழகத்தைச் சிந்தனை கிளர்ச்சியுள்ள மாநிலமாக மாற்றவும் இல்லை; தமிழ்மக்கள் சுமார் 1,50,000 பேர் ஈழத்தில் கொல்லப்பட்டபோது நாம், தமிழகத் தலைவர்களால் ஏமாற்றப்பட்டோம். தமிழகப் பல்கலைக்கழகங்கள் பொருத்தமான கல்விச் சூழலை ஏற்படுத்தவில்லை. வடநாட்டினளவு கூட புதிய அறிவுச் சூழல் வளர நம் திராவிடத்தலைமை ஏதும் செய்யவில்லை. நவீன சமூகமாகத் தமிழ்ச் சமூகத்தை மாற்ற அவர்கள் விரும்பவில்லை. இலவசப் பொருள்களும் மதுவும் கொடுத்தனர். அவ்வளவுதான். இந்திய அரசியலான இந்துத் தத்துவம் தமிழகத்தில் தற்காலிகமாக இன்று தடுக்கப்பட்டுள்ளது.

 

இலக்கிய அரங்கில் சிறுகுழுக்கள் செயல்பட்டு வருகின்றன. அதனால் தமிழ்மொழியில் சில மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. மொழிகூர்மையடைந்து வருகிறது; பெருங்கட்சிகளைத் “தமிழ்மொழிமைக்குள்” முற்றிலும் அனுமதிக்காமல் இலக்கியக் குழுக்கள் செயல்படுகின்றன. ஆபத்துக்கள் இல்லாமல் இல்லை. அரசியல்வாதிகளின் வாயில் அல்லல்படும் தமிழ் மொழியைப் பலவித சிந்தனைக் கட்டுரைகள், நாவல்கள், கவிதைகள் மூலம் கொஞ்சம் தமிழர்கள் காப்பாற்றுகிறார்கள். பிற செவ்வியல் மொழிகள் அளவுக்குப் புராதன வேர்களைக் கொண்டிருந்தாலும் தமிழ் நவீனமாகி வருகிறது. தமிழ்க்கல்வி இந்த விசயத்தில் எதிர்பார்த்த அளவு முன்னேறவில்லை என்பது வருத்தத்துக்குரியது. மரபுமரபாக தமிழ்மொழி தமிழ்மக்களது அரசியலுக்கும் வளர்ச்சிக்கும் பயன்பட்டு வருகிறது. அதாவது இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாக இது நடக்கிறது. தமிழ்மொழி மூலம் இது தொடரவேண்டும்.

 

இந்தச் சூழலில் அனைத்துலகச் சிந்தனைகளைக் கவனிக்கும்போது “புதுக் கம்யூனிசம்” என்ற பெயரில் உலகம் எங்கும் காட்டுத்தீயைப் போல் பலரது சிந்தனைகள் பரவுவதைக் கூறவேண்டும் என்பதற்காக இக்கட்டுரை எழுதப்படுகிறது.

 

அலென் புட்யொ (Alain Badiou) என்ற பிரஞ்சு தத்துவப் பேராசிரியருடைய கருத்துக்கள் இத்துறையில் சமீப காலத்தில் முக்கியமாகியுள்ளன. சர்க்கோஸி பிரஞ்சு தேர்தலில் அன்று நின்றபோது மீண்டும் கம்யூனிசமும் மாணவர் போராட்டமும் வரக்கூடாது என்று பேசியதைக் கண்டித்து புட்யொ அவர்கள் ஒருநூல் எழுதினார். அந்த நூலின் பெயர்:  “சர்க்கோஸியின் தரும் அர்த்தம்” என்பது. அந்த நூலின் இறுதிப் பகுதியில் கம்யூனிச யூகம் (Communist Hypothesis)  என்ற ஒரு கட்டுரையை இணைத்திருந்தார். பின்பு இக்கட்டுரை தனியாய் ஆங்கிலத்தில் மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்டு நியுலெஃப்ட் ரிவியூ என்ற இலண்டன் இடதுசாரி இதழில் 2008-இல் பிரசுரிக்கப்பட்டது. பின்பு 2009-இல்  இலண்டனில் “கம்யூனிசம் என்ற கருத்துப் பற்றி” (On the Idea of Communism)  என்ற கருத்தரங்கை ஸ்லவாய் ஷிஷெக் மற்றும் கோஸ்டாஸ் டௌசினாஸ் (Costas Dowzinas)  இருவரும் நட்த்தினார்கள். அக்கருத்தரங்கு பெர்லினில் இருந்த சுவர் உடைக்கப்பட்ட 20ஆம் ஆண்டு நிறைவுவிழாவைப் பலர் கொண்டாடியதற்கு எதிர்ப்பாய் நடத்தப்பட்டது. அதாவது சுவரை உடைத்ததுடன் கம்யூனிசம் முடிந்து விடவில்லை என்று கூறுவதற்காக இக்கருத்தரங்கு நடத்தப்பட்டது. இக்கருத்தரங்கில் முக்கிய பங்கெடுத்த ஸ்லவாய் ஷிஷெக் (இவர் பற்றிய அறிமுகத்துக்கு சிற்றேடு இதழ்கள் பார்க்க) இன்று உலகமெங்கும் தன்னுடைய சிந்தனைகளால் பூகம்பத்தை ஏற்படுத்தி வருகிறார்.

 

2009-இலண்டன் கருத்தரஙகு பலவகைகளில் முக்கியமானது. அதில் டோனி நெக்ரி (Toni Negri)  ழாக் ரான்சியர், ஸ்லவாய் ஷிஷெக் போன்றவர்கள் பங்கெடுத்தனர். இக்கருத்தரங்கைத் தொடர்ந்து 2010-இல் பாரிஸில் (ஜனவரி) புதுக்கம்யூனிசச் சிந்தனைகளைப் பற்றி விவாதிக்க ஒரு கருத்தரங்கு பாரிஸின் பிரபலமான பல்கலைக்கழகத் தத்துவப் பேராசிரியர்களும் பிற சிந்தனையாளர்களும் கலந்துகொள்ளும் முறையில் நடத்தப்பட்டது. அறுபதுகளில் பேரா.அல்துஸ்ஸரின் மாணவரகளான அலென் புடயொ, ழாக் ரான்சியர், எத்தியானி பாலிபர் (Ethianne Baliber) ஆகியோர் தம் பேராசிரியருடன் இணைந்து செயல்பட்டனர்.

 

அப்போது இவர்கள் அல்துஸ்ஸரின் மாவோயிசக் கருத்துக்களால் ஈர்க்கப்பட்டிருந்தனர். அல்துஸ்ஸரின்  மனநோய் சார்ந்த மரணத்துக்குப் பிறகும் அலென் புட்யொ மாவேயிசத்தால் ஈர்க்கப்பட்டுப் புது தத்துவக் கட்டமைப்பு ஒன்றை உருவாக்குவதில் தான் வாழ்நாளைச் செலவிட்டார். புதுக் கட்சி ஒன்றையும் தொடங்கினார். ரான்சியர் தன் பாதையில் தத்துவத்தில் பயணம் மேற்கொண்டார். பாலிபரும் மார்க்ஸின் தத்துவம் முதலிய நூல்களை எழுதுவதில் ஈடுபட்டனர். எல்லோரும் கலை இலக்கியம் தனியானது என்ற கருத்தில் உடன்பட்டாலும் பிற சிந்தனைகளில் வேறுபட்டனர். ஆனால் இவர்கள் எல்லோரும் 2010-இல் நடந்த  பாரிஸ் கருத்தரங்குக்கு வந்திருந்தனர். அறுபதுகளில் சார்த்தர் உயிருடன் இருந்தபோது பாரிஸ் உலகப் புரட்சிச் சிந்தனையின் அறிவார்த்த தலைமையிடமாக இருந்ததுபோல் 21-ஆம் நூற்றாண்டின்  தொடக்கப் பகுதியில் புதுக்கம்யூனிசம் என்ற சொல் உலக அறிவாளிகளிடம் அடிபட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தச் சிந்தனைகளின் மையப்புள்ளியாக 74 வயதான அலென் புட்யொவும் 64வயதான ஸ்லவாய் ஷிஷெக்கும் செயல்படுகின்றனர். 2013-இல் சமயம் ஷிஷெக் அவர்கள் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கும் தென்கொரியாவில்  அவர் அலென் புட்யொவுடன் இணைந்து புதுக்கம்யூனிசம் பற்றி இன்னொரு கருத்தரங்கு நடததினார். இவ்வாறு உலகம் எங்கும் ஆய்விதழ்களும், அரங்குகளும் சொற்பொழிவுகளும், தத்துவச் சிந்தனைகளும் புதியமுறையில் கம்யூனிசத்தை நாட ஆரம்பித்துள்ளன. இவர்களும் இத்தகைய சிந்தனைகளும் திடீரென நேற்று வந்த மழையில் இன்று முளைத்த காளாண்களா? இச்சிந்தனைகளுக்கு ஏதேனும் பின்னணி உண்டா?

 

மார்க்சியத்துக்குள் மாற்றுக்குரல்கள்

லெனின் சோவியத்நாட்டில் புரட்சியைக் கொண்டுவந்தபோதே அவருடைய பாதையை விமரிசித்த குரல்கள் தோன்றின. முக்கியமானது ரோஸா ல்க்ஸம்பர்க் என்பவருடையது. மார்கஸின் கருத்துக்களுக்கு மாறாகத்தான் லெனின் வளர்ச்சியடையாத – விவசாய அடிப்படைகளுள்ள ஒரு நாட்டில் புரட்சியைக் கொண்டு வந்தார். ரோஸா லக்ஸம்பர்க் என்ற அம்மையார் லெனினின் பல கருத்துக்களை மறுத்தார். லெனின் திட்டமிட்ட கட்சி மூலம் தான் புரட்சி இயக்கப்பட வேண்டுமென்று கூறியபோது ரோஸாலக்ஸம்பர்க் சுயஉந்துதலும் முனைப்பும் (Spontaneity) போதும் என்றார். அதுபோல் 1920 வாக்கில் ஜார்ஜ் லூக்காக்ஸ் ஹெகல் தத்துவத்தை மார்க்ஸீயத்துக்குள் கொண்டுவந்து மார்க்ஸீயம் ஒரு முறைமையை (Method) மட்டுமே தருகிறது என்று விவாதித்து “வரலாறும் வர்க்க உணர்வும்” என்ற நூலை எழுதினார். பின்பு பிராங்க்பர்ட் மார்க்சீயர்கள் தோன்றினர். இவர்கள் பிராய்டின் உளவியல் ஆய்வுகளை ஏற்று மார்க்சீயத்துக்குள் உளவியல் உண்மைகளை இணைத்தனர். இவர்களில் ஒருவரான மார்க்கூஸ் (Marcuse)  சோவியத் யூனியன் இறுகிய ஒற்றைப் பரிமாண மனிதனை உருவாக்குகிறது என்றும் மத்தியதர வர்க்கமும் தொழிலாளிவர்க்கம்போல் புரட்சிகரமானதே என்றும் கருத்தை முன்வைத்தார். இவ்வணியைச் சார்ந்த அடார்னோ (Adorno)  மற்றும் ஹொர்ஹேமர் (Horkheimer) ஆகியோர் மார்க்சியத்திலிருந்து அறிவொளிக்கால விஞ்ஞானவாதத்தை நிராகரிக்க வேண்டும் என்றும் தொழிலபிவிருத்தியின் மூலம் மட்டுமே புதிய சமூகம் படைக்கப்படும் என்பது உண்மை அல்ல என்றும் விவாதித்தனர். மேலும் இவர்கள் அறிவுவழி என்பதையும் கேள்வி கேட்டனர். மனிதகுலம் அறிவின் மூலமும் விஞ்ஞானத்தின் மூலமும் உலகை அழிக்கவும் முடியும் என்ற கருத்துக்களை உருவா்ககினர். சோவியத் ரஷ்யாவிலும் எங்கெல்ஸ் அவர்களிடமும் காண்ப்பட்ட இயங்கியல் (Dialectics)  சார்ந்த ஹெகலின் கருத்தை இக்குழுவினர் ஏற்கவில்லை. எங்கெல்ஸ் இயங்கியலைச் சரியாய் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்று ஏற்கனவே தத்துவ நிபுணரான ஜார்ஜ்லூக்காக்ஸ் கூறிய குற்றச்சாட்டும் இங்கு நினைக்கத்தக்கது. அடுத்ததாக எக்ஸிஸ்டென்ஷியல் மார்க்சீயம் பிரான்சில் தோன்றியது. இதன்கருத்தை ழீன் பவுல் சார்த்தர் என்ற பிரான்ஸின் தத்துவப் பேராசிரியர் விரிவுபடுத்தி நூல்கள் எழுதினார். இக்கருத்துக்களோடு முரண்பட்ட லூயி அல்துஸ்ஸர் என்ற பிரஞ்சு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் உறுப்பினரும் தத்துவப் பேராசிரியருமான நிபுணர் தன் தத்துவத்துறை மாணவர்களுடன் இணைந்து மார்க்ஸின் அறிவுவாதத்தையும் விஞ்ஞானத் தன்மையையும் வலியுறுத்தி நூல்கள் எழுதினர். இவருடைய மாணவர்கள் – இவரைப் போலவே – மாவோயிஸ்டுகளாக முதலில் இருந்து பின்பு தத்தம் வழியில் மார்க்சீய விளக்கங்களை இன்று கொடுத்து வருகின்றனர்.

 

எர்னஸ்டோ லெக்லாவ்

அல்துஸ்ஸரின் கருத்துக்களால் முதலில் ஈர்க்கப்பட்ட எர்னஸ்டோ லெக்லாவ் (Ernesto Laclau)என்பவர் அர்ஜென்டினாவிலிருந்து இங்கிலாந்துக்கு வந்து அரசியல் துறையில் முதலில் ஆய்வாளராகவும் பின்னர் பேராசிரியராகவும் மாறினார். இவரும் சந்தால் மாஃபே (Chantal Mouffe)  என்பவரும் இணைந்து 1989 –இல் “மேலாதிக்கமும் சோசலிச தந்திரோபாயங்களும்”  (Hegemoney and Socialist Stategy) என்ற நூலை எழுதினார். இந்நூல் மிகவும் புகழ்பெற்றது. இந்நூலில் தங்களைப் பின்னை மார்க்சீயர்கள் (Post Marxists)  என்று அழைத்துக் கொண்டதால் இவர்கள் விமரிசிக்கப்பட்டனர்; அதுபோல் வேறு தரப்பால் பாராட்டப்பட்டனர். இந்நூலில் ஒருவிதமான தனியான மொழிநடையை இவ்விருவரும் கையாண்டதோடு பிரஞ்சு உளவியலாளரான லக்கானின் கருத்தாக்கங்களை  மையமாக ஏற்று மார்க்சீய விளக்கங்கள் தந்தனர். தன்னிலை ( சுயம்) என்பது லக்கான் கூறுவது. அது குறையுள்ள தன்னிலை (Subject of Lack)  என்று விளக்கினர்.

 

இந்த இடத்தில் போஸ்ட்மாடர்னிச நிலமை (PostModernist Condition) என்ற நூலை எழுதிப் புகழ்பெற்ற லையோத்தார் (Lyotard) என்ற பிரஞ்சு அறிஞரின் இன்னொரு நூலான லிபிடோவின் பொருளாதாரம் (Libidinal Economy) என்ற நூலில் அவர் மார்க்சின் உற்பத்தி பற்றிய அக்கரை முதலாளிகளின் அக்கரை என்று கூறியதையும் சுட்டலாம். இவர்கள் பொருளாதார முதன்மையைப் பெரும்பாலும் மார்க்சியத்திலிருந்து நீக்க பெரு முயற்சி செய்தனர். அதுபோல் லெக்லாவும் சந்தால் மாஃபேயும் பன்முகக் கட்சி அமைப்பை ஆதரித்தனர். தொழிலாளி வர்க்கம் என்ற கருத்தாக்கம் பொருளாதாரவாத மார்க்சீயம் என்ற கருத்திலிருந்து தோன்றுவது என்றனர். மார்க்சீயத்தை உள்ளிருந்து விமரிசித்தவர்களும் அதன்வெளியிலிருந்து விமரிசித்தவர்களும் பெரும்பாலும் ஒத்த கருத்துக்களை மேற்கொண்டனர்.

 

இக்கட்டத்தில் டெரிடா என்ற பிரஞ்சு தத்துவவாதி உலகம் பூரா தன்னுடைய கருத்தால் பிரபலமானார். அவர் தான் ஒரு மார்க்சியவாதி அல்ல என்று கூறினாலும் மார்க்சீயம் மிகவும் மதிப்புக்குரியது என்று பிரகடனம் செய்தார். “மார்க்சீயப் பேய்” (Spectre of Marxism)  என்ற நூலில் மார்க்சின் பேய் தொடர்ந்து உலகை்ப பிடிக்கத்தான் செய்யும் என்றும் மார்க்சீயக் கட்சிகள் பலவிதமாய் இருக்கலாம் என்றும் கூறினார். இக்கருத்தைத்தான் லெக்லா சந்தால் மாஃபேயும் கூறினார்.

 

இப்படிப்பட்ட பலவித விளக்கங்களுக்கு மார்க்சீயம் உட்பட்டு வந்த கட்டத்தில் மேற்கு ஜெர்மனி மற்றும் கிழக்கு ஜெர்மனி இணைவதற்குத் தடையாக இருந்த சுவர் உடைக்கப்பட்டதும் சோவியத் ஒன்றியம் தகர்ந்ததும் நடந்தன. இரு அறிஞர்களான டெலுஸும் (Delazue) கொத்தாரி (Guattari)யும் இக்கட்டத்தில் “ஈடிப்பஸுக்கு எதிர்” (Anti Oedipus)  என்ற நூலை எழுதினர். இந்தநுல் ஒரு வித மனநோய் கொண்டவர்களே இன்றைய முதலாளியத்தின் விளைவு என்றும் அவர்களே முதலாளியத்தை எதிர்க்கும் குறியீடு என்றும் விவாதித்தது பலருக்குப் புதுமையாகப்பட்டது. அத்துடன் ஆசை (Desire)  என்ற கருத்து முக்கியமானதென்றனர்.  மார்க்சீயமும் முதலாளி ஆதரவாளர்களும் ஆசை அறு என்று பௌத்தச் சிந்தனை மற்றும் காந்தியவாதிகள் போல பேசிக் கொண்டிருந்த கட்டத்தில் மனிதனின் இயல்பே ஆசையுடன் இருப்பதுதான் என்று கூறினர். முதலாளியம் மனிதர்களின் ஆசையுடன் தொடர்புடையது என்ற கருத்து பொருளாதாரமே மனிதனை உருவாக்குகிறது; அவனது சரித்திரத்தை அது உருவாக்குகிறது என்ற கருத்தை அடிப்படையில் மறுக்கிறது. மார்க்சீயம் என்பதே கார்ல்மார்கஸ் எழுதிய திஸ் காப்பிட்டல் நூல் மட்டும்தான் என்ற கருத்தை டெலுஸும் கொத்தாரியும்  கூறிய கருத்துக்கள் மறுத்தன. ஏற்கனவே பாசிஸ்டுகளின் சிறையில் இருந்து மறைந்த அன்டொனியோ கிராம்ஷ்சி (Antonio Gramci)  திஸ் காப்பிட்டலுக்கு எதிராகப் புரட்சி செய்வோம் என்று கூறி எழுப்பிய முழக்கம் தொடர்ந்து பலரால் வலியுறுத்தப்பட்டது. டெலுஸும் கொத்தாரியும் அடுத்து எழுதிய நூலின் பெயர்:  ஆயிரம் பீடபூமிகள் (Thousand Plateus)  என்பது. இந்த நூலில் “ரைஸோம்” (Rhizome) என்ற சிந்தனையை முன்வைத்தனர். ரைஸோம் என்பது வேறு ஏதுமல்ல, இஞ்சிவேர் நிலத்துக்கு அடியில் வலைபோல் பின்னியபடி காட்சி தருமல்லவா அதுதான். சிந்தனை என்பது குறிப்பிட்ட பொருளாதார அடிக்கட்டுமானத்திலிருந்து தோன்றுவதோ மேலிருந்து கீழாகவும் கிடைகோட்டிலும் வரும் என்ற பெர்தெனந்த் தெ சசூர் கருத்துப் போலவோ கிளாட் லெவிஸ்ட்ராஸின் அமைப்புமுறைச் சிந்தனை ஆகவோ அமைவதில்லை என்றார்கள் இந்த இரு சிந்தனையாளர்களும். ஆனால் இன்றயை முதலாளியத்தை மனிதகுலத்தின் நாசசக்தி  என்றும் பயங்கரம் (Terror) என்றும் வருணித்தார். பெரும்பாலும் மிஷெல் ஃபூக்கோ என்ற அறிஞரின் கருத்துக்களில் அதிகாரமுறையிலும் ஒழுங்குமுறையிலும் சமூகமும் சிந்தனைகளும் அமைந்திருக்கும் வகைமையை விளக்கியதையும் இங்கு நாம் நினைவுகொள்ள வேண்டும்.

 

இப்படித் தத்துவவாதிகளும் சிந்தனையாளர்களும் என பல்வேறு முறையில் நூல்கள் எழுதிவந்த அறிஞர்களின் தொடர்ச்சி இன்றும் நீண்டு கொண்டேயிருக்கிறது.

 

எனினும் முதலாளியத்திற்கான மாற்று பற்றிய சிந்தனை இல்லை. இச்சூழலில் எர்னஸ்ட் லெக்காவும் சந்தால் மாஃபேயும் உளவியலாளரான லக்கானை சமூகவிஞ்ஞானங்களின் ஒரு துறையான அரசியலுக்குப் பயன்படுத்தினார்கள். அச்செயல் ஸ்லவாய் ஷிஷெக்கைக் கவர்ந்ததன் மூலம் அவரின் சிந்தனைகள் வளர்த்தெடுக்கப்படுகின்றன. அதுபோல் அல்துஸ்ஸர் என்ற அமைப்பியல் மார்க்சீயரின் சிந்தனைக்கால்வழியில் வந்த அலென் புட்யொவும் முதலாளியத்தின் மாற்றுவழி என்ன என்று யோசித்தன் விளைவுதான் புதுக்கம்யூனிசம்.

 

அமைப்பியலானது டெரிடாவால் கட்டுடைப்புச் செய்யப்பட்டது. அதன்பிறகு அமைப்பியலின் ஒரு பகுதியான கட்டமைப்புத்தான் தகர்ந்ததே ஒழிய அமைப்பியல் சிந்தனையில் இருந்த வேறொரு அம்சம் தகறவில்லை. லக்கான் சார்ந்த கல கருத்துக்கள் அமைப்பியலில் இருந்தன. இன்றைய புதுக்கம்யூனிசத் தோற்றத்துக்குக் காரணமாயின என்பதையும் மறக்கக்கூடாது.

 

பழைய கம்யூனிசமும் புதுக் கம்யூனிசமும்

முன்பு கிராமத்தில் யாரையாவது பயப்படுத்த வேண்டுமென்றால் கம்யூனிசம் என்ற சொல்போதும். பேய், பிசாசு போன்ற சொற்களைப் போல் கம்யூனிசம், கம்யூனிஸ்ட்  போன்ற சொற்கள் பயன்பட்டன. அதாவது கம்யூனிசம் ரஷ்யாவில் உண்மையாகவே ஆட்சியைப் பிடித்தது என்று கருதினார்கள். இந்தியாவில் இருந்த பெருமுதலாளிகள் பயந்ததால் ஏழைகளையும் கிராமத்தவர்களையும் பயமுறுத்த செய்தித்தாள்களில் கம்யூனிசம் என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தினார்கள். ரஷ்யாவில் லெனின் கம்யூனிசத்தைக் கொண்டுவர முயன்றார். எனினும் ரோஸா லக்சம்பர்க் லெனினைத் தாக்கினார். அதிகமான திட்டமிடலும் ஒழுங்கும் அதிகார வர்க்கத்தின் மீதான சாய்வும் லெனினிடம் இருந்ததென்றும் அக்கருத்துக்கள் கம்யூனிசத்தைக் கொண்டுவராது என்றும் ரோஸாலக்சம்பர்க் கருதினார். திட்டமிடல் மூலமும் இப்படித்தான் கம்யூனிசம் இருக்குமென்று கூறுவதன் மூலமும் புதுக்கம்யூனிசம் வராது என்கிறார்கள். கம்யுனிசம் ஒரு சாத்தியமின்மையைச் சாத்தியப்படுத்துவது என்கிறார்கள். லெனினை ஓரளவு ஏற்றுக்கொண்டாலும் ஸ்டாலினை முற்றாய் புதுக்கம்யூனிஸ்டுகள் ஏற்பதில்லை ஸ்டாலின் கம்யூனிசத்தை அறியாதவர். லெனின் ஏற்படுத்திய திட்டமிடலையும் பொருளாதார வளர்ச்சியையும் ஆதிக்கம் செலுத்துதலையும் சனநாயகமின்மையையும் தவறாய் கம்யூனிசம் என்று கருதினார். அது கொலையையும் ரகசியத்தையும் போல்பாட்டின் கொலைவெறியையும் தான் உருவாக்கும் என்றனர். உலகம்பூரா நடைபெறும் ஆயுதப் போராட்டங்களில் சில அம்சங்களில் ஸ்டானிலிசமும் போல்பாட்டிசமுமே நடைபெறுகின்றன என்கின்றனர் புதுக்கம்யூனிஸ்டுகள். இதன்மூலம் சைனா, தினமென் சதுக்கம், வடகொரியாக் கம்யூனிசம் போன்றவற்றை மறுக்கும் புதுக்கம்யூனிஸ்டுகள் முற்றிலும் வன்முறையை மறுக்கவும் இல்லை. ஏனெனில் முதலாளியம் மனித வரலாறு காணாத கொலைகளையும் ஆட்சிக் கவிழ்ப்புகளையும் வன்முறையையும் செய்துள்ளது. நம் கண்முன் ஈராக்கில் எண்ணெய் திருட அமெரிக்கா புரிந்த கொடுமை மீண்டும் மத்திய ஆசியாவை பெரிய பிரச்சனைக்குள் ஆழ்த்தியுள்ளது. தேச அரசுகள் மூலம் முதலாளியம் உலகமெங்கும் எத்தனை யுத்தங்களை நடத்தியுள்ளன? யுத்தங்களுக்குக் காரணம் முதலாளியமும் தேச அரசுகளும். புதுக் கம்யூனிசம் தேச அரசுகளை அழிப்பதாகும். ‘அரசுகள் உதிர்ந்து விடும்’ (States will whither away) என்ற மார்க்சின் பொன்மொழியைப் புதுக் கம்யூனிஸ்டுகள் ஏற்கின்றனர். சிலவேளை மார்க்சீயத்தை விட பின்னை மார்க்சீயத்தை (Post Marxism)  ஏற்கும் புதுக்கம்யூனிஸ்டுகள் மார்க்சீயத்தில் நிறைய வழிகாட்டுதல்கள் உண்டு என்கிறார்கள். “பாரிஸ் கம்யூன்”, “பிரான்சில் வர்க்கப்போராட்டம்” போன்ற மார்க்சின் நூல்கள் முக்கியமானவை என்கிறார்கள். புதுக்கம்யூனிஸ்டுகள். இவற்றை மரபுக் கம்யூனிஸ்டுகள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பது மார்க்சீயத்தைப் படித்தவர்களுக்குத் தெரியும். மார்க்சீயத்தைப் பாடநூலாகவோ விதிகளின் தொகுப்பாகவோ புதுக் கம்யூனிஸ்டுகள் பார்க்கக்கூடாது என்கிறார்கள்.

 

இப்போதைக்குக் கட்சி கடடுவது செயல் நடைமுறைகளைத் தீர்மானிப்பது போன்ற எந்தத் திட்டத்தையும் மேற்கொள்ளாது பெரும்பாலும் தத்துவ இயக்கமாக நடத்தி வரப்படும் புதுக்கம்யூனிசம் “தெரியும்” என்று சொல்வதைவிட “தெரியாது” என்று அதிகம் சொல்கிறது. புதுக்கம்யூனிசக் கருத்துக்களைத் தன்னுடைய தத்துவ நூலான “ஸ்திதியும் நிகழ்வும்” (Being and Event) அடிப்படையில் வளர்த்தெடுத்து பரப்பி வருவதில் பெரும்பங்கு வகித்தவரான அலென் புட்யொவிடம் ஒருமுறை கம்யூனிசம் வருமா என்று பிபிசி ரிப்போர்ட்டர் ஒரு பேட்டியில் கேட்டபோது “எனக்குத் தெரியாது” என்ற பதிலைக் கூறினார். அதன்பிறகு பெரிய தத்துவ உரைபோல் “எனக்குத் தெரியாது” என்ற வாசகம் பரவியது.

 

மரபுக் கம்யூனிசமும் சோவியத் ரஷ்யாவும் செய்த மிகப்பெரிய பிழை அரசு எந்திரம் தற்காலிகமானது என்பதைப் புரியாதிருந்ததாகும். சோவியத் ரஷ்யாவில் அரசு எந்திரமும் தேச அடையாளங்களின் அழிவும் அமெரிக்க முதலாளியத்தால் எதிர்மறையாய் தீர்மானிக்கப்பட்டன. அமெரிக்கா முதலாளியத்தைக் காப்பாற்ற பல நாடுகளின் தேசியத்தைப் பயன்படுத்தியது. இந்தியா சுதந்திரம் பெறுவது மனித சமுதாய வரலாற்றில் முற்போக்கான செயல்; அதுபோல் நேரு சோசலிச மாதிரியில் சமைக்க விரும்பிய இந்தியா முற்போக்கான தேசீயமாகும். ஆனால், தேசியங்களுக்குள் முதலாளியம் ஊடுருவி உலக வரலாற்றைச் சிக்கலாக்கியது. எல்லா தேசியங்களும் முற்றாய் உதிரும் என்ற “சாத்தியமற்றது சாத்தியமாகும்போது” தான் தேச அரசுகள் என்ற அமைப்பு வலிமையற்றதாகும். முதலாளியம் அறிவையும் மிகவும் சிக்கலாகி விட்டது.  எனவேதான் டெரிடா போன்ற தத்துவவாதிகள் கட்டுடைப்பு என்ற தத்துவத்தைப் பயன்படுத்தி எல்லாவித உறுதித் தன்மைகளையும் சம்சயத்துக்கு உட்படுத்திய பின்புதான் மீண்டும் புதுக்கம்யூனிசச் சிந்தனைகள் உலகம் எங்கும் பரவுகின்றன.

புத்தொளிக் காலத்தின் (Enlightenment) சிந்தனைகளான முழுமை (Totality) மனிதாபிமானம், ஒழுங்கு (Order) ஓர் அமைப்பு இன்னொன்றுடன் ஒட்டி அதன் பொறுப்பில் இருக்கிறது என்பது போன்ற சிந்தனைகள் டெரிடா, டெலுஸ்-கொத்தாரி, அலென் புட்யொ, ஷிஷெக், ரான்சியர் (Rancier) போன்ற பல்வேறு நவீன சிந்தனையாளர்களால் ஏற்கப்படுவதில்லை. அல்துஸ்ஸரின் மார்க்சீயம் ஒரு விஞ்ஞானம் என்ற கூற்று மறுக்கப்பட்டாலும் அஸ்துஸ்ஸரின் கருத்துருவம் பற்றிய லக்கான் சார்ந்த கருத்துக்களைப் புதுக்கம்யூனிசம் ஏற்கிறது. புத்தொளிக்கால முழுமை மனிதாபிமானம், ஒழுங்கு போன்ற சிந்தனைகளால் ஏற்பட்ட அழிவும் சோவியத் ஸ்டாலினிசமும் உலகமெங்கும் பரவிய ஆயுதப் போராட்டம் என்ற மனித அழிப்பும் அர்த்தமற்ற தியாகங்களும் புதுக்கம்யூனிசத்தால் கேள்விக்குட்படத்தப்படுகின்றன.

 

இந்தியா போன்ற நாடுகளில் புத்தொளிக் காலத்தை முற்றாய் ஒதுக்க முடியாதென்கிற வங்காள அறிவுஜீவி காயத்திரி சக்கரவர்த்தி ஸ்பிவக் போன்றோர் நவீன எதிர்ப்பு வடிவங்களையும் கல்வியையும், சமத்துவத்தையும் மூன்றாமுலகில் பரப்பியதில் புத்தொளிக் காலத்துக்குப் பங்கு இருக்கிறது என்கிறார்கள். பெரியார் என்ற தமிழகத்தின் அபூர்வ புத்திஜீவி புத்தொளியின் விளைவு. எனவே புத்தொளிக் காலம் பரப்பிய “கட்டுப்படுத்தும் அறிவு” வடிவங்களை மட்டும் நாம் நிராகரிக்கக் கற்கவேண்டும். புத்தொளிக்காலம் தந்த மனித சுதந்திரம் பற்றிய நல்ல அம்சங்களை மறுக்க முடியாது.

 

எல்லாவற்றையும் சந்தேகப்படுதலும் எந்தவிஷயமும் முற்றானதல்ல என்ற கருத்தும் புதுக்கம்யூனிசம் தோன்றிய தத்துவப் பின்புலமாக இருக்கிறது. மூன்றாமுலகத்தில் பரவிய பொதுவுடமைக் கருத்துக்கள் இங்கிலாந்தின் புத்தொளி சார்ந்து பரவியதால் இன்று மேற்குவங்காளத்திலும் பிற இடங்களிலும் அழிக்கப்பட்டுவிட்டது. அதாவது சோவியத் ரஷ்யாவில் கருதியதுபோல் அரசு எந்திரம் இறுதிவடிவம் என கம்யூனிஸ்டுகள் கருதக் கூடாது. எனினும் அக்கருத்தே உலகம்பூரா கம்யூனிஸ்டுகள் மத்தியில் பரவியது.

 

மாவோவை எப்படிப் புதுக்கம்யூனிஸ்டுகள் அணுகுகின்றனர்? சைனாவின் அரசையும் அரசாங்கத்தையும் பாதுகாத்த மாவோவைப் புதுக் கம்யூனிஸ்டுகள் ஏற்காவிட்டாலும் கலாச்சாரப் புரட்சி (Cultural Revolution) ஏற்படுத்திய மாவோவை ஏற்கின்றனர். மார்க்சின் அரசுஎந்திரம் உதிரும் என்ற கருத்தை மாவோ நடைமுறைப்படுத்த விரும்பியவர். ஆனால் இன்றைய உலக அமைப்பில் அது முடியாது என்று அறிந்ததால் ஒரு நாட்டில் கம்யூனிசம் என்ற கோட்பாட்டை ஏற்று சைனமாதிரியில் கம்யூனிசம் வரட்டும் என்று கருதி இருக்கிறார். மாவோ என்கிறார்கள், மாவோவுக்குள், சேக்குவாராவுக்குள், இருந்த உலக மனிதன் என்ற அம்சங்களைப் புதுக்கம்யூனிஸ்டுகள் சிந்திக்கத் தொடங்கியுள்ளனர்.

 

ஜெர்மனியில் பிறந்து அங்கு ஹிட்லர் வந்துவிட்டதால் அமெரிக்காவுக்குச் சென்று மார்க்சீயத்தைச் சுதந்திரமாய் அறியவும் படிக்கவும் பரப்பவும் செய்து ஹெர்பர்ட் மார்க்யூஸ் என்ற அறிஞர் சோவியத் ரஷ்யாவில் உள்ள கம்யூனிசத்தை முற்றாய் எதிர்த்தவர். உடனே சோவியத் ரஷ்யா அவரைக் குழப்பவாதி என்று கண்டித்து நூல் எழுதி அன்றைய சோவியத் நூல் விற்கும் கடைகள் மூலம் இந்திய நகரங்களிலும் பரப்பியது. ஆனால் இப்போது பிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளிமார்க்சீயக் கருத்துக்களால் பயனடைந்துள்ள புதுக் கம்யூனிஸ்டுகளைப் பார்க்கும்போது மார்க்யூஸ் முதலாளியத்தால் நவீன சமூகத்தின் மனிதன் ஒற்றைப் பரிமாணமுள்ள மனிதனாய் எந்திரம்போல் – மாறிக்கொண்டிருக்கிறான் என்று கூறியது சரியான கருத்து எனத் தெரிகிறது. எனவே அப்படி அ டிமையாக்கப்பட்ட எந்திரமாய் மாறிய மனிதனின் மன உலகம் அமைப்புகளிலிருந்து முற்றாய் விடுதலைபெற்று எழுகிறது என்ற குரல் ஹெர்பர்ட் மார்க்யூசின் அன்றைய கருத்துக்களின் உண்மைத் தன்மையை வலியுறுத்துகிறது. கட்டுப்பெட்டியாய் அங்கு இங்குப் பார்க்காதே என்று சில வீடுகளில் குழந்தைகளை வளர்ப்பதுபோல் வளர்க்கப்பட்ட மார்க்சீயத்தை இன்றைய இறுகி உறைந்துபோன கம்யூனிஸ்டு கட்சிகளிடமிருந்து மீட்க ஹெர்பரட் மார்க்யூனின் கருத்துக்களும் மிகவும் பயன்படும்.

 

புதுக்கம்யூனிசத்தின் கருத்துக்களைக் கட்டுப்பெட்டி கம்யூனிஸ்டுகள் தங்களைச் சுயபரிசீலனை செய்து புதுக்காற்றை ஏற்கமுன் வரவேண்டும் புதிய விவாதங்களை உருவாக்க வேண்டும். உலகின் இன்றைய சூழல் சரியில்லை. அணுஆயுதப் பெருக்கமும் குவலய வெப்பமாதலும், குளோனிங் மூலமாய் மனிதன் மறு உற்பத்தி செய்யப்படுவதும் புதுப்பிரச்சனைகளாய் வந்துள்ளன. அணு ஆயுத யுத்தம் உலகை எப்போதும் அழிக்கலாம். பழைய கம்யூனிசத்தை அரசு எந்திரங்களுக்கு ஏற்ப வடிவமைத்திருக்கும் கட்சிகள் தங்கள் இறுதிக் குறிக்கோளை மீண்டும் நினைவு கொள்வதற்கு இப்போது ஒரு நல்வாய்ப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. சோர்ந்திருக்கக்கூடிய கட்சிகளின் தொடக்க இலட்சியங்கள் சரியானவை என்ற புதுக்குரல் கேட்கிறது. கட்சிகள் சுயவிமரிசனத்துக்குத் தயங்கக்கூடாது.

 

வரலாறும் புதுக்கம்யூனிசமும்

இரண்டுவிதமாக வரலாறு பற்றிய சிந்தனைகளைப் பிரிக்க வேண்டும்.

 

ஒன்று மரபு மார்க்சீய ஆய்வுகள் வரலாற்றை அணுகியிருக்கும் முறையியல். சார்லஸ் டார்வினுடைய பரிணாம வளர்ச்சி (Evolutionary Growth) என்ற கருத்துச் சமூக விஞ்ஞானங்களிலும் பரவியது. அன்று சென்னைவரை டார்வினின் கருத்துக்கள் லண்டனிலிருந்து பரவிய செய்தி சென்னை லௌகீகச் சங்கம் நடத்திய இதழ்களில் தெரிகிறது. பரிணாம வளர்சசி 60களிலிருந்து மார்க்சீய விளக்கமாய் தமிழகத்தில் பரவியது. முதலில் ஆதிவாசி சமூகம் பின்பு நிலபிரபுத்துவம், அதன்பின்பு முதலாளித்துவம் என்று ஒழுங்கான நம் விருப்பப்படியான உலக வரலாறு ஒன்று அமைந்திருக்கிறதென்று விளக்கினோம். உலக வரலாறு யாருடைய விருப்பப்படியும் அமையாது.  எங்கெல்ஸ் கருத்துக்கள் இவை. இயங்கியலையும், வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தையும் (Historical Materialism)  எங்கெல்ஸ் இப்படி வடிவமைத்தார். இப்படிப்பட்ட ஒருமுகப்பட்ட வளர்ச்சி (linear growth)  உண்மைக்குப் புறம்பானது. உண்மை ஒழுங்குபடி அமையாது. அது குழப்பமானது; கரடுமுரடானது. புதுக் கம்யூனிசம் ரோஸாலக்சம்பர்கின் சிந்தனைபோல் லெனினின் ஒழுங்குபட்ட கம்யூனிச மாற்றம் என்ற கருத்தை விமரிசிப்பதை ஆதரிப்பதால் இத்தகைய ஒருமுகப்பட்ட வரலாற்றை ஏற்பதில்லை. வரலாறு குழப்பமானது. எந்தக் கட்டத்திலும் வரலாற்றுக்குள் நுழைந்து அதை மாற்றலாம். அதாவது படிப்படியாகவும் ஒழுங்காகவும் வரலாறு மாறும் என்பதைப் புதுக்கம்யூனிசம் ஏற்கவில்லை.

 

இரண்டாவது கருத்துக்கு வருவோம். அலென் புட்யொவிடம் வெளிப்படும் கருத்து இது: அவர் இரண்டு விதமாய் பிரிக்கிறார். அவர் பிரஞ்சு புரட்சியையும் பாரிஸ் கம்யூனையும் வரலாற்றுக் கட்டங்களாய் பார்க்கிறார். உலகம் தோன்றியதிலிருந்து வரும் சரித்திரம் என்ற கற்பனைக் கதையை நம்புவதில்லை. அதாவது 1792-இலிருந்து 1871வரைத்திய காலகட்டம் ஒரு தொடர்ச்சி என்கிறார். இந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் 1792-ல் வெகுசன இயக்கம் வந்ததும் 1871-இல் இருந்த அமைப்புப் பிரான்சில் தூக்கி வீசப்பட்டதும் நடைபெறுகின்றன என்கிறார். அலென் புட்யொ அவரின் இன்னொரு காலகட்டப் பிரிவு சோவியத் புரட்சி நடந்த 1917-லிருந்து 1976வரை. முதல் ஆண்டு போல்ஷ்விக் புரட்சி நடந்த ஆண்டு. இரண்டாவது ஆண்டு சீனாவின் கலாச்சாரப் புரட்சியும் உலகம் முழுதும் நடந்த புரட்சிகர எழுச்சியும் (Militant upsurge) வந்தன என்கிறார். அதாவது 19-ஆம் நூற்றாண்டிற்கு முன்பு கனவு என்றும் உட்டோபியா என்றும் யூகம் என்றும் கருதப்பட்டது நிஜமாக்கப்பட்ட இரண்டு கட்டங்கள் இவை என்று கம்யூனிஸ்டு யூகத்துக்கு இனி வாய்ப்பில்லை என்று கொக்கரித்த அன்றைய பிரஞ்சு அதிபர் சார்க்கோஸி (Sarkozy)-க்கு ப் பதிலளிக்கிறார். கம்யூனிஸ்ட் யூகம் (Communist Hypothesis)என்ற நியுலெஃப்ட் ரிவ்யூ வெளியிட்ட கட்டுரையில் இவ்விஷயங்களை முன்வைத்தார் அலென் புட்யொ அவர்கள்.

 

அதாவது வரலாறு என்பது ஒழுங்கானதல்ல. ஒன்றை அடுத்து வரும் இன்னொரு சமூக அடுக்கு அல்ல. சமூக நிகழ்வுகள் தர்க்கத்துக்கும் விதிமுறைக்கும் உட்பட்டதல்ல. ஆரம்பத்தில் சிறியதாயும் பின்னர் மெதுமெதுவாய் கிரமமாய் வரிசையாய் காலமுறையில் வளர்வது என்ற கற்பனைக்கதை இங்கு நடப்பதில்லை. முதல் நிகழ்ச்சி ழூ1792 -1871) நடந்து முடிந்ததற்கும் இரண்டாம் நிகழ்ச்சி (1917) தொடங்குவதற்கும் இடையில் சுமார் 40 வருடங்களில் கம்யுனிசம் யூகம் செய்யப்பட்டதால் 1917-இல் போல்ஷ்விக் புரட்சி வந்தது. அது 1970-இல் முடிகிறது. 1970-இலிருந்து நாம் இன்னொரு கட்டத்தில் இருக்கிறோம் என்கிறார் அலென் புட்யொ. ஆனால், ஏகாதிபத்தியம் பரவிய இருபதாம் நூற்றாண்டில் வந்த தொழிலாளர் அமைப்புகள், சோசலிசம், புரட்சிகள் எல்லாம் பயனற்றவையாகப் போய்விட்டன என சோவியத் மற்றும் சீன புரட்சிகளையும் பிற புரட்சிகளையும்  அலென் புட்யொ நிராகரிக்கிறார். ஆனால் இவை ஒரு திசைவழியைக் கற்பிக்கத் தவறவில்லை. அதிலிருந்து ஒரு பாடத்தை எப்படி படிப்பது என்பதுதான் கேள்வி என்கிறார். எனவே வரலாறு தற்காலம்தான் என்று அறிவுறுத்துகிறார். தற்காலம் போல் பழங்காலத்தையும் பார்ப்பதுதான் என்கிறார்.

 

அதாவது புதுக்கம்யூனிசச் சிந்தனை என்பது இன்றுவரை உலகம் கண்ட எல்லாத் தத்துவம் கோட்பாடு உளவியல் ஆய்வு என பின்நவீனத்துவம் வரை எல்லா மேற்கத்திய மற்றும் கிழக்கத்திய சிந்தனைகளின் முக்கியமான அம்சங்களை உட்கிரகித்துத் தோன்றியதாகும்.

 

கம்யூனிசத்தின் நிஜத்தன்மை

கம்யூனிசம் பற்றி பழைய மார்க்சீயத்திலும் சோவியத் மற்றும் சீனாவின் தலைமையிலான கம்யூனிசக் கட்சிகளிலும் பேசப்பட்டவை பொய்யான கம்யூனிசம, இப்போது பேசப்படுவதுதான் நிஜக்கம்யூனிசம் (Actuality) என்கின்றனர். அமெரிக்காவில் வேலை பார்க்கும் பேராசிரியரான புரூனோ பாஸ்டீல் (Bruno Bosteele) என்பவர் “கம்யூனிசத்தின் நிஜத்தன்மை” (Actuality of Communism)  என்று சிவப்பு நிற அட்டையுடன் ஒர நூல் வெளியிட்டுள்ளார். ஜோடி டீன் (Jody Dean) என்ற அமெரிக்காவின் இன்னொரு பேராசிரியரும் இன்னொரு சிவப்புப் புத்தகத்தை இந்தப் புதுக்கம்யூனிசம் பற்றி விளக்க வெளியிட்டுள்ளார்.

 

நவீன தமிழ்மொழியில் மேற்கத்திய தத்துவக் கருத்துக்கள் அதிகம் சுயமாய் சொல்ல முடியாத தன்மை உள்ளதால் புதுக்கம்யூனிசம் தன் நிஜத்தன்மையை விளக்கப் பயன்படுத்தும் பல கருத்துக்கள் சொல் விளையாட்டுப் போல் தென்படலாம். “அன்டாலஜி” என்கிற “தோற்றவியல்” (இது எப்பிஸ்டமாலஜி என்கிற “அறிவுத் தோற்றவியல்” அல்ல) கம்யூனிசத்ின் நிஜத்தன்மையை விளக்கத் தேவையானதாகும். ரான்சியர் என்ற பிரஞ்சு தத்துவவாதி, அல்துஸ்ஸருடன் சேர்ந்து அவருடைய ஆய்வு வட்டத்தில் இருந்த மாணவராவர். இப்போது மிகப்பெரிய தத்துவவாதியாக மிளர்கிறார். இவர் அழகியல் என்பது கலை இலக்கியத்தில் இருப்பது என்பார். இவர் புதுக்கம்யூனிசம் நிஜமானது; ஏனெனில் அது “தோற்றவியல்” மூலம் அறிந்து கொள்ளக்கூடியது என்கிறார்.

 

அலென் புட்யொ அவர்கள் கம்யூனிசம் என்பது ஒரு “கருத்து” என்பார். (தமிழில் கருத்து என்றால் வரும் பொருள் அல்ல. புட்யொ சொல்லும் கருத்து). அதாவது புட்யொவின் கருத்தை விளங்கிக்கொள்ள நாம் இம்மானுவல் கான்ட் (Immanuel Kant)  என்ற ஜெர்மன் கருத்து முதல்வாதத் தத்துவவாதியிடம் செல்ல வேண்டும். கருத்துமுதல்வாதமா என்று பழைய கம்யூனிஸ்டுகள் காலைப் பின் வைப்பார்கள். இன்றைய புதுக்கம்யூனிஸ்டுகளில் பொருள்முதல்வாதிகள் இருந்தாலும் அவர்களில் சிலர் கருத்துமுதல்வாதம் பொருள்முதல்வாதம் பிரிவினையை எளிமைப்படுத்தி ஒதுக்குவதில்லை. உதாரணமாக ஷிஷெக் அவர்கள் கான்ட்,ஹெகல், ஷில்லர் என்ற மூன்று ஜெர்மன் கருத்துமுதல் வாதிகளையும் (German Idealists) தான் சொல்லும் கருத்திற்குப் பின்னணியும் அழுத்தமும் தருவதற்காகப் பயன்படுத்துகிறார். சரி புட்யொ சொல்லும் விஷயத்துக்கு வருவோம். தத்துவவாதி கான்ட் கருத்துப்பற்றி விரிவாகப் பேசுகிறார். நாம் அதற்கெல்லாம் போகத் தேவையில்லை. வரையறுக்கப்பட்ட கருத்து (Regulative Idea) என்றொரு கருத்தாக்கம் கான்டிடம் காணப்படுகிறது. அதன்பொருள்  செயல்படும் கருத்து அல்லது பயன்படு கருத்து என்பதாகும். அந்த அர்த்தத்தில் கம்யுனிசம் ஒரு கருத்து என்று தத்துவவாதியும் முன்னாள் மாவோயிஸ்டுமான அலென் புட்யொ கூறுகையில் கம்யூனிசம் ஒரு பயன்படு கருத்து என அறிகிறோம். இதுதான் அதன் நிஜத்தன்மை.

 

தத்துவங்களின் வரலாற்றைப் பற்றிக் கூறுகிறவர்கள் உலகிலுள்ள பொருள்களை நாம் நம் மன உணர்வு, இயல்பு, உளவியல், பரம்பரை,  மொழிவரலாறு போன்றவற்றிற்குத் தக்க முறையில் தான் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்பார்கள். அதாவது நாம் கற்பிதம் (Speculate)  செய்துதான் புறஉலகைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். இதுபோல் புதுக்கம்யூனிசம் ஸ்பெக்குலேட்டிவ் என்ற கற்பிதச் சிந்தனை  கொண்ட இடதுசாரிகளால் (Speculative Leftists) அமைவு (கட்சி) பெறும் என்கிறார்கள். தத்துவக் கருத்துக்கள் பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாய் பயிலப்படும் மேற்கத்திய நாடுகள் போல் இத்தகைய கருததுக்கள் தத்துவக் கருத்துக்கள் வளராத நாடுகளில் (தமிழிலும்) புரிந்துகொள்ளப்படமாட்ட. கேலி செய்யக்கூட சில மூடர்கள் தயங்கமாட்டார்கள்.

 

ஷிஷெக், புதுக்கம்யூனிசத்தின் நிஜத்தன்மை பற்றிக் கூறுகையில் லெனினை உதாரணம் காட்டுகிறார். லெனின் இதுவரை சரித்திரத்தில் இல்லாத சமூகத்தைக் கட்டும்போது நாம் தோல்வி காண்போம்; அப்போது கவனமாகப் பின்வாங்கவேண்டும் என்கிறார். மீண்டும் மீண்டும் மலை ஏறுபவன் தன் இலட்சியத்தை அடையும் வரை பின்வாங்கிப் பின் வாங்கிப் பல்வேறு பாதைகளில் மேலும் மேலும் முன்னேறி இறுதி இலட்சியத்தை அடைவான் என்கிறார் லெனின். லெனினை மேற்கோள்காடடி, அதாவது தொடக்கத்திலிருந்து தொடங்க வேண்டும் (To Begin from the Beginning)  என்பதுதான் புதுக்கம்யூனிசத்தை நிஜமாக்கும் முறை என்கிறார் ஷிஷெக். இங்கு ஷிஷெக், பெக்கட் என்ற நவீனத்துவகால இலக்கியவாதியின் (நாடகாசிரியர்) “மேலும் முயலுங்கள், மேலும் தோல்வி அடையுங்கள், சரியாய் தோல்வியடையுங்கள்” என்ற மேற்கோளைத் தருகிறார். [பார்க்க: Slavojzizek, “How to begin from the Beginning” என்னும் கட்டுரை].

 

புரூனோ பாஸ்டீல் தத்துவத்துறையில் பயன்படும் “தோற்றவியல்” மூலமே இதுவரையில்லாத சிந்தனையான கம்யூனிசம் பற்றிச் சிந்திக்க முடியும் என்கிறார். அதுபோல் புதுக்கம்யூனிசம் எப்படி நிஜமான கம்யூனிசம் (actual Communism) ஆகும் என்று சில எண்ணங்களைப் பட்டியலிடுகிறார் பாஸ்டீல்.

 

  1. புதுக்கம்யூனிசம் அனைத்துலகம் முழுமையாய் இணைகையில் ஏற்படும் எங்கும் தனிச்சொத்து இல்லை.
  2. இன்றிருக்கும் உலக அமைப்பை முழுதும் நிராகரிக்கும்.
  3. மார்க்சீயம், லெனினியம், மாவோயிசம் என்னும் போலீஸ் சிந்தனைகளை ஏற்கமுடியாது. புதுக்கம்யூனிசம் கற்பித இடதுசாரி களால் கொண்டுவரப்படும். (சிலர் இக்கருத்துக்களில் மாறுபடவும் செய்வர்).
  4. புதுக்கம்யூனிசம் வரலாற்றுக்குள் நடப்பதல்ல; வரலாற்றுக்கு வெளியில் (ahistorical) நடப்பது.

 

மலேசியா

நவீனின் மலேசியக் கவிதைகள்: உலகத் தமிழினத்தின் ரகசியம்

மெ..கா

 

நவீன் என்ற பெயரில் மலேசிய இலக்கியச் சூழலில் புதிய இலக்கியச் செயல்பாடுகளில், தொடர்புபடுத்தி வருபவரும், இளைய வயதும், ஆழ்ந்த இலக்கிய அக்கரையும் கொண்டவரும் ஆன கவிஞரின் அபூர்வமான கவிதைகளை வாசிக்கும் வாய்ப்பு எனக்குச் சமீபத்தில் வாய்த்தது.

 

மலேசியாவில் தோட்டவாழ்க்கை என்னும் எதார்த்தம் சிதைந்த பின்பு நகரங்களுக்குக் குடிபெயர்ந்த முன்னாள் தமிழகத்துச் சகோதரர்கள் சுமார் 80 களிலிருந்து தங்கள் புதிய வாழ்க்கைமுறையை இலக்கியத்தில் புதிய முறையில் பதிவு செய்து வருகின்றனர். நவீன் பலரோடு முரண்படுகிற இலக்கிய ‘ஆக்டிவிஸ்டாகவும்’ சமரசமற்ற கவிஞராகவும் விளங்குவது மலேசிய இதழ்களான காதல், வல்லினம் போன்றவற்றைப் படித்தவர்களுக்குத் தெரியும். சிங்கப்பூர், மலேசிய இலக்கியச் சூழலை அறிந்தவர்களுக்கு இலக்கியத்துக்குப் புறம்பான காரணங்களை வைத்து இலக்கிய அந்தஸ்து கோருபவர்கள் நிறைய இருக்கிறார்கள் என்பது நாம் அறியவேண்டும். அதுபோல் தமிழகத்தின் பெரும் பத்திரிகை, டி.வி.க்கள், சினிமா போன்றவற்றின் பொதுஜனமனோநிலையின் இலக்கியம் அல்லாத கூறுகள் தமிழகத்தின் கும்பல் கலாச்சார மனோநிலையைச் சிங்கப்பூர், மலேசியா போன்ற நாடுகளுக்கும் ஏற்றுமதி செய்துள்ளன. கடந்த சில ஆண்டுகளாகச் சிறுபத்திரிகை சார் விழுமியங்கள் தமிழகத்தில் முக்கியமான சக்தியாக மாறியுள்ளன. அதனால் தமிழ்த்துறைகள் தமிழகத்திலும் (ஈழம், சீரிய மரபுக்குள் 70களில் வந்துள்ளது. சினிமா பாடலாசிரியனைத் தவறுதலாகக்  கவிஞன் என்று கருதாது) மாறத் தொடங்கியதை இருபதாம் நூற்றாண்டின் இறுதிப் பகுதியில் கண்டோம்.

 

தமிழகம் எப்போதும் மலேசியத் தமிழர்களின் தாய்ப்பூமியாகவே விளங்குகிறது. தமிழகத்தின் மாற்றங்களை நுட்பமாக வெளியிடும் தமிழிலக்கியம் மலேசிய இலக்கியத்தையும் பாதித்துள்ளது. மலாய், சீன, இலககிய பாதிப்புகள் அனைத்துலகப் பண்பை மலேசியா வழியாக தாய்த் தமிழிலக்கியத்துக்கு அறிமுகப்படுத்துகின்றன. இவ்வாறு மலேசியத் தமிழிலக்கியம் ஒரே நேரத்தில் தெற்காசிய இலக்கியமாகவும் மிகப்பிந்திய தமிழிலக்கியமாகவும் விளங்குகிறது. இந்தச் சிறப்புப் பண்பு இன்றைய இந்தி இலக்கியத்துக்கோ, மராட்டி, மலையாள, கன்னடம் போன்ற இலக்கியத்துக்கோ இல்லாதது; எனினும் இந்தியாவில் முக்கியமான இந்தப் பண்புள்ள தமிழிலக்கியம் கண்டு கொள்ளப்படவில்லை. சினிமா பாடலாசிரியர்களே சிறந்த கவிஞர்களாக ஊதிப் பெருக்கி டி.வி. ஊடகங்களும் தினத்தாள்களும் பரப்புரை செய்வதால் இந்திக்காரனோ, பிறரோ இந்திய அளவிலும் அனைத்துலக அளவிலும் நிஜமான தமிழிலக்கியத்தின் புதிய தன்மைகளை அறியாமல் உள்ளனர். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சிங்கப்பூரில் நடந்த தமிழில் புலம்பெயர் இலக்கியம் என்பது பற்றி நடந்த கருத்தரங்கில் தமிழிலக்கியத்தின் அனைத்துலக முக்கியத்துவத்தை சிக்காகோ பல்கலைக்கழகத் தமிழ் விரிவுரையாளரான ஒரு ஜெர்மன் தேசத்தவர் ஆங்கிலக் கட்டுரையாக முன்வைத்தார். “ஒப்பியல் இலக்கியம்” என்ற மேற்கத்தியச் சிந்தனைத் துறையில் இவ்விஷயங்கள் சிந்திக்கப்படும்போது நாடுவிட்டு நாடு பெயர்தல், இலக்கிய, கலாச்சார கலப்புப் போன்ற ஆய்வுகள் புதுப்பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்ளும்.

 

இந்தச் சிந்தனைகளை நம்முன் கொண்டு வரும் கட்டாயத்துடன் எழுதப்பட்டுள்ளன நவீன் கவிதைகள். மலேசியாவிலிருந்து வரும் கவிதைகளிலிருந்து தனித்துத் தெரிகின்றன இக்கவிதைகள். பல கவிதைக் கோட்பாடுகளை தொல்காப்பியத்திலிருந்து இன்றுவரை – எழுதும் தமிழ் அறிவு, இன்னும் பல புதிய கோட்பாடுகளைக் கண்டுபிடிக்கும் தேவையை நவீனின் ஒவ்வொரு கவிதையும் தோற்றுவிக்கும் பரிமாணத்தின் எல்லையைச் சுட்டுகின்றன. ஒரு கவிதை போல் இன்னொரு கவிதை இல்லை என்பதை நான் கண்டுபிடித்தபோது அவற்றின் மையமழிப்பும் நோக்கு வீச்சும் தொடர்ந்து வியப்படைய வைத்தன. தனி அடையாளத்தோடு இன்று தாயகத்திலிருந்தும் வெளிநாடுகளிலிருந்தும் வரும் ஈழக்கவிதைகளையும் தமிழகக் கவிதைகளையும் ஒப்பிடும்போது ஒரு தனியான வீச்சும் மொழிலாவகமும் கட்டமைப்பும், தொடக்கமும், முடிவும், உருவாக்கும் முழுமைத் தொனிப்பும் என்னை வியக்க வைத்தன.

 

குற்ற உணர்ச்சியைச் சேமித்தல் பற்றியும் (பக்.13), பொறுமை இழந்த கடிகார முட்கள் (13) பற்றியும், கொக்கு மரமாவதும் (17) யாரும் கழுத்து இறுகுவதை நினைவூட்டாமல் இருப்பதும் (17) கவிதையை உருவாக்கிய பெட்டி (18)யும் என்னைக் காணவில்லை (19) என்றும், பழைய பானையில் இருக்கும் யோனியும் அப்பானையை நடிகையின் முலை கேட்டு உடைக்கும் (20) செயலும், இறந்து கிடக்கும் ஒற்றைக்கரமும் (20) அசுத்தம் துறக்கும் நிமிடம் குறித்த சிந்தனைகளும் (24) இறக்கை மட்டும் மனித உடலிலிருந்து தனியே பறந்து செல்லுவதும் (24) என் தேவதைகள் பிறரது தேவதைகளைக் கொல்வதும் (27) மரணத்தின் மொழியில் நுட்பத்தைக் காண்பதும் (36) ஒரு குழந்தை கீழே விழுகையில் அது கால்களைக் கண்டுபிடிப்பதும் அக்குழந்தை தூக்கச் சொன்னபோது கால்கள் கவிதையானதும்  (26) எழுத்தை எறும்புகள் பொறுக்குதலும் (33) விழித்துக் கண்ணின்றிப் பார்த்தபோது இமையின்றி கைகளைக் காணமுடியவில்லை (47) என்பதும் இரண்டாவது முறை இறப்பதும் இரண்டாவது முறை வாழ்வதும் (48) பற்றிச் சொல்வதும் என கவிதைகள் ஒரு புதிய நுட்பத்துடனும் ஆகோஷிக்கும் அர்த்தங்களுடன், கும்மாளமிடும் மொழியாற்றலும் கவிதையும் ஒன்றோடு ஒன்று கவிஞரின் திறமையை வெளிப்படுத்துவதில் போட்டியிடுகின்றன. இப்படி ஆங்காங்கே நம்மைக் கவரும் வரிகளையும் படிமங்களையும் முழுக்கவிதையோடு இணைக்கையில்தான் இவரது கவிதைக்களுக்கு நியாயம் செய்தவர்கள் ஆவோம்.

 

“கடிகாரம்” என்ற கவிதை இப்படித் தொடங்குகிறது.

 

“குறிப்பிட்ட நேரத்துக்குப்பின்

பொறுமை இழந்த கடிகார முட்கள்

கண்ணாடியை உடைத்துக்கொண்டு வெளிப்பட்டன

————————

நீங்கள் தாமதித்துக் கொண்டிருந்தீர்கள்”

 

கவிதையின் முதல் பத்தியான இந்த வரிகளைப் படிக்கும்போது எதற்காக கடிகார முட்கள் பொறுமையிழந்தன என்று கவிதையில் எங்கும் இல்லை. அதுபோல் இதே கவிதையின் இன்னொரு பகுதி. அதாவது கவிதை முடிகிறது.

 

“ஏதோ ஒரு துவாரத்தில் நுழைந்து

இதயத்தை முற்றிலுமாய்

அறுக்க முற்பட்ட நேரம் நீங்கள்

வழக்கமான புன்னகையோடு வெளிப்பட்டீர்கள்

கடிகாரத்தில் முட்கள் இல்லாததை நீங்கள்

கவனிக்கவில்லை”.

 

கவிதையின் முதல் பகுதியும் கடைசிப் பகுதியும் இக்கவிதையின் அசாதாரணத் தன்மையைத் தன் அறிவுத் தோற்றவியலாய் (எப்பிஸ்டமாலஜி) கொண்டு கவிதையின் பிற உறுப்புகளை மொழித்தளத்தில் உருவாக்கியுள்ளன. இப்போது இந்த வரிகளை மீண்டும் ஒருமுறை படியுங்கள். ஏதோ ஒரு துவாரம் என்பதில் உள்ள “ஏதோ ஒரு” என்பதும் இதயத்தை அறுக்கமுயல்வதன் காரணம் கவிதையில் இல்லாததும் நீங்கள் புன்னகையுடன் வருகிறீர்கள்;  அந்தப் புன்னகை வழக்கமான புன்னகை; அப்போது நீங்கள் கடிகாரத்தில்  இருந்த முட்கள்  மறைந்திருப்பதை எந்தக் காரணத்தாலோ கவனிக்கவில்லை; ஏதோ ஒரு, காரணமற்ற விதமான இதய அறுப்பு, எதற்காகவோ கடிகார முட்கள் மறைகின்றன. இப்படிக் கவிதை ஒரு காரணமற்ற நிகழ்வை கவனத்தில் கொண்டு வருகிறது. அதாவது இக்கவிதையில் வந்தவைகளால் அன்றி கவிதையில் வராதவைகளால் கவிதையின் அர்த்தம் உருவாக்கப்படுகிறது. இது நவீன் கவிதைகளில் அகஸ்மாத்தாக ஏற்பட்ட அர்த்த கட்டமைப்பு முறை அல்ல. “கொக்குமரம்” என்ற கவிதையில்,

 

“கொக்குமரம்

இன்னும் ஒரு மீனுக்காகக் காத்திருக்கிறது.

அதன் கிளை பற்றி அமரும்

பிற கொக்குகளை

அது கவனம் வைப்பதில்லை.

 

என்ற பகுதியிலும் ஒரு மீனுக்காக ஏன் கொக்கு மரம் காத்திருக்கிறது என்றோ ஏன் பிற கொக்குகளை அது கவனம் வைப்பதில்லை என்றோ கவிதை சொல்வதில்லை. புதுக்கவிதை தமிழ்ச் சமூகத்தின் ரகசியங்களைச் சொல்கிறது. அதனை இன்றில்லாவிட்டாலும் இன்னொரு நாள் புரிந்துகொள்ளும் சூழலும், விளக்கமும், அரசியலும் உலகமெங்குமுள்ள இந்த இனம் கண்டுகொள்ளாமல் போகாது.

 

மொத்தத்தில், நவீனின் கவிதைகளைப் பற்றி விரிவாகத் தமிழ்ச்சமூகம் ஆய்வு செய்து தன்னை அறிந்துகொள்வதற்கான வேண்டுகோளாய் இச்சிறு மதிப்புரை அவருடைய “சர்வம் ப்ரம்மாஸ்மி” (2009-இல் வெளியிடப்பட்டது) என்ற நூலை அடிப்படையாய் வைத்துச் செய்யப்படுகிறது. (நூலாசிரியர் தொடர்பு: vallinamm@gmail.com)

 

 

 

மலேசியா

மலேசிய நாவல்: உலகத் தமிழ் நாவல் பரிமாணம்

எஸ்.சி.எஸ்.

 

தமிழகத்தில், ஈழத் துன்பியலுக்குப் பிறகு மௌனமாக ஒரு மாற்றம் நடந்திருக்கிறது. படைப்பில் குறிப்பிட்ட மொழியைப் பேசுபவர்களின் வரலாறும் இனஉணர்வும், அவர்களின் மரபுக்குள்ள முக்கியத்துவமும், அந்த முக்கியத்துவத்தால் உருவாகும் புது அர்த்தங்களும் இடம்பெற வேண்டும் என்ற நிர்பந்தம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. மொழிதான் அந்த நிர்பந்தத்தை உருவாக்கி இருக்கிறது. இந்திய சுதந்திரப் போராட்டக் காலத்தில் காந்திய இலக்கியமும் சுதந்திர போராட்டமும் ஓரளவு தமிழ்ப்படைப்பைப் பாதித்தன. திராவிட இலக்கிய காலத்தில் சினிமா மோகம் கெடுத்தாலும் பாரதிதாசன் மட்டும், கவிதைக்கு இனவேர் முக்கியம் என்று உணர்ந்ததால் அவர் மட்டும் 20-ஆம் நூற்றாண்டின் வேர்ப்பிடிப்புள்ள கவிஞராய் எஞ்சினார். இக்காலத்துக்கு அடுத்து மார்க்சியம் தமிழைப் பொறுத்தவரையில் சில சூழல்களை உருவாக்கியது. 2009-இல் ஈழப்போர் தோற்கடிக்கப்பட்ட சூழலில் பெரிய மாற்றங்கள் மொழித்தளத்தில் ஏற்பட்டதால் அனைத்துலகத் தமிழர்கள் என்ற புதுத் தமிழ்ப் பிரக்ஞை ஏற்பட்டது.

 

இதனால் தமிழகம் பிரக்ஞை அளவில் தனியாக இல்லை, மலேசியா-சிங்கப்பூர் மற்றும் ஈழம் தொடங்கி அனைத்துலக நாடுகளின் எழுத்து ஒருங்கிணைந்த ஒருவித நவீன ஓர்மை தோன்றியுள்ளது என்ற கோட்பாடு தோன்றியுள்ளது. இதன் பின்னணியாக மலேசிய, சிங்கப்பூர் எழுத்தில் வெளிப்படும் உள்ளமைவுகளைத் தமிழக எழுத்தோடு இணைக்கும் முயற்சி தொடங்கியுள்ளது.

 

இந்தச் சூழலில் தமிழகத் தமிழில் இல்லாத பாடுபொருள்கள் மலேசிய மண்ணில் பிறந்து வளர்ந்த எழுத்தாளர்களிடம் எப்படிக் காணப்படுகின்றன என்பதைத் திறனாய்வில் வடிவமைக்க வேண்டும்.

 

“நகர்ந்துகொண்டிருக்கும் வாசல்கள்” என்ற தலைப்பில் வெளிவந்துள்ள கே.பாலமுருகனின் மலேசியத் தமிழ் நாவல், வாசித்தவுடன், பல புது அம்சங்களைக் கொண்டிருப்பதைக் காட்டுகிறது.

 

தமிழர்கள் மலேசியாவிலும், சிங்கப்பூரிலும், ஈழத்திலும் பூர்விகமாக வாழ்கிறார்கள். மலேசியாவில் தோட்டங்கள் அழிக்கப்பட்ட பின்னுள்ள வாழ்க்கையும் நகரத்துக்கு வரும் சரித்திரத்தின் தொடக்கமும் இந்த நாவலில் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன.

 

பழைய நாவல்களையோ, சிறுகதையையோ போலல்லாமல் நிலம் பெயர்ந்த தமிழ் வாழ்க்கை ஒருமையமற்ற (decentred) நாவலை உருவாக்கியுள்ளது. புதிய மலேசிய சிறுகதைகளும் கவிதைகளும்கூட இந்த எதார்த்தத்தைத் தைரியமாய் எதிர்கொள்கின்றன. ஜெயகாந்தன், அகிலன், நா.பார்த்தசாரதி போன்றோர் தமிழிலக்கிய முன்மாதிரிகளாய் இந்த எந்தப் படைப்பிலும் இல்லை. மலேசிய எதார்த்தத்திலிருந்து அதன்வாழ்க்கையிலிருந்து இயல்பாய் மலர்ந்துள்ள இந்த குரூரமான சித்திரிப்புகளில் வாழ்க்கையின் உள் உந்துதல் தென்படுகிறது. மலாய், சீனம் என்று எந்த வேறுபாடும் இல்லை. ஆனால், தமிழ்ச் சகோதரத்துவம் எல்லாரின் வாழ்விலும் எப்படியோ பூடகமாய், வாழ்விலும் தாழ்விலும் நீக்கமற பதிவு பெறுகிறது. புக்கிட் லெம்பு என்ற தமிழகத் தமிழர்களுக்குப் புரியாத சொல்லைப் பெயராகக் கொண்ட தோட்டத்தின் பாம்புகளுக்கும், நல்லதுக்கும் கெட்டதுக்கும், பால்வெட்டும் மரங்களுக்கும் பள்ளிக்கூடங்களுக்கும், கடனுக்கும் நடுவிலிருந்த வாழ்வு சிதைக்கப்பட்டுச் சீதாம்பரன் என்ற பால்வெட்டும் வேலைக்காரன் தன் மகன்கள், மகள், மனைவி, நண்பர்கள், எசமானர்கள், அவமானப் படுத்துபவர்கள்  என்ற சூழலை விட்டுவிட்டு நகரத்துக்குக் குடியேறுகிறான்.

 

அப்படிக் குடியேறும்போது அவனை வெறுக்கும் மூத்தமகன் ஏற்கனவே வெளியேறி இருக்கிறான். தாய் தந்தையர் பார்த்துத் திருமணம் செய்து அனுப்பப்பட்ட மகள் அஞ்சலியை மணந்தவன் ஏமாற்றுக்காரனாக வாழ்க்கையை நடத்தும் ஒரு தமிழன். அவனை விட்டுவிட்டு வெளியேறும் தைரியத்தை வாழ்க்கை அவளுக்குக் கொடுத்துள்ளது நாவல் இறுதியில் தெளிவாகிறது.

 

நாவலில் கதைத் திருப்பங்களோ, பெரிய கதையோ தொடர்ந்த மொழிநடை சாதுரியமோ துருத்திக்கொண்டு நிற்கவில்லை. மலேசியாவில் சீரழிந்து போய் விடுவோமோ என்று பயத்துடன் இயங்கும் தமிழ்வாழ்வு நாவலில் இயல்பாய் இருக்கிறது. “பிள்ளையைத் தூக்கி கைலி சட்டைக்குள் அதன் தலையை விட்டு, மார்புக்காம்புகளை, அந்தக் குழந்தையின் வாயில் திணிக்கும்போதெல்லாம் சாரதா மெய் சிலிர்த்துப் போவாள்” என்று பாலமுருகன் எழுதும்போது மொழியாற்றல் எங்கெங்கு வேண்டுமோ அங்கங்கு இருக்கிறது என்பதை அறிகிறோம்.

 

இந்த நாவலின் கட்டமைப்பு மிக முக்கியமானது. காட்சிகள் துண்டு துண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டு “ஒருவிதமான” கதை அமைப்புப் படிக்கிறவர்களின் மனதில் லேசாய் உருவாவதுபோல் ஜோடிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பெரும்பாலும் பழைய வாழ்க்கையும் புதிய வாழ்க்கையும் எந்த வித்தியாசமும் அற்ற வறுமையுடனான கொடூரத்துடன் அமைக்கப்படுகின்றன. கதையின் சுகத்தில் வாசகன் தன்னை மறக்கும் தமிழக டி.வி., சினிமா, தொடர்கதைகளின் சாபக்கேடு தன் எழுத்தில் வந்துவிடக் கூடாது என்று முழு பிரக்ஞையுடன் எழுதப்பட்டிருக்கிறது; இந்நாவலின் வெற்றிக்கான அடிப்படை இது.

 

நாவலின் பக்கங்கள் புரள புரள சாரதா என்ற குடும்பத் தலைவியும், சீதாம்பரம் என்ற தோட்ட வேலைக்காரனும் குடும்பத்துக்காய் படும்பாடு வாசிப்பவர்களை ஊசியால் தொடர்ந்து குத்துவதுபோல் உணர்வெழுப்பு கின்றன.

 

எந்த நிகழ்ச்சியும் பெரிதுபடுத்தப்படவில்லை. தலைபெரிதாய் பிறந்த நோயாளியான குழந்தையை யாரிடமோ கொடுக்கும்போதும் கடன்வாங்கி மகள் அஞ்சலிக்குத் திருமணம் செய்து அனுப்பும்போதும் ஒரே மாதிரியான கதைசொல்லல் நடைபெறுகிறது.

 

இந்த நாவலின் இன்னொரு உத்தி பற்றி கண்டிப்பாகச் சொல்ல வேண்டும். நாவலின் 46-ஆம் பக்கத்தில் சீதாம்பரம் கோலாலம்பூர் போகிற விஷயம் வருகிறது. நாவலின் இறுதியில் உதாரணமாக பக்கம் 234-இல் சாரதா “யேங்க, கோலாலம்பூரா அது பெரிய ஊரா?” என்று கேட்கும் போதும் நாவல் சுமார் 190 பக்கங்களைத் தாண்டியிருக்கிறது. அதாவது 19 ஜுன் மாதம் 1995-இல் ஒரே நாளில் நடக்கும் நிகழ்ச்சிகள் இரண்டு இடங்களில் தரப்படுகின்றன. தொடர்ச்சியின்மையை ஒரு உத்தியாய் நாவல் முன்வைக்கிறது. தொடர்ச்சி இல்லாத வாழ்க்கை. அன்றும் வறுமை இன்றும் வறுமை என்பதை நாவலின் உத்தி இவ்வாறு காட்டுகிறது.

 

இந்த நாவலில் குழந்தைகளைப் பிறருக்குக் கொடுத்துத் துன்பத்திலிருந்து விடுபடலாம் என்று நினைக்கும் சீதாம்பரம் மீண்டும் வாழ்வின் கொடூரத்தில் சிக்கி விடுபட முடியாமலாகிறான்.

பிரமை தொடர்வது, தேதிகள் குறிப்பிட்டுக் கதை நகர்த்துவது போன்றன நாவலை படிப்பவர்களுக்குச் சிரமத்தைக் கொடுத்தாலும் நாவல் சொல்லவந்த மைய உள்ளடக்கத்தை மையமற்ற கதையாடல் உத்தி மூலம் சொன்னதின் மூலம் மலேசிய இலக்கிய வரலாற்றில் இந்நாவல் யாராலும் நீக்க முடியாத அங்கமாகிவிட்டது என உறுதிபடக்கூறலாம்.

 

பல சொற்கள் (மலாய், சீன சொற்கள்) தமிழகத்திலிருப்பவர்களால் புரிந்து கொள்ளமுடியாதவை.

 

“சாப்டணே, இட்லி இருக்கு, கோரேங் எல்லாம் இருக்கு…. தோச இருக்கு”

 

இதுபோல் பேச்சுமொழியும் நமக்குப் புரியாத சொற்களும் தமிழ் நாவல் இலக்கியத்தின் பரப்பு விரிவாகிக் கொண்டு போவதை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

 

இவ்வாறு ஒரு உலகத்தன்மை தமிழ் எழுத்தில் வந்து சேர்ந்துள்ளது எனலாம்.

 

தமிழ் நாவல் பின்னணியில் வார்ஸாவில் ஒரு கடவுள் .

தமிழ் நாவல் பின்னணியில்

வார்ஸாவில் ஒரு கடவுள்.

–ஜெயலலிதா(விரிவுரையாளர்,கன்னடத்துறை,திராவிடப்பல்கலைக் கழகம்)

 

(இக்கட்டுரை தமிழவனின் தமிழ் நாவல் வார்சாவில் ஒரு கடவுளின் கன்னட மொழிபெயர்ப்பின்  முன்னுரை)

தமிழவனின் இந்த “வார்ஸாவில் ஓடும் ட்ராம்கள்” என்ற நாவலை மொத்த தமிழ் நாவல் சரித்திரத்தின் பின்னணியில் பார்க்கலாம்.

 

தமிழில் வந்த முதல் நாவலின் பெயர்: பிரதாப முதலியார் சரித்திரம், கன்னடத்தின் முதல் நாவலான இந்திராபாய் போல் இந்நாவலும் நீதிதுறை சார்ந்த ஒரு முன்சீப்பான வேதநாயகம் பிள்ளையால் 1879-இல் நாட்டுப்புறவியல் பாணியில் எழுதப்பட்டது. தமிழில் வந்த இரண்டாம் நாவல் வேதாந்தக் கொள்கைகளைக் கூறும் கமலாம்பாள் சரித்திரம் (1896), நாவலாசிரியர் விவேகானந்தரின் சீடர். மூன்றாவது தமிழ் நாவலின் பெயர் பத்மாவதி சரித்திரம் (1900) பிராமண சமூகத்தில் சீர்திருத்ததைக் கொண்டுவர எழுதப்பட்ட எதார்த்த வகை நாவல்.

 

அடுத்த கட்ட தமிழ் நாவல்கள் நாட்டுப்புறவியல், மர்மவகை நாவல்கள், பிரிட்டிஷ் Folklore Society – யின் மெம்பரான நடேச சாஸ்திரியால் எழுதப்பட்டது. இவர்தான் தமிழில் முதல் மர்மநாவலாசிரியர்.

 

தமிழ் நாவல் வரலாற்றின் 19-ஆம் நூற்றாண்டை ஒட்டிய காலகட்டம் 1. நாட்டுப்புறவியல் 2 மேற்கத்திய நவ இலக்கியப் போக்குகள் 3 சமூக விமரிசனப் போக்குகள் ஆகிய மூன்று புள்ளிகளைச் சுற்றி அமைந்தன. எல்லாத் தொடக்க நாவலாசிரியர்களும் ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் வல்லவர்களாதலால் இவர்கள்  நவ இலக்கியத்தின் மூலம் நவ தமிழ் வாழ்வின் தேடல்களையும் இலட்சியங்களையும் சிக்கல்களையும் அறிமுகப்படுத்தினார்கள். சமீபகாலங்களில்  தமிழ்த்தன்மை என்ற ஒரு புதிய போக்கும் தற்காலத் தமிழ் இலக்கியத்தில்  முக்கிய அம்சமாகியுள்ளது.

சுப்பிரமணிய பாரதி பாரதமும் தமிழகமும் என்ற இரண்டு தேசியக் கருத்தாக்கத்தை முன்வைத்தார். பாரதிக்கு முன்பு முதல் தமிழ் நாவலாசிரியரான வேதநாயகம் பிள்ளை தான் தமிழ்த் தன்மை பற்றி கவலைப்பட்ட முதல் புனைகதை ஆசிரியர் (Fiction Writer). அவர் தமிழ்மொழியின் புகழையும் பழமையையும் பற்றி கூறி அதன் உயர்வைத் தமிழர்கள் ஸ்தாபிக்க வேண்டும் என்று தனது முதல் நாவலில் ஒரு பாத்திரத்தின் மூலம் கூறி இத்தகைய தமிழ்த்தன்மையை ஒரு concept  ஆக உருவாக்கினார். இது பின்னர் கடந்த ஒரு நூற்றாண்டுகால தமிழக அரசியலையும் இலக்கியத்தையும் தீர்மானிக்கிற சக்தி ஆகி 1967-இல் காங்கிரஸ் கட்சியை ஆட்சியிலிருந்து விரட்டி, திராவிடக் கட்சிகளை அன்றிலிருந்து மாநில ஆட்சியில் வைத்துள்ளது. மலையாள இலக்கியத்தில் ‘கேரளியதா’ தோன்றியதுபோலவும் கன்னடத்தில் ‘கன்னடத்தன’ என்ற கருத்துத் தோன்றியது போலவும் தமிழகத்தில் ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக ‘தமிழ்த்தனம்’ நவீன இலக்கியத்தையும் நவீன அரசியலையும் தீர்மானிக்கும் சக்தியாகியுள்ளது. பாரதிதாசன் என்ற கவிஞர், கன்னடத்தில் புட்டப்பா போன்று பிராந்திய விழுமியங்களைச் சார்ந்து நின்றார். அவர் சங்க இலக்கிய வேருக்குப் போய் புதுவிதமான ‘தமிழ்த்தனத்தை’ மையமாக்கிய கவித்துவத்தை உருவாக்கினார். இது திராவிடக்கட்சி இலக்கியத்தில் மலினமானாலும் முற்றிலும் ஆற்றல் இல்லாததாய் ஆகிவிடவில்லை. ஏனெனில் 21-ஆம் நூற்றாண்டில் 2009-இல் ஈழத்தில் (Srilanka –வின் வடபகுதி) சுமார் 1½ இலட்சம் தமிழ் மக்களை சிங்களர்கள் கொன்றபோது மீண்டும் இந்தத் ‘தமிழ்த்தனம்’ முக்கிய அடிப்படைஅறிவுத் தளமாய்   தற்காலத் தமிழ் இலக்கியத்தில் புதுவடிவம் பெற்றுள்ளது.

 

இங்குத்தான் தொல்காப்பியர் காலத்திலிருந்து தமிழிலக்கியம் மட்டுமே உயர்சாதிகளுக்கு எதிரான தமிழ்க்காவிய மீமாம்சையைத் தென்கிழக்காசியாவில் அறிமுகப்படுத்திய உண்மையை அறியவேண்டும். குறிஞ்சிமுல்லை, மருதம் நெய்தல், பாலை என்ற சமஸ்கிருதத்துக்கு மாற்றான கவிதை ‘Aesthetics’ இந்தியாவின் தெற்குப் பகுதியில் தோன்றியதைப் புரிந்துகொள்ள  வேண்டும். கன்னடத்தில் தொன்னூறுகளில் தமிழ்க்காவிய மீமாம்சை என்ற நூல் தோன்றிய பிறகு வந்த கன்னடகாவிய மீமாம்சை சார்ந்த Discourses பலமிழப்பதற்குக் காரணம் கன்னடத்தில் ஒரு தொல்காப்பியமோ, அதனால் தென்கிழக்காசியா எங்கும் இல்லாத சிலப்பதிகாரம் தோன்றியதோ சம்பவிக்கவில்லை. கன்னடத்தின் தேசி பரம்பரையின் மகுடமான வசன சாகித்தியம் தமிழ் பக்தி இலக்கியத்தின் (புராதனரு) தொடர்ச்சி (தமிழ்ப்பக்திக்கு சங்க இலக்கியத்தின் சில போக்குகளின் பாதிப்பு உண்டு என்பது எல்லோரும் அறிந்ததே) என்பதனை ஆழமான இருமொழி ஆய்வுகள் ஸ்தாபிக்கும்.

 

தொல்காப்பியமும் அதன் விதிகளுக்கேற்ப உருவான மிகவும் வித்தியாசமானதும் சமஸ்கிருத காவியம் பற்றிய விதிகளை மீறியும் எழுந்த சிலப்பதிகாரமும் இந்தியாவுக்கும் தெற்கிழக்காசியாவுக்கும் சாதாரண மக்களின் பிரதிநிதிகளான நூல்களாகும். சாதாரணர்களின் வாழ்விலும் இலக்கியத்துக்கும் கற்பனைக்கும் இடமுண்டு என்று பல நூற்றாண்டுகளாகக் கூறிக்கொண்டு இந்த நூல்கள் இருக்கின்றன. அவை எவை என்றால் தமிழின் ஆதி இலக்கியங்களும் இலக்கணங்களும்.

 

(2)

 

வேதநாயகம் என்ற முதல் தமிழ் நாவலாசிரியன் தமிழ்த்தனத்தை – தமிழில் இதுவரை இல்லாத உரைநடை இலக்கியத்தைத் தோற்றுவிப்பதற்காக நாவல் எழுதிய மரபு தொடர்ந்து பேணப்படவில்லை.

 

தமிழவனின் (முனைவர் கார்லோஸ்) ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள் என்ற நாவல் (இதன் கன்னடமொழிபெயர்ப்பு இவரு கதெயாதவரு என பிரியதர்ஷினி பிரகாஷன மூலம் 2000-இல் வெளியானது). தமிழில் 1985-இல் வந்த அந்நாவல் தமிழக பிரத்தியேக மரபான சுயபண்பாட்டின் கதைகூறு முறைமையை லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்தாளர் கார்சியா மார்க்கேஸ் பாதிப்புடன் மறுகண்டுபிடிப்புச் செய்து, தமிழில் பரபரப்பான விமர்சனங்களுக்கு வழிவைத்தது. சுமார் 25 விமரிசனஙகள் வெளிவந்தன. எதார்த்தவாதத்தை, அக்காலத்தில் தாங்கிப்பிடித்த இடதுசாரியினர் அந்நாவலை எதிர்த்தது துரதிருஷ்டவசமானது. அவர்கள் பல கருத்தரங்குகளில் கண்டித்தனர். இதனால் இப்பாணி எழுத்துப் பிரபலமானது .தமிழ்த்துறைகளில் பல முதுகலை மையங்களில் பாடமாக அந்நூல் ஆனது. இன்றைய தமிழ்ப்பல்கலைக்கழகம் (தஞ்சாவூர்) துணைவேந்தரான ம. திருமலை அவர்கள் ஆதரித்து எழுதிய விமரிசனம் பலர் கவனத்தைப் பெற்றது. க.நா.சுப்பிரமணியன் அந்நாவலை வைத்து ஒரு கருத்தரங்கம் நடத்த ஆசைப்பட்டார். பல வாதவிவாதங்களை உருவாக்கிய  தமிழின் அந்த முதல் மாய எதார்த்த நாவலின் பாணியைத் தொடர்ந்து இன்று சுமார் 15 எழுத்தாளர்கள், இடதுசாரிகளையும் சேர்த்து, அப்பாணியில் நாவல்களும், சிறுகதைகளும் கடந்த 25 ஆண்டுகளாக எழுதி வருகின்றனர். கிறிஸ்தவக்கதையை உருவாக்கித் தமிழிலக்கியத்தின் பல்சமய Space – க்கு வழிவகுத்தது இந்நாவல்.

 

இந்த நூற்றாண்டின் முதல் எண்பது வருடங்களில் தமிழ் நாவல் பல ‘மாதிரிகளை’க் கண்டுள்ளது. எனினும் அவை வெகுசில முக்கியமான மாதிரிகளையே (Model)  முன்வைத்தன. 1910களிலும் 20களிலும் தமிழில் நாவல் எழுதிய பொன்னுசாமிப்பிள்ளை பற்றி 20 – ஆம் நூற்றாண்டின் நாவல் வரலாறு விசேஷமாய் குறிப்பிடுவதில்லை. 1926 – 50 – க்கும் இடையில் கோதை நாயகி அம்மாள் என்ற பெண் எழுத்தாளர் தமிழ் மர்மநாவல்களாய் எழுதித் தள்ளினார். வேறுசிலரும் இதையே செய்தனர். 50கள் காலகட்டத்தில் தமிழில் வரலாற்று நாவல்கள் அறிமுகமாயின. அவை இலக்கியக் குணம் இல்லாவிட்டாலும் வரலாற்று உணர்வைப் பரப்பி தமிழ்த்தனத்தின் வீரவரலாற்றைப் பிரச்சாரம் செய்தன. அத்தகைய நாவல்களை எழுதிய கல்கி தொடர்கதைகளாய் வரலாற்று நாவல்களை வாசகர்கள் ரசிக்கும் விதமாய் திருப்பங்களை மையமாக்கி எழுதினார். எனவே, வாசகர்கள் கூட்டமிருந்தது. எனவே, தமிழில் ஒரு மாஸ்தி வெங்கடேச ஐயங்காரின் சிக்க வீர ராஜேந்திரா மாதிரி நாவல் தோன்றவில்லை. கல்கியின் வரலாற்று நாவல்களை மேற்கத்திய ஆய்வாளரான கமில் ஸ்வலபில் (Kamil ZVelebil) அவர்கள் Historical Romances  என்கிறார். வால்டர் ஸ்காட், டூமாஸ் போன்றோர் போல் இந்த வரலாற்று ரொமான்ஸ் நாவல்கள் எழுதப்பட்டன. 1941-இல் வந்த பார்த்திபன் கனவு, ஐந்து நூல்களாக வந்து வாசகர்களைக் கவர்ந்த பொன்னியின் செல்வன் (1955), சிவகாமியின் சபதம் (1948) போன்ற நாவல்கள் தமிழில் சிறந்த ரசனையைப் பாழ்படுத் தின என்பது விமரிசகர் க.நா.சுப்பிரமணியம் கருத்து. அத்துடன் பாரத தேசியக் கருத்தை அலையோசை (1953) போன்ற நாவல்கள் மூலம் கல்கி பரப்பினார்.

 

தமிழவனின் இரண்டாவது நாவல் ‘சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்’ (1993) என்பதாகும். அதிலும் சரித்திரம் முக்கியமான கதாவஸ்து ஆகிறது. ஆனால் வாசகர்களைச் சிந்திக்கிறவர்களாக மாற்றும் பூடகமான கதைசொல்முறை மூலம் தற்கால தமிழக அரசியலின் தலைவர்களும் திராவிடக் கட்சிகளின் சினிமாத் தனங்களும் கேலி செய்யப்படுகின்றன. தொல்காப்பியர், பாரதிதாசன் வழி ஒரு நவீனமான கதை அமைப்புமுறை தமிழ்க்கதைப் பாடல்கள், பழமொழிகள், நாட்டுப்புறக் கதைகள் வழி இங்கு உருவாகின்றன. ஒருவித புதுமையான அங்கதம் வழி ‘சரித்திரம்’ பற்றி எழுதப்பட்ட நாவலாகும் இது.  தமிழவன் பெங்களூர் பல்கலைக்கழகக் கன்னடத் துறையின் தமிழ்ப்பேராசிரியராக இருந்தாலும் இந்நாவல்கன்னட மொழியில் பெயர்க்கப்படவில்லை. தமிழில் இப்போது இரண்டாவது பதிப்பாக வந்துள்ளது இந்நாவல். தமிழில் எல்லோரும் சரித்திரத்தைப் பற்றி வாசகப் பரபரப்புக்குத் தீனி போடும் திருப்பங்களும் மர்மங்களும் சேர்த்து இலக்கியத் தரம் பற்றிக் கவலைப்படாமல் பத்திரிகை தொடர்கதைகளாக  எழுதிக் குவித்தபோது முதன்முதலில் இந்த நாவல் தமிழின் Mass Culture  சார்ந்த பைத்தியக்காரத் தனத்தை நாவலின் கதாநாயகனாக்கியது.

 

தமிழில் மர்மக்கதைகள் இந்த நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்தே எழுதப்பட்டன என்று பார்த்தோம். தமிழவன் 1999 –இல் எழுதிய ‘ஜி.கே. எழுதிய மர்மநாவல்’ என்பது மர்மநாவல் உத்தியைப் பயன்படுத்தி எழுதப்பட்ட சுருங்கை என்னும் ஊரைச் சுற்றி எழுதப்பட்ட நாவல். சொந்தஊர் என்பது தமிழ் வரலாற்றில் முக்கியமான தேடலாகும். தமிழர்களின் தாயகம் எது என்ற சர்ச்சைகள் அடிக்கடி ஆய்வுலகில் நடக்கும். அந்த Identity சர்ச்சையையுடன் சமணம், பௌத்தம் போன்ற தத்துவங்கள் பற்றிய உரையாடலாகவும் பொதுவான மனித அர்த்தத்தை reconstruct செய்வதாகவும், ஈழத்தமிழன் ஒருவன் நூல்களைப் பயன்படுத்தித் தமிழனின் ஊர் எது என்று ஒரு தத்துவப் பயணம் மேற்கொள்வதாகவும் நாவல் அமைந்தது. Umberto Eco தனது Name of the Rose, என்ற நாவலில் ஏற்கனவே இருந்த மர்மநாவல் genre-யைப் பயன்படுத்தியதுபோல்  இந்த நாவல் தமிழ் மர்ம நாவல் பாணியைப் பயன்படுத்தியது. முக்கியமாய் நடேச சாஸ்திரி ஆங்கிலப் பாத்திரமான Dick Donovan – யைப் பின்பற்றி “தானவன் என்ற போலீஸ் நிபுணன் கண்டுபிடித்த அற்புத குற்றங்கள்” என மர்ம நாவல் எழுதிய முறையில் (Method) இந்தத் தமிழ்நாவல் எழுதப்பட்டது எனலாம்.

 

தமிழ் நாவல் வரலாற்றில் ப. சிங்காரத்தின் நாவல் “கடலில் ஒரு தோணி” மலேசியா, சிங்கப்பூர் தமிழர்கள் பற்றிக் கூறுகிறது. ஜெயகாந்தனின் பாரிஸுக்குப் போ, பாரிஸ் என்ற அயல் கருத்துப் பற்றிக் கூறுகிறது. அதுபோல் தமிழவனின் நான்காவது நாவல் “வார்ஸாவில் ஓடும் டிராம்கள்” – என்ற நாவல் வார்ஸாவை மையமாகக் கொள்கிறது. அவர் 2001 – இலிருந்து 2005 வரை வார்ஸா பல்கலைக் கழகத்தில் தமிழும், ஆரம்ப level கன்னட மொழியும் (முதன்முதலில் அப்பல்கலைக் கழகத்தில் கன்னடம் கற்பிக்கப்பட்டது) கற்பித்தார். இந்நாவல் வார்ஸா ஓடும் ட்ராம்கள் என்று கன்னடத்தில் மொழிபெயர்க்கப்படுகிறது. பெங்களூர் பல்கலைக்கழகக் கன்னடத்துறையில் தமிழ்ப்பேராசிரியராக  இருந்தபோது (இன்று பிரபலமாகி உள்ள பல மாணவர்களுக்கு) புகழ் பெற்ற கன்னடப் பேராசிரியர்கள் பலருடன் Comparative Literature –ம்,  Folklore – உம் கற்பித்த தமிழவன் Globalization – இன் பின்னணியில் கிழக்கு ஐய்ரோப்பிய  நாடுகளைப் பின்னணியாக வைத்து Pan – Indian  நாவல் ஒன்றை எழுதியுள்ளார். தனிவாழ்க்கை – பொதுவாழ்க்கை (நாக்ஸலிசம்) பாலியல் – ஆன்மீகம், கிழக்கு – மேற்கு, எதார்த்தம் – Magic, விஞ்ஞானம் – Fantasy, ஈழச்சிக்கல் – ஐரோப்பிய Diospora என்று பல விஷயங்களை நாவல் தொடுகிறது. கன்னட வாசகர்கள் வரவேற்பார்கள் என்பது என் உறுதியான நம்பிக்கை.

 

தொல்காப்பியர் எழுதிய Alternate Poetics – ஆன திணை சித்தாந்தத்தின் அடிப்படையில் narration –  உத்திகளும் அர்த்தங்களும் தமிழவனின் மொத்த நாவல்  எழுத்தில் பின்பற்றப்படுகிறது. வழக்கமாக தற்கால தமிழ் வாழ்க்கையில் மரபு மிகவும் இறுக்கமாகி நவீன விஷயங்களை ஏற்கமுடியாத மொழியாக தமிழ் ஆகியுள்ளது என்ற குற்றச்சாட்டு உண்டு. புதுக்கவிதை கூட 50களில் கன்னடத்தில் வந்ததென்றால் 70களுக்குப் பிறகுதான் தமிழில் தோன்றியது. மாற்றத்தைக் கண்டு பயப்படும் சுபாவம் தமிழில் காணப்படுகிறது. அத்தகைய மொழியில் மேற்கை நன்றாக ஜெரித்துவிட்டு அதனால் தமிழ்மரபுகளைச் சுதந்திரமாகத் தமிழவன் கையாள்வதை அவருடைய விமரிசனத்திலும் நாவல்களிலும் காணலாம். இதற்குக் கன்னட இலக்கியச் சர்ச்சைகளை அவர் கவனித்ததே காரணம் என்பர்.

 

நாவல்களில் திணைவழி உருவான சங்கப்பாடல்களான பத்துப்பாட்டு, சிலப்பதிகாரத்தின் கதை அமைப்பைப் பல்வேறு சோதனைகள் மூலம் கொண்டு வருகிறார். (through many experiments in narration). பெரும்பாலும் Borges (தமிழவன் Borges மீது ஆழ்ந்த புலமை உள்ளவர் – பார்க்க அபினவா வெளியிட்டுள்ள Borges பற்றிய கன்னட நூல்) கதை உலகத்துக்குக் கொண்டு வந்துள்ள புதுமைகளைப் போல் பல புதுமைகளைப் புனைகதை செய்யும் முறைக்குத் தமிழவன் கொண்டு வந்துள்ளார். திணை Poetics – லிருந்து உணர்வை (Feeling) உதறி எறிந்துவிட்டு அறிவை (Knowledge) பிரதானமாக்கும் Narration உத்தியானது அதிகம் இலக்கிய ஈடுபாடு இல்லாத தமிழ் வாசகர்களைத் திக்குமுக்காட வைத்தாலும் தமிழவன் சீரிய சிறுபத்திரிகை வாசிக்கும் உலகத் தமிழ் வாசகர்கள் மத்தியில் தொடர்ந்து சர்ச்சிக்கப்பட்டு வருகிறார். மலேசியா, ஈழம், மேற்கு நாடுகளில் இவரின் வாசகர்கள்  இருக்கிறார்கள்.

 

இந்த நாவல் மொழிபெயர்ப்புக் கன்னடத்தில் நம் சகோதர மொழியான தமிழின் இலக்கியப்போக்குகள் பற்றிய ஆரோக்கியமான சர்ச்சையை ஏற்படுத்தும் என்று நம்பலாம். அதற்கு இந்த அரிதான (rare) நாவல் பயன்படுமெனில் என் இதுநாள்வரைய மொழிபெயர்ப்பு பிரயத்தனங்களுக்கு அர்த்தம் ஏற்படும் என்று நம்புகிறேன்.

 

‘வார்ஸாவில் ஓடும் டிராம்கள்’ என்ற தமிழ் நாவல் கனடா நாட்டின் Literary Garden என்ற அமைப்பால் 2008 – ஆம் ஆண்டில் சிறந்த தமிழ் நாவலாய் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுப் பரிசு அளிக்கப்பட்டது. இந்த நாவல் இவரது பிற நாவல்கள் போலவே சோதனை ரீதியானதாகவும் மனிதமனங்களின் மர்மங்கள் கொண்டதாகவும் உள்ளது.

 

இந்நாவல் கதை இதுதான். சந்திரன் என்ற இந்தியாவிலிருந்து வார்ஸாவுக்குச் சென்ற பாத்திரம், வார்ஸா போன பின்பு ஒரு பத்திரிக்கைக்குத் தனது கதையைக் கூற ஒரு போலந்து நாட்டு இளம்பெண். அதனை இந்தியன் ஒருவனின் கதை எனப் பிரசுரிக்கிறான். அவளுக்கும் ஒரு கதை இருக்கிறது; அது போலந்து நாடு ஜெர்மன் பாசிசத்தால் தாக்கப்பட்டபோது அந்நாடு சந்தித்த துயரத்தோடு அவர்களின் இன்றைய வாழ்வும் பின்னிப் பிணைந்திருப்பதைச் சுட்டுகிறது. சந்திரனின் தாய் பர்மாவிலிருந்து 2-ஆம் உலகப்போர் சந்தர்ப்பத்தில் குழந்தையாய் கோயம்புத்தூருக்கு அருகில் வளர்க்கப்பட்ட கதையைச் சந்திரன் கூறுகிறான். சந்திரன் சந்திக்கும் இன்னொரு பெண் லிடியா. இவளுடைய அண்ணன், மற்றும் இளம்காதலன், ஆகியோரைச் சுற்றிப் பிணைந்த கதையை லிடியா கூறுகிறாள். சந்திரனை வார்ஸாவில் வரவேற்கும் சிவநேசம் தன் இளம்வயது கதையைக் கூறுகிறார். சந்திரனே தான் இந்தியாவிலிருந்தபோது தனக்கு நடந்த திருமணம்,மற்றும் அவனது மனைவிக்கு நேர்ந்த துயரம் – இவற்றை எல்லாம் கூறுகிறான். மிகச்சிறிய கதைச்சுருக்கம் இது.

 

தமிழவனின் ஒவ்வொரு கதையும் Non – linear பாணியில் பின்னிப்பிணைந்து பல தளங்களில் இயங்கி, பல தத்துவங்கள், வரலாறுகள், பண்பாட்டு மோதல்களை வெளிக்கொண்டு வருகின்றது. இவ்வாறு ஒரு Postmodernist இந்திய நாவலின் சமீபத்திய உதாரணமாக அமைகிறது. இது கன்னட நாவல்களுடன் தமிழ் நாவல்களை ஒப்பிட்டுத் தீரவேண்டிய கட்டாயத்தில் நாம் இருக்கிறோம் என்பதைக் காட்டுகிறது என எனக்குப்படுகிறது.  (தமிழில்:ஜெயலலிதா,விரிவுரையாளர்,கன்னடத் துறை,திராவிடப் பல்கலைக் கழகம்,குப்பம்)

 

சிந்தனையின் இன்றைய பரிமாணங்கள் என்ன?

 

தமிழ்ச்சமூகம் எப்படி இயங்குகிறது என்று ஒரு கேள்வி கேட்கப்பட வேண்டும். அந்தக் கேள்வி கேட்கப்படும்போது தான் நாம் யோசிக்க ஆரம்பிப்போம்.

நாம் எப்படிச் சிந்திக்கிறோம் என்றறிய ஒரு சிறு உதாரணத்தைச்சொல்கிறேன் .தமிழ்ப் பெண்களுக்கும் தாலிக்கும் உள்ள தொடர்பு என்ன என்ற கேள்வி சமீபத்தில் கேட்கப்பட்டுள்ளது. இப்படிப்பட்ட கேள்வி தமிழகத்தில் கடந்த 50 ஆண்டுகளாகக் கேட்கப்படுகின்றது. வன்முறையும்கூட இந்தக் கேள்விக்குக் கொடுக்கப்படும் பதிலோடு சமீபத்தில் இணைக்கப்பட்டது. சுதந்திரமாக இஷ்டம் போல் பதில் கொடுக்கக்கூடாது என்று வன்முறையாளர்கள் கூறினர். இது பற்றிக் கொஞ்சம் சிந்திக்க வேண்டும். கர்னாடகத்தில், ஆந்திராவில் கேரளத்தில் இப்படிப் பிரச்சனை இல்லை. அங்குத் தாலி வேண்டுமா வேண்டாமா என்ற கேள்வி வரவில்லை. ஏனெனில் தாலி வேண்டாம் என்று ஒரு கருத்து சொல்லும் சமீபத்திய சீர்திருத்தவாதி அங்குத் தோன்றவில்லை. எதையும் கேள்வி கேள் என்று கூறும் சீர்த்திருத்தவாதி அவர்களிடம் இல்லை.ஆம் எதையும் என்பது முக்கியம். இது பிரச்சனையின் ஒரு பக்கம். இன்னொரு பக்கமும் இருக்கிறது. தாலிக்கு எதிரிகள் என்று கூறுகிறவர்கள் தங்களைக் கடவுளுக்கு எதிரிகள் என்று கூறியவர்கள்; சமஸ்கிருதத்துக்கும் எதிரிகள் என்று கூறியவர்கள்.

தாலிக்கு மட்டும் எதிரிகள் அல்லர் இவர்கள். ஆனால் தாலிக்கு மட்டும் இவர்கள் எதிரிகள் என்பதுபோல் இவர்ளை எதிர்த்தவர்கள் கருதியுள்ளனர். தமிழ்ச் சினிமா வேறு தாலிக்காகப் பல ஆண்டுகளாகப் பரிந்து பேசிக்கொண்டே இருக்கிறது. தமிழ்ச் சமூகம் சிந்திக்கிற சமூகம் ஆகவேண்டும் என்கிறவர்கள் ஒன்று சேர்ந்து பல கருத்துக்களைப் பரப்பினார்கள். அவர்கள் தம் லட்சியத்தை அடையவில்லை. அதனால்தான் இன்று எதிர்ப்பு. ஒரு சமூகத்தைச் சிந்திக்கிற சமூகமாக மாற்ற ஒரு இயக்கமோ, ஒரு கட்சியோ பரப்புரை செய்வது ஒரு முறை. அதைவிட சிறந்தமுறை ஒன்று இருக்கிறது என்று உலக நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர். கருத்துக்களை உற்பத்தி செய்யும் நிறுவனங்களை உருவாக்குவது. உதாரணமாகப் பல்கலைக் கழகங்கள் கருத்துக்களை உருவாக்கவும் பரப்பவும் முடியும். தமிழகத்தில் சமூகம் பற்றிய கருத்துக்களை உற்பத்தி செய்து பரப்ப பல்கலைக்கழக வரலாற்றுத்துறை, பொருளாதார துறை, சமூகவியல்துறை, மொழியியல் துறை, தமிழ்த்துறை, தத்துவத்துறை, வெளிவிவாகரத்துறை போன்றன சரியாய் செயல்பட்டால் போதும். பல தனியார் மற்றும் அரசுப் பல்கலைக்கழகங்களும் உள்ளன. தமிழகத்தில் இங்கே சொன்ன எந்தத் துறையும் ஆய்விதழ்களை வெளியிடவில்லை. யு.ஜி.சி. போன்றன வலியுறுத்தினாலும் ஆய்விதழ்கள் வருவதில்லை. இங்கே சொன்ன துறைகள் வெறும் ஏட்டுச் சுரைக்காய் கல்வியை மட்டும் தருகின்றன. சமூகவியல் துறையில் சாதி பற்றி ஆய்வு நடக்கும். தர்மபுரியில் சாதிமுரண்பாடு என்பது பற்றி ஆய்வு நடந்திருந்தால் அடுத்து தமிழகத்தில் சாதிக்காகச் சாவு நடக்காதபடி அறிவைப் பரப்பலாம். அறிவை உற்பத்தி செய்வதும் பரப்புவதும் பல்கலைக் கழகங்களின் வேலை. அறிவு உற்பத்தியின் அடிப்படைகளில் மதச்சாயம் இருக்கிறதா சாதிச் சாயம் இருக்கிறதா என்று கண்டுபிடிப்பதும் பல்கலைக்கழகங்களின் வேலை. ஆய்வின் வேலை கல்வியை அறிவுக்கானதாய் மாற்றி இளைஞர்களை புத்தெழுச்சி பெறச் செய்வது பல்கலைக்கழகங்களின் வேலை.

அறிவுச் சேர்ப்பதுதான் கல்வியின் முக்கிய குறிக்கோள். சுதந்திரப் போராட்ட காலத்தில் வெள்ளைக்காரக் கல்வியைப் பெற்ற காந்தி, கோகலே, நேரு, சுபாஷ் போன்றோர் கல்வியின் மூலம் அறிவைப் பெற்றனர். கல்வியைப் கல்வியாய் மட்டும் பார்த்தவர்கள் குமாஸ்தாக்கள் ஆனார்கள். கல்வியை அறிவாக ஆக்கியவர்கள் புதிய வாழ்க்கையை உருவாக்கினார்கள். கல்வியை அறிவாக்கியவர்கள் கார்ல்மார்க்ஸ், மாவோ, பெட்ரண்ட் ரஸ்ஸல், ழான் பவுல் சார்த்தரு, நெல்சன் மண்டேலா,சாம்ஸ்கி போன்று புதிதாய் சிந்தித்தார்கள்.

தமிழ்ச்சமூகத்தில் இப்படி ஓர் அறிவுப் பாரம்பரியம் இருந்தது. அதாவது கல்வியை, தகவல்களை, புதிய திறமைகளை அறிவாக (Knowledge) மாற்றியவர்கள் 20-ஆம் நூற்றாண்டில் இருந்தனர். தாலி வேண்டுமா வேண்டாமா என்ற கேள்வி தன்னளவில் முழுமைபெற்ற கேள்வி அல்ல. வேறுசில கேள்விகளுடன் தொடர்புடைய கேள்வி அது. ஆணும் பெண்ணும் சமமா என்ற கேள்வியுடன் தொடர்புடைய கேள்வி. ஆணும் பெண்ணும் சமம் என்று சொல்கிறவர்களிடம் தாலியை ஆண் மடடும் பெண்ணுக்குக் கட்டுவதுபோல் பெண் ஏன் ஆணுக்குக் கட்டுவதில்லை? என்று ஒரு கேள்வி தோன்றும். ஆண்கள் தான் கட்டுப்படாமல் ஓடுகிறார்கள். எனவே அவர்களுக்குத்தான் கயிறு வேண்டும் இல்லையா? ஆனால், கதை அப்படியில்லையே. சாதி வேறுபாடு பார்க்கக்கூடாது என்பவர்கள் தாலி கண்டிப்பாக வேண்டும் என்பார்களா? இப்படிப்பட்ட தரவுகளை (Data) பல்கலைக்கழகங்கள் எடுக்கலாம். இதையெல்லாம் இயக்கங்கள் செய்யாது. பல்கலைக்கழகங்களும் உயர்ஆராய்வு மையங்களும் தற்கால வாழ்க்கையோடு கல்வியை இணைக்கையில் அங்கு அறிவு தோன்றும். தமிழ்த்துறை என்றால் சங்க இலக்கியம், பக்தி இலக்கியம், காப்பியம் முதலியவற்றில் உள்ள பெண்ணுரிமை பற்றிய கருத்துக்களைத் தொகுத்தும் பகுத்தும் தக்க முறையில் ஆய்ந்தால் நம் சமூகத்திலும் வீட்டிலும் பெண்களின் உரிமை பற்றிய கருத்தில் எவ்வளவு மாற்றம் ஏற்படும்! எத்தனை தமிழ்ப்பெண்கள் முனைவர்பட்டம் பெற்றுள்ளார்கள்? பெறப் பயிற்சி பெறுகிறார்கள். இதுபோன்று தமிழ்ப் பெண்களின் தற்கால நிலமையை இணைத்து எத்தனை ஆய்வுகள் நடந்துள்ளன? கல்வியைச் சான்றிதழுக்காகவும், பதவிக்காகவும் பெறுவது தப்பில்லை.அத்தோடு அறிவுபெறு வாயிலாகவும் மாற்றமுடியும்.

தாலி வேண்டுமா வேண்டாமா என்ற கேள்வி எப்போதும் ஒரு பொதுஅறிவு வெளியுடன் (Public Sphere) இணைக்கப்படவேண்டும். தமிழகத்தில் ஓர் இருமை எதிர்வாக அதாவது எரிந்த கட்சி எரியாத கட்சி சமாச்சாரமாக இக்கேள்வி மாற்றப்பட்டது. அப்படி மாற்றப்படுவதற்கு இன்றைய தமிழகத்தில் ஒருவகை மனோபாவம் கோலோச்சுவதே காரணம். அதனைப் பட்டிமன்ற மனோபாவம் என்று கூறலாம். கண்ணகியா, மாதவியா என்று பிறந்த குழந்தைக்குக் கூட கேட்கத் தெரியும். நல்லது அல்லது கெட்டது என்பது தமிழ்ச்சினிமா போதிக்கும மனோபாவம். நல்லவன் வாழ்வான். கதாநாயகன் கடைசியில் வில்லனை மொத்துவான் என்ற மனோபாவம். இது ஒரு எளிய நாட்டுப்புறத் தர்க்கம் (Folk Logic). ஆனால், உண்மை அப்படியிருக்க வேண்டுமென்றில்லை. தாலி வேண்டுமா வேண்டாமா என்ற பிரச்சனை பல மதிப்பீடுகளை (Values) சமூக அக்கரைகளை, உள் ஆழங்களை, சாதி நடவடிக்கைகளைச் சார்ந்த பிரச்சினை. ஒன்று இன்னொன்றோடு பரஸ்பரம் உறவு கொண்ட பிரச்சினை. ஆனால், ஒரு பட்டிமன்ற மனோபாவத்தால் பீடிக்கப்பட்ட கல்வி அறிவு இல்லாத நான்கைந்து பேர் இக்கேள்வியின் உண்மை தங்களுக்குத் தெரியும் என்று நினைத்து வன்முறையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். கண்ணகியா, மாதவியா என்று தொலைக்காட்சியில் சிரிக்கச் சிரிக்க பட்டிமன்றம் நடத்தும் பேராசிரியர் தான் இந்த வன்முறையாளனை மறைமுகமாக உற்பத்தி செய்பவர் என்பது உண்மையில்லையா? தாலியால் பிரயோஜனமில்லை என்று கடா கண்ஷஸனாக முரட்டுத்தனமாய் ஒற்றை வாக்கியத்தில் பேசம் நபரும் இதே வன்முறையாளனின் இன்னொரு வடிவம் தான் என்று நாம் கூறத் தயங்கக்கூடாது. தாலி பல ஆண்டுகளாய் வளர்த்தெடுக்கப்பட்ட உணர்வின் பிரதிபலிப்பு என்கையில் அது “பவித்திரமானதாக” கோடிக்கணக்கானவர்களுக்குத் தென்படும். அதனையும் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதாவது ஒற்றை வாக்கியங்களில் உண்மையை வெளிப்படுத்தும் மேடைப் பேச்சுகள் தமிழ்ச்சீர்த்திருத்த இயக்கங்கள், சமயச் சொற்பொழிவுகள், தமிழ்வகைப்பட்ட சினிமாக்கள், தொலைக்காட்சிகள் இவைகளின் பிரதிபலிப்பான இன்றைய சமூக ஊடகங்கள் எல்லாம் சில அடிப்படைப் பிரச்சனைகளில் சிக்கிக் கொண்டுள்ளன. சாய்ந்தால் சாய்கிற குணங்களும் புனிதங்களும் நம்மை மூடியுள்ளன. எதையும் பார்க்க முடியாத கருத்துக்குருடராக நாம் இருப்பது மீண்டும் மீண்டும் பிரச்சனைக்குள் நம்மை அழுத்தத்தான் செய்யும்.

ஒட்டுமொத்தமாய் ஒரு அறிவுபெறு சமூகமாய் கருத்துமாறுபாடுகளை மதிக்கிற சமூகமாய் நாம் மாற வேண்டியதிருக்கிறது. அதுதான் நம்மை நவீனச் சமூகமாக மாற்றும்.

இன்று உலகம் மாறியுள்ளது. உலகமயம் சமூகப் பண்புகளில் தோன்றி உள்ளது. தொலைக்காட்சிகளிலும் திரைப்படங்களிலும் பாரம்பரியப் பண்புகள் மாறியுள்ளளன. பெண்களின் உடலைப் பார்க்கும் முறை மிகப்பெரிய அளவில் மாறியுள்ளது. பாலியல் கிளர்ச்சி பற்றிய முன்பிருந்த கருத்தும் இன்றைய கருத்தும் மிகவும் மாறியுள்ளன. குடும்பத்தில் ஆணும் பெண்ணும் சேர்ந்து பார்க்கும் நடனக் காட்சிகளில் பழைய ஆண் பெண் பழகுமுறை இல்லை. தமிழ்ச் சமூகம் இதனை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளது. இதுதான் சமூகம் மாறுகிறது என்று புரிந்துகொள்ளும் அளவுகோல். இந்தப் பின்னணியில் தாலி என்னும் அடையாளம் பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டும். தாலி என்பது அடையாளமாகிறபோது அந்த அடையாளம் எப்படிப் பட்டது என்ற கேள்வி தோன்றுகிறது. புகைப்படம் கூட அடையாளம்தான். திரைப்படத்தில் ஒருவருடைய மதிப்பு குறைகிறது என்று காட்ட அந்தப் பெரியவருடைய புகைப்படம் நீக்கப்படுவதுபோல் காட்டுவார்கள். அல்லது காதலியின் படம் இளைஞனின் சட்டைப்பையில் இருக்கும். புகைப்படம் ஒரு வகை அடையாளம் . தாலி இன்னொரு வகை அடையாளம். கணவன் இறந்ததும் தாலி நீக்கப்படுகிறது. உயிரோடு இணைக்கப்பட்ட அடையாளம் தாலி. அதே நேரத்தில் பெண் – ஆண் என்ற சமத்துவத்தை மறுக்கிற அடையாளம் தாலி. புகைப்படம் அப்படி அல்ல. உப்பு பற்றி நமக்குத் தெரியும். உப்புக்கும் அரசியலுக்கும் தொடர்பு உண்டு என யாரும் சொன்னதில்லை. காந்தி வந்துசொன்னார். உப்பைப் பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்தின் அரசியலுக்கு எதிராய் பயன்படுத்தி உப்பு என்ற சமையலுக்குப் பயன்படும் பொருளை அரசியல் அடையாளமாக்கினார். புதிய அடையாளங்கள் உருவாக்க முடியும். பெரியார் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுக்கு “பிராமணர்” என்ற அடையாளத்தைக் காரணமாகச் சுட்டினார். அடையாளம் என்பது ஒரு அரசியல் சிந்தனையாக மேற்கத்திய பல்கலைக்கழகங்களில் கற்பிக்கப்படுகிறது. அரசியல் என்பது பல்கலைக்கழகங்களில் கற்பிக்கப்படுகிற கல்வி என்பது தமிழில் பலருக்குத் தெரியாது. அரசியல் என்பது பணம் சுருட்டுவதற்கான சுளுவான முறை என்று பலர் நினைக்கிறார்கள். அப்படி அல்ல. அது ஒரு சிந்தனை முறை. அந்தச் சிந்தனை “அடையாள அரசியல்” (Identity Politics) என்று மொழி, தேசம் போன்றவற்றினை அடிப்படையாய் வைத்து உருவாகிறது. மார்க்சீயர்கள் பொருளாதாரத்தை அடிப்படையாய் வைத்து அரசியலை விளக்குவதுபோல் அடையாள அரசியல் பேசுபவர்கள் மொழி என்றோ தேசம் என்றோ கூறி அவர்களின் அரசியலை விளக்குவார்கள். அமைப்பியல் என்ற பெயரில் பரவிய சிந்தனை மொழிதான் எல்லாவற்றையும் தீர்மானிக்கிறது என்று கூறியது. மொழி என்ற அடையாளம் மனிதகுலத்தின் சிந்தனையைக் கூட நிர்ணயிக்கிறது என்றது. சற்று மாறுபட்ட சிந்தனை. இப்படி இப்படி அடையாளம் பற்றித் தொடர்ந்து சிநதிக்க முடியும். தாலி பற்றி தமிழில் சமீபத்தில் சிந்தித்தவர்கள் பிற அறிவுமுறைகளுடன் பழக்கமில்லாதவர்கள் போலிருந்தது. இன்று கட்டுரை இலக்கியம் தமிழில் இல்லாததற்கும் பிற அறிவுத்துறைகளுடன் இணைத்து எழுதத் தெரியாததே காரணம். பிற சிந்தனைகளுடன் இணைத்து ஒரு சிந்தனையின் பல்வேறு சாத்தியப் பாடுகளுடனும் அச்சிந்தனையின் மனிதவியல் விழுமியத்துடனும் இணைத்துச் சிந்திக்கும்போதுதான் பிழை தவிர்க்கப்படுகிறது. இன்று சிந்தனை முக்கியமாகி இருக்கிறது. சிந்தனை என்பது தகவல்களை அறிவதிலிருந்து அடுத்தகட்டத்துக்குச் சென்றுள்ளது. அது சமூகஇயக்கத்தோடும் நம் வாழ்வோடும் இரண்டறக் கலந்துள்ளது. வெறும் கல்வி என்பது வெறும் தகவல் தொகுப்பு. சிந்தனை என்பது தகவல் தொகுப்பு மட்டுமல்ல.தகவல்களைப் பிழிந்தெடுத்த சாறு. இன்று உலகமயமான உலகம் அறிவால் ஆளப் படுகிறது. கல்வி அறிவாக மாறும்போது சமூகத்தோடும் வாழ்வோடும் இணைகிறது. எதையும் ஒற்றைப் பரிமாணத்தில் சிந்திப்பதை நாம் தவிர்க்க வேண்டும். ஒற்றைப்பரிமாணம் என்பது பட்டைபோட்ட குதிரைகளின் பார்வை.சாதீயப்பார்வை.இன்று கட்சிகள் இதனைத்தான் ஊக்கபடுத்துகின்றன. அதனை மறுக்கவேண்டும். அதுதான் சிந்தனையின் தொடக்கம்

இலக்கிய விமர்சனம்

பாரதிதாசனைக் கவியாக நிலைநாட்டும் முயற்சி:பாரதிதாசனும் வால்ட்விட்மனும்

 

பாரதிதாசன் 1891 – இல் பிறந்து 1920 – இல் அதாவது அவருடைய 29 – ஆம் வயது வாக்கில் சமயக் கவிதைகளையும், காங்கிரஸ், இந்தியத் தேசியம் போன்றவற்றையும் பாடியபோது, நவீன தமிழிலக்கிய வரலாற்றுக்குத் தேவையான இலக்கிய முழுமை ஏற்படவில்லை. இது ஒரு பத்தாண்டுகள் தொடர்ந்திருக்கிறது. 1930 – இல் அவரது 39 – ஆம் வயதில்தான்  இருபதாம் நூற்றாண்டுத் தமிழிலக்கியத்துக்கு வேண்டிய கவித்துவ விழிப்புணர்வு அவருக்குள் முகிழ்க்க ஆரம்பித்துள்ளது. சொந்த சிந்தனை ஓர் ஆளுமையாக பாரதி தாசனிடத்தில் தோன்றியபோது அவர் எழுதிய முதல் கவிதை, தாழ்த்தப்பட்டோர் சமத்துவப்பாட்டு (1930 – ஆம் ஆண்டு). தொடர்ந்து சஞ்சீவி பர்வதத்தின் சாரல் (1930) வெளிவருகிறபோதும் அதாவது பாரதிதாசனின் 40-ஆவது வயதில்தான் அவருக்கான தனி சிநதனையும் ஆளுமையும் மொழித் தைரியமும் ஏற்படுகின்றன. சமய நம்பிக்கையாளராக (தனது 30 -ஆம் வயதில்) இருந்தவர் அன்றைய அரசியல், சமூக, வரலாற்றுச் சூழலால் இறைமறுப்பாளராக உருவாகிறார். பெரியாரின்  இயக்கத்தில் சேர்ந்து சிந்தனையில் வளர்கிறார். அவருக்குள் இருந்த பிரஞ்சு, தமிழ், இலக்கியங்கள் அவரைத் தமிழக இலக்கிய வரலாறு காணாத விதமான ஒரு பேருரு கொண்ட கவிஞராக உருமாற்றுகிறது. இந்த உருமாற்றமும் அக உலக பெருமாற்றமும் விகாசிப்பும்தான் இலக்கிய நோக்கு முதன்மைப்பார்வை கொண்டவர்கள்  ஆய்ந்து, அறிந்து உருவப்படுத்திப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இன்று பிற பார்வைகள் உள்ளன. இலக்கியப் பார்வைதான் இல்லை. இலக்கிய முதன்மைப்பார்வைக்குள் வரலாறும், உளவியலும், சமூகவியலும் உள்ளன. எனவே இலக்கியம் வடிவம் பெறும் முறையில் பாரதிதாசனை அணுகுவதே சரியான பார்வை. பிற பார்வைகள் போலிப் பார்வைகள் என்பதே என் துணிபு.

2

பாரதிதாசனைப் பற்றிய என் கட்டுரை ஒன்றின் மையமான சில கருத்துக்களைத் தேவை கருதி இங்கே முன்வைக்க வேண்டும்1.

 

 

பாரதிதாசன் தமிழ் என்று கூறிய இடங்களில் மேல்தளப் பொருளாய் ஒரு கருத்தையும் உள்தளப் பொருளாய் வேறு கருத்தையும் சொல்கிறார் என்பதே அக்கட்டுரையின் சுட்டுப்பொருள். மேல்தளப்பொருள்களை வரிசைப்படுத்திக் கூறிய அக்கட்டுரை உள்தளத்தில் தொனியாய் வெளிப்படும் பொருண்மைகளைக் கீழ்வருமாறு பட்டியலிடுகிறது.

  1. பாரதிதாசன் கருத்துலகு காலம் என்பது வரலாற்றுக்குட்படாதது என்ற கருத்தைச் சுற்றி உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

 

  1. இயற்கையில் காணப்படும் தாவர உலக நினைவு உள்தளமாய் பாரதிதாசன் பாடல்களில் காணப்படுகிறது (உதாரணம்: பயிரழிக்கும்விட்டில்போல்தமிழழிகிறது. தமிழியக்கம், பக். 27).

 

  1. ‘இல்லைஎன்பதால்உண்டு’என்றதமிழர்களின் கடவுள் தத்துவம் சார்ந்த சொல்முறை உத்திகள் (Language Strategies) இவர் பாடல்களின் உள்பொருள் உலகில் காணப்படுகின்றன. (உதாரணம். கடல், உடு, பரிதியோடு தமிழ்பிறந்தது என்கிறபோது சொல்லாமல் சொல்லும் உத்திமூலம் அண்டகோளங்களும் தமிழும் சேர்ந்து பிறந்தன என்கிறார்).

 

  1. சக்தி, தாய் என்னும் உயிர்தோற்றக் காரணத்தைத் (Life instinct) தமிழுடன் இணைத்துப் பார்க்கிறார். (தாய்ப்பாலில் நஞ்சு – தமிழியக்கம். பக். 39).

 

  1. வெளிப்படுதல் / மறைதல் போன்ற சொல் எதிர்நிலை உத்திகள் சிந்தனை உத்திகளாக்கப்படுதலையும் பாரதிதாசனில் காண்கிறோம்.

 

  1. தற்காலப் பிரக்ஞையே, பாரதிதாசனின் கவிதைகளில் இடம் (Place) பற்றிய பிரக்ஞையாய் செயல்படுவதைக் காண்கிறோம். (உதாரணம்: ‘தேவர் துய்யநல் தமிழ்ச் சாராயம் துய்த்திட’ என்ற படிமத்தில் தூரத்துக் கற்பனையான தேவர் தற்கால நடைமுறையான சாராயம் குடிப்பதுடன் இணைக்கப்படுதல்).

 

  1. பாரதிதாசனில் ஏதாவது ஒன்று தோன்ற வேண்டுமென்றால் அதற்கொரு காரணம் வேண்டும் என்ற காரிய காரண தர்க்கம் காணப்படுகிறது. (உதாரணம்: தமிழன் கனவிலிருந்து வையக வாழ்வு தோன்றியது என்ற பாரதிதாசன் பாடலடி).

 

  1. பாரதிதாசன் பாடல்களில் மாற்றம் பற்றிய சிந்தனைகள் தோன்றும்போது அவர் சிந்தனை, பழமையின் பால் சாய்கிறதென்று காட்ட பல உதாரணங்கள் உள்ளன. (அச்சகம் நடத்துகிறவர்கள் மலைச்சறுக்கில் இருக்கிறார்கள் என்ற படிமம் மலைச்சறுக்கல் என்ற பழம் மனச்சாய்வு கொண்டிருக்கிறது).

பாரதிதாசனை 20 –ஆம் நூற்றாண்டின் தமிழ் அரசியல் மற்றும் இலக்கியப் போக்குகளைப் பாதித்த மிகப் பெரும் கவிஞராய் விளக்கும் போதிய அளவு பார்வைச் சிறப்புக் கொண்ட ஆழமான கட்டுரைகளோ, நூல்களோ, வரவில்லை. தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் ஆர்வலர்களாலும் கட்சி அனுதாபிகளாலும் எழுதப்பட்டவை. ஆழமான இலக்கியத் தர்க்கத்தின் முன்பு தாக்குப்பிடிக்க முடியாதவை. தற்காலத்தின் சீரிய இலக்கியப் பார்வையாளர்களாகவும் விமரிசகர்களாகவும் விளங்கிய சிறுபத்திரிக்கை ஆளுமைகள் பாரதிதாசனை சிலவேளை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஏற்றுக்கொண்டவர்களால் சரியான இலக்கிய நோக்கில் பாரதிதாசன் விளக்கப்படவோ, வியாக்கியயானம் செய்யப்படவோ இல்லை. தற்கால இலக்கியப் பார்வையில் மேற்கின் பாதிப்பாலும், தமிழிலக்கிய இலக்கண மறுவாசிப்பாலும் புதிய இலக்கியஅளவைகள் கடந்த கால் நூற்றாண்டாய் வந்து கொண்டிருக்கின்றன. அமைப்பியல் போன்ற ஆய்வு முறையியல் ஒழுங்கும் பாதிப்பைச் செலுத்தியுள்ளது. இந்தப் பின்னணியில் பாரதிதாசன் சரியான அணுகுமுறையால் ஆய்வுச் செய்யப்பட பல வாய்ப்புகள் உள்ளன.

 

3

வால்ட் விட்மன் (1819 -1892) ஓர் அமெரிக்க நாட்டுக் கவிஞர்.1855-இல் தோன்றிய அவருடைய புல்லின் இதழ்கள் (Leaves of Grass) என்ற கவிதை நூல் உலக இலக்கியத்தில் தனியிடம் பெற்றது. தமிழில் புதுக்கவிதை தோன்றிய போது ந. பிச்சமூர்த்தி என்ற புதுமரபுக் கவிஞருடன் இணைத்துப் பேசப்பட்டது. ஆனால் இங்குப் பாரதிதாசனுடைய கவிதைகள் தொடும் ஆழத்துக்கும் வால்ட் விட்மனைக் கவிஞராக்கும் அவரது கவித்துவஉண்மைகளுக்கும் தொடர்பிருப்பது கண்டுபிடிக்கப்படுகிறது.

வால்ட் விட்மன் கவிதைகள் சொர்க்கத்தை நோக்கிய ஒரு அழுகை என்றும் சக்திமிக்க கருத்துக்களின் வெளிப்படுத்தல் என்றும் நூறு ஆண்டுகள் வயது முடிவடையாத ஒரு நாட்டைக் கொண்டாடுதல் என்றும் புல்லின் இலைகள் என்ற கவிதை புகழப்பட்டது. அமெரிக்கத் தனித்தன்மை கொண்ட ஒரு புதிய இலக்கிய மரபை இக்கவிதைகள் தோற்றுவித்தன என்றும் அவை சாமானிய மனிதனின் குரல் என்றும் ஒரு தைரியமான புதுப்பாதை என்றும் கூறப்பட்டன. அமெரிக்கா என்பது அதன் ஜனாதிபதிகளால் அடையாளப்படுத்தப்படுவதைவிட அதன் கவிஞர்களால்தான் அதிகம் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது என்பது வால்ட் விட்மனின் கருத்து. அவர் மனித உயிர்களை மாற்றுவதற்குக் கவிதைக்குத்தான் முடியும் என்று கருதினார். ஒவ்வொரு கவிதையிலும் அந்த நம்பிக்கை காணப்படுகிறது. அதனால் தான் புல்லின் இலைகள் என்ற கவிதைத் தொகுப்பு (ஒரே தொகுப்பைத்தான் தொடர்ந்து விட்மன் எழுதினார் என்பது வாசகர்கள் அறிய வேண்டும். அதனால் 12 கவிதைகளுடன் தொடங்கப்பட்ட தொகுப்பு 383 கவிதைகளைக் கொண்ட பெரிய தொகுப்பாக மாறியது). பலர் புல்லின் இலைகள் தான் அமெரிக்காவில் எழுதப்பட்ட ஒரே மகத்தான கவிதைநூல் என்பார்கள். உலகில் உள்ள எழுத்தாளர்கள் எல்லோரும் தாங்கள் படைப்பு ஆற்றலைப் பெற இந்தக் கவிதைத் தொகுதியே காரணம் என்றும் கூறுவார்கள். எழுத்தாளர்கள் மட்டுமல்ல மற்றவர்களும் தங்கள் படைப்புச் சக்தியுள்ள வாழ்க்கையை இக்கவிதைகளைப் படிப்பதன் மூலம் அடைவார்கள் என்றும் விட்மன் கவிதைகளை விளக்குபவர்கள் கூறுவார்கள்.

விட்மன் கவிதைகள் பற்றிக் கூறுபவர்கள் அவர் கவிதைகள் மூலம் அவர் ஒரு உணர்ச்சியாளர் (sensualist) என்றும் பௌதீக உலகை- இருப்பதை இருப்பது போல் நேசிப்பவர் என்றும் உடலை விரும்புபவர் என்றும் இயற்கையையும் தன்னிறைவையும் ஆங்கில மொழியின் மகத்துவத்தையும் ஆராதிப்பவர் என்றும் சொல்வார்கள். அவருடைய கவிதைகள் இயற்கையையும் உழைப்பையும் ஆன்மீகத்தையும் போரையும் நூல் வாசிப்பையும் எழுதுவதையும் பேசுகின்றன. அவர் கவிதைநடையை இதுவரை இல்லாத சுதந்திரமான, யாப்பை மீறிய, கவிதைமுறை என்பர். வால்ட் விட்மன் எந்த எழுத்தாளரும் பயன்படுத்தாத முறையில் மொழியைப் பயன்படுத்துகிறார் என்றும் அப்படி எழுதுவது பற்றி அறிவில்லாமல் தன்னெழுச்சியுடன் எழுதுகிறார் என்றும் கூறுகிறார்கள்.

பொதுவான கூற்றுப் போல தொனிக்கும் மேற்கண்ட கவிதை விளக்கம் பிரத்தியேக பொருத்தப்பாட்டுடன் விட்மன் கவிதைகளுக்கு மட்டும் முதலில் பொருந்தி, பிற்காலங்களில் பொதுவான கவிதை விளக்க மொழிமுறையாய் மாறியது என்பதை நாம் அறிய வேண்டும்.

இந்த மேலோட்டமான, மிகவும் பொதுமைப்படுத்தப்பட்ட விளக்கத்தில் சில கூறுகள் முக்கியமாக முன்வைக்கப்படுகின்றன. அவற்றைப் பாரதிதாசனுடன் ஒப்பிட்டு இவ்விரு கவிஞர்களின் ஆளுமைகளில் இருந்த ஒற்றுமைகளைக் காண முடியும்.

முக்கியமாக, பாரதிதாசன் 20-ஆம் நூற்றாண்டில் ஒரு தனித் தமிழ்நாட்டு (இதற்கு அன்றைய கட்சி அரசியல் சார்ந்து திராவிடநாடு என்ற கற்பனை நாட்டுப் பெயரைக் கொடுத்தாலும்) அடையாளத்தைச் சார்ந்து சில கவிதைகளைப் படைத்தார் என்பது மட்டுமல்லாமல் மொத்த கவித்துவ ஆளுமையையும் நிர்மாணித்தார். பாரதி எப்படிப் பாரதமும் தமிழ்நாடும் என்ற இரட்டைத் தேசியத்தை முன்வைத்து மத்தியகால சமஸ்கிருத – தமிழ்மொழிநடையிலிருந்து தன் கவித்துவத்தை உருவாக்கினாரோ, அதுபோல் பாரதிதாசன் தனித்தமிழ் கவித்துவ மொழிநடையை உருவாக்கியதும் தமிழக அரசியலை அந்தப் போக்கில் உருச்சமைக்க அண்ணாதுரை அவர்களைத் தமிழரசியலுக்குப் பாதை போட வைத்ததும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. வால்ட் விட்மன் நூறு வயதான அமெரிக்காவுக்கு ஏற்ற கவிதையை உருவாக்கினாரென்றால் பாரதிதாசன், ஈழத்திலும் கூட உருவாகாமல் போன, தனித்தமிழ்நாட்டைக் கருத்துருவில் கட்டும் பின்னணியில் ஒரு புதுக்கவித்துவத்தை உலகத் தமிழர்களுக்குக் கொண்டு வந்தார். விட்மனிடம் புதுநாடும் புதுக்கவித்துவமும் இணைந்தது போல் வேறு பிரத்தியேகச் சாயல்களுடன் புதுத் தமிழ்நாடு என்ற கற்பனையும் அதற்காக இதுவரையில்லாத புதுத்தமிழ்க் கவித்துவம் கட்டமைக்கப்பட்டன பாரதிதாசனால்.  பாரதிதாசன் பெயரை அழிக்க முடியாதபடி அவர் தமிழ்க் கவிதை வரலாற்றில் ஒரு புதுக்கண்டுபிடிப்பைச் செய்தது இப்படித்தான். வால்ட் விட்மனைப் போலவே சாதாரண மனிதர்களும் அடையாளம் கண்டுபிடிக்கவும் அறிந்து கொள்ளவும் முடிந்த முறையில்  இதுவரையில்லாத கவித்துவத்தை உருவாக்கியதே பாரதிதாசனின் தற்காலத் தமிழிலக்கியக்கொடை. பாரதி ஏற்கனவே இருந்த தமிழ்மொழிநடையைத் தன் கவிதைக்குப் பயன்படுத்திப் புதிதாக்கிக் கவிதையில் ஒரு தற்காலத் தோரணையும், தற்கால அரசியலும், அர்த்தமும் உருவாக்கினாலும் அவருடைய சில கவிதைகளே சாமானிய மக்களை ஈர்த்தன. பாரதிதாசன் அப்படி அல்ல; அதுவரை இல்லாத தமிழ்த்தோரணையைக் கொண்ட அதிரடிமுறைக் கவிதையைச் சங்ககாலத் தமிழ்க் கவிதையின் மாதிரியில் உருவாக்கினார். ஒரு பிராந்திய அடையாளத்தைத் தமிழர்களுக்குப் படைத்தார் பாரதிதாசன். பிராந்திய அடையாளம் இருந்தாலும் அதுவரை தமிழர்கள் அறியாத – அறியத் தேவையில்லாத – பாரத அடையாளம் சார்ந்து நின்றார் பாரதி. மொத்த அனைத்திந்திய தேசியத்தோடு பாரதியின் புதுத்தமிழ்க் கவிதை அமைந்தது. அது பல இந்திய மொழிகளிலும் நடந்த நிகழ்வுதான்.

பாரதிதாசன் இந்தத் தமிழகத்து அரசியல் கட்சி சார்ந்த வரலாற்றோடு இணைந்ததுதான் அவரது உயர்வுக்கும் தாழ்வுக்கும் காரணமானது. கட்சி அரசியல்வாதிகள் பாரதிதாசனின் புகழுக்குக் காரணமானார்கள். ஏனெனில் பாரதி உருவாக்கிய மொழி சார்ந்த விழுமியத்தைச் சார்ந்தே திராவிட கட்சி அரசியல் தோன்றியது. அதனால் வெகுவிரைவில் பாரதிதாசனைப் போலி செய்து நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் எழுதினார்கள். அதனால் வெகுவிரைவில் பாரதிதாசன் உருவாக்கிய கிளர்ச்சிமிக்க மொழி மேடை முழக்கமாகச் சீரழிந்தது. அதனால் பாரதிதாசன் பெரும் விபத்தில் மாட்டிக்கொண்டார். அவர் கவிஞர் அல்ல என்ற குரல் கேட்டது. முக்கியமாய் புதுக்கவிதை பழக்கப்படுத்திய இறுகிய கவிதைகள் தமிழகத்தில் பரவிய பின்பு பாரதிதாசனின் பாணி மதிப்பிழந்தது.

இக்கட்டத்தை அவதானித்துப் பாரதிதாசனுடைய உண்மையான பெறுபேறு என்ன என்று கவித்துவ வரலாற்று அறிவோடு அவரை மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும். அந்த மதிப்பீட்டுக்கு உலக அளவில் பிரபலமான தேசியக் கவிஞரான வால்ட் விட்மன் உதவுவார்.

பாரதிதாசனையும் வால்ட் விட்மனையும் அவர்களின் தேசியம் போன்ற உள்ளடக்கத்தை வைத்து அளப்பது போல் கவிதை உருவாக்கமுறையையும் வைத்து அளக்கவும் நாம் முயலவேண்டும். அதுதான் இரண்டு கவிஞர்களை ஒப்பிட்டு அவர்களின் கவித்துவத்தை ஒப்பிடும் முறை. இருவரின் கருத்தை ஒப்பிடுவதைவிட கருத்திலிருந்து மாறுபட்ட கவித்துவத்தை ஒப்பிடும்போது இன்னொரு பெரிய வட்டத்திற்குள் இரு கவிஞர்களையும் கொண்டு வருகிறோம். இருவரின் நினைப்புச் சார்ந்த உலகங்களும் நினைவிலி சார்ந்த உலகங்களும் அருகருகே கொண்டு வரப்பட்டுச் சிந்திக்கப்படுகின்றன.

வால்ட் விட்மன் கவிதைகளைப் படிக்கும்போதும் பாரதிதாசனின் கவிதைகளைப் படிக்கும்போதும் தேர்ந்த ஒரு கவிதை வாசகனுக்கு முதலில் இருவரும் கவிஞர்களா என்ற கேள்வி வரலாம். சிலருக்கு இருவரையும் கவிஞர்களாகப் பார்ப்பதில் பிரச்சனை வரலாம். அந்தப் பிரச்சனையை எதிர்கொள்ள வேண்டும். இருவரும் கவிஞர்கள் என்ற நம்பிக்கையிலிருந்து இலக்கிய விமரிசனம் தொடங்காது. எந்தக் கட்டத்திலும் ஏன் இவர்களைக் கவிஞர்களாகக் கருத வேண்டும் என்ற கேள்வியிலிருந்தே விமரிசனம் எழுகிறது. அதை நாம் நாம் அங்கீகரிக்க வேண்டும்.

பாரதிதாசனைக் கவிஞர் அல்ல என்று கருதிய இலக்கிய விமரிசகர்கள் தமிழில் இருந்தனர். புதுக்கவிதை தோன்றியபோது புதுக்கவிதைபோல் இல்லாத பாரதிதாசன் கவிதைகள் மீது பலருக்குச் சந்தேகம் ஏற்பட்டது எதிர்பார்க்கக் கூடியதுதான்.சி.சு.செல்லப்பாவுக்குப் பாரதிதாசன் கவிஞரல்ல. ஆனால் பலர் நூல்களும் கட்டுரைகளும் எழுதினாலும் பாரதிதாசனைக் கவிஞராக எல்லோரும் ஏற்கும் விதமாக அவை எழுதப்படவில்லை. அதுபோல் வால்ட் விட்மனைப் பற்றியும் சந்தேகம் இருந்திருக்கிறது. மிகச் சமீபத்திய சந்தேகம் அர்ஜென்டினிய எழுத்தாளர் ஜார்ஜ் லூயிஸ் போர்ஹேஸ் எழுப்பியது. முதலில் மிகப்பெரிதாய் வால்ட் விட்மன் ஏற்கப்படாததை போர்ஹேஸ் “அன்று புறக்கணிக்கப்பட்டது பின்னர் சாகாவரம் பெற்ற நூலாய் கருதப்பட்டது” என்கிறார்2. போர்ஹேசும் அவருடைய நண்பர்களும் முதலில் ‘புல்லின் இலைகளை’யும் விட்மனின் வாழ்க்கை வரலாற்றையும் படித்தபோது ஏமாற்றப்பட்டதுபோல் உணர்ந்ததாய் கூறுகிறார் போர்ஹேஸ்3. அதுபோல் பாரதிதாசனையும் புதுக்கவிதை அணியினர் ஏற்கவில்லை. ஏனெனில் வால்ட் விட்மனும் பாரதிதாசனும் அதுவரை இல்லாத, புதுவித கவித்துவத்தை வாசகர்களின் உலகத்துக்குக் கொண்டு வந்தனர்.

விட்மன் இப்படி எழுதுகிறார்.

“இளைஞர்களுக்கும் வயதானவர்களுக்கும்

என்னஆனதென நினைக்கிறீர்கள்?

பெண்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும்

என்னஆனதென நினைக்கிறீர்கள்?

அவர்கள் உயிருடனுண்டு, எங்கேயாயினும்;

சிறு முளைகாட்டுகிறது உண்மையில் சாவு இல்லை என”

(Leaves of Grass. P. 62)

இந்த வரிகளைப் படிக்கும்போது கவிதையை உரைநடையில் எழுதுவதுடன் விட்மன் மேல்தளத்திலும் உள்தளத்திலும் செயல்படுகிறார் என்பதறிகிறோம்.

 

மேல்தளத்தில் குழந்தைகள், பெண்கள், வயதானவர்களின் சாவைப் பற்றிக் கூறுகிறார். அப்போதே சாவு முடிவல்ல என்ற எதிர்கருத்தையும் உள்தளத்தில் கூறுகிறார். அத்துடன் உள்தளத்தில் மனிதர்களையும் (குழந்தை, பெண்கள், வயதானவர்கள்) இயற்கையையும் இணைக்கும் உள்உணர்வு தெரிகிறது. அதனால் முளையுடன் சாவை இணைக்கும் எண்ணம் ஏற்படுகிறது.

இந்தத் தன்மையுடன் பாரதிதாசன் கவித்துவமுறை ஒத்துப்போவதைக் கண்டுபிடிக்கும்போது நமக்கு வியப்பு ஏற்படுகிறது. பாரதிதாசன்

 

‘பயிரழிக்கும் விட்டில்போல் தமிழழிக்கிறது

வடமொழி’        (தமிழியக்கம், ப. 27)

 

‘பார்ப்பான் காலில் வேரற்ற மரம்போல்

தமிழ்ச்செல்வர் விழுவர்’  (தமிழியக்கம், ப. 50)

 

அதுபோல அவருடைய இரண்டாம் தொகுப்பில்,

 

‘காற்று, கனல், புனல் வானும்

தமிழன் கனவும்…’         (பக். 105 இரண்டாம் தொகுப்பு

பாரதிதாசன் கவிதைகள்)

என வருகிறது.இதுபோல் முதல் தொகுப்பில் பாரதிதாசன் கீழ்வருமாறு பாடுகிறார்.

 

‘சோலை அணங்கொரு திண்ணையிலே – நான்

தோளினை ஊன்றி இருக்கையிலே விழியுடையாள் –

என்றன்

சோலை நிகர்த்த

செந்தமிழ்ப் பத்தினி வந்துவிட்டாள்’         (பக். 90)

 

சோலை என்னும் பெண்ணுடன் அமர்ந்திருக்கையில் தமிழ் என்னும் பத்தினி வந்து விட்டாள் என்று இயற்கை, தமிழ்மொழி இவற்றை இணைத்துப் பெண்ணாய் காண்கிறார். வால்ட் விட்மன் சாவை முளை என்று உருவப்படுத்திப் புதுப்பொருள் காண்பதுபோல் பாரதிதாசன் சோலையையும் தமிழையும் பெண்ணாய் சிந்தனையில் இணைத்து உருவகம் (Metaphor) ஆக்குகையில் வேறொரு உள்ளர்த்தத்துக்குப் போகிறார். விட்மனிடம் சாவு, சாவாய் (முடிவு) காணப்படாமல் அதற்கு எதிரான தோற்றமாய், பிறப்பாய், வடிவம் கொள்வதுபோல் பாரதிதாசனிடம் இயற்கையான சோலை, பெண் வடிவில், பெண்ணின் உடலுடன் காணப்படுகிறது. பெண் – தாயாய், காதலியாய் பல பரிமாணங்களை எடுக்க முடியும். பல்முகமாய் விரிவடைய முடியும். மேலே ஒரு பொருளும் உள்ளே தொனியாய் இன்னொரு பொருளும் உருப்பெறுகின்றன. ஒரு சொல் பல சொற்களின் அர்த்த தளத்தில் நகர்த்தி வைக்கப்படுகிறது. அதன்பின்பு சொல்லின் எல்லை அழிகிறது. அவ்வாறு தொடர் அழிப்பு நடக்கும்போது அர்த்தங்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று எல்லை அழிந்து இணைகின்றன. சொல் உலகு பொருள் உலகில் சேரும் இந்த ரசவாதம் எளிதாய் நடைபெற வைப்பது கவிஞர்களின் பொதுச்செயல். வால்ட் விட்மனிடமும் நடக்கிறது; பாரதிதாசனிடமும் நடக்கிறது.

 

இன்றுள்ள அகில உலக இலக்கியவாதிகளின் ஆசான் என்று நான் கருதும் போர்ஹேஸ், விட்மன் பற்றிக் கூறும்போது சொல்லும் வேறொரு கருத்து இலக்கிய அறிவில் உச்சமான சிந்தனை என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. விட்மன், அமெரிக்கா புதிதாய் கண்டுபிடித்த சனநாயகம் (Democracy) தனக்கு நிகரில்லாத ஒரு மனிதகுல கண்டுபிடிப்பு என்பதை அறிந்ததால் அதனைப் பற்றிப் பாடும் ஒரு காவியத்தை எழுதக் கருதியிருக்க வேண்டும் என்பது அவரது புல்லின் இலைகளில் தெரிகிறது என்கிறார் போர்ஹேஸ். ஆனால் அந்தக் காவியம் வழக்கமான ஒன்றல்ல. வழக்கமான காவியங்களில் ஒரு  தனக்கு நிகரில்லா நாயகனும் அத்தகைய நாகயர்களுக்கு அடிபணிந்த பிற பாத்திரங்களும் வரும்; இந்த முறையைப் புதிய சனநாயகம் பற்றிப் பாடும் விட்மன் நிராகரிக்கிறார். இந்த முறையை உலகம் நிராகரித்துவிட்டது. இந்த முறை அரிஸ்ரோகிரஸி என்ற பிரபுக்களின் முறை. விட்மன் தனக்குள், இம்முறைக்கு மாற்றான பன்மைத்துவமான, எல்லா மனிதர்களுக்குமான, கவிதைமுறையை உருவாக்குவேன் என்று கூறியிருக்க வேண்டும். அதனையே எழுதிக் காட்டினார். அதாவது விட்மன் திட்டமிட்டு உருவாக்கிய பரிசோதனையான கவித்துவமே அவரது ‘புல்லின் இலைகள்’ கவிதைத் தொகுதி. இப்படியான கவிதை எழுதும் திட்டம், பயங்கரமான ஆபத்துக்கள் நிறைந்த கவிதைப் பாதை; அதனைச் சாதித்துக் காட்டிய மேதை விட்மன் என்பது போர்ஹேஸின் கருத்து. போர்ஹேஸும் ஒரு கவிஞர் என்பதையும் உலக இலக்கியத்தில் தனதே ஆன ஒரு கவிதை வெளியீட்டு முறையை முன்வைத்தவர் என்பதையும் நாம் மறக்கக்கூடாது.

 

‘தெளிவானதும் இனிதானதும் என் ஆன்மா;

தெளிவற்றதும் இனிதற்றதும் என் ஆன்மா’

 

என்ற விட்மன் வரிகளில் முரண்களுக்கிடையில் வியாபிக்கும் முழுமையும் பன்மையும் தெரிகின்றன.

 

‘எனக்குத் திருப்தி… நான் நோக்குகிறேன்

நடனமிடுகிறேன், சிரிக்கிறேன், பாடுகிறேன்,

கடவுள் நண்பனாய் வருவதால், இரவெல்லாம்

என்னருகில் படுப்பதால் ……………

எனக்காய் வீட்டில் நிறையும் வெள்ளைத்

துண்டுகள் துருத்திய கூடைகள்

அவரால் விட்டுச் செல்லப்படுகின்றன.

நான் தள்ளிப்போடட்டுமா என் ஏற்பை, உணர்தலை,

கண்ணின் கிரீச்சிடலை ……………..’

(பக். 57)

 

இங்கே நாம் மேற்கோள் காட்டிய வசனகவிதை வரிகளில் விட்மன் முரண்தன்மைகளின் வழி தெளிவானதே தெளிவற்றது  என்றும் இனிதானதே இனிதற்றது என்றும் கூறுகிறார். இந்த, வார்த்தைவழி வார்த்தைக்கு வெளியில் சஞ்சரிக்கும் அர்த்தப் பரப்பைப் பிடிக்கும் முறைக்குப் போகிறார். குறிப்பிட்ட ஒன்று என்ற தத்துவம் தகர்ந்து குறிப்பிட்டது உடைந்து குறிப்பிட்ட ஒன்றுக்கு அப்பால் பொதுவான ஒன்று என்ற பன்மை ஏற்படுகிறது. இதுபோல் அடுத்த மேற்கோளில், ‘நோக்குதல்’, ‘நடனமிடுதல்’, ‘சிரித்தல்’, ‘பாடுதல்’ என்ற ஒன்றோடு ஒன்று தொடர்பறுந்த கற்பனை ஒரு வியாபகமாய் பரந்து விரிவதைக் காண்கிறோம். அதுபோலவே கடவுளை, அருகில் படுக்கிற அருகாமையின் ரூபமாய் விட்மன் கற்பனை செய்கிறார்; சாதாரண செயலாகிய வெள்ளைத்துண்டுகளை நிறைத்த கூடையைத் தருகிற உதவியாளராய் பார்க்கிறார் விட்மன்; நான் மனிதச் செயல்களாகிய ‘ஏற்பை’, ‘உணர்தலை’, ‘கண்ணின் (குரல் அல்ல) கிரீச்சிடலை’ தள்ளிப்போடட்டுமா என தொடர்பற்ற உணர்வுகள் குவிக்கப்பட்டு ஒரு உரையாடல் பாணியில் (தள்ளிப் போடட்டுமா) கவிதை பல்தன்மையாய், பன்முகமாய், சிறிதும் முழுமையும் ஒன்றேயாய் காணப்படுகிறது. தொடர்பற்ற உணர்ச்சிகள் ஒரே இடத்தில் குவிவதாய் – மொத்தத்தில் வித்தியாசமளிக்கப்பட்ட பிரபஞ்சமொழியாய், அல்லது மொழியைத் தாண்டிச் செல்லுதலாய் புதிய கவிதை – அல்லது காவியம் – தளம் விரிக்கிறது. அதாவது பன்மைத்துவம் என்பது எல்லாம் சேர்ந்த (inclusive) முழுமையைக் கொண்டது என்று இங்கு காட்டிய வரிகளில் தெரிவிக்கிறார்.

 

இந்தப் பன்முகத்தன்மையில் இயற்கை, பல இடங்களில் விட்மன் கவிதைகளில் தலைநீட்டி மனிதர்களுடனும் பல்வேறு அர்த்தங்களுடனும் இடையீடு செய்கிறது.

 

‘நான் யூகிக்கிறேன் புல் தானொரு

குழந்தை ………. இலை தழையில் உற்பத்தியான மழலை.

நான் யூகிக்கிறேன் புல் ஒருமைபெற்ற ஹைரோகிளப் புதிர்,

மேலும் புல் பெரிய வெளியிலும் குறுகிய

வெளியிலும் முளைக்கிறது.

முளைக்கிறது கருப்பர்கள் மற்றும்

வெள்ளையர் நடுவில்’.

இங்குப் பன்மை என்பது இயற்கையாய், உலகின் புதிர்களாய், பெரிய வெளியாய் சிறிய வெளியாய் கருப்பர்கள் வெள்ளையர்கள் என்று ஒரு ஒருங்கு சேர்ந்த நினைவலையாய் பரந்து விரிந்து செல்கிறது. இதைத்தான் போர்ஹேஸ் பன்மைத்துவம் என்றழைக்கிறார். எல்லா உலக நிகழ்வுகளையும்,     வகைமைகளையும், முறைமைகளையும் வேறுபாடுகளையும், தனிநபர்களையும் இணைக்கும் கவித்துவக் கண்ணிகளை உருவாக்கிக் கொண்டே போகும்முறை. இது விட்மன் கவிதைகளில் காணப்படுகிறது.

 

அதுபோல் குரல்களின் பன்முகக் குணத்தை விட்மன் தருகிறார்.

 

‘என்மூலம் பல ஊமைக்குரல்கள்

குரல்கள் முடிவுறாத தலைமுறை அடிமைகளுடையவை,

குரல்கள் கணிகையர் மற்றும் உடல் ஊறுகொண்டவர்களுடைவை.

குரல்கள் நோயாளிகளின், துன்புறுபவர்களின் திருடர்களின்

குள்ளர்களினுடையவை.

(பக். 92)

 

பன்மைத்துவம் என்று போர்ஹேஸ் என்ற எழுத்தாளர் கூறி  விளக்கம் தரும் விஷயம் எத்தனை ஆழமும் அகலமும் கொண்டதென விளக்க விட்மன் கவிதைகளிலிருந்து தொடர்ந்து நூற்றுக்கணக்கான உதாரணங்களைத் தரமுடியும்.

 

‘நான் சதையை நம்புகிறேன், பசித் தேவையையும்.

பார்க்கிறதும் உணர்கிறதும் ஆச்சரியங்கள்;

என் ஒவ்வொரு பகுதியும் துண்டும் ஆச்சரியம்.

தெய்வீகம் என் உள்ளிலும் புறத்திலும், நான்

புனிதமாக்குகிறேன் எதைத்தொட்டாலும் எதால் தொட்டாலும்

என் அக்குளின் மணம் பிரார்த்தனையைவிட நல்லது.

இந்த என்தலை கோயில்கள் விவிலியங்கள் தெய்வ

சபைகளைவிட மேலானது’

(பக். 93)

 

இந்தக் கவிதைக்கும் சனநாயகம் என்ற ஒன்றைக் கண்டுபிடித்த அமெரிக்க நாட்டுக்கும் தொடர்பிருப்பதையும் போர்ஹேஸ் முடிச்சு போடுகிறார். கவித்துவம் வரலாற்றிலிருந்தும் சமூகத்திலிருந்தும் உருவாவதென மறைமுகமாய் அங்கீகரிக்கிறார். சனநாயகத்தை அமெரிக்கா, பிரான்ஸ்- புரட்சியைக் கண்டுபிடிப்பதற்கு முன்பே கண்டுபிடித்ததைக் கூறுகிறார் போர்ஹேஸ். இன்றைய அமெரிக்காவின் உலகை ஆளும் ஆசைக்கும் சனநாயகத்தைத் தோற்றுவித்த அதன் மேதமைக்கும் தொடர்புண்டா என்பது வேறுகேள்வி. இந்த எல்லாக் கருத்துக்களின் பின்னணியில் நாம் பாரதிதாசனையும் அவருடைய கவிதைகளையும் வைத்து ஆய வேண்டும்.

 

இனி பாரதிதாசனின் கவிதைகளை மேலே வால்ட் விட்மனை அறிந்து கொண்ட பின்னணியில் அணுகவேண்டும்.

 

பாரதிதாசன் கவிதைகளின் உள்தளத்தில் விட்மன் கவிதைத் தளத்தில் செயல்படும் பன்மைத்தன்மை செயல்படுகிறது. அமெரிக்கச் சனநாயகம் கொடுத்த கவிதைக்கொடை தான் அந்தக் கவித்துவம் என்ற போர்ஹேஸ் கருத்துக்கு மாறாகத் தமிழர்களின் ஒருங்கிணைவுச் சிந்தனையையும் அவர்கள் இன்றுவரை தோற்றுவிக்காத தமிழ்த் தேசியத்தையும் (Nationalism) பாரதிதாசன் அரங்குக்குக் கொண்டுவருகிறார். விட்மனின் அரசியலும் பாரதிதாசனின் அரசியலும் வேறானாலும்  இருவரது கவிதைத் தளத்தின் வேர்கள் பன்மைத்துவத்தில் நிலை கொண்டிருக்கின்றன என்ற கண்டுபிடிப்பைத்தான் இக்கட்டுரை முடிவான கருத்தாக முன்வைக்கிறது.

 

பாரதிதாசனின் இரண்டாம் தொகுப்பில் ‘தொழுதெழுவாள்’ என்ற கவிதையைப் படித்து முடிக்கும்போது அதில் நான்கைந்து குரல்கள் வெளிப்படுவதைக் காணலாம். இன்றைய  இட உணர்வின் அடிப்படையில் அரசனுக்கும் அரசிக்கும் உள்ள காதல் வெளிப்படுகிறது.

 

‘உண்டனன் உலவினன் பின்

உள்ளறை இட்ட கட்டில்

அண்டையில் நின்ற வண்ணம் ……’

 

இது தற்காலக் கவிதையோ என்று சந்தேகம் வருமாறு கவிதைத் தொடங்குகிறது.

 

‘நறுமலர்ப் பஞ்சணை மேல்

நலியாதுட்கார வைத்தான்

கமழ்தேய்வு பூசி வேண்டிக்

கனியொரு பாலும் ஊட்டி

அமைவுற என்கால் தொட்டே

அவனுடையால் துடைத்தே……..’

 

என்று கவிதை தொடர்கையில் இது அரசன் அரசி மத்தியில் நடக்கும் செயல்பாடுகள் என்றுணர்கிறோம். அதாவது தற்காலமும் அரசர்களின் காலமும் கலக்கின்றன. பாலியல் மூலம் அரசன் அரசிக்கான சமூகப் பங்கு (Roles) மாறுகிறது. அரசியின் காலை அரசன் துடைக்கின்றான். மூன்றாவது குரலாக இக்கவிதையில் தமிழும் பாலியலும் இணைகின்றன. இவ்வாறு பல குரல்கள் கலக்கும்படி கவிதை அமைகின்றது. இந்தப் பாலியல் கூட வெளிப்படையாயும் மறைந்தும் வரும்படி அமைக்கப்பட்டுள்ளன இக்கவிதையில். இசையமுது தொகுப்புப் பாடல்களின் அர்த்தத் தளத்தைக் கட்டுடைப்புச் செய்தால் அங்கும் பாலியல் வெளிப்பட்டும் உள்ளுறைந்தும் நிற்பது பாரதிதாசனின் பொதுப்பண்பு என அறிகிறோம். அதுபோல் பருப்பொருளாகவும் (Concrete) நுண்பொருளாகவும் (abstract) தமிழுணர்வு அமைந்து அத்தகைய கவிதைகளின் பொருள்தள வளமைக்குப் பங்களிப்பதும் உணர்கிறோம். இந்த வகையில் ஓரளவு விட்மன் கவித்துவ பொருள்தளமும் பாரதிதாசனின் பொருள்தளமும் வேறுபட்டாலும் பன்மைத்துவத்தின் பண்பே வேறுமுறையில் பாரதிதாசனிடம் காணப்படுகிறது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. உளவியலில் பாலியலை முக்கியமாக்கி மனிதவாழ்க்கைக்கு விளக்கம் தந்து மனிதகுல சிந்தனை சரித்திரத்தில் முக்கியமானவரான ஃபிராய்ட் (Freud) என்னும் உளவியல் அறிஞர் பாலுணர்வுகள் மனிதனிடம் பதிலிகள் (Substitutes) மூலம் வெளிப்படுவதை விளக்கியுள்ளார். இந்தப் பதிலிகள் மொழி மூலமும் மொழியாகவும் அமைந்திருப்பதைப் புதிய உளவியலாளரான லக்கான் (Lacan) விளக்கியுள்ளது இன்று உலக இலக்கிய விமரிசன வளர்ச்சிக்கு முக்கியமான சிந்தனை ஆகியுள்ளது. பாரதிதாசனில் பாலியலானது சப்தங்களாய்  (தமிழ் என்னும் ஒளி) அவர் கவிதைகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருப்பதால் அவை இன்னொரு கோணத்தில் பதிலிகளாய் அமைகின்றன என்று கூறுவது தவறாகாது.

 

பாரதிதாசனின் எதிர்பாராத முத்தம் என்ற நூலில் திருமலை நாயக்க மன்னன் குமரகுருபரர் காலில் வீழ்ந்து, தன் கனவில் அங்கயற்கண்ணி அம்மை வந்து குமரகுருபரரின் பிள்ளைத்தமிழ் பற்றிச் சொன்ன செய்தி வருகிறது. குமரகுருபரரை, அரசன்

 

‘……………… யானை

தன்னில் நீர் எழுந்தருள்க

தமிழுடன் ’                                (பக். 67)

 

என்கிறார். இங்கெல்லாம் தெய்வநிலை, பிற எல்லா இடத்திலும் காலத்திலும் நீக்கமற நிறைந்து இன்னொரு குரலை, தொனியைத் தருகின்றன. அதுபோல் அழகின் சிரிப்பு என்ற நூலில்

 

‘சும்மாதான் சொன்னார் உன்னை

ஒருவன்பால் துளிர்த்தாய் என்றே’            (பக். 62)

என பிறப்பற்றது (ஒருவன்பால் பிறக்காதது) பற்றி விளக்கி ஒருவித மாயமும் இயற்கைத்துவமும் (துளிர்த்தாய்) இணயும் ஒருவித கலத்தல்நிலையைச் சுட்டுகிறார். இவ்வாறு தொடர்ந்து கவித்துவ நிதர்சனங்கள் அடையாளமற்றவைகளாகவும் எல்லைகள் மங்கலாக்கப்படுவதாகவும் இயற்கையிலிருந்து தோற்றத்தன்மை வடிவம் பெறுவதாகவும் (துளிர்தலில் தோற்றுவிப்புத் தத்துவம் உள்ளது) அமைகின்றன. இங்குத் தமிழ் ஒரு காலம் கடந்த தன்மையைப் (ahistorical) பெறுகின்றது.

 

‘இசையாம் தமிழைத் தந்தாய் – பறவை,

ஏந்திழை இனிமைக் குரலாய்’

(பாரதிதாசன் கவிதைகள் 2-ஆம் தொகுதி – பக். 33).

என இயற்கை,இசை,பெண்மை எல்லாம் இணைகின்றன.

வானம்பாடி பறவையைப் பாரதிதாசன்,

 

‘வானூர்தி மேலிருந்து வல்ல தமிழிசைஞன்

தானூதும் வேய்க்குழலா? யாழா?

 

என்ற கேள்விமூலம் புதுமுறையில் பார்க்கிறார். இங்கு இசை என்ற நுட்பமான ஒலியும் உயரம் உயரமின்மை என்னும் நினைவும் இணைக்கப்படுகின்றன.

 

மொத்தத்தில் பாரதிதாசனின் கவிதைக்கொள்கை (இது அவர் கவிதைகளில் வெளிப்படுவதிலிருந்து ஒரு கொள்கையாக நமக்குக் கிடைப்பது). பிரத்தியேகத்தைச் சார்ந்தது அல்ல; பிரத்தியேகமானது இன்னொன்றோடும், அப்படிப்பட்ட பலவற்றோடும் தொடர்பின்னலில் உறவு வைத்திருக்கிறது. இது விட்மனுடன் பாரதிதாசனை ஒப்பிட வழி வைக்கிறது. பாரதிதாசன் இயற்கையைப் பாடும்போது தெய்வீகமும் மானுட இயல்பும், இடப்பரிணாமம், காலப் பரிமாணம் போன்றவைகளும் உடன்வந்து சேரும் முறையில் அவர் ஆழத்தில் செல்கிறார். அந்த ஆழம் பன்மைத்துவத்தின் பண்பாகும்.

 

பாரதிதாசனின் முக்கியமான கவிதைகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படும் சஞ்சீவி பர்வதத்தின் சாரல் என்ற கவிதையின் கற்பனை அமைப்புப் பன்மைத்துவ ஆராய்ச்சிக்கு வாகாக அமைகிறது. இக்கவிதையின் தொடக்கம் 20 – ஆம் நூற்றாண்டுத் தமிழ்க் கவிதையில் – பாரதியையும் சேர்த்து – அதுவரை இல்லாத ஒரு புதுப்பண்பை அறிமுகப்படுத்துகிறது. சங்க இலக்கியம் அச்சுமூலம் பரவிய ஒரு நூற்றாண்டில் யாரும் செய்யாத முறையில் வளர்தமிழ் இலக்கியத்துக்குள் பாரதிதாசன் மூலம் கொண்டுவரப்படுகிறது. பக்திகாலம் தான் தமிழின் வேர் என்ற மதவாதிகளின் கட்சியை முறியடித்து அதற்கும் முந்திய சங்ககாலம் தமிழினத்தின் பண்பாட்டு வேராக வரலாற்றில் மறுஉருவமைப்புச்  செய்யப்படுகிறது. சஞ்சீவி பர்வதத்தின் சாரலின் தொடக்கம் ‘குயில் கூவிக் கொண்டிருக்கும்’ என அமைந்து குறிஞ்சி நிலக்காட்சி நவீன கவிதைக் காட்சியாய் விரிய, குப்பன் என்னும் வேடன் காட்சி தருகிறான். அவனுடன் வஞ்சி ஒருத்தியும் வருகிறாள்.

 

மொத்த கவிதையும் படிக்கும்போது விரைவில் உடல் சார்ந்த படிமங்களிலிருந்து  கவிதை விடுபட்டு ஒருவித அகில உலகக் காட்சிகளை மூலிகை மூலம் கொடுக்கிறது. கவிதை இறுதியில் புராணச் சொற்பொழிவு (இராமன் கதை) ஒரு வாய்மொழி மூலம் வெளிப்படும் கதைப்படிமமாய் எதிர்வுப் (Binary) பண்பு தருகிறது. ஆக குறிஞ்சிநிலம் – மூலிகை மூலம் தொலைக்காட்சி – வாய்மொழிப் புராணச் சொற்பொழிவுப் படிமம் என்ற மூன்று அச்சுகளைச் சுற்றிய கவிதைக் கட்டமைப்பில் சுதந்திர போராட்டம், மூடநம்பிக்கை போன்றன பாரதத்தில் இருக்கும்வரை வெற்றி பெறாது என்னும் உள்ளடகத்தைத் தருகிறது.

 

கற்பனை என்பது எதார்த்தத்தைத் தாண்டிப் போகச் சாத்தியப்படுத்தும் மனோவேகமாகும். இந்த மனோவேகம் புதிய கவித்துவமாய் தமிழில் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது.

 

பின்பு கதாநாயகனும் நாயகியும் இருவரின் தேகஇன்பத்தின் வழியும் (நேற்றுத்தான் இன்பக்கரை காட்டினாய் இன்று சேற்றிலே தள்ளிவிட்டாய்) அதுபோல் தேகஇன்பத்தின் தடைவழியும் (இதுவும் குறிஞ்சியின் motif ஆகும்) இயங்கிக்கவிதை முன்னோக்கி பாலியல்சார் வாசிப்பு நகர்வு வழி செல்கிறது. ஒரு மூலிகையைத் தின்றால் உலகினர் பேசுவது கேட்கலாம்;  இன்னொன்றைத் தின்றால் உலகினர் பேசுவதைக் காணலாம் (தூரக்காட்சி). இப்படித் தேகப்புலன்களான செவி மற்றும் கண்கள் அறிதல் தளத்தின் ஆதிநிலை சார்ந்த இயல்புகளுடன் வேரடித்துக் கட்டப்படுகின்றன. அதுபோல் ஓரிடத்தில் மூலிகைக் கொண்டுவராவிட்டால் சாவேன் (மூலிகை தேடமுடியாவிட்டால் மலையின் மேலிருந்து கீழே விழுந்திறக்க நானறிவேன்) என உயிர் /  சாவு (Life and death) என்னும் எதிர்வுப் படிமங்கள் பாத்திரங்களின் மைய இயங்குபோக்காக வியாக்கியானம் பெறுகின்றன. பின்பு இத்தாலி, பிரான்ஸ், அமெரிக்க தேசத்தவர் பேசுவதைக் குப்பனும் வஞ்சியும் கேட்கும் அனைத்துலகத் தளத்தில் இயங்கும் கவிதை ஒருவித Folklore – தன்மையான நகைச்சுவை தரும் ராமன் பற்றிய புராணச்சொற்பொழிவுடன் முடிப்பு பெற்று, பழமை / புதுமை, அன்று / இன்று, உடல் / வாய்மொழி என்னும் எதிர்வுகளை மனஅரங்கில் நிகழ்த்திக் காட்டி முடிவுக்கு வருகின்றன.

 

பாரதிதாசனிடம் நிகழும் இந்த எதிர்வுகளை பிரபஞ்ச முழுமை தழுவிய கவித்துவ வரைபடமாய் விளக்கும்போது நாம் விட்மனுடன் இணைக்கவும் ஒப்பிடவும் முடியும். விட்மன் நூற்றுக்கணக்கான உதாரணங்களை முடிவற்ற விதமாய் தந்துகொண்டே போகிறார். ஆனால் பாரதிதாசன் ஓசைச் சந்தத்தை, விட்மனைப் போல் தான் கைவிடாதவராய் கவிதை எழுதுவத

இலக்கிய விமர்சனம்

பாரதிதாசனும் வால்ட்விட்மனும்

 

பாரதிதாசன் 1891 – இல் பிறந்து 1920 – இல் அதாவது அவருடைய 29 – ஆம் வயது வாக்கில் சமயக் கவிதைகளையும், காங்கிரஸ், இந்தியத் தேசியம் போன்றவற்றையும் பாடியபோது, நவீன தமிழிலக்கிய வரலாற்றுக்குத் தேவையான இலக்கிய முழுமை ஏற்படவில்லை. இது ஒரு பத்தாண்டுகள் தொடர்ந்திருக்கிறது. 1930 – இல் அவரது 39 – ஆம் வயதில்தான்  இருபதாம் நூற்றாண்டுத் தமிழிலக்கியத்துக்கு வேண்டிய கவித்துவ விழிப்புணர்வு அவருக்குள் முகிழ்க்க ஆரம்பித்துள்ளது. சொந்த சிந்தனை ஓர் ஆளுமையாக பாரதி தாசனிடத்தில் தோன்றியபோது அவர் எழுதிய முதல் கவிதை, தாழ்த்தப்பட்டோர் சமத்துவப்பாட்டு (1930 – ஆம் ஆண்டு). தொடர்ந்து சஞ்சீவி பர்வதத்தின் சாரல் (1930) வெளிவருகிறபோதும் அதாவது பாரதிதாசனின் 40-ஆவது வயதில்தான் அவருக்கான தனி சிநதனையும் ஆளுமையும் மொழித் தைரியமும் ஏற்படுகின்றன. சமய நம்பிக்கையாளராக (தனது 30 -ஆம் வயதில்) இருந்தவர் அன்றைய அரசியல், சமூக, வரலாற்றுச் சூழலால் இறைமறுப்பாளராக உருவாகிறார். பெரியாரின்  இயக்கத்தில் சேர்ந்து சிந்தனையில் வளர்கிறார். அவருக்குள் இருந்த பிரஞ்சு, தமிழ், இலக்கியங்கள் அவரைத் தமிழக இலக்கிய வரலாறு காணாத விதமான ஒரு பேருரு கொண்ட கவிஞராக உருமாற்றுகிறது. இந்த உருமாற்றமும் அக உலக பெருமாற்றமும் விகாசிப்பும்தான் இலக்கிய நோக்கு முதன்மைப்பார்வை கொண்டவர்கள்  ஆய்ந்து, அறிந்து உருவப்படுத்திப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இன்று பிற பார்வைகள் உள்ளன. இலக்கியப் பார்வைதான் இல்லை. இலக்கிய முதன்மைப்பார்வைக்குள் வரலாறும், உளவியலும், சமூகவியலும் உள்ளன. எனவே இலக்கியம் வடிவம் பெறும் முறையில் பாரதிதாசனை அணுகுவதே சரியான பார்வை. பிற பார்வைகள் போலிப் பார்வைகள் என்பதே என் துணிபு.

2

பாரதிதாசனைப் பற்றிய என் கட்டுரை ஒன்றின் மையமான சில கருத்துக்களைத் தேவை கருதி இங்கே முன்வைக்க வேண்டும்1.

 

 

பாரதிதாசன் தமிழ் என்று கூறிய இடங்களில் மேல்தளப் பொருளாய் ஒரு கருத்தையும் உள்தளப் பொருளாய் வேறு கருத்தையும் சொல்கிறார் என்பதே அக்கட்டுரையின் சுட்டுப்பொருள். மேல்தளப்பொருள்களை வரிசைப்படுத்திக் கூறிய அக்கட்டுரை உள்தளத்தில் தொனியாய் வெளிப்படும் பொருண்மைகளைக் கீழ்வருமாறு பட்டியலிடுகிறது.

  1. பாரதிதாசன் கருத்துலகு காலம் என்பது வரலாற்றுக்குட்படாதது என்ற கருத்தைச் சுற்றி உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

 

  1. இயற்கையில் காணப்படும் தாவர உலக நினைவு உள்தளமாய் பாரதிதாசன் பாடல்களில் காணப்படுகிறது (உதாரணம்: பயிரழிக்கும்விட்டில்போல்தமிழழிகிறது. தமிழியக்கம், பக். 27).

 

  1. ‘இல்லைஎன்பதால்உண்டு’என்றதமிழர்களின் கடவுள் தத்துவம் சார்ந்த சொல்முறை உத்திகள் (Language Strategies) இவர் பாடல்களின் உள்பொருள் உலகில் காணப்படுகின்றன. (உதாரணம். கடல், உடு, பரிதியோடு தமிழ்பிறந்தது என்கிறபோது சொல்லாமல் சொல்லும் உத்திமூலம் அண்டகோளங்களும் தமிழும் சேர்ந்து பிறந்தன என்கிறார்).

 

  1. சக்தி, தாய் என்னும் உயிர்தோற்றக் காரணத்தைத் (Life instinct) தமிழுடன் இணைத்துப் பார்க்கிறார். (தாய்ப்பாலில் நஞ்சு – தமிழியக்கம். பக். 39).

 

  1. வெளிப்படுதல் / மறைதல் போன்ற சொல் எதிர்நிலை உத்திகள் சிந்தனை உத்திகளாக்கப்படுதலையும் பாரதிதாசனில் காண்கிறோம்.

 

  1. தற்காலப் பிரக்ஞையே, பாரதிதாசனின் கவிதைகளில் இடம் (Place) பற்றிய பிரக்ஞையாய் செயல்படுவதைக் காண்கிறோம். (உதாரணம்: ‘தேவர் துய்யநல் தமிழ்ச் சாராயம் துய்த்திட’ என்ற படிமத்தில் தூரத்துக் கற்பனையான தேவர் தற்கால நடைமுறையான சாராயம் குடிப்பதுடன் இணைக்கப்படுதல்).

 

  1. பாரதிதாசனில் ஏதாவது ஒன்று தோன்ற வேண்டுமென்றால் அதற்கொரு காரணம் வேண்டும் என்ற காரிய காரண தர்க்கம் காணப்படுகிறது. (உதாரணம்: தமிழன் கனவிலிருந்து வையக வாழ்வு தோன்றியது என்ற பாரதிதாசன் பாடலடி).

 

  1. பாரதிதாசன் பாடல்களில் மாற்றம் பற்றிய சிந்தனைகள் தோன்றும்போது அவர் சிந்தனை, பழமையின் பால் சாய்கிறதென்று காட்ட பல உதாரணங்கள் உள்ளன. (அச்சகம் நடத்துகிறவர்கள் மலைச்சறுக்கில் இருக்கிறார்கள் என்ற படிமம் மலைச்சறுக்கல் என்ற பழம் மனச்சாய்வு கொண்டிருக்கிறது).

பாரதிதாசனை 20 –ஆம் நூற்றாண்டின் தமிழ் அரசியல் மற்றும் இலக்கியப் போக்குகளைப் பாதித்த மிகப் பெரும் கவிஞராய் விளக்கும் போதிய அளவு பார்வைச் சிறப்புக் கொண்ட ஆழமான கட்டுரைகளோ, நூல்களோ, வரவில்லை. தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் ஆர்வலர்களாலும் கட்சி அனுதாபிகளாலும் எழுதப்பட்டவை. ஆழமான இலக்கியத் தர்க்கத்தின் முன்பு தாக்குப்பிடிக்க முடியாதவை. தற்காலத்தின் சீரிய இலக்கியப் பார்வையாளர்களாகவும் விமரிசகர்களாகவும் விளங்கிய சிறுபத்திரிக்கை ஆளுமைகள் பாரதிதாசனை சிலவேளை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஏற்றுக்கொண்டவர்களால் சரியான இலக்கிய நோக்கில் பாரதிதாசன் விளக்கப்படவோ, வியாக்கியயானம் செய்யப்படவோ இல்லை. தற்கால இலக்கியப் பார்வையில் மேற்கின் பாதிப்பாலும், தமிழிலக்கிய இலக்கண மறுவாசிப்பாலும் புதிய இலக்கியஅளவைகள் கடந்த கால் நூற்றாண்டாய் வந்து கொண்டிருக்கின்றன. அமைப்பியல் போன்ற ஆய்வு முறையியல் ஒழுங்கும் பாதிப்பைச் செலுத்தியுள்ளது. இந்தப் பின்னணியில் பாரதிதாசன் சரியான அணுகுமுறையால் ஆய்வுச் செய்யப்பட பல வாய்ப்புகள் உள்ளன.

 

3

வால்ட் விட்மன் (1819 -1892) ஓர் அமெரிக்க நாட்டுக் கவிஞர்.1855-இல் தோன்றிய அவருடைய புல்லின் இதழ்கள் (Leaves of Grass) என்ற கவிதை நூல் உலக இலக்கியத்தில் தனியிடம் பெற்றது. தமிழில் புதுக்கவிதை தோன்றிய போது ந. பிச்சமூர்த்தி என்ற புதுமரபுக் கவிஞருடன் இணைத்துப் பேசப்பட்டது. ஆனால் இங்குப் பாரதிதாசனுடைய கவிதைகள் தொடும் ஆழத்துக்கும் வால்ட் விட்மனைக் கவிஞராக்கும் அவரது கவித்துவஉண்மைகளுக்கும் தொடர்பிருப்பது கண்டுபிடிக்கப்படுகிறது.

வால்ட் விட்மன் கவிதைகள் சொர்க்கத்தை நோக்கிய ஒரு அழுகை என்றும் சக்திமிக்க கருத்துக்களின் வெளிப்படுத்தல் என்றும் நூறு ஆண்டுகள் வயது முடிவடையாத ஒரு நாட்டைக் கொண்டாடுதல் என்றும் புல்லின் இலைகள் என்ற கவிதை புகழப்பட்டது. அமெரிக்கத் தனித்தன்மை கொண்ட ஒரு புதிய இலக்கிய மரபை இக்கவிதைகள் தோற்றுவித்தன என்றும் அவை சாமானிய மனிதனின் குரல் என்றும் ஒரு தைரியமான புதுப்பாதை என்றும் கூறப்பட்டன. அமெரிக்கா என்பது அதன் ஜனாதிபதிகளால் அடையாளப்படுத்தப்படுவதைவிட அதன் கவிஞர்களால்தான் அதிகம் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது என்பது வால்ட் விட்மனின் கருத்து. அவர் மனித உயிர்களை மாற்றுவதற்குக் கவிதைக்குத்தான் முடியும் என்று கருதினார். ஒவ்வொரு கவிதையிலும் அந்த நம்பிக்கை காணப்படுகிறது. அதனால் தான் புல்லின் இலைகள் என்ற கவிதைத் தொகுப்பு (ஒரே தொகுப்பைத்தான் தொடர்ந்து விட்மன் எழுதினார் என்பது வாசகர்கள் அறிய வேண்டும். அதனால் 12 கவிதைகளுடன் தொடங்கப்பட்ட தொகுப்பு 383 கவிதைகளைக் கொண்ட பெரிய தொகுப்பாக மாறியது). பலர் புல்லின் இலைகள் தான் அமெரிக்காவில் எழுதப்பட்ட ஒரே மகத்தான கவிதைநூல் என்பார்கள். உலகில் உள்ள எழுத்தாளர்கள் எல்லோரும் தாங்கள் படைப்பு ஆற்றலைப் பெற இந்தக் கவிதைத் தொகுதியே காரணம் என்றும் கூறுவார்கள். எழுத்தாளர்கள் மட்டுமல்ல மற்றவர்களும் தங்கள் படைப்புச் சக்தியுள்ள வாழ்க்கையை இக்கவிதைகளைப் படிப்பதன் மூலம் அடைவார்கள் என்றும் விட்மன் கவிதைகளை விளக்குபவர்கள் கூறுவார்கள்.

விட்மன் கவிதைகள் பற்றிக் கூறுபவர்கள் அவர் கவிதைகள் மூலம் அவர் ஒரு உணர்ச்சியாளர் (sensualist) என்றும் பௌதீக உலகை- இருப்பதை இருப்பது போல் நேசிப்பவர் என்றும் உடலை விரும்புபவர் என்றும் இயற்கையையும் தன்னிறைவையும் ஆங்கில மொழியின் மகத்துவத்தையும் ஆராதிப்பவர் என்றும் சொல்வார்கள். அவருடைய கவிதைகள் இயற்கையையும் உழைப்பையும் ஆன்மீகத்தையும் போரையும் நூல் வாசிப்பையும் எழுதுவதையும் பேசுகின்றன. அவர் கவிதைநடையை இதுவரை இல்லாத சுதந்திரமான, யாப்பை மீறிய, கவிதைமுறை என்பர். வால்ட் விட்மன் எந்த எழுத்தாளரும் பயன்படுத்தாத முறையில் மொழியைப் பயன்படுத்துகிறார் என்றும் அப்படி எழுதுவது பற்றி அறிவில்லாமல் தன்னெழுச்சியுடன் எழுதுகிறார் என்றும் கூறுகிறார்கள்.

பொதுவான கூற்றுப் போல தொனிக்கும் மேற்கண்ட கவிதை விளக்கம் பிரத்தியேக பொருத்தப்பாட்டுடன் விட்மன் கவிதைகளுக்கு மட்டும் முதலில் பொருந்தி, பிற்காலங்களில் பொதுவான கவிதை விளக்க மொழிமுறையாய் மாறியது என்பதை நாம் அறிய வேண்டும்.

இந்த மேலோட்டமான, மிகவும் பொதுமைப்படுத்தப்பட்ட விளக்கத்தில் சில கூறுகள் முக்கியமாக முன்வைக்கப்படுகின்றன. அவற்றைப் பாரதிதாசனுடன் ஒப்பிட்டு இவ்விரு கவிஞர்களின் ஆளுமைகளில் இருந்த ஒற்றுமைகளைக் காண முடியும்.

முக்கியமாக, பாரதிதாசன் 20-ஆம் நூற்றாண்டில் ஒரு தனித் தமிழ்நாட்டு (இதற்கு அன்றைய கட்சி அரசியல் சார்ந்து திராவிடநாடு என்ற கற்பனை நாட்டுப் பெயரைக் கொடுத்தாலும்) அடையாளத்தைச் சார்ந்து சில கவிதைகளைப் படைத்தார் என்பது மட்டுமல்லாமல் மொத்த கவித்துவ ஆளுமையையும் நிர்மாணித்தார். பாரதி எப்படிப் பாரதமும் தமிழ்நாடும் என்ற இரட்டைத் தேசியத்தை முன்வைத்து மத்தியகால சமஸ்கிருத – தமிழ்மொழிநடையிலிருந்து தன் கவித்துவத்தை உருவாக்கினாரோ, அதுபோல் பாரதிதாசன் தனித்தமிழ் கவித்துவ மொழிநடையை உருவாக்கியதும் தமிழக அரசியலை அந்தப் போக்கில் உருச்சமைக்க அண்ணாதுரை அவர்களைத் தமிழரசியலுக்குப் பாதை போட வைத்ததும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. வால்ட் விட்மன் நூறு வயதான அமெரிக்காவுக்கு ஏற்ற கவிதையை உருவாக்கினாரென்றால் பாரதிதாசன், ஈழத்திலும் கூட உருவாகாமல் போன, தனித்தமிழ்நாட்டைக் கருத்துருவில் கட்டும் பின்னணியில் ஒரு புதுக்கவித்துவத்தை உலகத் தமிழர்களுக்குக் கொண்டு வந்தார். விட்மனிடம் புதுநாடும் புதுக்கவித்துவமும் இணைந்தது போல் வேறு பிரத்தியேகச் சாயல்களுடன் புதுத் தமிழ்நாடு என்ற கற்பனையும் அதற்காக இதுவரையில்லாத புதுத்தமிழ்க் கவித்துவம் கட்டமைக்கப்பட்டன பாரதிதாசனால்.  பாரதிதாசன் பெயரை அழிக்க முடியாதபடி அவர் தமிழ்க் கவிதை வரலாற்றில் ஒரு புதுக்கண்டுபிடிப்பைச் செய்தது இப்படித்தான். வால்ட் விட்மனைப் போலவே சாதாரண மனிதர்களும் அடையாளம் கண்டுபிடிக்கவும் அறிந்து கொள்ளவும் முடிந்த முறையில்  இதுவரையில்லாத கவித்துவத்தை உருவாக்கியதே பாரதிதாசனின் தற்காலத் தமிழிலக்கியக்கொடை. பாரதி ஏற்கனவே இருந்த தமிழ்மொழிநடையைத் தன் கவிதைக்குப் பயன்படுத்திப் புதிதாக்கிக் கவிதையில் ஒரு தற்காலத் தோரணையும், தற்கால அரசியலும், அர்த்தமும் உருவாக்கினாலும் அவருடைய சில கவிதைகளே சாமானிய மக்களை ஈர்த்தன. பாரதிதாசன் அப்படி அல்ல; அதுவரை இல்லாத தமிழ்த்தோரணையைக் கொண்ட அதிரடிமுறைக் கவிதையைச் சங்ககாலத் தமிழ்க் கவிதையின் மாதிரியில் உருவாக்கினார். ஒரு பிராந்திய அடையாளத்தைத் தமிழர்களுக்குப் படைத்தார் பாரதிதாசன். பிராந்திய அடையாளம் இருந்தாலும் அதுவரை தமிழர்கள் அறியாத – அறியத் தேவையில்லாத – பாரத அடையாளம் சார்ந்து நின்றார் பாரதி. மொத்த அனைத்திந்திய தேசியத்தோடு பாரதியின் புதுத்தமிழ்க் கவிதை அமைந்தது. அது பல இந்திய மொழிகளிலும் நடந்த நிகழ்வுதான்.

பாரதிதாசன் இந்தத் தமிழகத்து அரசியல் கட்சி சார்ந்த வரலாற்றோடு இணைந்ததுதான் அவரது உயர்வுக்கும் தாழ்வுக்கும் காரணமானது. கட்சி அரசியல்வாதிகள் பாரதிதாசனின் புகழுக்குக் காரணமானார்கள். ஏனெனில் பாரதி உருவாக்கிய மொழி சார்ந்த விழுமியத்தைச் சார்ந்தே திராவிட கட்சி அரசியல் தோன்றியது. அதனால் வெகுவிரைவில் பாரதிதாசனைப் போலி செய்து நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் எழுதினார்கள். அதனால் வெகுவிரைவில் பாரதிதாசன் உருவாக்கிய கிளர்ச்சிமிக்க மொழி மேடை முழக்கமாகச் சீரழிந்தது. அதனால் பாரதிதாசன் பெரும் விபத்தில் மாட்டிக்கொண்டார். அவர் கவிஞர் அல்ல என்ற குரல் கேட்டது. முக்கியமாய் புதுக்கவிதை பழக்கப்படுத்திய இறுகிய கவிதைகள் தமிழகத்தில் பரவிய பின்பு பாரதிதாசனின் பாணி மதிப்பிழந்தது.

இக்கட்டத்தை அவதானித்துப் பாரதிதாசனுடைய உண்மையான பெறுபேறு என்ன என்று கவித்துவ வரலாற்று அறிவோடு அவரை மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும். அந்த மதிப்பீட்டுக்கு உலக அளவில் பிரபலமான தேசியக் கவிஞரான வால்ட் விட்மன் உதவுவார்.

பாரதிதாசனையும் வால்ட் விட்மனையும் அவர்களின் தேசியம் போன்ற உள்ளடக்கத்தை வைத்து அளப்பது போல் கவிதை உருவாக்கமுறையையும் வைத்து அளக்கவும் நாம் முயலவேண்டும். அதுதான் இரண்டு கவிஞர்களை ஒப்பிட்டு அவர்களின் கவித்துவத்தை ஒப்பிடும் முறை. இருவரின் கருத்தை ஒப்பிடுவதைவிட கருத்திலிருந்து மாறுபட்ட கவித்துவத்தை ஒப்பிடும்போது இன்னொரு பெரிய வட்டத்திற்குள் இரு கவிஞர்களையும் கொண்டு வருகிறோம். இருவரின் நினைப்புச் சார்ந்த உலகங்களும் நினைவிலி சார்ந்த உலகங்களும் அருகருகே கொண்டு வரப்பட்டுச் சிந்திக்கப்படுகின்றன.

வால்ட் விட்மன் கவிதைகளைப் படிக்கும்போதும் பாரதிதாசனின் கவிதைகளைப் படிக்கும்போதும் தேர்ந்த ஒரு கவிதை வாசகனுக்கு முதலில் இருவரும் கவிஞர்களா என்ற கேள்வி வரலாம். சிலருக்கு இருவரையும் கவிஞர்களாகப் பார்ப்பதில் பிரச்சனை வரலாம். அந்தப் பிரச்சனையை எதிர்கொள்ள வேண்டும். இருவரும் கவிஞர்கள் என்ற நம்பிக்கையிலிருந்து இலக்கிய விமரிசனம் தொடங்காது. எந்தக் கட்டத்திலும் ஏன் இவர்களைக் கவிஞர்களாகக் கருத வேண்டும் என்ற கேள்வியிலிருந்தே விமரிசனம் எழுகிறது. அதை நாம் நாம் அங்கீகரிக்க வேண்டும்.

பாரதிதாசனைக் கவிஞர் அல்ல என்று கருதிய இலக்கிய விமரிசகர்கள் தமிழில் இருந்தனர். புதுக்கவிதை தோன்றியபோது புதுக்கவிதைபோல் இல்லாத பாரதிதாசன் கவிதைகள் மீது பலருக்குச் சந்தேகம் ஏற்பட்டது எதிர்பார்க்கக் கூடியதுதான்.சி.சு.செல்லப்பாவுக்குப் பாரதிதாசன் கவிஞரல்ல. ஆனால் பலர் நூல்களும் கட்டுரைகளும் எழுதினாலும் பாரதிதாசனைக் கவிஞராக எல்லோரும் ஏற்கும் விதமாக அவை எழுதப்படவில்லை. அதுபோல் வால்ட் விட்மனைப் பற்றியும் சந்தேகம் இருந்திருக்கிறது. மிகச் சமீபத்திய சந்தேகம் அர்ஜென்டினிய எழுத்தாளர் ஜார்ஜ் லூயிஸ் போர்ஹேஸ் எழுப்பியது. முதலில் மிகப்பெரிதாய் வால்ட் விட்மன் ஏற்கப்படாததை போர்ஹேஸ் “அன்று புறக்கணிக்கப்பட்டது பின்னர் சாகாவரம் பெற்ற நூலாய் கருதப்பட்டது” என்கிறார்2. போர்ஹேசும் அவருடைய நண்பர்களும் முதலில் ‘புல்லின் இலைகளை’யும் விட்மனின் வாழ்க்கை வரலாற்றையும் படித்தபோது ஏமாற்றப்பட்டதுபோல் உணர்ந்ததாய் கூறுகிறார் போர்ஹேஸ்3. அதுபோல் பாரதிதாசனையும் புதுக்கவிதை அணியினர் ஏற்கவில்லை. ஏனெனில் வால்ட் விட்மனும் பாரதிதாசனும் அதுவரை இல்லாத, புதுவித கவித்துவத்தை வாசகர்களின் உலகத்துக்குக் கொண்டு வந்தனர்.

விட்மன் இப்படி எழுதுகிறார்.

“இளைஞர்களுக்கும் வயதானவர்களுக்கும்

என்னஆனதென நினைக்கிறீர்கள்?

பெண்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும்

என்னஆனதென நினைக்கிறீர்கள்?

அவர்கள் உயிருடனுண்டு, எங்கேயாயினும்;

சிறு முளைகாட்டுகிறது உண்மையில் சாவு இல்லை என”

(Leaves of Grass. P. 62)

இந்த வரிகளைப் படிக்கும்போது கவிதையை உரைநடையில் எழுதுவதுடன் விட்மன் மேல்தளத்திலும் உள்தளத்திலும் செயல்படுகிறார் என்பதறிகிறோம்.

 

மேல்தளத்தில் குழந்தைகள், பெண்கள், வயதானவர்களின் சாவைப் பற்றிக் கூறுகிறார். அப்போதே சாவு முடிவல்ல என்ற எதிர்கருத்தையும் உள்தளத்தில் கூறுகிறார். அத்துடன் உள்தளத்தில் மனிதர்களையும் (குழந்தை, பெண்கள், வயதானவர்கள்) இயற்கையையும் இணைக்கும் உள்உணர்வு தெரிகிறது. அதனால் முளையுடன் சாவை இணைக்கும் எண்ணம் ஏற்படுகிறது… … ……………   ……………..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

My visit to Malayalam University ( continued)

A New Genre of Micro-Novel Appears in Tamil.

When Dr.Sreenathan, an important linguist in Kerala, who worked with me for a few months in Dravidian University, introduced me to the audience of the seminar in Malayalam University that I have published 5 novels in Tamil, the literary intoxicated audience of that seminar (usually Kerala readers regard a novelist more important than a cricketer) looked at me, though I did not read anything literary there. My topic was on religion. When he introduced me as a novelist I wanted to look at me and introspect as a writer. ‘What kind of writer am I’ was perhaps the question that came to my mind? I am not the type who spins stories for hundreds or thousands of pages. My last novel,

MUSALPANI, published recently, was hardly of hundred pages and was called a   ‘micro- novel’ as no other label was palatable to the readers of that small book to identify the genre which was first of its kind in Tamil. It appeared in 2013, and the theme of which was a mixture of magical realist events, images and vignettes. This novel evoked a kind of literary backlash of a sort that two other micro- novels immediately followed suit within the next year: one by Natarajan, a former editor of a literary journal who by profession was a tailor in a village, and another by K.Muthukrishnan, an ex-employee,   joint secretary, of Tamilnadu Govt. Then, it should be stressed, that these two novels dealt with the theme from  a completely different  angle.

LITERARY CRITICISM IN INDIA

Do we have good account of literary criticism for Indian Language literatures ?

When I visited Tirur, near Calicut, to present my paper in a seminar , about which I have posted earlier, I met my former friend and Malayalam critic Rajeevan, who is well versed with western theories, discussed with  me about Deleuze and Guattari and  their book “ A Thousand Plateaus”. He gave me a new information that scholars from all over the world interested in furthering the study of  Deleuze and Guattari  are going to meet in a seminar in Mangalore, India. When I told him my recent interest in Slavoj Zizek he told me he was very skeptical of Slavoj Zizek, though my idea is to wait and study more of Zizek (this man has written too many books) and take a decision later in deciding whether he will be of use in formulating certain arguments necessary to tackle problems of Tamil related literary criticism. He is, to me, sometimes fascinating, none the less, may be because he brings together lots of disciplines and does so with élan. As for my understanding of using foreign philosophers and thinkers are concerned, I, of course, don’t have any leaning towards western philosophers just because they are western, but I always feel they can be of use to develop new vistas of thinking for new kind of creative writing which I have been practicing for so many years in Tamil, as well as new arguments of Indian language literary debates. I am open for every influence from all sides. Do we have any good account of   modern Indian literary criticism in Indian languages which does not quote Sanskrit books in a sterile way? Or do we have articles or books really focusing on modern literary criticism of Indian languages which are inspiring as Zizek or Rancier,(who collaborated with his teacher,Althussar in “Reading capital”-a book I summarized in one of my Tamil books)  another  philosopher I like. ? Even in Tamil the language in which I write we don’t have people who can summarize focusing on what is going on in the field of criticism. The history of Tamil literary criticism of last thirty years is yet to be written.

சமீபத்திய தமிழவன் புத்தகத்திலிருந்து

அண்ணாவின்         பாராளுமன்ற        சொற்பொழிவு

……………1916-இல் தமிழரல்லாதவர்கள் இருவரால் பிராமணரல்லாதார் பற்றிய சிந்தனை தொடங்கப்பட்டது. (அவ்விருவரும் தியாகராயசெட்டி, மற்றும் டி.எம்.நாயர்). எனினும் இக்காலத்திலிருந்து தமிழ் உணர்வு எல்லாத்துறைகளிலும் எழுந்தது. இதனைப்பற்றி, நம்பிஆரூரன் என்ற மிக முக்கியமான ஆய்வாளர், தனது இலண்டன் பல்கலைக்கழகத்துக்குச் சமர்ப்பித்த ஆய்வேட்டினை நூலாக அச்சிடும்போது இப்படி விளக்குகிறார்.

“1916-இற்குப் பிறகு பிராமணர் அல்லாதார் விழிப்புணர்வு கூட்டங்கள் மெட்ராஸ் பிரசிடென்ஸியின் பல பகுதிகளில் நடந்தன. அங்கெல்லாம் திராவிடப் பிரக்ஞை மக்கள் மத்தியில் எழுப்பப்பட்டது. அதுபோல் திராவிட நாகரிகத்தின் பழமை, தொடக்க கால தமிழ் அரசர்களின் புகழ், திராவிட மரபு, தமிழ்ப்பண்பாடு போன்றன சுட்டிக் காட்டப்பட்டன.இந்தத் தமிழ்ப்பழமை பற்றிய உணர்வெழுச்சி, 20-ஆம் நூற்றாண்டில் தமிழ்மொழி, தமிழ்இலக்கியம், தமிழ்ப்புத்தகம் பற்றிய களங்களில் புதுவிவாதங்களையும் புதுப்பொலிவையும் கொண்டுவந்தன.

இங்கு நாம் கவனிக்க வேண்டியது, திராவிடப் பழமையைச் சுட்டுதலும் திராவிடப்பெருமை பேசுதலும் திராவிட உணர்வெழுச்சி பெறுதலும் எல்லாம் தமிழுணர்ச்சி கொள்ளுதலோடு பின்னிப் பிணைந்தவை என்பதாகும். தமிழைப் தாண்டின திராவிடம் என்ற ஒன்று இல்லாமலாகிறது. இத்துடன் இணைத்துத்தான் தமிழிசை இயக்கம் தோன்றுவதையும் தமிழ்ப்பல்கலைக்கழகம் என்ற பெயரில் அண்ணாமலையில் ஒரு பல்கலைக்கழகம் ஏற்படுவதையும் காண வேண்டும்.

இந்தத் தமிழ்ப் பின்னணியை உள்வாங்கியதுதான் அண்ணா அவர்களின் பாராளுமன்ற கன்னி உரை. அந்த உரையில் திராவிட நாடு பிரிவினையை அண்ணா அவர்கள் வலியுறுத்துகிறார்கள். மே மாதம் 25-ஆம் தேதி அண்ணா அவர்களின் முதல் சொற்பொழிவு ராஜ்யசபையில் நடந்தது. ஆங்கிலத்தில் கொடுக்கப்பட்ட சொற்பொழிவு சிறப்பாகவும் ஆற்றலுடனும் இன்றும் வாசகர்களுக்குக் கிடைக்கிறது. அந்தச் சொற்பொழிவுடன் பிரிவினை எதிர்ப்பு மசோதா பற்றிய Carry On But Remember  (நடத்துங்கள், ஆனால் நினைவிருக்கட்டும்…) என்ற சொற்பொழிவையும் இணைத்துப் படித்துப் பார்த்தால்  தான் அண்ணாவின் மூலப்படிவச் சிந்தனை(Promardial) தெளிவாகும்.மூலப்படிவச்சிந்தனை ஒருவருடைய கொப்பூழ் கொடிச் சிந்தனையாகும். பொருளாதாரம், பௌதீகம் பற்றிய சிந்தனையைக் கொப்பூழ் கொடியிலிருந்து வந்தது என்று கூறுவதில்லை. மொழி, பிறப்பு, சகோதரத்துவம் போன்றன இலட்சியத்தோடு இணைகையில் மூலப்படிவ ஞாபகங்கள் தோன்றுகின்றன. இலங்கையில் பிரபாகரன் உருவாக்கிய இயக்கமும் அவ்வியக்கத்தின் நேர்மையான குணமும் அதன் துயர முடிவும்  தமிழர்களின் வரலாற்றில் மூலப்படிவ ஞாபகங்கள் சார்ந்தவையாகும். தனிநாடு கேட்ட அண்ணாவும்– அதுவும் இந்தியப் பாராளுமன்றத்தில் – இங்கு ஞாபகத்துக்கு வருவார்.

ஆச்சரியகரமாக, அண்ணாவின் மே ஒன்றாம் தேதி (1962) நிகழ்த்திய பாராளுமன்ற சொற்பொழிவும் 25-1-1963 நிகழ்த்திய சொற்பொழிவும் கலாச்சாரத்திலிருந்து திராவிட நாடு கோரிக்கை எழுந்தவை என்ற சுட்டிக்காட்டலைத் தரவில்லை. அதற்குப் பதிலாக அனைத்துலக அரசியலின் அடிப்படைக் குரலான மக்களின் அடிப்படை உரிமை (Fundamental Right) மதிக்கப்பட வேண்டுமென்றால் திராவிட நாட்டுக் கோரிக்கையை சட்டம் கொண்டுவந்து தடுக்க முயலாதீர்கள் என்று அண்ணா கோருகிறார். மே மாதம் ஒன்றாம் தேதி பேசிய சொற்பொழிவில் அண்ணா இன்னொரு நுட்பமான விசயத்தை ஆங்கிலத்தில் உணர்த்துகிறார். தேசம் என்பது என்ன என்ற கேள்வியை முன் வைக்கிறார். இது பெனடிக்ட் ஆண்டர்சனை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. பெனடிக்ட் ஆண்டர்சன் (Benedict Anderson) போன்ற சிலரே இன்று வரை சிக்கலான இந்த விசயம் பற்றிச் சிந்தித்தவர்கள். அண்ணா சுட்டும் விஷயம் புதியதான, சமூக விஞ்ஞானம் மேற்கிலும் கூட தடுமாறும் ஒரு விசயம் என்பது இங்கு நாம் மறுக்கக்கூடாது. பெனடிக்ட் ஆண்டர்சனின் நூலை அதன் அட்டையிலுள்ள ஓரிரு வாக்கியமாய் புரிந்து புத்தி ஜீவி வேஷம் போடுபவர்களுக்கு எல்லாம் அண்ணாவின் நுட்பம் தென்படாதது ஆச்சரியமல்ல. அண்ணா கூறுகிறார்.

Sir, may I say, even at the point of being misunderstood, that the very term “national integration” is contradiction in terms. People integrated become a nation, where is the necessity for integration?

அதாவது இந்தியா ஏகமுகம் கொண்டதல்ல; பல்வேறு கலாச்சார, மொழி வேறுபாடுகளைக் கொண்ட சமஷ்டி அமைப்பு என்கிறார் அண்ணா…………………………

அடையாளம்  வெளியீடு:

My visit to Malayalam University, Tirur, Kerala.

My Visit to Malayalam University.

I visited Malayalam University on the 6th feb.20015, for the first time for a  seminar  to commemorate the Sree Narayana Guru’s  poems called “Thaivashathakam’’,  written as a prayer for the school which was started  to teach Sanskrit. This was held for a day. I was asked to read a paper focusing on non-Brahmin features of South Indian religions. Satyanath came from Delhi and he, as a recognized scholar on Indian Bhakti, gave a paper highlighting important pan-Indian elements of religions. Rajeevan, an important critic in Malayalam, gave the key-note lecture about the relevance of Narayana guru’s mysticism interpreting it as socially relevant aspect. The Vice Chancellor Jayakumar, an unassuming former bureaucrat of many years experience presided over  the inaugural session and mentioned the concept of “external god” of Narayana Guru, on which I started pondering

என்னுடைய எழுத்துக்கள் விமர்சனங்கள் படைப்புக்கள் – Essays, Criticism & Literature